[Fic one piece] ♂ Someone beside you in the New world ♀

ตอนที่ 19 : Big Girls Don't Cry : chapter 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,174
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    12 พ.ย. 55









Extreames sometimes meet.

บุคคลที่ต่างกันสุดขั้วบางครั้งก็โคจรมาพบกันได้

 



จากความเคว้งคว้างที่มืดมิดชั่วพริบตาฉันก็เห็นแสงสว่างปลายทางอยู่เลือนราง

และพริบตานั้นความเจ็บแปล๊บก็พุ่งขึ้นมาจากสะโพกที่ตกกระทบดังตุ้บลงบนพื้นเย็นเฉียบ พร้อมกับมือของฉันที่วาดออกไปกระแทกเข้ากับวัตถุแข็งโป๊กเจ้าสิ่งนั้นล้มดังโครมใหญ่!

            โอ๊ย!! กระดูกจะหักไหมเนี่ย!

เจ้ายักษ์ถือไบเบิ้ลคนนั้นทำอะไรกันแน่นะ!

            หลังจากยกมือที่ปวดหนึบๆลูบหน้าสองสามทีแล้วฉันก็ค่อยๆลืมตาขึ้น สัมผัสได้ถึงความรู้สึกอุ่นๆชื้นๆเหมือนไอน้ำลอยละล่องอยู่รอบตัว กวาดตามองพบว่าที่นี่เป็นห้องขนาดไม่เล็กที่ปูพื้นด้วยกระเบื้องสีดำสนิท มีโคมระย้าขนาดย่อมฝุ่นจับส่องแสงสลัวสีส้มนวลติดอยู่บนเพดาน เก้าอี้ไม้ตัวหนึ่งล้มตะแคงอยู่ข้างๆ นี่ล่ะไอ้วัตถุแข็งโป๊กที่ว่าตะกี้โอ๊ยเจ็บมือจัง

ฉันลูบหลังมือที่เป็นรอยแดงพลางจ้องมองอ่างล้างหน้าสีขาวกับขวดใส่สบู่เหลวที่วางอยู่ตรงมุมห้องเคียงข้างกับแจกันตั้งพื้นใส่กิ่งไม้แห้งสีดำ ทันใดนั้นก็เกิดคำถามหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว

          นี่ฉันตกลงมาในห้องน้ำบ้านใคร!!

          แย่จริง ที่นี่มันที่ไหน! แล้วนี่จะกลับไปที่ธริลเลอร์บาร์คได้ยังไง! คนยิ่งรีบๆอยู่

ป่านนี้พวกหมวกฟางถล่มยักษ์ออสแล้วชิงเงากลับคืนไปได้แล้วหรือเปล่า!

แล้วซอมบี้ที่น่ารักของฉันจะเป็นยังไงบ้างนะ!

            ความคิดทั้งมวลหยุดลงเมื่อสายตากวาดไปปะทะกับอีกมุมหนึ่งของห้องที่อยู่ด้านหลัง มันคืออ่างหินอ่อนสีงาช้างบรรจุน้ำร้อนส่งควันตลบอบอวลซึ่งนั่นก็ไม่ใช่วัตถุแปลกปลอมถ้ามันจะตั้งอยู่ในที่นี้ แต่สิ่งที่ทำให้ฉันตกตะลึงจนอ้าปากค้างก็คือ  

            ผู้ชายคนหนึ่งอยู่ตรงนั้น!!

เขามีผมสั้นสีดำและหนวดเรียวได้รูปเหนือริมฝีปากกับคาง สีหน้าเคร่งขรึมนั้นแสดงอย่างชัดเจนถึงความดุและไม่น่าปฏิสัมพันธ์ด้วยแม้แต่น้อยนัยน์ตาเรียวสีเหลืองอำพันคมกริบของเขาเพ่งมองมาที่ฉันราวกับจะประเมินท่าที มือของเขายังคงถือผ้าขนหนูสีขาวไว้เหมือนกำลังเช็ดเส้นผมที่เปียกชื้น

ฉันควรพูดอะไรสักอย่างออกไปสินะ ?

            เอ๊ะ! แต่เดี๋ยวก่อนผู้ชายคนนี้นั่งอยู่ในอ่าง ฉันมองเห็นแผงอกมีกล้ามที่ดูแข็งเหมือนหินผาและต้นแขนเปล่าเปลือยที่มีหยดน้ำเกาะพราวนั่นแปลว่าเขากำลังอาบน้ำ

            งั้นเขาก็ไม่ได้สวมอะไรสักชิ้นเลยน่ะสิ!! 

ผู้ชายแก้ผ้า! ผู้ชายแก้ผ้า! ผู้ชายแก้ผ้าอยู่ตรงหน้าฉัน!!

“กรี๊ดดดดดดด!!

ฉันถลันลุกขึ้นยืน ซวนเซเล็กน้อยจนต้องใช้ปลายร่มในมือยันร่างไว้ หัวแทบหมุนจากการมองซ้ายมองขวาหาทางออกประตูอยู่ตรงมุมห้องตรงนั้น! วิ่งไปเลย!

อย่าคิดจะเหลียวหลังกลับไปมองเป็นอันขาดเชียวนะ!!

