[Fic one piece] ♂ Someone beside you in the New world ♀

ตอนที่ 17 : Mystery of the Sea : chapter 15 [Ending]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,350
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    2 พ.ย. 55






When two people love each other, no time is too long,
no distance is too far, and no one can ever tear them apart.


เมื่อคนสองคนรักกัน ไม่มีช่วงเวลาใดที่ยาวนานเกินไป
ไม่มีระยะห่างใดที่ไกลเกินไป และไม่มีใครสามารถแยกคนทั้งคู่จากกันได้

 

 

หนึ่งปีคล้ายจะผ่านไปรวดเร็วแต่ก็นับว่าเชื่องช้าเหลือเกินในความคิดของผู้เฝ้ารอให้การนัดหมายอันยาวนานได้เดินทางมาถึง

ช่วงเวลาทั้งสิบสองเดือนก่อนหน้าทราฟาลก้า ลอว์ คอยนับคืนวันถอยหลัง เสาะหาข่าวคราวเกี่ยวกับจิลเวรี่ บอนนีและแผนการแหกคุกนรกอิมเพลดาวน์อย่างลับๆ พร้อมดำเนินการล่าหัวใจโจรสลัดหนึ่งร้อยดวงมอบแก่รัฐบาลเพื่อแลกมาซึ่งตำแหน่งเจ็ดเทพโจรสลัด อันจะช่วยส่งเสริมให้เขาสามารถดำเนินการตามประสงค์ได้อย่างสะดวกยิ่งขึ้น

และถึงแม้จะสามารถดิ้นรนจนส่งตัวเองขึ้นสู่ตำแหน่งที่ต้องการบรรลุผลแต่ลอว์ก็ไม่เคยมีความสุขอย่างแท้จริงเลยสักครั้งด้วยสายข่าวทุกทางที่เขาพอจะติดต่อและเชื่อถือได้ ไม่สามารถส่งมอบเนื้อหาเป็นชิ้นเป็นอันใดๆเกี่ยวกับโจรสลัดสาวจอมเขมือบมาให้แก่เขาได้เลย

เธอดำเนินการได้อย่างซับซ้อน เงียบเชียบ และไร้ร่องรอยใดๆทิ้งไว้ให้ติดตาม

กระทั่งรัฐบาลก็ยังประมาทเลินเล่อคิดไม่ถึงว่านอกจากเหตุการณ์ที่ลูฟี่หมวกฟางอาจหาญบุกเข้าคุกนรกอิมเพลดาวน์เพื่อไปชิงตัวเอสหมัดอัคคีแล้ว ยังจะมีหญิงสาวผู้เป็นหนึ่งในกลุ่มรุกกี้ของโจรสลัดหน้าใหม่ หวนคืนมาย้อนรอยกระทำการอุกอาจซ้ำเป็นครั้งที่สอง!

ร่างสูงในเสื้อคลุมยาวสีดำหยุดเดินและเงยหน้ามองท้องฟ้าที่พร่างพรมไปด้วยละอองหิมะบางเบารอบกายของเขาเป็นย่านการค้าที่มีเสียงอึกทึก ทั้งเสียงประกาศโฆษณาสินค้าผสมกับเสียงสนทนาต่อรองราคาเป็นที่วุ่นวาย ผู้คนมากมายในชุดกันหนาวสีสดใสนับสิบต่างเดินอ้อมผ่านร่างที่ยืนนิ่งกลางทางเดินอย่างมิใส่ใจ

ในยามใกล้สนธยาของเกาะแห่งการนัดพบนั้นเปี่ยมไปด้วยความคึกคักอาคารร้านรวงต่างเปิดไฟประดับกระพริบวับวาว ร้านอาหารนับสิบต่างตกแต่งอย่างมีเสน่ห์ ไม่ว่าจะเป็นผับบาร์เล็กๆเรื่อยไปยังภัตตาคารหรูหราใหญ่โต

ลอว์ลงเหยียบพื้นที่บนเกาะนี้ในยามสายของวันลูกน้องของเขาต่างกระจายกันออกตามหาร่องรอยนางในดวงใจของกัปตันมาร่วมเจ็ดชั่วโมงแต่ก็ยังไม่อาจมีข่าวใดๆมารายงานได้ และแม้กระทั่งตัวเขาเองก็ไม่อาจหาบอนนีพบเช่นกัน

ชายหนุ่มสาวเท้าเดินต่อไปอย่างเนิบช้า หยุดอยู่ตรงหน้ากระดานข่าวบริเวณจัตุรัสกลางเมือง ใบประกาศจับค่าหัวโจรสลัดนับสิบแปะเรียงเป็นพรืดแต่ใบประกาศจับเพียงหนึ่งเดียวที่เขาให้ความสนใจ คือภาพของหญิงสาวผู้มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับบนหน้ากับเส้นผมสีชมพูที่มัดรวบสูงปลิวตามสายลม ฉากหลังเป็นเปลวเพลิงที่ลุกไหม้กับคนในเครื่องแบบทหารเรือที่นอนนิ่งกันเกลื่อนกระจาย ใต้ภาพนั้นคือตัวเลขรางวัลนำจับไม่ว่าจะเป็นหรือตาย สนนราคาที่ 200 ล้านเบรี!!

จิลเวรี บอนนี โจรสลัดสาวจากเซาท์บลู ถูกประกาศขึ้นราคาค่าหัวหลังจากเหตุการณ์อุกอาจในการวางเพลิงเผาคุกนรกอิมเพลดาวน์ และสามารถช่วยเหลือลูกเรือของตนเองเป็นการสำเร็จ พร้อมกับนักโทษบางส่วนที่พลอยสบโอกาสหนีออกไปได้อีกจำนวนมาก

เหตุการณ์นี้เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อหนึ่งเดือนก่อนลอว์รับรู้ข่าวในการประชุมร่วมกับรัฐบาล ทันทีที่มีข้อมูลเปิดเผยว่าบอนนีสามารถหลบหนีออกไปโดยสวัสดิภาพและทำความเสียหายอย่างใหญ่หลวงทิ้งไว้ให้กับฝ่ายรัฐบาลนั้น เขาก็ต้องใช้ความพยายามอย่างยิ่งในการเก็บความรู้สึกดีใจล้นอกให้มิด และประชุมต่อไปด้วยสีหน้าเคร่งขรึมเย็นชา

