[Fic one piece] ♂ Someone beside you in the New world ♀

ตอนที่ 20 : Big Girls Don't Cry : chapter 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,301
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    19 พ.ย. 55






Life is full of surprises.


ชีวิตย่อมเต็มไปด้วยเรื่องประหลาดใจทั้งสิ้น


 

 

“พวกแกคิดว่าฉันควรจะปลุกเขาขึ้นมาหรือเปล่า?

“ไม่ควรปลุกหรอ? ทำไมล่ะ? ก็ฉันหาจานชามในครัวไม่เจอนี่นา!

“ถ้าปลุกแล้วเขาจะโกรธเหรอ? คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอกมั้ง!

         

เสียงซุบซิวแผ่วเบาริมเตียงทำให้ผมตื่นขึ้นรับรู้ได้โดยปกติว่าน่าจะล่วงเข้าเวลาของเช้าวันใหม่พอหันควับไปมองด้านข้างก็พบลูกน้องที่รับไว้ด้วยความจำใจกำลังลอยไปลอยมาในอากาศพร้อมกับโต้เถียงกับบรรดาโกสต์สามสี่ตัวอย่างเอาจริงเอาจัง

ลอยไปลอยมางั้นเรอะ!

ผมผุดลุกขึ้นนั่ง จ้องมองเพโรน่าตาเขม็ง แล้วเธอก็หันมาทางนี้พอดี

“อ๊ะ! อรุณสวัสดิ์เจ้านาย คือฉันจะมาถามว่า

“เธอเข้ามาได้ยังไง ?” ผมขมวดคิ้วเหลือบไปมองประตูที่ยังคงลงกลอนเป็นปกติ

เพโรน่าชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะอ้อมแอ้มตอบเบาๆ

“ก็ทะลุเข้ามาน่ะ คือที่จริงฉันไม่ได้ตั้งใจจะมารบกวนแต่เช้าแต่ว่าฉันหาถ้วยกาแฟกับจานชามไม่เจอ

“ทะลุเข้ามา ?” ผมทวนคำพูดของเธอแล้วจ้องมองร่างที่ลอยอยู่เหนือพื้นราวๆสิบสองนิ้ว เธอกินผลปีศาจอะไรเข้าไปนะสามารถเรียกโกสต์ออกมาใช้งานและทำให้ร่างของตัวเองกลายเป็นโกสต์ไปด้วยได้

เพโรน่ายิ้มน้อยๆอย่างภาคภูมิใจ “เป็นความสามารถของผลโฮโล โฮโลฉันสามารถสร้างร่างแยกวิญญาณของตัวเองได้ดังนั้นจึงสามารถเข้าออกได้ทุกๆที่อย่างไม่มีเงื่อนไข!

แอบเข้ามาง่ายดายขนาดนี้คงจะสามารถหาอาวุธมาเชือดคอผมตอนหลับได้ง่ายๆเลยน่ะสิ

จู่ๆ ร่างของเธอก็หดลงเหลือตัวเล็กจิ๋วเท่าฝ่ามือ แต่ยังสามารถกล่าวเจื้อยแจ้วต่อด้วยเสียงดังระดับปกติ “นอกจากนี้นะฉันยังสามารถย่อหรือขยายร่างตามชอบ ส่วนท่าโจมตีก็

ผมไม่คิดจะรอฟังจนจบประโยค “ฉันไม่อนุญาตให้เธอเข้ามาในนี้!!

เพโรน่าเปลี่ยนร่างกลับเป็นขนาดเท่าเดิม เธอเม้มปากและจ้องมองพื้น “ก็ได้ฉันจะไม่เข้ามาอีกเจ้านายบอกฉันมาสิว่าเก็บจานไว้ที่ไหน ?

“ลิ้นชักล่าง ชั้นเก็บของซ้ายสุดติดบาร์เครื่องดื่มเชิญออกไปได้แล้ว!

ร่างของเธอพุ่งทะลุกำแพงหายลับไปจากห้องทันทีที่ผมเอ่ยจบประโยคสังเกตเห็นว่าเธอแอบทำหน้างออย่างไม่พอใจหรือน้อยใจ แต่ว่าที่ผมจำเป็นต้องออกคำสั่งแบบนี้ก็เพื่อความเป็นส่วนตัวของผมและความสบายใจของเธอเอง ก็ถ้าเกิดเพโรน่าดันโผล่เข้ามาในห้องตอนผมกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้า ก็มีหวังกรี๊ดลั่นไปทั้งปราสาทอีกแหงๆ

ผมเลิกผ้าห่มออกและหย่อนเท้าลงเหยียบพื้นแล้วก็ต้องเผลอสะดุ้งนิดๆเมื่อเห็นเพโรน่าโผล่ร่างครึ่งบนเข้ามาทางหัวเตียงแค่ครึ่งบนเท่านั้น! คนไม่ทันตั้งตัวจะไม่ตกใจก็คงเกินไปหน่อยล่ะ!