ส้นรองเท้าดังกระทบพื้นเป็นจังหวะรัวถี่ไปตามทางเดินปูพื้นหินอ่อนทอดยาวที่เงียบสนิท เสียงย่ำตึกตักดังสะท้อนกลับไปมายิ่งฟังดูวังเวง ฉันเหลือบมองผ่านประตูห้องเก่าแก่บานแล้วบานเล่าอันปิดสนิท

ที่นี่คือที่ไหน!! คฤหาสน์เก่า? ปราสาทโบราณ ? สถานที่ลับของพวกรัฐบาล ?

แล้วที่สำคัญทำไมไม่มีใครอยู่นอกจากผู้ชายคนนั้น!!

ไม่มีร่องรอยของมนุษย์คนไหนอยู่อีกสักคนปราสาทใหญ่โตโอ่อ่าน่าจะมีคนอาศัยอยู่มากๆสิ แล้วทำไมมันถึงเงียบเชียบขนาดนี้ คนรับใช้หายไปไหน! เด็กต้นห้องไม่มีหรือไง!

สถานที่ทิ้งร้างหรอกหรอหนูสักตัวยังไม่มีเลยด้วยซ้ำ

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ!

ฉันหยุดเท้าลงเมื่อมาถึงสุดทางเดินอันยาวเหยียดพร้อมกับหอบแฮ่กเบื้องหน้าคงจะเป็นห้องโถงกลางที่โอ่อ่าทว่าในตอนนี้กลับมืดมิดสวิตซ์ไฟอยู่ตรงไหนก็ไม่รู้ แต่ก็ไม่เป็นไรชินกับการมองเห็นในความมืดอยู่แล้ว เงาตะคุ่มข้างหน้านี้คือเก้าอี้โซฟาชุดใหญ่ ฉันไล้นิ้วไปตามเบาะ สัมผัสผ้าไหมนุ่มนิ่มที่เข้ากันเป็นอย่างดีกับผิวเรียบลื่นของโต๊ะไม้แกะสลักที่วางเคียงคู่

เครื่องเรือนพวกนี้เป็นของเก่าดูเหมือนผ่านกาลเวลามาไม่ต่ำกว่ายี่สิบปี

เพดานด้านบนสูงลิบลิ่ว แสงจันทร์ซีดจางสาดส่องเข้ามาให้เห็นโคมระย้าอันมหึมา เม็ดคริสตัลที่ร้อยเป็นสายอย่างประณีตนั้นคงเคยงดงามมากเมื่อครั้งหนึ่งในอดีต

แต่ในขณะนี้มันกลับมีฝุ่นหนาจับเต็มไปหมดเจ้าของสถานที่แห่งนี้ขาดการดูแลเอาใจใส่เสียจริงๆ

ฉันเดินไปหยุดอยู่ริมหน้าต่าง ทิวทัศน์ภายนอกเป็นสวนรกร้าง ดูลึกลับและเปลี่ยวเหงาใต้แสงดาวเต็มฟ้า และในที่ไกลลิบพ้นแนวรั้วออกไปเกือบสุดสายตาเหมือนมีสิ่งมีชีวิตบางอย่างเคลื่อนที่อยู่

โกสต์ถูกเรียกออกมาสี่ร่างในการโบกมือครั้งหนึ่ง ฉันออกคำสั่งให้ไปสำรวจพื้นที่รอบปราสาทนี้ให้ละเอียดแล้วรีบกลับมารายงานโดยเร็ว พวกมันพยักหน้ารับสองสามครั้งแล้วพุ่งทะลุกระจกออกไป

ฉันถอนใจออกแล้วเอนหัวพิงบานกระจกอย่างหมดเรี่ยวแรง

ที่นี่เงียบเงียบมากเกินไป

ทั้งที่ปกติเคยชอบความสงบแบบนี้มากแท้ๆ แต่ทำไมตอนนี้กลับอยากได้ยินเสียงของเหล่าลูกน้องซอมบี้ที่น่ารักเป็นที่สุด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเสียงต่ำๆที่เคยน่าหงุดหงิดของคุมาชี่ฉันคิดถึงเขามาก แต่ว่าต่อให้กลับไปที่เรือของท่านโมเลียได้คุมาชี่ก็ไม่อยู่แล้ว--เงาของเขาถูกส่งกลับไปหาเจ้าของด้วยฝีมือของนายจมูกยาวตัวร้าย!

หึ! ถ้ามีโอกาสเจอกันครั้งหน้านะฉันจะแก้แค้นแทนคุมาชี่อย่างสาสม!!

“เธอเป็นใคร ?

ฉันสะดุ้งนิดๆเมื่อจู่ๆทั่วห้องก็สว่างวาบด้วยแสงไฟและถูกตั้งคำถามด้วยเสียงราบเรียบ

ผู้ชายคนนั้นนั่นเอง เขาสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวผ่าหน้ากับกางเกงขายาวสีดำ แต่ทำไมไม่รู้จักติดกระดุมเสื้อซะบ้างนะ อยากจะโชว์กล้ามหน้าอกกับจี้กางเขนสีทองนั่นหรือไง ?

น่าอายชะมัด! ฉันเผลอเห็นภาพของเขาในอ่างเมื่อกี้นี้ซ้อนทับขึ้นมาซะดื้อๆ!

เอแต่ดูไปแล้วก็คุ้นๆหน้านะ เคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่า ไม่แน่ใจแหะ

“ฉันกำลังถามเธออยู่ว่าเธอเป็นใคร ? และมาที่นี่ได้ยังไง ?