ดังนั้นเมื่อบอนนีได้บรรลุวัตถุประสงค์ของตนเองเสร็จสิ้นแล้วย่อมไม่มีเหตุผลอะไรที่เธอจะไม่มาพบเขาที่เกาะแห่งการนัดพบเมื่อเวลาครบกำหนดหนึ่งปีชายหนุ่มแทบไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าเขาจะมีความสุขขนาดไหนที่ได้พบกับเธออีกครั้ง

ร่างสูงขยับเคลื่อนอีกครั้งหลังยกมุมปากยิ้มตอบหญิงสาวในใบประกาศจับ เขาเดินเล่นต่อไปอย่างไม่มีจุดหมาย คาดหวังว่าอาจพบหน้าคนที่รอคอยโดยบังเอิญที่ไหนสักแห่งในเกาะอันสวยงามนี้

บางทีบอนนีอาจจะโผเข้ามากระโดดกอดเขาจากข้างหลังหรือว่าวิ่งเร็วจี๋ออกมาจากร้านค้าสักร้านหนึ่งก็เป็นได้

ลมเจือหิมะบางเบาทำให้อากาศเย็นสบาย ชายหนุ่มเดินลัดเลาะไปตามถนนที่เงียบสงบกว่าเส้นเดิม ข้างทางติดกับลำคลองสายเล็กๆที่มีน้ำสะอาดใสแจ๋ว นกเป็ดน้ำหลายตัวดำผุดดำว่ายกันเป็นหมู่คณะ ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะคิดถึงแม่สาวผู้เคยปีนป่ายขึ้นต้นไม้ไปดูลูกนกน้อยบนรัง

ยังไม่ทันจบสิ้นการครุ่นคิดของลอว์ แขนทั้งซ้ายขวาของเขาก็ถูกรั้งไว้ด้วยมือเล็กบอบบางอย่างเหนียวแน่น พร้อมกับเสียงหวานเจี๊ยบที่แย่งกันเจรจาดังขึ้น

ดวงตาสีดำสนิทปรายลงมองหญิงสาวสวยสองคนในชุดเปิดเผยเนื้อหนังอย่างไม่กลัวหนาว

สาวน้อยผมทองหน้าตาน่าเอ็นดูในชุดเกาะอกคว้านลึกกำลังซบหน้าลงกับไหล่ซ้ายของเขา ปากจิ้มลิ้มอันเคลือบลิปสติกสีสดเอ่ยเสียงเจื้อยแจ้ว

“นายท่านรูปหล่อแวะเข้าไปนั่งในร้านของพวกเราก่อนดีไหมเจ้าคะ ? 

ส่วนอีกคนหนี่งเป็นสาวสวยผมแดงในเสื้อซีทรูแนบเนื้อ เบียดหน้าอกอันล้นหลามเข้ากับแขนขวาของเขาในทันที “รับรองว่านายท่านต้องชอบแน่ๆ เอมิลี่คนนี้จะขอบริการอย่างถึงอกถึงใจเลยนะเจ้าคะ”

ลอว์เดินมาผิดที่ผิดทางเสียแล้วถนนเส้นนี้ขึ้นชื่อในเรื่องสาวงามข้างขวดเหล้า และการบริการแบบแนบชิดอันแสนจะถูกใจหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่โดยถ้วนหน้ากัน

คิ้วเรียวสีดำสนิทขมวดเข้าหากันเล็กน้อยอย่างรำคาญ ใบหน้าหล่อเหลายังคงเย็นชาไร้อารมณ์ เขาเอ่ยปฏิเสธเสียงหนักแน่น

“ไม่”

สาวสองคนไม่ยินยอมปล่อยมือง่ายๆ กลับเกาะแขนเขาหนึบเหมือนตุ๊กแกข้างฝา

“นายท่านเย็นชาจังเลยนะเจ้าคะเจนนี่เจอมาหลายรายแล้วเห็นแบบเนี้ยสุดท้ายร้อนแรงยิ่งกว่าเพลิงเผาอิมเพลดาวน์เสียอีก”

“เอมิลี่ว่านายท่านเข้าไปนั่งจิบไวน์ดีๆแล้วคุยกับพวกเราดีกว่านะคะวันนี้พวกเราอยู่ด้วยกันจนเช้า

ลอว์ชักสีหน้ามากขึ้นอย่างหงุดหงิด แต่ยังไม่ทันที่จะสะบัดแขนอันเกาะนัวเนียออก จู่ๆหญิงสาวน่ารำคาญสองคนก็กลับกระเด็นหลุดจากเขาไปคนละทิศละทาง ร่างอวบอัดลอยหวือไปเบื้องหน้าด้วยแรงส่งอันไม่ทราบที่มา พวกหล่อนสะดุดล้มตกลงไปในลำคลองดังตูม!

นกเป็ดน้ำแตกฮือบินกันพึ่บพั่บ เสียงกรีดร้องอย่างตกใจดังลั่นถนนทั้งสาย

“ขอโทษนะยะ!

สุ้มเสียงที่คุ้นเคยและเฝ้าคิดถึงอยู่ทุกวันดังขึ้นเข้าสู่โสตประสาท แขนของชายหนุ่มถูกพันธนาการอีกครั้งหนึ่งอย่างรวดเร็ว ในใจของลอว์พุ่งวาบอบอุ่นด้วยกระแสแห่งความยินดี

ภายใต้แสงอาทิตย์สีส้มอมชมพูอ่อนจางลอว์เบิกตาพิจารณาหญิงสาวข้างกายอย่างถ้วนถี่

จิลเวรี บอนนี !!

ตัวจริงไม่ผิดแน่ๆ ทั้งหน้าตา รูปร่าง น้ำเสียง และนิสัยมุทะลุดุเดือด!!