“เข้ามาอีกทำไม!

ผมเอ่ยเสียงเข้มกว่าปกติลูกน้องประสาอะไรกัน!! ขัดคำสั่งแรกของเจ้านายได้เร็วขนาดนี้!

เธอรีบชิงอ้าปากพูดก่อนจะโดนดุอีกครั้ง “โทษทีเจ้านายแต่ฉันลืมถามว่าคุณชอบกาแฟแบบไหน ใส่น้ำตาลกี่ก้อน ใส่นมกี่ช้อน ?

“กาแฟดำ” ผมตอบอย่างรวดเร็วและโบกมือไล่ให้เธอไปพ้นๆ “นังหนูห้ามเข้ามาในนี้อีกนะ!

“หึ! ไม่เข้าก็ไม่เข้าแล้วเจ้านายก็เลิกดุฉันเหมือนเด็กๆด้วยสิ!!” ลูกน้องหน้าใหม่สะบัดเสียงเอ่ยตอบแล้วหดร่างผ่านกำแพงไปในทันที โกสต์สามสี่ตัวแลบลิ้นใส่ผมก่อนจะหายวับตามเธอไป

เฮ้อปวดหัวหนึบๆแต่เช้าเลยแหะ

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว ผมก็ลงไปที่ห้องอาหารกลิ่นขนมปังอบใหม่ๆผสมกับกลิ่นกาแฟหอมฟุ้งตลบอบอบอวลไปทั่ว เพโรน่าหันหลังให้ผม เธอกำลังทำอะไรบางอย่างง่วนอยู่ที่โต๊ะอย่างตั้งอกตั้งใจ

“ทำอะไร ?” ผมถามและเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ประจำที่หัวโต๊ะข้างหนึ่ง

“ตกแต่งสถานที่ให้มันดูดีหน่อยนะสิปราสาทออกจะใหญ่โตแต่เจ้านายกลับไม่มีสุนทรียภาพในการดำรงชีวิตเอาซะเลย!” เพโรน่าตอบพร้อมกับจัดดอกกุหลาบปลอมสีแดงสดในแจกันที่เคยว่างเปล่ามาหลายสิบปี

“อ๊ะ! เสร็จแล้วสวยพอใช้ได้แหะ”เธอปรบมือเบาๆพร้อมยิ้มยินดีเมื่อทำได้ดั่งใจ สักพักก็เอียงคอพิจารณาอีกครั้งแล้วบ่นพึมพำกับตัวเอง “ถ้าเป็นดอกไม้สดจะดีกว่านี้ แต่มันไม่มีนี่นาช่างเหอะ!

เธอไปหาของแบบนี้มาจากไหนกันนะ ? มันมีอยู่ที่นี่ด้วยเรอะ ?

เพโรน่าเดินไปนั่งอีกฟากของโต๊ะ ผมจึงก้มลงพิจารณาอาหารเช้าที่จัดไว้อย่างสวยงามบนจาน ประกอบไปด้วยขนมปังอบร้อนกับไข่ดาวที่ออกจะเกรียมนิดๆสองฟอง เบคอนทอดเรียงซ้อนเป็นวงโค้ง แต่ละแผ่นจัดวางห่างเท่ากันเป๊ะ ด้านซ้ายของจานเป็นสลัดผักชามย่อมและกระปุกเล็กกระปุกน้อยสารพัดแยมสตรอเบอร์รี แยมองุ่น เนย น้ำตาล ด้านขวาของจานเป็นถ้วยใส่กาแฟดำควันกรุ่นกับน้ำเปล่าหนึ่งแก้ว

เด็กคนนี้ทำเองทั้งหมดเหรอเนี่ย ?

“ใช้โกสต์ทำอาหารได้ด้วยรึ ?” ผมถามขณะยกถ้วยกาแฟขึ้นจิบ ละเลียดรสขมละมุนที่ปลายลิ้นปฏิเสธไม่ได้ว่ารู้สึกพอใจอยู่หน่อยๆที่ตื่นมาก็มีอาหารเช้าดีๆรออยู่

เพโรน่าทำตาปะหลับปะเหลือกค้อนข้ามโต๊ะมา “ฉันทำเองต่างหากโกสต์พวกนี้จับกระทะทอดไข่ไม่ได้หรอกนะ!