เขาพูดซ้ำอีกครั้งด้วยสีหน้าเรียบเฉย สาบานได้เลยว่าดวงตาของเขาน่ะเหมือนจะสามารถทิ่มแทงทะลุไปถึงจิตใจของคนอื่นได้ง่ายๆ มันคมกริบและดูมีอำนาจมากพอๆกับดาบกางเขนยักษ์บนหลังของเขาเลยล่ะ

ฉันเชิดหน้าแล้วยกมือกอดอก พยายามจะวางตัวให้ดูสง่าผ่าเผยที่สุดเท่าที่จะทำได้

“จะถามชื่อคนอื่นก็บอกชื่อตัวเองก่อนสิ!

ผู้ชายคนนั้นเลิกคิ้วนิดๆเหมือนแปลกใจในท่าทางของฉัน หวังว่าเขาคงไม่เอาดาบยักษ์นั่นออกมาจากฝักแล้วไล่ฟันฉันให้ขาดสองท่อนหรอกนะ

ยังไงก็เรียกโกสต์สามสี่ตัวมาคุ้มกันไว้ก่อนดีกว่า ถ้านายนักดาบคนนี้จะพุ่งเข้ามาฉันจะเล่นงานให้ชีวิตติดลบสุดขีดไปซะเลย

“ฉันจูราคีล มิฮอว์ค

เขาตอบง่ายๆแล้วนั่งลงบนโซฟา ยกขาขึ้นไขว่ห้างแล้วมองดูโกสต์ที่บินไปมารอบตัวของฉัน สีหน้าของเขาเหมือนเหลือบแลเศษฝุ่นปลิวในอากาศอย่างนั้นแหละ!

นายควรจะกลัว หรือไม่ก็แปลกใจซะหน่อยสิยะ!

คนอะไรไร้ปฏิกิริยาของมนุษย์ปกติชะมัด!

เอาเถอะแต่ยังไงฉันก็เป็นฝ่ายบุกรุกที่ของเขาก่อน ถ้าได้คุยกันดีๆซะหน่อย เขาอาจจะช่วยหาหนทางส่งฉันกลับไปที่เรือของท่านโมเลียก็ได้

“ฉันชื่อเพโรน่า”

เขาพยักหน้ารับ “แล้วไงอีก ?

“ฉันถูกส่งมาที่นี่ด้วยผู้ชายตัวโตมีปุ่มเนื้อกลางฝ่ามือ และตอนนี้ฉันก็อยากจะกลับไปที่เรือของท่านโมเลียที่อยู่ในธริลเลอร์บาร์คน่ะนายรู้จักหรือเปล่า ?

“อ้อเธอเป็นลูกน้องของไอ้เงานั่นน่ะเหรอ ?” เขาถามหน้าตาเฉยเมย

          หยาบคายชะมัด! ฉันชักสีหน้าไม่พอใจอย่างเต็มที่ขณะลดมือทั้งสองลงมาเท้าเอว เอ่ยปากโต้กลับไป “ฉันเป็นหนึ่งในสามผู้คุมกองทัพของ ท่านโมเลีย

สิ่งเดียวที่สะท้อนกลับมาคือแววเยาะหยันในดวงตาเขาทำสีหน้าเหมือนจ้องมองมดปลวกไร้ค่า ผู้ชายคนนี้กระตุ้นต่อมโมโหของฉันให้ร่ำๆจะระเบิดขึ้นมาได้ในอีกไม่กี่วินาที

หนอยอดทนไว้ก่อน ยอมไปสักครั้ง ครั้งเดียวเท่านั้น! ขืนเขาพูดจาร้ายกาจอีกคำเดียวนะ ฉันจะ

“อืมฉันก็หมายถึงไอ้เงาหัวหอมยักษ์นั่นน่ะแหละ”

คนปากเสีย!! ลงไปคุกเข่าสำนึกเสียใจที่เกิดมาซะเหอะ!

 “เนกาทีฟโกสต์!ฉันสะบัดมือเบาๆ โกสต์สี่ตัวพุ่งเข้าใส่ชายผู้นั่งนิ่งบนเก้าอี้ด้วยความเร็วสูง

เฮอะ! ไหนลองดูหน่อยสิว่าถ้าถูกการโจมตีนี้เข้าไปแล้วจะยังทำหน้าตากวนโมโหได้อีกหรือเปล่า!

อ๊ะ! เขาหายไปแล้วตั้งแต่เมื่อไร!! ตายล่ะ!! หรือว่าเขาจะ

ข้างหลังรึ!! เร็วชะมัด!!

ฉันขยับมือจะเรียกโกสต์ขึ้นมาเพิ่ม แต่ก็ทำได้แค่เพียงสะบัดร่างหันกลับไปเท่านั้น

“โอ๊ย!!

จู่ๆก็มีนิ้วหนึ่งโผล่มาอยู่ตรงหน้า เสี้ยววินาทีถัดมาความเจ็บแปล๊บก็มาพร้อมเสียงดังป๊อกกลางหน้าผากนี่เขาบังอาจ!! บังอาจมาดีดนิ้วใส่หน้าผากของฉัน--โกสต์ปริ๊นเซสคนนี้เนี่ยนะ!!

“เด็กน้อยอย่ามาทำอวดดีไปหน่อยเลย!

เขาพูดพร้อมกับจิ้มข้างหัวฉันแรงๆ อีกครั้งหนึ่งจนหน้าหงายแทบสะดุดล้ม

โอ๊ย! นี่มันนิ้วคนหรือท่อนเหล็กทำไมถึงแข็งอย่างนี้นะ!

