[Fic one piece] ♂ Someone beside you in the New world ♀

ตอนที่ 2 : Mystery of the Sea : chapter 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,091
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    4 ส.ค. 55








Life is like a box of chocolates.
-- F.Gump--
ชีวิตก็เหมือนกล่องใส่ช็อกโกแลตที่มีหลากหลายสีสันและรสชาติ

 

 

ทะเลเป็นอะไรที่ลึกลับและเปี่ยมด้วยมนต์เสน่ห์ในความคิดของผมมันคือความงดงามที่นุ่มนวลทว่าแฝงความน่าเกรงขามไว้อยู่ในที ห้วงน้ำเวิ้งว้างนั้นราวกับจะดูดกลืนทุกความลับไว้ภายใน ผมชอบที่จะใช้เวลาว่างบางโอกาสเหม่อมองไปยังส่วนที่ผืนน้ำจรดขอบฟ้าเป็นเส้นตรง และก็มักจะนึกถึงสัมผัสจากกระแสน้ำสีฟ้าระยับนั่นมันไม่ใช่อะไรที่ดีนักความอ่อนแรงจนแทบสิ้นสติจะจู่โจมเข้ามาทั่วร่าง และแน่นอนผู้กินผลปีศาจทุกคนคงไม่แคล้วที่จะถูกจับได้ง่ายๆโดยทหารเรืองี่เง่าชั้นต่ำ

ว่ากันตามจริงผมไม่ควรจะสั่งให้ลูกน้องนำเรือขึ้นสู่ผิวน้ำบ่อยๆ แต่มันก็ยากที่จะอดใจโดยเฉพาะในวันที่มีแดดสดใสเหมาะแก่การสูดอากาศบริสุทธิ์และไอเค็มสดชื่น ทอดสายตาไปตามเกลียวคลื่นกับฝูงนกนางนวล ทั้งที่จริงแล้วนอกจากเศษไม้จากเรือแตกหรือเจ้าแห่งท้องทะเลที่โผล่มาทักทายเป็นครั้งคราว ก็มักไม่มีอะไรเร้าใจไปกว่านั้นให้ชื่นชม

แต่บางครั้งโชคชะตาก็มักเล่นตลกกับผม

 

“กัปตันครับเราพบคนลอยมาที่สิบนาฬิกา”  จีนบาร์ทวิ่งมารายงานเสียงดัง ร่างของเขายังคงกำยำล่ำสันไม่มีเปลี่ยนนับแต่ผมได้ช่วยเขาให้พ้นจากการเป็นทาสที่เกาะชาบอนดี้

“คนหรือศพกันแน่ ?” ผมขยับตัวลุกขึ้น เดินช้าๆไปตามทิศทางที่มีลูกเรือกระจุกตัวกันอยู่ในมุมหนึ่งของดาดฟ้าเรือ “ลอยมากลางทะเลจะยังมีชีวิตอยู่อีกหรือไง ?

“เธอยังขยับมืออยู่นี่ครับ” จีนบาร์ทตอบพร้อมไล่ลูกเรือคนอื่นให้พ้นทาง

“เธองั้นรึ?” ผมพึมพำแล้วชะโงกมองไปยังผิวน้ำกระเพื่อมไหว เศษไม้แผ่นเขื่องลอยอยู่เกือบกระทบข้างเรือ บนนั้นมีร่างเล็กๆร่างหนึ่ง มองเห็นอะไรได้ไม่ชัดนอกจากเส้นผมสีชมพูยาวยุ่งเหยิงปรกหน้าตากับมือซีดๆที่พยายามเกาะรั้งที่พึ่งสุดท้ายของตนไว้ไม่ให้หลุดลอยไปตามกระแสน้ำ

เด็กผู้หญิงที่ยังมีชีวิตอยู่

“เอาไงดีครับกัปตัน” เบโปะกระแซะเข้ามาหา ผมรู้ดีว่าเขากำลังร้อนรุ่มอยากช่วยคน แต่ก็ไม่กล้าเสนอความคิดเห็นอะไรก่อน นับเป็นหมีมากคุณธรรมเสียจริงๆ

บางทีเช้านี้อาจมีเรื่องให้ทำแก้เบื่อ

“เก็บขึ้นมาซะ”