เธอเริ่มตั้งต้นกินอาหารเช้าของตัวเองมันช่างดูปริมาณน้อยนิดมากเมื่อเทียบกับฝั่งของผมมีเพียงน้ำเปล่ากับสลัดผักและขนมปังชิ้นเล็กๆเท่านั้น

ผมจิ้มเบคอนขึ้นมาใส่ปากกรอบอร่อยกำลังดี บางทีการมีลูกน้องแบบเพโรน่าเอาไว้เป็นแม่ครัวก็อาจจะดีเหมือนกัน

หลังจากกินไปสองสามคำผมก็เป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนาระหว่างมื้อเช้าก่อน

“ไม่ดื่มกาแฟหรือไง ?

ฝ่ายตรงข้ามส่ายหัวดิก “ฉันชอบโกโก้ร้อนใส่มาร์ชเมโล่ แต่ทั้งครัวและห้องเก็บเสบียงใต้ดินน่ะมีแต่ผงกาแฟกับไวน์นี่นา!

โกโก้กับมาร์ชเมโล่เฮอะ! เด็กไม่รู้จักโตแท้ๆเชียว

“พลังของเธอใช้ทำอะไรได้อีกนอกจากเรียกโกสต์ออกไปสำรวจข่าวและถอดวิญญาณของตัวเองออกจากร่าง”

เพโรน่าวางแก้วในมือลงบนโต๊ะ เชิดริมฝีปากใส่ผมก่อนจะทำเสียงสูง “ฉันไม่บอก!

อ้าวเกิดอารมณ์แปรปรวนอะไรอีกล่ะเนี่ย หรือว่าเพราะผมยังไม่ได้พูดขอบใจที่ทำอาหารเช้าให้กันนะ?

เพโรน่าจิ้มผักเข้าปาก เคี้ยวแก้มป่องแล้วก็กลืนลงไปอย่างรวดเร็ว “เมื่อชั่วโมงก่อนฉันกำลังจะบอกแต่เจ้านายไม่ยอมฟังเอง ฉะนั้นถ้ามาถามตอนนี้ฉันก็ไม่บอกหรอก! หึ!

อ้อโกรธเพราะว่าผมตัดบทคำพูดของเธอไปตอนนั้นน่ะเหรอ

ถ้าคนเรากำลังหงุดหงิดก็ไม่ควรไปเซ้าซี้ดังนั้นผมจึงไม่คิดจะถามอะไรต่อ คาดว่าวันหนึ่งในอนาคตอันใกล้นี้ก็คงจะมีโอกาสได้เห็นความสามารถของเธอเอง อาจจะเป็นระหว่างการเดินทางที่ผมต้องหิ้วเอาตัวเธอไปส่งที่ธริลเลอร์บาร์คก็เป็นได้

ดังนั้นนอกจากเสียงมีดและส้อมกระทบจานอย่างแผ่วเบาแล้ว ก็ไม่มีบทสนทนาใดๆเกิดขึ้นระหว่างเธอกับผมในมื้อเช้าอันแปลกใหม่นี้อีกเลย

 

๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛

 

เป็นถึงเจ็ดเทพโจรสลัดแต่ไม่รู้จักดูแลอาหารการกินให้มีศิลปะ!

สังเกตได้จากบรรดากระทะ หม้อ ตะหลิว ทัพพีแทบไม่มีร่องรอยการถูกนำมาใช้แต่อย่างใด ทั่วครัวอันกว้างขวางในปราสาทแห่งนี้ดูเหมือนว่าจะมีของเพียงสองอย่างที่มีการเคลื่อนไหวในรายวัน

ซึ่งก็คือเครื่องทำกาแฟกับที่เปิดอาหารกระป๋อง!

ไม่มีสุนทรียภาพในการกินจริงๆสู้ท่านโมเลียก็ไม่ได้ รายนั้นน่ะพิถีพิถันกับการจัดเตรียมอาหารดีๆออกจะตายไป ทั้งวัตถุดิบ เครื่องปรุง กระบวนการทำและจัดตกแต่งต้องชั้นหนึ่งทั้งนั้น ถ้าเทียบกับนายตาเหยี่ยวคนนี้น่ะนะฟ้ากับเหวชัดๆ

ยังโชคดีนะเนี่ยที่ฉันค้นเจอของสดกับผงแป้งเก็บสำรองเอาไว้บ้าง ขืนที่นี่มีแต่อาหารกระป๋องล่ะก็ ฉันต้องกินอะไรไม่ลงแหงๆ ไม่เห็นจะน่าอร่อยตรงไหนเลยให้ตายสิ!