หนอยคิดว่าตัวเองเป็นผู้อาวุโสทรงภูมิหรือไง!!

“อย่าเรียกฉันว่าเด็กน้อย! นอกจากนายจะเป็นตาแก่อายุแปดสิบ!!

ฉันประชดเสียงสูงอย่างโมโหขณะคลำหน้าผากป้อยๆแต่แล้วข้อมูลเก่าๆบางอย่างก็พุ่งวาบขึ้นมาในหัว อย่างกับว่าแรงดีดเมื่อกี้นี้ช่วยเขย่าตะกอนในสมองขึ้นมาจนฟุ้งไปทั่ว

จูราคีล มิฮอว์คฉายาคือชายตาเหยี่ยวนักดาบที่เก่งที่สุดในโลก!!

ฉันอ้าปากค้างเมื่อลำดับสถานการณ์ออกเหลือบมองดาบกางเขนอันเบ้อเริ่มบนหลังของผู้ชายตรงหน้าอีกครั้งหนึ่งแล้วก็สัมผัสได้ถึงเส้นขนที่พร้อมใจกันลุกฮือทั่วตัว จนถึงกับต้องกลืนน้ำลายแห้งเหนียวลงคออย่างยากเย็น

เขาเดินกลับไปทิ้งตัวลงบนโซฟาอีกครั้ง พวกโกสต์รับรู้ได้ถึงจิตใจอันตื่นตระหนกของฉัน ด้วยความที่เชื่อมโยงถึงกันมันพากันลอยหนีเขาไปคนละทิศละทาง ก่อนจะรีบกลับมากระจุกรวมกันอยู่เบื้องหลังของฉันอย่างรวดเร็ว

“มะมิฮอว์คเจ็ดเทพโจรสลัดเหมือนกับท่านโมเลีย!!

ฉันพึมพำออกมาตะกุกตะกักแทบไม่เป็นภาษา

ใบหน้านิ่งเกือบไร้อารมณ์ของเขามีรอยเหยียดยิ้มมุมปากขณะที่รินไวน์ลงในแก้วใส

“อย่าเอาฉันไปรวมกับตัวกระจอกพรรค์นั้นเชียวนะนังหนูน้อย!



๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛



            ตลอดช่วงระยะเวลาสามสิบสองปีในชีวิตของผมเคยได้พบเห็นอะไรมามากทั้งบุคคลชั่วร้ายสารพัดหรือผู้มีความสามารถจากผลปีศาจแปลกๆ รวมไปถึงสิ่งลึกลับมากมายทั่วท้องทะเลแกรนด์ไลน์

          แต่ไม่มีครั้งไหนจะพิลึกพิลั่นเท่ากับเรื่องราวในคืนนี้เลย

ขณะที่ผมกำลังพักผ่อนกล้ามเนื้อ แช่น้ำร้อนอย่างสบายอารมณ์ในบ้านของตัวเอง จู่ๆกลางอากาศที่ว่างเปล่าก็ปรากฏร่างผู้หญิงคนหนึ่งขึ้นมาและตกตุ้บลงกับพื้น มือของเธอฟาดโดนเก้าอี้ล้ม ก่อนจะส่งเสียงครางอย่างเจ็บปวดและยกมือขึ้นลูบหน้าเหมือนพยายามจะเรียกสติกลับมา

 โดยปกติสำหรับคนทั่วไปนั้นเรื่องประหลาดแบบนี้ก็เพียงพอต่อการกระโจนขึ้นมาตั้งท่าและมองหาอาวุธป้องกันตัว

แต่สำหรับผมมันไม่ใช่ไม่มีความจำเป็นใดๆที่ต้องกลายเป็นกระต่ายตื่นตูมด้วยเรื่องแค่นี้เพราะผู้หญิงคนนั้นไม่ได้แผ่รังสีแห่งการต่อสู้ ดังนั้นแค่การนั่งนิ่งๆพิจารณาด้านหลังของผู้บุกรุกก็น่าจะเพียงพอ

ผมไม่แน่ใจว่าเธอเป็นเด็กผู้หญิงหรือเปล่าเพราะตัวเล็กเหลือเกิน จากการประมาณด้วยสายตาคร่าวๆน่าจะสูงถึงแค่ไม่พ้นอกของผมแขนขาของเธอบอบบางเรียวเล็ก นั่นแสดงว่าไม่ใช่สายต่อสู้เน้นพละกำลัง ผิวขาวซีดจนแทบโปร่งแสงนั้นหมายถึงไม่ใช่พวกใช้ชีวิตกลางแจ้งบ่อยนัก

ถ้าหากเธอจะมีความสามารถใดๆที่อาจก่ออันตรายต่อคนอื่นได้ก็น่าจะเป็นพลังจากผลปีศาจ

เธอหันไปมาสำรวจรอบตัวอย่างงุนงง จนในที่สุดก็สังเกตเห็นผมที่นั่งนิ่งๆอยู่ในอ่าง และหลังจากทำหน้าตาตกใจสุดขีดอยู่ไม่เกินห้าวินาทีแล้ว เธอก็แผดเสียงร้องลั่นพร้อมกับวิ่งตึงตังออกไปในทันที--นั่นยิ่งทำให้ผมมั่นใจได้เลยว่าเธอคงไม่ได้เป็นคนของรัฐบาลมาติดต่อส่งข่าวด่วนและไม่ใช่หนึ่งในนักดาบทั้งหลายที่พยายามจะเข้ามาท้าประลองกับผม