หญิงสาวเชิดหน้าสะบัดเส้นผมยาวสลวยทีหนึ่ง ยกมือเท้าเอวฉับ ควงแขนของลอว์ไว้อย่างแนบแน่น รองเท้าบู๊ตส้นแหลมเพิ่งลดระดับลงจากการยกประทับเข้ากับบั้นท้ายของเจนนี่และเอมิลี่ นัยน์ตาสีม่วงสวยปรายต่ำมองดูคนเปียกปอนกลางลำคลอง ริมฝีปากอวบอิ่มเหยียดยิ้มอย่างเป็นต่อ

“พวกเธอไม่มีสิทธิ์มายุ่งนายท่านคนนี้จองฉันไว้ทั้งคืนแล้วย่ะ!!

ความรู้สึกของลอว์ในตอนนี้ช่างสับสนปนเป เขาถูกลากให้เดินตามบอนนีไปอย่างมึนงง ทิ้งเบื้องหลังไว้ให้เต็มไปด้วยเสียงกรี๊ดแหลมด้วยความโมโหจากนวลอนงค์ในลำคลองทั้งสองนาง

ชายหนุ่มถูกดึงให้เข้ามายืนในระหว่างซอกอาคารที่ค่อนข้างมืดสลัวเป็นพิเศษ หญิงสาวตรงหน้าเขาปล่อยมือลงจากการฉุดรั้ง ทั้งสองคนยืนมองตากันอย่างเงียบๆอยู่หลายอึดใจ และแล้วลอว์ก็เป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน

โดยประโยคแรกอันแสนอ่อนหวานหลังจากไม่ได้พบกันมาถึงหนึ่งปีของเขาก็คือ

“ทำไมแต่งตัวแบบนี้!!

จะไม่ให้ลอว์ถามอย่างฉุนๆได้อย่างไรก็ในเมื่อแม่เสือดุของเขาดันแต่งตัวไม่ต่างจากแม่สาวสองคนเมื่อกี้เลย ชุดกระโปรงยาวสีเหลืองอ่อนอวดรูปร่างอันน่าปรารถนา แขนเสื้อยาวจรดข้อมือติดลูกไม้แลดูอ่อนหวานขัดกับนิสัยผู้สวมใส่ แต่เมื่อมองเรื่อยขึ้นมาก็พบว่าคอเสื้อไม่มีขอบผ้าเกาะอยู่บนหน้าอกอย่างหมิ่นเหม่ เนื้อผ้าที่แสนจะประหยัดส่วนบนนั้นเปิดกว้างโชว์ไหล่มนขาวผ่องและเนินอกนวลเนียนเย้ยสายตามนุษย์เพศผู้ทุกคนในรัศมีหนึ่งร้อยเมตร

ชายหนุ่มรู้สึกฉุนเฉียวอย่างรุนแรงเมื่อจินตนาการว่าผู้ชายกี่คนแล้วที่บังอาจมองสิ่งที่เขาควรมีสิทธิ์ดูได้คนเดียวไปแล้วบ้าง!!

แม่โจรสลัดสาวอึ้งไปนิดหนึ่งก่อนจะหัวเราะเบาๆ เธอเอื้อมสองแขนพาดโอบรอบคอของคนตัวสูงกว่า มือนุ่มนิ่มลูบตามแนวขากรรไกรและปลายคางของเขา

“อย่าโกรธซีฉันใส่ชุดนี้ก็เพราะแฝงตัวสืบข่าวอยู่หรอก”

ลอว์เบิกตาค้าง ในหัวมีภาพกิจกรรมของสถานเริงรมย์ขึ้นมาเป็นฉากๆ “หมายความว่าเธอทำงานใน

คู่สนทนาพยักหน้ารับทันที “อื้มก็ทำงานในร้านเหล้าเมื่อกี้นั่นแหละฉันมาถึงที่นี่ได้ห้าวันแล้วพอดีได้ยินข่าวน่าสนใจมากเหมาะจะเอามาฝากนายเป็นของขวัญที่เราพบกันอีกครั้งหนึ่ง ก็เลย

“บอนนี!

ลอว์เรียกชื่อเธออย่างโมโหนิดๆ “ฉันไม่ดีใจหรอกนะที่เธอหาของขวัญให้ฉันแบบนี้! ไม่มีข่าวไหนมีค่าพอให้เธอต้องใส่เสื้อผ้าวับแวมแล้วไปบริการผู้ชายหยาบคายลามกหรอก!

หญิงสาวทำตาปรอย พิงหน้าผากลงกับซอกคอของเขา “ก็ไม่ได้ทำอะไรนี่ฉันแค่มอมเหล้าพวกที่ทำงานให้รัฐบาล แล้วก็หลอกถามข่าวตอนพวกนั้นเมาแอ๋ พอจะเรียกเข้าห้องก็แค่จัดการให้สลบเหมือดไม่มีอะไรเกิดขึ้นนี่นา”

ชายหนุ่มถอนหายใจพรืด “ถึงงั้นก็เถอะ! ฉันไม่ให้เธอกลับไปทำงานที่นั่นแล้ว!!

คนถูกดุพยักหน้าหงึกๆยอมรับแต่โดยดีอย่างว่าง่ายแต่จริงๆแล้ว เหตุผลที่บอนนียอมเลิกทำงานในร้านเหล้าก็เพราะว่าสืบได้ข่าวมาครบหมดแล้วถึงลอว์จะไม่มาห้าม ยังไงเธอก็ตั้งใจว่าวันนี้จะเลิกทำอยู่พอดี!

“ไม่เจอกันมาตั้งนานไม่คิดจะกอดฉันหน่อยเลยหรอ ?

บอนนีเปลี่ยนเรื่องด้วยเสียงออดอ้อนและกระแซะร่างเข้าหา ลอว์จึงพึ่งรู้ตัวว่ามัวแต่หึงหวงและเป็นห่วงจนลืมกอดเธอตอบไปเสียสนิท เขาจึงยกสองแขนรวบเอวของเธออย่างแนบแน่น ซบหน้าลงจุมพิตแก้มเนียนใสอย่างโหยหา เสียงทุ้มพึมพำอยู่ท่ามกลางกลุ่มผมนุ่มลื่นหอมกรุ่นคล้ายดอกไม้

“ฉันคิดถึงเธอจะแย่แล้ว”

หญิงสาวลอบยิ้มหวาน เธอกระซิบตอบกลับเช่นกัน “พ่อสิงโตร้ายของฉันไม่เจอกันตั้งนาน หล่อขึ้นเยอะเลยแอบนอกใจไปมีใครที่ไหนซุกไว้บนเรือหรือเปล่า ?