หลังจากแอบจับตาดูท่าทีของเขาต่ออาหารมื้อเช้าแล้ว ฉันก็มั่นใจได้ว่าเขาต้องรู้สึกชอบมันอยู่บ้างนั่นแหละและเขาก็ควรจะรับรู้ซะทีว่าเพโรน่าคนนี้มีประโยชน์ขนาดไหน!

เฮอะ! โกสต์ปริ๊นเซสน่ะไม่ใช่ลูกน้องกระจอกๆสักหน่อย ฉันบริหารจัดการได้ทุกอย่าง นับตั้งแต่เรื่องอาหาร เสื้อผ้าที่มีกระดุมหลุดหรือรอยขาด เรื่อยไปจนกระทั่งคุมกองทัพซอมบี้นับร้อยเลยนะยะ!

ใครได้ฉันไปเป็นลูกน้องน่ะถือว่าเป็นบุญอย่างใหญ่หลวงเลยเชียว!

หลังจบมื้อเช้าแล้วฉันก็จัดการเก็บจานชามไปทำความสะอาด แม้ว่าจะไม่ชอบสัมผัสน้ำยาล้างจานแต่มันก็ช่วยไม่ได้นี่นา ฉันทนไม่ได้หรอกนะกับความคิดที่ว่าจะมีหนูและแมลงสาบโผล่มาถ้าเกิดมีเศษอาหารสกปรกอยู่ในครัว

เฮ้อ! หวังว่าเขาคงจะมีธุระที่ต้องไปทางธริลเลอร์บาร์คในเร็วๆนี้ ไม่งั้นฉันคงได้เป็นแม่บ้านอยู่ที่นี่ไปอีกนานชาติแหง

ฉันเดินไปพบโน้ตแปะไว้ที่หน้าตู้เก็บของ เขียนไว้ว่าถ้าต้องการเสบียงอะไรก็ให้ทิ้งโน้ตไว้ เพราะคนส่งของประจำจะมาสองสัปดาห์ครั้ง ดังนั้น ฉันก็เลยจัดการเขียนรายการของสดที่ต้องการลงไปยาวเหยียด

ต่อให้ต้องติดแหงกอยู่ที่นี่อีกพักหนึ่งอย่างน้อยก็ต้องมีอะไรดีๆให้กินล่ะน่า

ตามคำบอกเล่าของโกสต์ปราสาทแห่งนี้ตั้งอยู่ในอาณาจักรชิคเคียรุของเกาะคุราอิคานะ แต่สาเหตุที่ว่าทำไมมันจึงรกร้างไร้ผู้คนและเหลือแต่ลิงบาบูนประหลาดนั้น ฉันไม่อาจทราบได้--บางทีมิฮอว์คอาจจะเล่าเกี่ยวกับเรื่องนี้ให้ฉันฟังสักวันหนึ่งในอนาคตข้างหน้า

ผ่านมื้อกลางวันไปแล้วเจ้านายก็หายไปไหนไม่รู้ ขืนมัวทำอาหารจานใหม่ไว้ก็กินคนเดียวไม่ลงอยู่ดี ดังนั้นลูกน้องที่ถูกทิ้งให้อยู่โดดเดี่ยวอย่างฉันจึงได้แต่เล็มๆขนมปังที่นำมาอบใหม่จากมื้อเช้าไปอย่างเบื่อๆทั้งที่ไม่หิวเลยสักนิด

 และพอล่วงเข้ายามบ่ายเศษด้วยความที่ว่างจัด แล้วห้องเก็บของในปราสาทนี้ก็มีของดีๆเยอะแยะ ฉันค้นเจอเศษผ้ากับกล่องเข็มและด้าย จึงหอบเอาทั้งหมดนั่นไปกองไว้กลางโต๊ะของห้องโถงกลาง และลงมือเย็บตุ๊กตาคุมาชี่ตัวจิ๋ว

ภารกิจแก้เบื่อนี้กินเวลาในการลงมืออยู่นานกว่าจะเสร็จสมบูรณ์ ถึงแม้จะสีสันเพี้ยนๆไปหน่อย แต่ก็ยังถือว่าโอเคอยู่ล่ะน่า

หลังจากจ้องมองตุ๊กตาในมือสักพักหนึ่งฉันก็รู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่ขอบตา

ตุ๊กตานี้จะช่วยบรรเทาความคิดถึงที่มีต่อลูกน้องผู้น่ารักได้ไหมนะ

ความหงอยเหงาท่วมทะลักอยู่ในอกอย่างเงียบๆความรู้สึกแบบนี้ไม่ได้สัมผัสมานานแล้วเหมือนกัน เมื่อก่อนตอนเด็กๆ ฉันไม่เคยมีเพื่อน เพราะทุกคนมักจะหวาดและรังเกียจโกสต์เสมอ สุดท้ายแล้วฉันก็ถูกทิ้งอยู่คนเดียวกับตุ๊กตาในห้องเล็กๆ