และก็คงจะเป็นเด็กไร้เดียงสาที่ไม่เคยเห็นร่างเปลือยของผู้ชายอีกด้วย

เมื่อผมแต่งตัวเสร็จแล้วจึงค่อยเดินไปตามหาผู้บุกรุก พบว่าเธอยืนอยู่ในความมืดของห้องโถงกลาง กำลังเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างใจลอยผมจึงยืนพิจารณาร่างนั้นจากมุมมองด้านหลังอย่างละเอียดอีกครั้งเสื้อคลุมไหล่กับเครื่องแต่งกายเนื้อหนาสีขาวสลับแดงน่าจะมากจากที่ที่มีอากาศค่อนไปทางหนาว เครื่องประดับสะดุดตาของเธอคือมงกุฎใหญ่โตท่ามกลางกลุ่มผมสีชมพูเข้มยาวเป็นเกลียวจรดเอว

เหมือนเด็กหญิงตัวน้อยแสนซนไม่มีพิษภัย

แต่คนเราไม่ได้ตัดสินกันที่ภายนอก

ยังไงก็ต้องถามกันให้รู้เรื่องเสียก่อน

และหลังจากการสนทนาผ่านไปไม่กี่ประโยค ผมก็ประเมินลักษณะนิสัยของเพโรน่าคนนี้ออกได้เก้าในสิบส่วนเธอคือเด็กผู้หญิงจอมดื้อเอาแต่ใจ หัวรั้น ชอบเอาชนะ ท่าทางจะถนัดการต่อสู้ระยะกลางถึงไกล ส่วนการต่อสู้ประชิดตัวน่ะไม่ต้องพูดถึง--น้อยนิดจนแทบไม่มี!

เธอเป็นหนึ่งในลูกน้องของเก็กโค โมเลียและถูกวาร์ปส่งมาที่นี่เฮอะช่างเลือกสถานที่ได้เหมาะเจาะเหลือเกิน ไอ้คุมะนั่นจงใจส่งเด็กผู้หญิงแบบนี้มาก่อกวนผมหรือเปล่าเนี่ย ?

กลางหน้าผากที่มีผมม้ายุ่งๆของเธอยังเป็นรอยแดงจากการถูกปลายนิ้วของผมดีดใส่ เธอทำปากยื่นด้วยความฉุนเฉียวและอาจจะระคนกับความโมโหที่ไม่สามารถใช้วิญญาณประหลาดพวกนั้นทำอะไรผมได้

“แล้วเธอจะเอาไงต่อ ?

ผมเอ่ยปากถามหลังจากจิบไวน์ในมือครั้งหนึ่ง

เพโรน่ายกมือกอดอกอีกครั้ง ยังไม่วายที่จะเชิดหน้าสูงยืดตัวจนเหมือนกบตัวเล็กพองลม

“ฉันจะกลับไปที่ธริลเลอร์บาร์ค!

“งั้นก็เชิญกลับไปได้เลยตามสบาย” ผมผายมือไปที่ประตูทางออก ข้างนอกกำลังมีพายุพัดแรงจัดจนต้นไม้ใหญ่ยังแทบปลิวโยกหลุดไปตามกระแสลม

เพโรน่ามองตามด้วยสีหน้าแตกตื่นช่างเหมือนเด็กจริงๆ ไม่รู้จักเก็บกริยาท่าทีสักนิด

จู่ๆก็มีวิญญาณสีขาวพุ่งเข้ามาทางหน้าต่างสี่ห้าตัวพวกมันลอยเข้ามาชิดเด็กหญิงจอมอวดดีและทำท่าเหมือนกำลังพูดคุยส่งทอดข้อมูลอะไรให้อยู่ เพียงครู่เดียวเธอก็หน้าซีดเผือดยิ่งกว่าเดิมและเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะหันมาพูดกับผมด้วยเสียงแหลมสูง

            “ที่นี่เป็นเกาะรกร้างมีพายุเข้าบ่อยๆรอบนอกปราสาทก็มีฝูงลิงบาบูนน่ากลัวที่เลียนแบบการต่อสู้ของคนแถมยังไม่มีเรือลำใหญ่พอให้เดินทางฝ่าแกรนด์ไลน์ไปได้อีกต่างหาก!! แล้วฉันจะกลับไปธริลเลอร์บาร์คได้ยังไงล่ะ!!

            ดูเหมือนว่าวิญญาณพวกนั้นจะไปสำรวจข้อมูลภูมิประเทศโดยรอบมาหมดแล้ว

            ผมเลิกคิ้วเล็กน้อย “นั่นมันก็เป็นปัญหาของเธอไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน!

            เพโรน่ากัดริมฝีปากแน่นพร้อมกับบีบด้ามร่มในมืออย่างคิดหนัก คงกำลังหาทางแก้ปัญหาเฉพาะหน้าอยู่และวิเคราะห์สถานการณ์ได้ว่าคงไม่ได้รับการช่วยเหลือใดๆจากผมเพื่อส่งตัวเธอกลับไป

อืมน่าคิดยายเด็กคนนี้จะทำยังไงต่อไปละเนี่ย ?