เขาผละห่างจากเธอเล็กน้อย “มีแต่เบโปะเท่านั้นแหละที่ซุกอยู่บนเรือ”

บอนนีหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ เธอยกปลายเล็บอันเคลือบสีส้มเข้มเขี่ยวนๆบนอกเสื้อของเขาและเอ่ยอย่างหยอกล้อ “นายท่านเจ้าขาบอนนีเหงามากเลย คืนนี้ไปอยู่เป็นเพื่อนบอนนีที่ห้องได้ไหมเจ้าคะ ?

อีกฝ่ายเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อได้รับคำเชิญชวน มือใหญ่ข้างหนึ่งเริ่มเลื้อยขึ้นมาลูบไหล่มนเปล่าเปลือย ส่วนอีกข้างหนึ่งพาดค้างไว้กับชุดรัดรูป--บนขอบสะโพกพอดิบพอดี

“ไม่ต้องรอให้กลางคืนหรอกตอนนี้เลยก็ยังได้!

หญิงสาวหัวเราะตอบ สะบัดมือตีอกเขาเบาๆครั้งหนึ่ง ขยับจะเอ่ยปากต่อล้อต่อกระซิกต่อไป แต่ก็ดันมีคนเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน

ทหารเรือทุกนายที่ประจำบนเกาะนี้ได้รับรายงานมาว่า ในช่วงสายของวันมีผู้พบเห็นเรือโจรสลัดเทียบท่าที่ด้านนอกของเมือง แต่ทว่าในตอนนี้ไม่พบเรือลำดังกล่าว จึงได้แต่เฝ้าระวังไปตามปกติ ทหารเรือนายหนึ่งลาดตระเวนผ่านมาได้ยินเสียงพูดคุยแผ่วเบาในซอกตึกจึงอดไม่ได้ที่จะชะโงกหน้าเข้ามาดู เขาหรี่ตาเพ่งมองในมุมที่มืดสลัวนั้นก่อนจะเอ่ยปากถามอย่างวางอำนาจ

“ทำอะไรกันน่ะ!

ชายหนุ่มขยับยกมือขึ้นหมายจะแยกชิ้นส่วนปิดปากทหารเรือผู้นั้น แต่มือของหญิงสาวกลับว่องไวกว่าเธอรีบฉกคว้ามือของลอว์ไว้ และลากมาประกบวางบนเนินอกของตัวเองทันทีทันควัน หนำซ้ำยังเบียดร่างมากอดจนแทบกลืนเป็นคนเดียว ตบท้ายด้วยการซุกใบหน้าตนเองเข้ากับอกเสื้อของเขา

“อ๊านายท่านอย่าค่ะตรงนี้ไม่ได้นะเจ้าคะมีคนอื่นมาเห็นแล้ว”

เสียงหวานครางระงมของบอนนีนั้นทำให้ลอว์ขนลุกซู่ทั่วตัว เธอทำทีเสมือนเขินอายที่การพลอดรักถูกพบเห็นโดยบุคคลอื่น แกล้งปัดป่ายมือของเขาออกอย่างมีจริตจะก้าน ทั้งที่เมื่อกี้ยังเป็นคนดึงมือของเขาเอาไปวางบนพื้นที่ต้องห้ามเองแท้ๆ!

ได้ผลเหลือเชื่อ! ทหารเรือผู้นั้นถึงกับหน้าขึ้นสีถอยหลังกรูดออกไป ดูเหมือนว่าเขาไม่อยากจะดูฉากหวานแหววดูดดื่มในเวลางานเสียเท่าไร...รัฐบาลต้องภาคภูมิใจในตัวเขาแน่ๆ!!

เมื่อเห็นว่าปลอดคนดีแล้วบอนนีก็หยุดทำเสียงครางเร้าใจ เธอแยกเขี้ยวใส่เขาน้อยๆ

“อย่าลงมือให้มันอึกทึกครึกโครมไปสิ! เดี๋ยวทั้งกองทัพก็รู้กันหมดพอดีว่าเจ็ดเทพโจรสลัดอย่างนายมาแอบพบกับโจรสลัดตัวร้ายอย่างฉัน!

ลอว์กระพริบตาปริบๆ เขายังคงรู้สึกดีกับสัมผัสเมื่อครู่ และนึกอยากคว้าตัวบอนนีพาดบ่าและเดินผ่าตรงเข้าไปเปิดห้องสวีทในโรงแรมชั้นหนึ่งเสียตั้งแต่เดี๋ยวนี้เลย!

“เราจะไป

เสียงกริ่งแมลงโทรสารดังขึ้นขัดจังหวะคำพูดของชายหนุ่ม แล้วเขาก็ต้องเบิกตาค้างอีกรอบเมื่อเห็นว่า โจรสลัดตัวร้ายยกมือแหวกอกเสื้อที่แสนจะน่าหวาดเสียวของตัวเองออกแล้วหยิบแมลงโทรสารตัวเล็กขึ้นมาในที่มืดสลัวแบบนี้การกระทำเมื่อครู่ถือเป็นการท้าทายอารมณ์ของเขาอย่างรุนแรงเลยเชียว!

บอนนีรับสายและกรอกเสียงรัวเร็วเป็นคำสั้นๆ

“อืมใช่ใช่ไม่ไม่เจอกันที่เดิม!

แล้วเธอก็วางสายไป เปิดอกเสื้อตัวเองอีกครั้งแล้วนำแมลงโทรสารเก็บเข้าที่ลอว์ชักสงสัยว่าใต้ชุดรัดรูปขนาดนี้ยังเหลือที่ให้เก็บของได้โดยไม่ผิดปกติอีกหรือ ?

ชายหนุ่มกำลังคิดจะคลำพิสูจน์หาตำแหน่งเก็บแมลงโทรสาร แต่ทว่าสาวเจ้ากลับหันหน้ามาพูดด้วยน้ำเสียงรีบเร่งซะก่อน

“ลูกน้องส่งสัญญาณมาตอนนี้ฉันต้องไปแล้วล่ะ!