จนกระทั่งได้มาพบกับท่านโมเลียและตัดสินใจเป็นลูกน้องของเขา ดอกเตอร์ฮอคแบ็คก็ช่วยสร้างความฝันของการมีเพื่อนให้ ซอมบี้สัตว์ผสมหน้าตาน่ารักทั้งหมดนั่นมีชีวิตอยู่เคียงข้างฉันมาตลอดระยะเวลาสิบปี

โดยเฉพาะคุมาชี่ เขาเป็นทั้งเพื่อนและลูกน้องที่ฉันสนิทใจด้วยมากที่สุด

แต่ว่าในตอนนี้ฉันไม่เหลืออะไรอีกแล้ว--ไม่มีบ้าน ไม่มีเพื่อน ไม่มีลูกน้องคอยเอาใจ

การอาศัยอยู่ในแกรนด์ไลน์นั้นเป็นเรื่องยากลำบาก ถ้าหากไม่มีเจ้านายที่มีฝีมือมากพอคอยให้อาศัยใต้ร่มเงาอำนาจ ฉันก็อาจจะไม่มีชีวิตรอดจนมาถึงทุกวันนี้ได้

นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันต้องยึดใครสักคนไว้เป็นที่พึ่งเสมอและเจ็ดเทพโจรสลัดอย่าง จูราคีล มิฮอว์ค ก็นับเป็นตัวเลือกที่ยอดเยี่ยมถึงแม้ว่าเขาจะดุและชอบทำตาน่ากลัวอยู่บ่อยๆ แต่เขาก็ไม่ใช่คนใจร้ายอะไรมากมายนัก

อย่างน้อยเขาก็ยอมให้ฉันอาศัยอยู่ที่นี่โดยไม่ปริปากบ่นล่ะน่า

สักวันหนึ่งถ้าหาทางกลับไปธริลเลอร์บาร์คได้จริงๆ ฉันอาจจะขอให้ดอกเตอร์ฮอคแบ็คสร้างซอมบี้สัตว์จำลองแทนเขาสักตัวไว้ให้ฉันดูต่างหน้าเพื่อระลึกถึงบุญคุณในบางโอกาส

จะเป็นเหยี่ยวผสมกับอินทรี หรือว่าเหยี่ยวผสมกับพิราบดีนะ ?

ฉันครุ่นคิดถึงตัวเลือกสองอย่างนี้ขณะที่กอดตุ๊กตาคุมาชี่ไว้ในอ้อมแขนเอนกายลงกับพื้นแล้วจึงค่อยปิดเปลือกตาลง

 

๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛

 

หลังมื้อเช้าผมนั่งเรือออกไปที่เกาะเล็กๆข้างเกาะคุราอิคานะ ที่นั่นจะสามารถรับคลื่นสัญญาณแมลงโทรสารได้ดีกว่า และหลังจากที่ติดต่อถามข่าวสารเหตุการณ์ในธริลเลอร์บาร์คกับข้อมูลงานอื่นๆเสร็จก็กินเวลาถึงเกือบเที่ยง แม้จะหมดธุระกับทางการแล้ว แต่ผมก็ยังไม่คิดจะกลับไปที่ปราสาท

หนึ่งคือยังไม่ชินกับการพบหน้าแม่สาวน้อยคนนั้น และสองคืออย่างไรเธอก็คงจัดการดูแลหาอาหารกลางวันให้ตัวเองได้

ผมจึงได้แต่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์และทำอะไรเรื่อยเปื่อยไปจนถึงเวลาเกือบห้าโมงเย็น

กว่าจะกลับมาถึงเกาะคุราอิคานะก็เป็นเวลาห้าโมงเศษ ผมไขกุญแจประตูเข้าไปในห้องโถงกลางเพื่อพบกับความมืดสลัว--ทำไมเธอไม่เปิดไฟ ? หรือว่าจะมัวไปเที่ยวเล่นอยู่ในห้องไหนสักห้องหนึ่งจากจำนวนนับร้อยห้องในปราสาทนี้กันนะ ?