ผมจิบไวน์เงียบๆขณะรอดูการตัดสินใจครั้งสำคัญไปเรื่อยๆ เพโรน่าขมวดคิ้วนิ่วหน้าอย่างเคร่งเครียด พึมพำปรึกษากับผีๆพวกนั้น สักพักก็ส่ายหน้าไปมาและยกมือทึ้งดึงผมจุกสองข้างของตัวเองอย่างหงุดหงิดแสดงท่าทางชัดเจนว่าปวดหัวสุดทน

ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกตลกดี ยายเด็กนี่พิลึกคนชัดๆ

ครู่ใหญ่ถัดมาเธอก็ยืดตัวตรงอีกครั้งหนึ่ง แล้วเดินฉับๆเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า เว้นระยะห่างประมาณสองช่วงตัว ในขณะที่ผมก็ได้แต่นั่งเฉยๆรอฟังผลสรุปของการตัดสินใจอันแสนวุ่นวาย

 ซึ่งถ้าเดาไม่ผิดเด็กนี่ก็น่าจะมาก้มหัวขอร้องอ้อนวอนให้ช่วยพากลับไปส่งน่ะนะ

เพโรน่าสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนที่จะพูดออกมาด้วยเสียงดังฟังชัด มั่นใจราวเจ้าหญิงผู้ทรงเกียรติกำลังจะมอบยศอันสูงสุดให้แก่ผม

“ นับจากวันนี้ไปฉันตกลงใจแล้วว่าคุณจะเป็นเจ้านายของฉันแทนท่านโมเลียคุณอยากให้ฉันเรียกว่า ท่านมิฮอว์ค หรือ เจ้านาย ล่ะ?

หา ?

ว่าไงนะ ?

ให้ผมเป็นเจ้านายของเธองั้นเรอะ!!

“ไม่เอาล่ะ”

ผมตอบกลับไปทันควัน--พยายามควบคุมความประหลาดใจเอาไว้ไม่ให้แสดงออกมามากนัก “ฉันไม่เคยมีลูกน้อง และไม่สะดวกกับการต้องคอยดูแลคนอื่น มันถ่วงแข้งถ่วงขาน่ารำคาญ!!

เพโรน่าเบ้ปากอย่างไม่พอใจ “ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าคุณคือหัวหน้ากองทัพที่ดีของท่านโมเลียมาตลอดสิบปี แน่นอนว่าฉันจะไม่เป็นตัวถ่วงของคุณอยู่แล้ว!!

“ยังไงก็ขอปฏิเสธ!

ผมวางแก้วในมือลงกับโต๊ะ ขยับตัวลุกขึ้นหันหลังและออกเดินเพื่อเข้าห้องไปพักผ่อนคืนนี้มีเรื่องประหลาดมากมายเกินไปซะแล้ว แถมผมยังต้องคิดหาหนทางส่งเธอกลับไปธริลเลอร์บาร์คเสียด้วย ยังไงก็จะปล่อยให้เป็นภาระอยู่ที่นี่ไม่ได้แค่ผมไม่คิดจะพากลับไปเวลานี้เท่านั้น

ยังไม่ทันที่จะก้าวเท้าพ้นออกนอกห้องโถง ในหูก็แว่วเสียงแปลกๆดังมาไม่ใช่อะไรที่ผมเคยได้ยินจนชินเหมือนเสียงใบดาบหรือเสียงโหยหวนของคู่ต่อสู้ที่ถูกฟัน

มันเป็นเสียงแหลมเล็กสั่นพร่าเอเหมือนเขาจะเรียกกันว่าไงนะเสียงสะอึกสะอื้นใช่ไหม ?

ใช่!! แบบผู้หญิงกำลังจะเริ่มต้นร้องไห้ไงล่ะ!!

และเมื่อผมหันกลับไปมองก็พบว่าไม่ทันการณ์เพโรน่าทรุดลงไปนั่งกองพับเพียบกับพื้นโดยมีโกสต์ทำท่ากระวนกระวายอยู่รอบกาย เธอเริ่มส่งเสียงร้องไห้ไม่หยุด น้ำตามากมายเหลือเชื่อไหลอาบท่วมหน้า เธอยกมือป้ายเช็ดไปมาจนผิวแดงเถือกและครวญครางกับตัวเองเสียงดัง

“ฮึกฮือๆๆๆๆฮือฉันกลับไปไม่ได้อยู่ที่นี่ก็มีแต่คนใจร้ายใจดำ ฮึก! ฉันจะทำยังไงดี!! ถ้ารอดตายไปจากที่นี่ได้นะ ฮือๆๆๆ จะแฉให้รู้กันทั่วเลยว่าชายตาเหยี่ยวโหดร้ายขนาดไหนทั้งทำร้ายผู้หญิงไม่มีทางสู้ แล้วยัง ฮือฮึก!!ทำลายความภาคภูมิใจของคนอื่นจนยับเยิน ฮือคุมาชี่ฉันคิดถึงนายจังเลยฮึก!!

นี่แค่ดีดหน้าผากสั่งสอนครั้งหนึ่งกับปฏิเสธไม่ยอมรับเธอเป็นลูกน้องก็ถูกข้อหาว่าเป็นคนโหดร้ายไปแล้วเรอะ!!