ลอว์รีบคว้าเอวของบอนนี่ที่กำลังจะยกชายกระโปรงขึ้นวิ่ง เพราะเขารู้ว่าถ้าปล่อยให้แม่สาวคนนี้ออกก้าวนำไปก่อน มีหวังเขาคงหาเธอไม่เจออีกเป็นแน่

“เดี๋ยว!! เธอจะไปไหน ? ฉันไปด้วยสิ!

หญิงสาวส่ายหน้าไปมา “นายเป็นเจ็ดเทพโจรสลัดนะ!! ไม่ควรออกมาเพ่นพ่านให้ทหารเรือเห็นว่าอยู่กับฉัน!

ลอว์อ้าปากจะเถียงในขณะที่บอนนีไขว้มือไปข้างหลัง ขยับนิ้วยุกยิกกับชุดของตนเองแล้วดึงกระดาษแผ่นหนึ่งมายัดใส่มือของเขา

“เอ้านี่! เวลาสองทุ่มไปตามที่อยู่นี้ เอากระดาษแผ่นนี้ให้คนดูแล แล้วเขาจะพานายมาพบฉันเอง!

เมื่อเห็นว่าท่านเจ็ดเทพโจรสลัดรับกระดาษไว้ในมือเรียบร้อย แม่สาวโจรสลัดตัวร้ายก็ดึงเกาะอกขึ้นมาให้กระชับ รวบชายกระโปรงขึ้นมาเลยเข่าเล็กน้อย เผยปลีน่องขาวผ่องเรียวงามกลางแสงยามสนธยา

ให้ตายเถอะ!...ขาสวยเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนเลย!

ลอว์จ้องภาพนั้นจนปากอ้าตาค้าง

บอนนีเขย่งตัวประทับริมฝีปากแรงๆที่ข้างแก้มของคนที่กำลังยืนเบิกตาแทบถลนทีหนึ่ง เธอส่งยิ้มกว้างอย่างสดใส

“แล้วเจอกันคืนนี้!

โดยไม่รอคำตอบใดๆสาวพายุสลาตันพุ่งตัวออกวิ่งเลาะลัดไปในตรอกซอยซับซ้อนทันทีเพียงชั่วพริบตาก็หายกลืนไปกับความมืด ทิ้งชายหนุ่มไว้กับกระดาษหนึ่งแผ่นในมือ

ลอว์ระบายลมหายใจเฮือกใหญ่ได้พบหน้ากันไม่ทันไร บอนนีก็วิ่งหนีเขาไปไหนไม่รู้ซะแล้วยังไม่ทันจะได้กอดนานๆ ให้หายคิดถึง แล้วก็ยังไม่ทันจะได้ลิ้มรสริมฝีปากแสนหวานอีกสักครั้งหนึ่งเลย!

เขาหยิบดาบขึ้นมาพาดบ่าไว้ดังปกติ และบุคคลหนึ่งก็โผล่หน้าเข้ามาทักทายจากซอกตึกด้านหลัง

ชายหนุ่มผู้สวมแว่นกันแดดตลอดเวลาเอ่ยอย่างร้อนรน “กัปตันครับ! มาอยู่ที่นี่เอง! เมื่อกี้ผมพบคุณบอนนีแล้ว เธอ

“อย่าเอะอะเสียงดังไปชาจิฉันเจอเธอแล้วเหมือนกัน”

ลอว์ประสานมือกอดอกก่อนที่จะกล่าวต่อ “ถ่ายทอดคำสั่งไป ทุกคนพักผ่อนในเกาะนี้ได้ตามสบายแต่ห้ามไปมีเรื่องกับใคร พวกน่ารำคาญยั้วเยี้ยเต็มเกาะไปหมด”

“ครับผม”

ชาจิพยักหน้ารับหงึกๆ ในขณะที่กัปตันของเขาทำท่าจะเดินออกไปจากพื้นที่ในตรอกมืดทึม เขาก็ส่งเสียงดังลั่นเสียก่อน

“เดี๋ยวครับ!!

ลอว์หันกลับมาเลิกคิ้วเล็กน้อย “มีอะไรอีก ?

“คือว่า” ชาจิทำสีหน้ากระอักกระอ่วน ลังเลใจว่าควรพูดสิ่งที่คิดอยู่ออกไปดีหรือไม่ แต่สุดท้ายเขาก็เปิดปากออกมาจนได้ โดยมีการยกนิ้วชี้มาจิ้มเข้าที่แก้มของตนเองเป็นการประกอบคำพูด

“กัปตันเช็ดออกก่อนก็ดีนะครับมีรอยลิปสติกบนแก้มของคุณน่ะ!


 

♥♥♥♥♥♥♥ ♥♥♥♥♥♥♥ ♥♥♥♥♥♥♥


 

เวลาล่วงเข้าเกือบสองทุ่มลอว์ยืนนิ่งอยู่หน้าโรงแรมขนาดเล็กแห่งหนึ่งอาคารสีน้ำตาลอ่อนตกแต่งเรียบๆซุกซ่อนตัวกลมกลืนกับสภาพแวดล้อมและดูไม่โดดเด่นใดๆ เมื่อเทียบกับโรงแรมเลิศหรูแห่งอื่น

เขาผลักประตูไม้แกะสลักลายประดับกระจกสีมัวๆออกและก้าวเข้าไปภายในกวาดสายตาสำรวจทั่วโถงรับแขกที่ออกจะเล็ก พื้นปูด้วยแผ่นไม้เป็นมันวับ มุมหนึ่งมีเตาผิงที่เปลวไฟติดลุกโชติช่วงทำให้บรรยากาศอบอุ่น รูปภาพทิวทัศน์ติดประปรายตามผนังและจัดวางโซฟาสีน้ำตาลเข้มชุดหนึ่งไว้กลางห้อง

ไม่มีใครอยู่เลย

ชายหนุ่มยกมือหยิบกระดิ่งอันเล็กหน้าเคาท์เตอร์ไม้มาสั่นเบาๆ เสียงกรุ๊งกริ๊งดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบ รออยู่ไม่ถึงอึดใจม่านบังประตูด้านหลังก็ถูกแหวกออก ชายวัยกลางคนร่างสูงใหญ่ที่มีผมดกและเคราหนาสีดำก็เดินออกมา