เบโปะแทบจะกระโจนออกไปคว้าเชือกทันทีที่สิ้นคำสั่ง ลูกเรือแต่ละคนสาละวนกับการช่วย  เก็บสิ่งมีชีวิตร่อแร่ใกล้ตาย ผ่านไปเพียงไม่กี่อึดใจก็สำเร็จเสร็จสิ้น ร่างเล็กๆชุ่มน้ำโชกถูกเบโปะอุ้มมาวางกับพื้น เขาถอยไปด้านข้าง เฝ้ารอว่าผมจะทำอย่างไรต่อไปในขณะที่ลูกเรือคนอื่นจับกลุ่มมุงดูอยู่ห่างๆ

ผมเดินเข้าไปใกล้ร่างที่สวมใส่เสื้อตัวหลวมโพรกขะมุกขมอม และยกด้ามดาบเขี่ยเส้นผมสีชมพูเลอะเทอะนั้นออก เผยให้เห็นใบหน้าขาวซีด ดวงตาพริ้มหลับสนิท เธอครางเบาๆ และยกมือจับขาตนเองโลหิตสีเข้มค่อยๆไหลซึมออกมาผสมกับน้ำทะเลที่นองพื้น 

มันเป็นรอยกระสุนไม่ผิดแน่

“เตรียมห้องผ่าตัด เดี๋ยวนี้!

จะด้วยสัญชาตญาณหรืออะไรดลบันดาลก็ไม่รู้ ผมคิดว่าสมควรช่วยเธอให้รอด

ไม่ได้ผ่าตัดรักษาคนอย่างจริงจังมานานเท่าไรแล้วนะ ?  ตั้งแต่เมื่อไรกันที่ไม่ได้ใช้มือคู่นี้ผ่าตัดเพื่อการรักษาต่อชีวิตผู้คน แต่กลับใช้ในการ ตัดร่างศัตรูเป็นจำนวนมากมายนับไม่ถ้วน

วันนี้จะใช้มันกลับมาทำหน้าที่เดิมได้ดีหรือเปล่านะ ?

เก็บดาบสวมเสื้อคลุมล้างมือสวมถุงมือและผ้าปิดปาก

            เด็กผู้หญิงคนนั้นถูกอุ้มไปวางบนเตียงผ่าตัดเฉพาะกิจ ผู้ช่วยสองคนพร้อมเครื่องมือผ่าตัดเตรียมในถาดเงินเรียบร้อย เสียงร้องแผ่วๆดังขึ้นขณะที่ผมตรวจปากแผลบริเวณขาซ้ายลูกกระสุนฝังในแน่นอน

            ทั่วห้องตกอยู่ในความเงียบ ไม่มีใครซักถามอะไรเป็นการรบกวนสมาธิขณะที่ผมเริ่มลงมีดเพื่อผ่าเอากระสุนออกมา คงมีแต่ตัวเองเท่านั้นที่นึกแปลกใจในตนเองว่าการกระทำขณะนี้ช่างขัดกับฉายาติดตัวที่เปรียบเสมือนป้ายโฆษณาที่ต้องแบกไว้ทุกเมื่อเชื่อวัน

หมอศัลยกรรมแห่งความตาย

            เฮอะจะอย่างไรก็ช่างอย่างน้อยก็ยังมีคำว่าหมออยู่แล้วกัน

            ในที่สุดก็พบกับกระสุนชุ่มเลือด ผมใช้ปากคีบ คีบมันใส่ลงในถ้วยเงินที่ยื่นมารอรับ เสียงทึบแปลกๆเมื่อตกกระทบกับภาชนะทำให้ผมแปลกใจ

            “ล้างแล้วเอากลับมาให้ฉันดูด้วย”

            เมื่อการเย็บแผลเสร็จสิ้นลง กระสุนที่ล้างเลือดออกแล้วได้ถูกนำกลับมาให้ตามคำสั่ง ผมหรี่ตาพิจารณานี่ไม่ใช่กระสุนธรรมดา มันอาจมีส่วนผสมของโลหะตามปกติอยู่บ้างแต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด องค์ประกอบของมันจะต้องมี

“กระสุนผสมหินไคโรนี่ครับ!  ชาจิเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “ยายหนูคนนี้ถูกยิงด้วยกระสุนสำหรับผู้กินผลปีศาจที่มีใช้ในหมู่ทหารเรือเท่านั้น!