ถึงแม้ว่าผมจะไม่ใช่คนประเภทอ่อนโยนใจดี แต่การปล่อยให้เด็กผู้หญิงร้องห่มร้องไห้โดยไม่ทำอะไรสักอย่างก็ไม่ใช่วิถีของลูกผู้ชายที่พึงปฏิบัติ ดังนั้นผมจึงเดินกลับไปหยุดอยู่ตรงหน้าคนที่กำลังสะอื้นจนตัวสั่นอยู่ก่อนจะเอ่ยปากตัดรำคาญ

“หยุดร้องได้แล้ว ไว้ถ้าฉันมีธุระที่ต้องผ่านทางธริลเลอร์บาร์คจะพาไปส่ง”

เพโรน่าหยุดร้องไห้ชั่วคราว เธอเงยหน้าเบิกตากลมโตสีดำมองผม “หมายความว่า ตอนนี้คุณยอมรับฉันเป็นลูกน้องแล้วหรือเปล่า ?

ผมอดจะยกมือหนึ่งนวดขมับไม่ได้ “ไม่ใช่ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น”

เธอเบะปากอีกครั้ง น้ำตาเริ่มเอ่อท่วมเต็มนัยน์ตาอย่างรวดเร็ว

“ฮือใจร้ายที่สุดเอาแต่ปฏิเสธทั้งที่ยังไม่ทันให้โอกาสพิสูจน์ความสามารถฮืออออขนาดท่านโมเลียยังไม่เคยขับไสไล่ส่งฉันแบบนี้มาก่อน ฮือๆๆๆๆ”

พูดบ้าอะไรกันเนี่ย! อย่ามาใส่ความกันแบบนี้สิ!

“ฉันยังไม่ได้ไล่เธอสักคำเลยนะ!!

ในที่สุดผมก็ขึ้นเสียงเข้มด้วยความหงุดหงิดบ้าง

แล้วก็เพิ่งมาตระหนักได้ในตอนหลังว่าไม่ควรอย่างยิ่งที่จะทำแบบนั้น!

เพราะว่านังหนูคนนี้ดันเบิกตาโตใส่ผมอย่างตกใจแล้วก็ยิ่งแหกปากร้องไห้เสียงดังขึ้นไปอีก!

ให้ตายเถอะ นี่มันบ้าไปกันใหญ่แล้ว!!

ผมทนเสียงผู้หญิงร้องไห้ไม่ได้!! มันทำให้รู้สึกรำคาญอย่างยิ่ง และจำเป็นที่จะต้องรีบหาทางทำอะไรสักอย่างให้เธอเงียบเสียงลงและหยุดสร้างทะเลสาบน้ำตาเสียที!

“ก็ได้ๆ เธอเป็นลูกน้องของฉันแล้ว!

ผมจำใจตอบรับแล้วระบายลมหายใจพรืดหนึ่งอย่างปลงตกขณะยกมือถูขมับเป็นครั้งที่สอง

ได้ผลทันตาเห็นจริงๆ เพโรน่าเงียบเสียงลงแล้วเงยหน้ามองผมด้วยดวงตาใสแจ๋ว น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงมาตามแก้ม “คุณตกลงรับฉันเป็นลูกน้องแล้วจริงๆนะ! ไม่ได้หลอกกันใช่ไหม ?

“ท่าทางฉันเหมือนคนที่จะพูดเล่นหรือไง!

ผมกัดฟันพูดตอบจากบทเรียนเมื่อครู่สอนให้พยายามไม่ทำน้ำเสียงหงุดหงิดใส่เธอในตอนนี้

ว่าแต่น้ำตาผู้หญิงนี่มันแห้งง่ายขนาดนี้เลยเรอะ ?  เด็กดื้อคนนี้หยุดร้องไห้ได้ไวเหมือนเอื้อมมือปิดก๊อกน้ำเธอเงยหน้าขึ้นแล้วเปลี่ยนเป็นส่งรอยยิ้มดีใจให้ผมแทน

“แล้วตกลงจะให้เรียกคุณว่าอะไร ? ระหว่างท่านมิฮอว์คกับ

“ตามใจเถอะ!” ผมตัดบทขณะหันหลังกลับแล้วเร่งฝีเท้าเดินออกจากห้องไปทันที  เสียงแหลมเล็กตะโกนไล่หลังมาไกลๆ

“งั้นฉันจะเรียกคุณว่า เจ้านายนะ!!

ผมถอนหายใจเมื่อเดินเลี้ยวลับมุมทางเดินที่ครอบคลุมไปด้วยความเงียบสงัดอันคุ้นชิน--ลางสังหรณ์ส่วนลึกกำลังส่งสัญญาณเตือนผมว่า

 

            นับจากนี้คงไม่ได้พบเจอกับความสงบไปอีกนานเลยล่ะ!!


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

730 ความคิดเห็น

  1. #651 mygeegee (@geegeeindex) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 เมษายน 2559 / 22:03
    โอ้ยยยยยวมิฮอร์คน่ารักเกินนนนน
    #651
    1
    • #651-1 premolar (@sarinpan) (จากตอนที่ 19)
      30 เมษายน 2559 / 13:15
      หลงรักตัวละครตัวนี้เหมือนกันค่า หนุ่มซึนนนน ><
      #651-1
  2. #622 pangz' (@pang-61) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 เมษายน 2558 / 21:42
    เป็นครั้งแรกที่อ่านคู่นี้ ดูน่ารักไปอีกแบบ~
    #622
    0
  3. #587 <<aKinA>> (@aunjungka410) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2557 / 10:28
    ไม่นึกว่าจะมีคู่นี้ให้อ่านนนน ขอบคุณไรท์เตอร์จริงๆค่ะ
    #587
    0
  4. #498 R_rainnie (@jw_rainnie) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2556 / 12:45
    ไม่มีอีกล่ะ //ความสงบสุขในปราสาท
    จากนี้ไปมิฮอว์ค จะปวดหัวกับนังหนูคนนี้มากกก55
    #498
    0
  5. #475 LikeCartoon (@monnapay-lovely) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2556 / 05:02
    มิฮอร์คนายตามไม่ทันมารยาหญิงหรอก ฮ่าๆๆๆๆ (หัวเราะแบบชั่วร้าย)
    #475
    0
  6. #416 Rimit123 (@rei-sama) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2556 / 19:20
    perona cute
    #416
    0
  7. #405 mookmax (@pearl9845) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 เมษายน 2556 / 16:40
    ไม่มีข้อความเม้น ขี้เกียจพิมพ์บ่อย แต่เม้นแล้วนะ จะรออ่านต่อนะ มาอัพเร็วล่ะ