เขาช่างมีความคล้ายกับจีนบาร์ทอย่างน่าประหลาดในความคิดของลอว์

“สวัสดีครับท่านต้องการจองห้องพักหรือ ?” ชายผู้ดูแลถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ผู้มาเยือนล้วงมือลงกระเป๋าและหยิบกระดาษใบเล็กออกมาวางบนเคาท์เตอร์ เลื่อนไปบนผิวไม้เรียบลื่นอย่างช้าๆแสงสีนวลจากโคมไฟบนเพดานส่องให้เห็นภาพกะโหลกไขว้ทาปากสีแดงสัญลักษณ์ของโจรสลัดกลุ่มบอนนี

ชายผู้ดูแลเปลี่ยนท่าทีไปในทันใด เขาเงยหน้าพิจารณาหน้าตาท่าทางของลอว์ด้วยรอยยิ้มยินดี ก่อนจะเอ่ยอย่างสุภาพ

“ที่แท้ก็เป็นคุณนี่เอง กัปตันยังไม่กลับมา แต่เธอสั่งให้เตรียมห้องรับรองเอาไว้แล้วเชิญตามมาทางนี้ได้เลยครับ”

ชายหนุ่มถูกนำทางขึ้นไปยังชั้นสามของอาคารและถูกปล่อยทิ้งไว้เพียงลำพังในห้องพัก พื้นที่กว้างขวางที่คาดเดาได้ว่าน่าจะเป็นห้องพิเศษ เขาถอดเสื้อคลุมตัวนอกออกและพาดไว้กับราวแขวน ทอดสายตาออกไปภายนอกหน้าต่าง พบว่าเป็นทิวทัศน์งดงามตระการตา มองเห็นหุบเขาที่ราวกับถูกห่อหุ้มด้วยผ้ากำมะหยี่สีขาวผืนใหญ่ หิมะยังคงโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย ถนนด้านนอกคลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่ออกเดินเที่ยวเล่นในยามราตรี

ลอว์นั่งลงบนโซฟาแล้วตั้งหน้าตั้งตารอคอยอย่างอดทนจนเผลอหลับไป

นานเท่าไรไม่อาจรับรู้ชายหนุ่มสะดุ้งตื่นขึ้นเมื่อได้ยินเสียงปริศนาดังขึ้นเป็นจังหวะที่คุ้นเคย

สองสั้นหนึ่งยาวสองสั้น

เสียงนั้นไม่ได้ดังมาจากประตูลอว์กวาดสายตามองหาต้นเสียงและพบว่าที่นอกหน้าต่างบอนนีกำลังแขวนตัวเองกับกันสาดด้วยมือเดียวอย่างน่าหวาดเสียว ส่วนอีกมือหนึ่งกำลังยกขึ้นโบกให้เขาพร้อมส่งจูบด้วยสีหน้าทะเล้น

ชายหนุ่มพุ่งร่างข้ามฟากห้องไปในทันที เขารีบปลดกลอนหน้าต่างออกแล้วช่วยดึงบอนนีเข้ามาภายใน มองสภาพของเธอแล้วก็ถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออกเมื่อเวลาสามชั่วโมงก่อนหน้า หญิงสาวอาจจะดูเซ็กซี่มากจากชุดเกาะอกกระโปรงยาวที่สวมใส่ แต่ก็ดูท่าจะยั่วยวนอารมณ์เทียบเวลานี้ไม่ได้ ด้วยกระโปรงสีเหลืองอ่อนบนร่างนั้นถูกฉีกขาดเป็นรอยผ่าสูงเกือบถึงต้นขา แถมเจ้าตัวก็ไม่ได้มีทีท่าใส่ใจกับสภาพอันแสนล่อแหลมนี้เลย

“เธอไปทำอะไรมา! แล้วทำไมต้องปีนเข้าทางหน้าต่าง!

ลอว์จับไหล่บอนนีไว้แล้วกวาดตาสำรวจความเสียหายขึ้นๆลงๆตั้งแต่เส้นผมจรดปลายรองเท้า

หญิงสาวยิ้มตอบ “วิ่งหนีคู่อริมากระโปรงเกะกะก็เลยฉีกมันนิดหน่อย แล้วที่ใช้ประตูไม่ได้เพราะว่าทางด้านหน้าของโรงแรมมีทหารเรือเต็มไปหมด”

ชายหนุ่มยกมือกุมหัว ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ“ขยันทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อย”

คู่สนทนาหัวเราะตอบแผ่วๆ “ฉันก็กลับมาหานายโดยสวัสดิภาพแล้วไง”

 ร่างบางแกะเชือกผูกรองเท้าออกแล้วถอดรองเท้าเก็บใส่ตู้ไว้ ก่อนจะเดินไปที่เคาท์เตอร์บาร์และหยิบขวดไวน์ออกมา เปิดจุกรินของเหลวสีม่วงเข้มกลิ่นหอมหวานลงในแก้วทรงสูงสองใบ

บอนนีกลับมาทิ้งกายลงนั่งบนตักของลอว์ที่ทำสีหน้าเหมือนน้อยใจอยู่บ้าง แขนเรียวงามยกขึ้นโอบรอบคอของเขา พร้อมกับยื่นแก้วในมือไปจ่อชิดริมฝีปาก

“อย่าทำหน้าอย่างนั้นซี โกรธฉันแล้วหรือไงดื่มด้วยกันหน่อยน้า”

หญิงสาวทำเสียงกึ่งหยอกล้อกึ่งออดอ้อนอย่างน่ารักอีกฝ่ายจึงใจอ่อนลงทันตา เขาเอื้อมมือรับเครื่องดื่มแล้วกระดกลงคอรวดเดียวหมดก่อนจะวางแก้วลงกับโต๊ะดังแกร๊กทำมือทั้งสองของตัวเองให้ว่างแล้วย้ายมันไปรวบรอบเอวและลาดไหล่ของคนบนตักดึงรั้งให้ระยะห่างที่น้อยอยู่แล้วยิ่งน้อยลงไปอีก

“อุ๊ย!