“อืม” ผมตอบรับขณะถอดถุงมือออก “เบโปะ ไปหาเสื้อมาเปลี่ยนให้ยายหนูนี่ซะ แล้วก็เช็ดตัวให้ด้วย ถ้ายังอยู่สภาพนี้เดี๋ยวแผลจะติดเชื้อได้”

“ครับผม” เบโปะตอบรับแล้วกระวีกระวาดไปทำตามคำสั่งทันที

“เก็บของแล้วออกไปได้” ผมโบกมือไล่ผู้ที่กำลังทำสายตาสอดรู้สอดเห็นไปยังเด็กผู้หญิงที่หลับสนิทบนเตียง แต่ชาจิก็ยังเอ่ยถามอย่างอดรนทนไม่ได้

“กัปตันว่าเธอเป็นใครครับ? ทำไมทหารเรือถึงยิงเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆแบบนี้ล่ะครับ ?

นั่นสินะทำไมกัน? หรือความสามารถของเธอจะเป็นภัยต่อรัฐบาลโลก จึงต้องเร่งกำจัดเสียตั้งแต่อายุยังน้อย ?

“ค่อยไปถามตอนฟื้น” ผมทำเสียงรำคาญหน่อยๆทำให้ชาจิรีบหันไปทำหน้าที่ของตัวเองอย่างรวดเร็ว ดวงหน้าเล็กๆที่ขาวซีดนั้นมีเค้าโครงที่ดูแล้วคุ้นตาแปลกๆ คงไม่ใช่ว่า

“ผมว่าโตแล้วท่าจะสวยไม่เบานะครับกัปตัน”

ลูกน้องของผมหัวเราะระรื่นก่อนจะรีบหอบของวิ่งออกไป สวนกับเบโปะที่ถือกาละมังใส่น้ำกับเสื้อผ้าเข้ามา เขาวางของลงข้างเตียงแล้วหันมามองผมอย่างกระอักกระอ่วนสุดๆเท่าที่หมีขาวจะแสดงสีหน้าได้เลยทีเดียว

“กัปตันจะให้ผมเช็ดตัวเธอเหรอครับ”

“เออสิ ทั้งเรือมีแต่ผู้ชาย มีแต่แกนี่แหละที่พอจะใช้ได้มากที่สุดแล้ว ฝากด้วยละกันนะ” ผมหัวเราะปิดท้ายแล้วเดินออกมาจากห้องนั้นในทันที ทิ้งให้เบโปะจัดการภารกิจดูแลเด็กผู้หญิงครั้งแรกในชีวิตไปเพียงลำพังอย่างทุลักทุเล

 

♥♥♥♥♥♥♥ ♥♥♥♥♥♥♥ ♥♥♥♥♥♥♥

 

            ภาพแรกที่เห็นดูเหมือนจะพร่าเลือน แต่มันก็ค่อยๆชัดเจนขึ้นเมื่อกระพริบตาสองสามครั้ง ความปวดขัดยอกกล้ามเนื้อทั่วตัวจู่โจมเข้าใส่ฉันอย่างมาก โดยเฉพาะแผลถูกยิงที่ขาซ้ายยิ่งทำให้รู้สึกแย่เอาการ

            แต่นั่นมันยังไม่แย่เท่าความหิวในขณะนี้หรอก

            ฉันค่อยๆทรุดตัวขึ้นนั่ง สัมผัสได้ถึงความโคลงเคลงที่คุ้นชินเรือฉันอยู่ในเรือของใครกัน ?

 แน่นอนว่าคงไม่ใช่เรือของพวกรัฐบาล ไอ้สารเลวพวกนั้นคงไม่ดูแลนักโทษหลบหนีด้วยการทำแผลแล้วให้นอนบนเตียงพร้อมผ้าห่มหรอก

            เสียงเปิดประตูเบาๆดังขึ้นพร้อมกลิ่นหอมของอะไรบางอย่าง

อาหาร! ฉันต้องการอาหารเดี๋ยวนี้!