    #405
    0
  8. #305 rm14 (@rm14) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:29
    แต่งได้น่ารักจังเลย >.<

    ชอบมากๆ

    #305
    0
  9. #210 bppmn (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2555 / 19:13
    น่ารักจังเลยยยยยย >//////<

    ขอบคุณไรเตอร์มากจ้า
    #210
    0
  10. #197 Mocca ^o^/ (@darkghost) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2555 / 21:29
    นายคิดได้ถูกแล้วล่ะตาเหยี่ยว เพราะเธอคงปั้นป่วนหัวใจนายน่าดู
    #197
    0
  11. #195 metaldogemon (@metaldogemon) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2555 / 20:51
    โอ๊ย เพโรน่าชั่งโชคดีอะไรเช่นนี้
    มาถึงคุมะก็ส่งมาถึงนอนน้ำเลยนะเนี่ย
    เอาฮาหรืออย่างไร ให้ตายเป็นการพบเจอที่ประหลาดซะจริง
    เราว่าเหมาะกับคู่นี้ดีนะ แต่ว่าชายไม่หวานกับเด็กเอาแต่ใจ
    สองคนนี้จะไปรักกันแบบไหนเราล่ะอยากจะรู้จริงๆ
    #195
    0
  12. #193 N-A-T-T-I-T-A (@nattita211) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2555 / 22:00
    คู่นี้ก็น่าอ่าน >< ชอบมิฮอว์ค
    #193
    0
  13. #178 {Guide✖Book} (@Guidebook) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2555 / 21:13
    อ่านไปกรี๊ดไปยังกับคนบ้า55555555
    ชอบลคู่นี้มากกกก คล้ายพระนางในนิยายเรื่องนึงที่เราชอบเลย
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดด น่ารักกกมากกกกก XD
    #178
    0
  14. วันที่ 14 พฤศจิกายน 2555 / 19:43
    โอ้ววววว
    #177
    0
  15. #176 LuNa Only!!! - GT.OP. (@tarkra) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2555 / 17:30
    สุดยอดเลยอ่ะคู่นี้!
    ฮามากกกกกกกก
    ถึงมากที่สุด! (^^)
    มิฮอว์คแกล้งเด็กๆ//โดนฟัน
    ชอบมากๆ เลยค่ะ
    มาต่อด้วยน้าาาาาาาาา
    #176
    0
  16. #175 มัจฉา-วารี (@mutchar) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2555 / 00:03
    ในที่สุดคู่ใหม่ก็มาแล้ว อยากอ่านง่ะ ไรเตอร์เขียนให้จิ้นได้โดยไม่ติดขัดอะไรอ่านเพลินดี
    #175
    0
  17. #174 Supernovas (@supernovas) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2555 / 20:26
    โอ้วว สนุกอ้าาา =w=
    #174
    0
  18. #173 ~Spirit~ (@poringrenger) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2555 / 08:39
    กรี๊ดดด 555

    มิฮอว์คหลุดเพราะเพโรน่าบ่อยเหลือเกิ๊นนนน

    น่ารักมว้ากก >O<!!
    #173
    0
  19. #172 ✖ Blue-eyes.doll ✖ (@nongaoynalux) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2555 / 04:58
    พูดได้คำเดียวว่าสุดยอดคะ รักเอกลักษณ์ของตัวละครทั้งสองมากมาย ><~ แถมยังเหมาะสมกันดีด้วย
    จะติดตามนะคะ รออยู่คะ
    #172
    0
  20. #171 Salara555 (@larasalara555) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2555 / 20:54
    อ่อก~ก =.,= สนุกมากๆเลยเจ้าค่า~ ต่อค่าต่อ ติดตามๆ >0 #171
    0
  21. #170 Aim (@imsudyod55) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2555 / 19:40
    กรี๊ดดดดดด!!~
    น่ารักมากกกกกก
    แต่ว่าโซโลจะโผล่มารึป่าววววว ลุ้นจังเล๊ยยยย
    จะติดตามค่าาาาาา
    #170
    0
  22. #169 Cat Burglar (@29666) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2555 / 19:03
    อ๊ากกกกกกก!!! ชอบคู่นี้อ่า!!
    ถึงตอนแรกจะไม่ค่อยจิ้นคู่นี้เป็นพิเศษ
    แต่คารมในการแต่งของเธอมันดึงเราเข้าไปจิ้นจนได้
    น่ารักอ่า!!
    จะติดตามอ่านตลอดเล๊ย!!!
    น่าสนุกมั่กๆๆๆ ไม่ได้เว่อนะ ตอนนี้อยากอ่านตอนต่อไปแล้ว อัพต่อเร็วๆ นะคะ ^O^
    #169
    0