บอนนีอุทานเมื่อเครื่องดื่มในมือที่ถูกลิ้มรสไปเพียงนิดได้ถูกแย่งออกไปวางเสียไกล

“ไม่ต้องดื่มแล้วมาถูกทำโทษซะดีๆ”

ชายหนุ่มพึมพำตอบ เขายึดครองเรียวปากนุ่มนิ่มอย่างหนักหน่วงให้สมกับความคิดถึงที่ทับถมมาเนิ่นนาน--ลิ้มรสชาติฝาดเฝื่อนร้อนแรงของไวน์ผสานความหวานล้ำลึกภายใน ขณะเดียวกันมือของเขาก็เริ่มอยู่ไม่นิ่งค่อยๆขยับเคลื่อนไปยังซิปของชุดกระโปรงบริเวณแผ่นหลังของหญิงสาว ดึงมันลงอย่างเชื่องช้า

“อื้อเดี๋ยวซิ จะไม่คุยอะไรกันสักหน่อยก่อนเหรอ ?

บอนนีเบี่ยงร่างดิ้นยุกยิกเล็กน้อย ลอว์จึงเลิกคิ้วก่อนจะตอบสั้นๆ

“คุยทีหลังก็ได้”

เมื่อไม่สามารถเอื้อมไปถึงด้านหลังมือใหญ่ก็เริ่มเปลี่ยนเป้าหมาย คืบคลานไปตามรอยฉีกขาดของกระโปรงตัวสวย ไล้ปลายนิ้วขึ้นไปตามเรียวขาเรียบลื่น ลอว์คิดว่าสัมผัสนี้จะทำให้บอนนีหยุดหาเรื่องคุยกับเขาแล้วเปลี่ยนมาทำอย่างอื่นที่ดีกว่าได้

“เดี๋ยวๆๆ!!

บอนนีส่งเสียงโวยวาย เธอตีมือเขาเพี๊ยะหนึ่ง “ห้ามจับตรงนั้น!

“ทำไมล่ะ!” ลอว์ทำสีหน้าเหมือนไม่เชื่อหูตัวเอง

“ก็เพราะว่า” หญิงสาวขยับตัวลุกขึ้นยืน แหวกกระโปรงออกด้านข้างโชว์ให้เขาเห็นสิ่งที่ไม่ควรจะจับอย่างเต็มตา

ซองปืนสีดำสนิทรัดติดโคนขานั่นเอง

“เดี๋ยวปืนลั่นน่ะสิ!

บอนนีตอบก่อนจะแกะมันออกไป และตลบกระโปรงย้ายไปจัดการกับปลอกมีดบนโคนขาอีกข้างหนึ่ง  ลอว์จ้องมองมีดสั้นวาววับนับสิบเล่มที่ถูกนำมาเรียงบนโต๊ะกระจกอย่างอึ้งๆเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะออกมา

“แม่เสือที่รักดูเหมือนว่าหนึ่งปีที่ผ่านมานี้ เธอจะดุยิ่งกว่าเดิมสิบเท่านะเนี่ย!

บอนนียิ้มหวาน ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาและเอนศีรษะพิงบ่ากว้างของคนข้างกาย “ผิด!! ฉันดุขึ้นร้อยเท่าตะหากไม่งั้นจะแหกคุกอิมเพลดาวน์สำเร็จแล้วรอดตายมาอย่างนี้เหรอ”

“หนึ่งปีที่ผ่านมานี้เธอคงลำบากมากสินะ”

 ชายหนุ่มยกมือขึ้นลูบแก้มของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา ดวงตาสีดำสนิทมีประกายความรู้สึกมากมายระคนกัน ทั้งชื่นชมและกังวลห่วงใย

“มันก็เหนื่อยบ้าง” บอนนีเผยรอยยิ้มอ่อนหวานขณะทาบทับปลายนิ้วลงบนหลังมือของอีกฝ่าย  “แต่ทุกๆครั้งที่ฉันรู้สึกท้อฉันก็จะคิดถึงนายจินตนาการถึงวันนี้--วันที่เราจะได้มาพบกันอีกครั้ง

ลอว์กุมมือแบบบางนุ่มนิ่มไว้ จ้องสบดวงตาสีม่วงกลมโตอย่างแน่วแน่ “ก็ในเมื่อเราได้มาพบกันอีกครั้งแล้วหลังจากนี้ เธอห้ามหนีฉันไปไหนแล้วนะ!

บอนนีหัวเราะคิก “กลัวว่าฝ่ายนายจะมัวยุ่งจนไม่มีเวลาอยู่ด้วยกันมากกว่าอ้อ! พูดถึงอนาคตก็ดี ฉันมีข้อมูลเด็ดๆมาฝากด้วยล่ะ”

“คงไม่จำเป็นต้องบอกเดี๋ยวนี้หรอก”

นิ้วมือปราดเปรียวของลอว์เริ่มทำงานต่อ มันกำลังไล้ลูบไปตามรอยฉีกของกระโปรงอีกครั้ง ระเล่นไปตามแนวต่อระหว่างผิวเนื้อและผืนผ้ายับๆนั้น ริมฝีปากของเขาเริ่มส่งยิ้มแฝงนัยเชิญชวนแบบที่รู้กันดีให้อีกฝ่าย

หญิงสาวยิ้มหวานตอบกลับ แต่แล้วก็สลับขาขึ้นมาไขว่ห้างและหนีบทับมือแข็งๆที่กำลังซุกซนให้หยุดนิ่งไว้บนต้นขาของตัวเอง เอียงหน้าเข้าไปกระซิบถ้อยคำยาวเหยียดข้างหูของลอว์อย่างรวดเร็ว

ซีซาร์ คราวน์  คือหนึ่งถ้อยคำที่เล็ดลอดออกมาจากปากของบอนนี

ชายหนุ่มมีสีหน้าเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อยเมื่อฟังจนจบความ “เรื่องนี้เชื่อถือได้ใช่ไหม ?

อีกฝ่ายเลิกคิ้วและเชิดริมฝีปากเล็กน้อย “แน่นอนสิยะ! อย่านึกว่ามีแต่นายคนเดียวนะที่มีแหล่งข่าวแจ๋วๆ เอาล่ะ! บอกข่าวจบแล้วจะยังไงต่อก็ ตามใจนาย ละกัน!