สิ่งมีชีวิตสีขาวขนปุยในชุดสูทสีส้มแปร๋นทำหน้าตกใจเมื่อเห็นว่าฉันฟื้นแล้ว นั่นเป็นหมีแสนรู้ที่ดูน่ารักไม่ใช่เล่นทีเดียว แต่ที่ดูน่ารักกว่านั้นคือขนมปังกับซุปร้อนควันฉุยในมือของเขา

รู้ตัวอีกทีฉันก็กระโจนเข้าหาอาหารแล้วเขมือบมันอย่างบ้าคลั่ง

“เอาอีก ขออีก” ฉันพูดอู้อี้ทั้งที่ยังมีขนมปังอยู่เต็มปาก เล่นเอาหมีตัวนั้นผงะจนแทบทิ้งถาดในมือ เขาพยักหน้าระรัวแล้ววิ่งจู๊ดออกไปราวกับหนีตายจากฝูงปีศาจกระหายเลือด

โทษทีแต่ฉันต้องการพลังงานนี่นา ขออะไรก็ได้มาใส่กระเพาะในห้าวินาทีด่วน! โอ๊ย! หมีขาวนั่นหายไปนานเกินแล้วนะ ฉันทนหิวไม่ไหวแล้ว!

ตัดสินใจผลักประตูออกไปด้านนอก เสียงสรวลเสเฮฮาดังมาแว่วๆ ฉันมุ่งไปยังทิศทางนั้นอย่างไม่ลังเลถ้ากัปตันเรือลำนี้ใจดีพอจะช่วยเด็กตัวเล็กๆ เขาก็ควรจะใจกว้างพอแบ่งเนื้อชิ้นใหญ่ๆให้ฉันสักสามสี่ชิ้นล่ะน่า

อากาศเย็นๆยามกลางคืนพัดเข้ามากระทบตัว ฉันเหลือบเห็นใบเรือสีดำโบกสะบัดตามสายลม สัญลักษณ์โจรสลัดวาดด้วยสีแดงเป็นหน้าวงกลมมีรอยยิ้มยิงฟันและแฉกประหลาดหกแฉกนั่นทำให้ฉันรู้ทันทีว่าถูกเก็บมาด้วยบุคคลอันตรายซะแล้ว

ไม่อยากจะเชื่อ! ที่นี่คือเรือของทราฟาลก้า ลอว์

อ๊ะ ! เนื้อย่างนี่นา ! ขอล่ะนะ

“เฮ้ย ! เสียงผู้ชายคนที่ฉันแย่งอาหารจากมือโวยลั่น อีตาคนนี้สวมหมวกปิดหน้าปิดตาที่มีจุกกลมๆบนหัวและตัวอักษรเขียนว่า PENGUIN

รสนิยมการแต่งกายตลกชะมัดแต่ว่าเนื้อย่างนี่รสชาติสุดยอดไปเลย!

ผู้ชายหลายคนหยุดดื่มกินและหันมามองฉันเป็นตาเดียว เอไม่เห็นกัปตันร่วมวงอยู่ในนี้แหะอ๊ะ! ขนมปังชิ้นนั้นไส้เนื้ออบแน่ๆ ถึงถูกกัดไปครึ่งหนึ่งแล้วแต่ฉันก็ไม่ถือหรอก ขอล่ะนะ

“เฮ้!! 

ผู้ชายอีกคนอุทานเมื่อถูกฉกอาหารไปอย่างง่ายดาย ความเร็วของฉันเริ่มกลับมาพร้อมๆกับกระเพาะที่เริ่มรับอาหารอย่างเปรมปรีดิ์ เอผู้ชายคนนี้ก็ประหลาดไม่แพ้คนแรก กลางค่ำกลางคืนแท้ๆ จะใส่แว่นดำทำไมกัน แล้วไหนจะหมวกป้อมๆกับผมชี้โด่เด่สีน้ำตาลนั่นอีก

ที่นี่เขานิยมยูนิฟอร์มสูทกันน้ำเต็มตัวสีส้มแปร๋นหรือไง ?