แสงสีส้มอ่อนจางของเวลาเย็นลอดผ่านรอยแยกของม่านหน้าต่างเข้ามา ส่องให้เห็นวัตถุบางอย่างกองสุมอยู่บนพื้นใจกลางห้อง หลังจากสายตาชินกับความมืดแล้ว ผมก็พบว่ามันเป็นตะกร้าใส่เศษผ้า กล่องใส่อุปกรณ์ตัดเย็บและร่างของเพโรน่าที่นอนขดตัวกอดตุ๊กตาไว้อย่างแนบแน่น

เสียงลมหายใจแผ่วเบาสม่ำเสมอเธอกำลังหลับสนิท

ผมเดินเข้าไปใกล้และทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวโปรด พิจารณาลูกน้องคนใหม่ในแสงสว่างที่เริ่มน้อยนิดลงทุกที แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังเห็นว่าบนแก้มของเธอมีคราบน้ำตาติดอยู่

เธอคงจะเหงาสินะ

“นังหนู”

ผมเรียกเธอด้วยระดับเสียงปกติ แต่เพโรน่ากลับสะดุ้งตื่นแล้วลุกขึ้นนั่งพรวดพราดแปลกจริงทำไมต้องทำสีหน้าเหมือนกลัวว่าจะถูกดุอะไรด้วยนะ

“เจ้านาย! กะกลับมาตั้งแต่เมื่อไร ? แล้วแล้วกินอาหารเย็นหรือยัง ? อยากกินอะไรล่ะเดี๋ยวฉัน

“ไม่เป็นไร” ผมตอบแล้วยกมือเล็กน้อยเป็นเชิงให้เธอหยุดทำท่าพะวักพะวนเหมือนกลัวความผิดและจ้องสบดวงตากลมโตแฝงแววแตกตื่นในความมืดสลัวนั้น ในใจอดที่จะสงสารและเวทนาเด็กคนนี้ไม่ได้

“ไปเปิดไฟแล้วกลับมานั่งคุยกันก่อน”

“อื้อ” เพโรน่าพยักหน้าตอบรับแล้ววิ่งปรื๋อไปเปิดไฟ ก่อนจะวิ่งกลับมานั่งบนโซฟาตัวตรงข้าม ในมือของเธอถือตุ๊กตาตัวนั้นไว้ไม่ห่างหมีสวมหมวกทรงบอลลูนกับผ้าปิดปาก

คงจะเป็นเจ้าตัวที่ชื่อ คุมาชี่ที่เธอร้องไห้เรียกหาเมื่อคืนวานสินะ

“มีอะไรจะบอกฉันเหรอ?” เธอถามขึ้นมาเบาๆเมื่อเห็นว่าผมยังนิ่งเงียบอยู่

“วันนี้ฉันไปติดต่อกับทางรัฐบาลและอ่านข่าวหนังสือพิมพ์มา” ผมหยุดเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่ออย่างตรงประเด็นจะช้าเร็ว เธอก็จำเป็นต้องรู้ข่าวนี้ และต้องทำใจยอมรับมันให้ได้

“เก็กโค โมเลีย ได้เสียชีวิตในสงครามมารีนฟอร์ดแล้ว !

เพโรน่านิ่งไป นิ้วบอบบางทั้งสิบเกร็งจิกตุ๊กตาไว้แน่น  และทั้งที่รอยน้ำตาเก่ายังไม่ทันได้ลบเลือนหายแต่สองแก้มขาวซีดก็กลับถูกทาบทับซ้ำอีกครั้งด้วยน้ำตาที่ไหลอาบ

ไหล่ของเธอสั่นระริก แพขนตาหนาเปียกชุ่ม น้ำตาไหลหยดลงมากระทบพื้นไม่หยุดหย่อน แต่ไม่มีเสียงสะอื้นใดๆเล็ดรอดผ่านริมฝีปากที่เม้มแน่นออกมาแม้แต่น้อย

ผมเพียงแต่จ้องมองอยู่เงียบๆ ไม่ได้เอ่ยคำพูดปลอบโยนใดๆออกมา

เพียงครู่เดียว เพโรน่าก็กล้ำกลืนก้อนสะอื้นลงไปในลำคอ เธอเอ่ยขึ้นด้วยเสียงอันชัดเจนแน่วแน่ “ฉันไม่เชื่อว่าท่านโมเลียจะตายในสงคราม ทางฝ่ายรัฐบาลต้องปิดบังเรื่องอะไรไว้แน่ๆ!

สมกับที่เคยดำรงตำแหน่งหัวหน้ากองทัพของหนึ่งในเจ็ดเทพโจรสลัดเด็กผู้หญิงคนนี้มีบุคลิกซับซ้อนจนน่าแปลกใจ บางทีก็อ่อนแอขี้แย แต่บางทีก็มีจิตใจเข้มแข็งดีน่าสนใจอยู่เหมือนกัน

“ฉันก็คิดว่าอย่างนั้นไอ้เงานั่นคงไม่ตายง่ายๆหรอก” ผมตอบและยกขาขึ้นไขว่ห้าง “แล้วทีนี้เธอจะเอายังไงต่อไปล่ะ ?