“เพนกวิน ชาจิ พวกแกถูกเด็กตัวกระจิ๋วที่บาดเจ็บแย่งอาหารง่ายๆเลยเรอะ ฮ่าๆๆๆๆ”

ผู้ชายคนที่หัวเราะลั่นตัวใหญ่มาก และยิ่งดูราวกับยักษ์สำหรับฉันในร่างนี้ รอยสักรูปเปลวไฟสีดำกับท่าทางแยกเขี้ยวยิงฟันของเขาดูน่ากลัวแต่นั่นไม่อาจยับยั้งความปรารถนาอันลึกล้ำต่อพิซซาในมือของเขาหรอก

“อะไรกันจีนบาร์ท! ยายหนูคนนี้อย่างกับเสือหิว ทั้งเร็วทั้งตะเฮ้ย จู่โจมอีกแล้วเว้ย !

ฉันกระโดดโผไปหาเป้าหมาย เสียงลูกเรือคนอื่นเฮลั่นไปหมด แต่ชายที่ชื่อจีนบาร์ทขยับมือหนีอย่างรวดเร็ว

 ที่รักหนีไม่พ้นหรอกพิซซาหน้าซอสชุ่มฉ่ำนั่นเป็นของฉัน!

“ง่ำ ! ง่ำ !

คำละครึ่งชิ้น สองคำก็หนึ่งชิ้นพอดีโหอร่อยเป็นบ้า ! ชักอยากรู้จักกับพ่อครัวของกลุ่มโจรสลัดฮาร์ทแล้วล่ะสิแป้งนุ่มได้ที่กับเนื้อกรุบกรอบช่างเข้ากันกับเครื่องเทศรสจัดจ้านชะมัด

“ก๊ากกก แกก็ปกป้องพิซซาไม่ได้เหมือนกันล่ะว้า” เพนกวินกับชาจิหัวเราะชักดิ้นชักงอร่วมกับคนอื่นๆ ในขณะที่หน้าจีนบาร์ทเปลี่ยนเป็นสีม่วงด้วยความโกรธปนอาย

“นังตัวแสบ !

มือหยาบใหญ่โตเอื้อมคว้ามาทางนี้ ฉันกระโดดหลบวูบแถมฉวยเอาขวดเหล้าของเขาติดมือขึ้นมาด้วย เหนี่ยวตัวไต่เดียะตรงเชือกผูกเสากระโดงเรือไปหาที่ตั้งหลักและกระดกเหล้าเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย --ไม่ลืมส่งสายตาท้าทายใส่ผู้ชายที่หยาบคายกับเด็กผู้หญิงอีกทีหนึ่ง

คนอื่นๆประสานเสียงกันหัวเราะไม่หยุด จีนบาร์ทหันรีหันขวางทำท่าเอาเรื่อง

            และจากมุมสูงฉันก็เห็นหมีขาวตัวนั้น เขากำลังยืนพะว้าพะวังถือถาดใส่อาหาร หน้าตาเป็นกังวลแบบหมีๆดูน่ารักน่าปีนเล่น ฉันจึงกระโดดลงไปเกาะที่หลังนุ่มๆทันที มือหนึ่งตะครุบติดชุดของเขาไว้แน่น อีกมือก็คว้าผลไม้ในถาดยัดใส่ปากไปพร้อมๆกัน

            “เบโปะ แกกลายเป็นเสาให้ลิงเกาะไปแล้วล่ะ ฮ่าๆๆๆ”

            อ้อสัตว์โลกน่ารักนี้ชื่อเบโปะหรอกเหรอ

ว่าแต่เนื้อหมีนี่รสชาติยังไงหนอ ?

            “จ๊าก !

            เขาร้องลั่นแล้วดิ้นเร่าๆเมื่อฉันลองงับหูของเขาดูคำหนึ่ง แต่มันไม่อร่อยอย่างที่จินตนาการไว้ กระจุกขนเข้าปากเต็มไปหมด เอ้าไม่กินก็ไม่กิน เก็บไว้เป็นที่นั่งเล่นหรือหนุนนอนท่าจะเวิร์กกว่า

            “เอะอะเสียงดังอะไรกันเนี่ยพวกแก”

            ทุกคนในที่นั้นปิดปากตัวเองเงียบกริบ ฉันยังคงเกาะบนหลังของเบโปะและมองหาต้นเสียง แต่ไม่ทันไรก็รู้สึกว่าคอเสื้อด้านหลังถูกคว้าขึ้น เท้าแกว่งไปแกว่งมาในอากาศแบบไม่ทันตั้งตัว

            ว้าถูกจับซะแล้ว เร็วจริงอีตาคนนี้

ทราฟาลก้า ลอว์นี่ก็หล่อไม่ใช่เล่น ร่างสูงของเขาปกคลุมด้วยผิวสีแทนสวยกำลังดี ผมสีดำหยักศกนิดๆถูกซ่อนใต้หมวกสีขาว ปลายคางมีเคราบางๆขับใบหน้าให้ดูคมเข้มรับกับห่วงทองที่หู ปิดท้ายด้วยดวงตารูปเรียวที่แฝงแววกวนอารมณ์นิดหน่อย มือข้างหนึ่งถือดาบเล่มยาวพาดบ่าไว้ ส่วนอีกมือก็หิ้วคอเสื้อคนอื่นอย่างกับหิ้วลูกหมา

ผู้ชายคนนี้เหมือนพ่อสิงโตตัวร้ายแต่ถ้าฉันคิดจะ เล่นจริงก็คงไม่เกินความพยายาม 

            “ตื่นมาก็ป่วนลูกเรือของฉันเลยรึ ?” เขาหรี่ตาแคบ

            ฉันทำหน้ามุ่ยกลับแล้วเขาก็ปล่อยมือกะทันหัน แต่ยังไงฉันก็สามารถกระโดดลงยืนอย่างสวยงามและพึมพำแก้ตัวในลำคอ “ก็มันหิวจะตายแล้วนี่”

            เขาเหยียดริมฝีปากออก กึ่งๆจะมีแววหัวเราะอยู่ในที “มีแรงพอจะแนะนำตัวหรือยัง ? คุณผู้หญิง”

            ฉันยิ้มตอบ จากท่าทางการพูดของเขาแสดงว่าน่าจะพอจำได้ว่าฉันคือใคร

          ได้เวลาเผยร่างจริงเสียที

            “ขอโทษที่ต้องแย่งของกินพวกนาย แต่ช่วยไม่ได้เพราะว่าฉันต้องการพลังงานเร่งด่วน”

ร่างของฉันสูงขึ้นเรื่อยๆ อกเสื้อที่หลวมโพรกก็เริ่มคับ กางเกงที่ตอนแรกเป็นขายาวเกะกะก็กลายเป็นขาสั้นเหนือเข่า ฉันยกมือเสยสะบัดเส้นผมไปข้างหลังแล้วพยายามส่งยิ้มอย่างเซ็กซี่ที่สุดเท่าที่เป็นไปได้ท่ามกลางเสียงอุทานด้วยความตกใจ (หรือพอใจ ?) ของเหล่าลูกเรือทั้งหลาย

            แต่คุณกัปตันกลับไม่มีท่าทีแปลกใจสักนิดเลย

            “หลายคนอาจจะพอจำกันได้บ้าง ฉันจิลเวรี่ บอนนี  ยินดีอย่างยิ่งที่ได้พบกัน !

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

730 ความคิดเห็น

  1. #724 malefactor (@malefactor9029) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 11:50

    มีคนแนะนำเรื่องนี้ได้ยินครั้งแรกจำไม่ได้พอมาอ่านเท่านั้นเหละอ้อ เลยเรื่องนี้ชอบมากอ่านตั้งแต่ยังไม่จบนู่น~

    #724
    0
  2. #723 benj (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 17:04

    เคยอ่านเรื่องนี้เมื่อหลายปีมาแล้วแต่ก็ชอบมากจนต้องกลับมาหาอ่านอีกรอบ ❤❤ เป็นอะไรที่ตราตรึงใจเรามากๆเลยค่ะ

    #723
    1
    • #723-1 sunny (@jkanvara) (จากตอนที่ 2)
      20 ธันวาคม 2561 / 02:08
      เหมือนกันเลย อ่านตั้งแต่ปีแรกๆที่ลง จนตอนนี้ก็ยังย้อนมาอ่านอีก มันดีมาก❤️
      #723-1
  3. #693 707 เราไม่เคะนะ (@choojan2546) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 00:58
    #693
    0
  4. #647 ลัมพนะ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มีนาคม 2559 / 18:32
    เริ่มต้นได้น่าสนใจ