เพโรน่ากลับมานั่งตัวตรง ประสานมือทั้งสองไว้บนตัก “ฉันขอติดตามคุณไปเรื่อยๆ โดยในระหว่างนี้จะถือว่าคุณเป็นเจ้านายชั่วคราวและรับใช้คุณทุกอย่างเท่าที่ทำได้ จนกว่าจะสืบได้ข่าวการมีชีวิตอยู่ของท่านโมเลีย”

หมายความว่าพันธะสัญญาระหว่างผมกับเธอจะสิ้นสุดลงเมื่อพบว่าโมเลียยังมีชีวิตอยู่จริงๆสินะโอกาสที่จะเป็นไปตามนั้นมีสูงมาก เพราะข่าวของรัฐบาลน่ะเชื่อถือได้แค่หนึ่งในสิบเท่านั้น!

ผมพยักหน้ารับ “ตกลงแต่ขอเตือนไว้ก่อน ฉันไม่ชอบให้ใครมาถ่วงแข้งถ่วงขา ชีวิตใครชีวิตมัน รับผิดชอบกันเอง!

เพโรน่าขมวดคิ้วน้อยๆและเบ้ปาก “รู้แล้วน่ะ!

เธอลงไปนั่งกับพื้นและลงมือเก็บเศษผ้าที่เกลื่อนกระจายลงไปในตะกร้าอย่างลวกๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วชี้นิ้วมาที่อกของผม

“กระดุมเสื้อของคุณหลุดไปเม็ดนึง เดี๋ยวคืนนี้เปลี่ยนแล้วเอามาให้ฉันด้วยจะซ่อมให้ดูดีเหมือนเดิม ถึงแม้ว่าคุณจะไม่คิดติดกระดุมเลยก็เถอะ แล้วเย็นนี้อยากกินอะไรล่ะ ? บอกไว้ก่อนนะว่ามีแค่เนื้อแกะกับผักแล้วก็เครื่องเทศนิดหน่อย”

ถ้าเครื่องปรุงมีอยู่แค่นั้นแล้วจะถามทำไมเนี่ยว่าอยากกินอะไร ?

อะไรก็ได้ทำมาเถอะ”

เพโรน่าทำหน้าครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะตอบ “งั้นเอาเสต็กเนื้อแกะราดซอสทรัฟเฟิลแล้วกันจำได้ว่ามีเห็ดทรัฟเฟิลกระป๋องอยู่ กินคู่กับไวน์แดงที่คุณดื่มเมื่อค่ำวานนี้ได้ด้วย”

โกสต์สามสี่ตัวลอยตามหลังเงาร่างของเธอที่เดินหายลับไปตามทางอย่างรวดเร็ว

ลูกน้องของผมในตอนนี้ไม่ใช่แบบที่ออกไปต่อสู้เป็นมือขวาให้เจ้านาย

แค่จัดการกับกระดุมที่หลุดทำอาหารให้กินรู้รสนิยมของผมในการดื่มทั้งกาแฟและไวน์

 

ผมนั่งนิ่งอยู่กับที่--ความคิดประหลาดพิสดารโผล่แวบเข้ามาในหัว

มันเร็วเกินกว่าที่จะทันปัดมันทิ้งไปโดยไม่หยุดพิจารณาตามเสียก่อน

 

เฮ้ย!!

แบบนี้

มันหน้าที่… ‘ภรรยา ชัดๆเลยนี่หว่า!!

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

730 ความคิดเห็น

  1. #642 CT.ploy_lazy (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2558 / 23:33
    ฮั่นแน่ลุงตาเหยี่ยวคิดจะงาบเพโรน่าอยู่ใช่ม่ะใช่ม่ะ
    #642
    0
  2. #632 bigbowka (@bigbowka) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2558 / 21:16
    คิดได้งายยย

    ฉันยังไม่คิดเลย เป็นคนคิดลึกเหรอ..
    #632
    0
  3. #605 V.I.P™KAEW™ (@keaw0238) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2557 / 11:43
    คือมันก็หน้าที่แม่บ้านจริงๆนะลุง คิดอย่างอื่นก็ได้ย่ะ เจ่้าตัวเขาก็บอกอยู่ว่าจะรับใช้ให้มันก็หน้าที่ของเธออยู่ละ ลุงนี่คิดอะไรอยู่สินะ 55555
    #605
    0
  4. #524 sayrine (@nasissa321) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 มีนาคม 2557 / 15:02
    หน้าที่ของภรรยา เฮ้ย!!!คิดได้ไงว่ะ

    ลุงคิดอะไรอยู่
    #524
    0
  5. #476 LikeCartoon (@monnapay-lovely) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2556 / 05:05
    หน้าที่ของภรรยา >>> หน้าที่อื่นก็มีทำไมไม่คิด แต่ดันทะลึ่งไปคิดถึงคำว่า ภรรยา นายคิดอะไรกับแม่หนูน้อยหรือเปล่าเนี่ย
    ว่าแต่บ้านตัวเองยังไม่รู้เลยว่าในบ้างมีอะไรบ้าง เกินไปมั้ยลุง
    #476
    0
  6. #423 Rimit123 (@rei-sama) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2556 / 21:22
    5^5 ถูกต้องมันคือหน้าที่ของ เมีย (ไม่สุภาพอย่างแรง)
    #423
    0
  7. #407 mookmax (@pearl9845) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 เมษายน 2556 / 16:55
    ไม่มีข้อความเม้น ขี้เกียจพิมพ์บ่อย แต่เม้นแล้วนะ จะรออ่านต่อนะ มาอัพเร็วล่ะ

    #407
    0
  8. #404 `มินนี่อิอิ ♔ (@mz-deksen) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 เมษายน 2556 / 21:32
    กรี๊ดดด ชอบมากอะ ><
    ตาลุงนี่ก็คิดเรื่องหวานๆได้เหมือนกันแหะ
    หน้าที่ภรรยาอ่อ ฟินเว่ออออ ><
    #404
    0
  9. #334 STAR[light] (@ufo-wow) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 มีนาคม 2556 / 16:38
    เป็นลูกก็ทำให้ได้ 5555555555555555555
    #334
    0
  10. #213 Supernovas (@supernovas) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2555 / 22:44
    555+
    ภรรยา >///<
    #213
    0
  11. #211 bppmn (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2555 / 19:25
    แอร๊ยยยยยยยยย >/////<

    น่ารกอ๊ะ555555555555

    เขิยเล้ยยยยยยยยยยย

    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด
    #211
    0
  12. #202 {Guide✖Book} (@Guidebook) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2555 / 20:54
    น่าฮักหลายยยยยยยยยยยยยยยยยยย คู่นี้น่ารักมากกกก
    โซโลจะไม่โผล่มาสินะ -.- 
    #202
    0
  13. #201 ~Spirit~ (@poringrenger) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2555 / 23:30
    แอร๊ยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ


    พูดไรไม่ออกอ้ะ ร้องได้แค่นี้ 55555 อ่านเพลินมากกกค่ะ แปปเดียว อ้าวจบตอนแล้ว 55
    #201
    0
  14. #200 N-A-T-T-I-T-A (@nattita211) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2555 / 20:43
    "มันเป็นหน้าที่ ...ภรรยาชัดๆเลยนี่หว่า!! "

    ชอบประโยคนี้จัง - .. -
    #200
    0
  15. #199 Salara555 (@larasalara555) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2555 / 17:40
    เอิ้ก~! หน้าที่ 'ภรรยา' =.,= ต่อค่าต่อ~
    #199
    0
  16. #198 Mocca ^o^/ (@darkghost) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2555 / 21:37
    ชอบคำว่า ภรรยา จุงเบย ^___^
    #198
    0
  17. #196 metaldogemon (@metaldogemon) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2555 / 21:12
    มันก็หน้าที่ภรรยาน่ะค่ะแบบนี้
    แต่ลูกสาวก็ได้ไม่ใช่เหรอมิฮอว์
    ไงจำเพาะว่าเป็นภริยาแอบคิดอะไรกับ
    แม่สาวน้อยผมชมพู(อีกแล้ว)หรือเปล่า
    #196
    0
  18. #194 LuNa Only!!! - GT.OP. (@tarkra) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2555 / 17:11
    กร๊ากกกกกกกก!!!
    หน้าที่ "ภรรยา!!!!"
    ชอบคำนี้มากกกกกก
    เลยค่ะ! (^__^)
    #194
    0
  19. #184 Aim (@imsudyod55) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2555 / 20:15
    กรี๊็ดดดดดดดดดด (อีกแระ)
    กรี๊ดไว้ก่อนอ่ะ =w=;;; นี่มันหน้าที่ภรรยาชัดๆ!
    รอโซโลๆ ลุ้นต่อไปๆ 555 น่ารักอีกแล้วนะคะ
    สู้ๆค่ะอัพไวๆนะค้าาาาาาา
    #184
    0