    ยิ่งอ่านยิ่งสนใจมากขึ้น

    รู้สึกเข้าถึงตัวละครได้ทันที

    มีชีวิตชีวาสมจริง

    ภาษาสวยอ่านแล้วรู้สึกถึงความงดงามของภาษา

    ไม่ได้เจอนิยายแบบนี้มานานมาก

    ขอบคุณมากครับที่เขียนนิยายที่สนุกให้อ่าน
    #647
    1
    • #647-1 premolar (@sarinpan) (จากตอนที่ 2)
      12 มีนาคม 2559 / 19:31
      ขอขอบคุณมากๆเลยค่ะ หากคุณผู้อ่านมีข้อคำวิจารณ์ใดๆ ผู้เขียนจะรับมาพิจารณาปรับปรุงด้วยความยินดี หวังว่าทุกท่านจะมีความสุขกับการอ่านค่า ^^
      #647-1
  5. #608 pangz' (@pang-61) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 19:43
    ฮาบอนนี่ 55555
    #608
    0
  6. #535 กุหลาบสีเงิน (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2557 / 22:02
    เราพึ่งดูลูฟี่ และชอบลอร์จังมากกก

    อ่านฟิคนี้แล้วฟินเลยย //ความจริงเคยจิ้นบอนนีกับโซโลนะ ตอนที่นางกระชากไม่ให้โซโลทำร้ายเผ่ามังกรฟ้าอ่ะ

    แอบอิจฉานางเล็กน้อยที่ได้เกาะคุณหมู (ชอบบบบบบบบ)

    เป็นฟิคที่ภาษาสวยมากเลยนะคะ สู้ๆค่ะ
    #535
    0
  7. #525 sayrine (@nasissa321) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 เมษายน 2557 / 23:01
    สกิลการแย่งอาหารของบอนนี่คงพอๆกับลูฟี่
    #525
    0
  8. #518 |ปลายแถว| (@ace04123) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2556 / 20:07
    ♥ จิ้นๆ -,.- 
    ใครมีรูปลอว์เท่ๆสวยๆบ้างอ่า //ทำหน้าหื่น 
    #518
    0
  9. #458 LikeCartoon (@monnapay-lovely) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2556 / 00:30
    บอนนี่เธอเล่นป่วนตั้งแต่เริ่มเลยเรอะ
    #458
    0
  10. #447 cartoon (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2556 / 19:11
    เปิดเรื่องได้อย่างน่าติดตามมาก^O^
    #447
    0
  11. #443 rm14 (@rm14) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2556 / 18:27
    ไรเตอร์บรรยายได้น่ารักจริงๆ^^
    #443
    0
  12. #440 Ayumu (@psycho-pass) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2556 / 21:00
    อร๊ายยย!!! คู่นี้น่ารักจริง ๆ ด้วย
    #440
    0
  13. #101 Mocca ^o^/ (@darkghost) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2555 / 21:07
    โบนนี่ ขอเนื้อหมีบ้างสิ 
    #101
    0
  14. #89 looky39 (@looky39) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 กันยายน 2555 / 16:50
    สนุกมากกกกกก~

    เราว่าเราเริ่มจะ"รัก"คู่นี้เข้าแล้วสิ5555
    #89
    0
  15. #24 Supernovas (@supernovas) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2555 / 21:08
    555556
    เนื้อหมีอร่อยไหม
    #24
    0
  16. #11 One piece! I Love You! (@tarkra) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2555 / 17:51
    โว้ว! มาถึงคุณเธอก็สร้างชื่อเสีย (ง) เลยแฮะ = =;
    #11
    0
  17. #4 {Guide✖Book} (@Guidebook) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2555 / 17:46
    ฉันค้นพบแรร์ไอเทม T___T
    ชอบคู่นี้ รักคู่นี้ แต่งต่อเร็วๆนะคะ อยากอ่านนน
    #4
    0
  18. #2 เบมมี่ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2555 / 11:05
    จูเอลลี่ โบนนี่

    ทำให้ลอว์เป็นเด็กชายตัวน้อยๆเชื่องๆก็ได้งั้นสิ

    อ้ะ แต่ว่าสภาพหล่อเข้มแบบนี้ก็น่ากรี๊ดกว่าเยอะเลย



    ติดตามรออ่านต่อไป

    รอให้พลังจิ้นรุนแรงกว่านี้ก่อน
    #2
    0