น้ำหนักที่กดทับมือของเขาหายไป ลอว์เผยรอยยิ้มกว้างแบบเจ้าเล่ห์ “ถ้าตามใจฉันคืนนี้ไม่อนุญาตให้นอนอุ๊บ!

เขาจำเป็นต้องหยุดพูดกะทันหัน เพราะว่าแม่สาวโจรสลัดยึดหลักลงมือก่อนย่อมได้เปรียบ!

ทว่าข้างฝ่ายเจ็ดเทพโจรสลัดก็ไม่ยอมเสียเชิง เขาสามารถรุกกลับได้ฉับพลัน โดยการเปิดฉากร้อนแรงตอบโต้อย่างไม่ยอมแพ้ เพียงชั่วไม่กี่วินาทีถัดมาแมลงโทรสารตัวเล็กก็ถูกโยนทิ้งไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว ส่วนกระโปรงสีเหลืองขาดๆก็ช่างเกะกะขวางหูขวางตาเขาจำเป็นต้องหาทางกำจัดมันทิ้งไป จึงเริ่มต้นสาละวนกับซิปยาวบนเสื้อที่ดูเหมือนจะแน่นหนาเกินเหตุ!!

“พ่อสิงโตของฉัน” บอนนีเอ่ยกลั้วหัวเราะ “หิวมากนักหรือไง ? ก็เคยบอกแล้วว่าให้หาเหยื่อได้ตามสบาย”

“ไม่เอาล่ะฉันชอบ กินแต่แม่เสือจอมดุเท่านั้น” ลอว์ตอบแล้วกดริมฝีปากลงบนแก้มนุ่มแรงๆอีกครั้งก่อนจะค่อยเลื่อนต่ำลง นิ้วเรียวว่องไวแบบศัลยแพทย์หาทางปลดซิปออกจนได้ในที่สุดเขาดึงทึ้งและโยนเศษผ้าเปื้อนๆนั่นออกไปอย่างไม่ใยดี

บอนนีคิดไม่ผิดที่ว่าจำเป็นต้องบอกเล่าข้อมูลให้ครบเสียก่อน ก็เพราะรู้ดีว่าหลังจากนี้เธอคงไม่ได้คุยกับเขาไปอีกหลายชั่วโมงอย่างน้อยก็คงจนกว่าพระอาทิตย์ใกล้ขึ้นนั่นแหละ!

จู่ๆพ่อสิงโตที่ตั้งท่าจะฝากรอยกัดก็กลับชะงักซะอย่างนั้น

“ฮัดชิ้ว!! ฮัดชิ้ว!!

ลอว์จามติดๆกันถึงสองครั้งแล้วทำจมูกฟุดฟิด เรียกเสียงหัวเราะลั่นจากปากบอนนีในทันที บรรยากาศที่เพิ่งจะคุกรุ่นด้วยอารมณ์พิศวาสดูเหมือนจะมอดดับไปชั่วคราว

“น้ำหอมผู้หญิงกลางคืนก็งี้หละ!

เธอพูดพร้อมผลักเขาออกเบาๆและชันตัวลุกขึ้นนั่ง เส้นผมยุ่งๆทิ้งตัวลงปกปิดผิวเนื้อขาวโพลนภายใต้แสงไฟนวลสลัว ชายหนุ่มจามอีกครั้งเป็นคำตอบรับ--ดูท่าว่าเขาจะแพ้กลิ่นน้ำหอมสุดแรงเสียจริงๆ

“บอนนีจะไปไหนน่ะ ?

เขาถามเมื่อเห็นว่าแม่เสือสาวลุกขึ้นเดินแล้วหายวับไปหลังฉากกั้นห้อง แต่เพียงชั่วครู่เธอก็โผล่กลับมาอีกครั้งหนึ่งพร้อมกับผ้าขนหนูในมือ

“ไปอาบน้ำไม่งั้นมีหวังนายได้จามทั้งคืนน่ะสิ”

ลอว์ลุกขึ้นยืนตาม ดวงตาสีดำคมกริบกวาดขึ้นลงไปตามเรือนร่างของอีกฝ่ายที่ปกปิดไว้หมิ่นเหม่ด้วยอันเดอร์แวร์บางใสสองชิ้นแล้วก็รู้สึกว่าตัวเองไม่อยากจะเสียเวลาอีกแม้แต่นาทีเดียว!

“ฉันเชี่ยวชาญด้านการถูหลังเป็นอย่างยิ่ง”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจพร้อมแย่งผ้าเช็ดตัวมาถือไว้เองก่อนจะเอนตัวไปกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างที่ข้างหูของหญิงสาว มือสากๆลูบไปตามแนวสันหลังของอีกฝ่ายอย่างช้าๆราวกับจะยืนยันความสามารถที่เอ่ยถึง

“ทะลึ่ง!” บอนนีหน้าแดงและแยกเขี้ยวน้อยๆ เงื้อมือฟาดใส่ลอว์ทีหนึ่งก่อนที่ตนเองจะถูกรวบตัวยกไว้ในอ้อมแขนแข็งแกร่งอย่างง่ายดาย

ชายหนุ่มก้าวเดินอย่างรวดเร็วเข้าไปยังห้องน้ำ ประตูกระจกฝ้าเลื่อนปิดตามหลังอย่างไม่รีรอ

กลิ่นสบู่หอมตลบอบอวลไปทั่ว ไอร้อนลอยกรุ่นรอบกายทั้งสองที่แนบชิด เสียงน้ำไหลซ่ากระทบพื้นระคนกับเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขพร้อมกับคำสัญญา

 

นับจากนี้

ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปอีกกี่เดือนหรือกี่ปี

ในยามที่ใครคนหนึ่งต้องเผชิญหน้ากับศัตรูตัวร้าย

ก็ยังมั่นใจได้ว่า

จะมีอีกคนคอยระวังหลังให้อยู่เสมอ

 

รักแท้ที่บังเกิดขึ้นเหนือผืนทะเลครั้งนี้จะไม่มีวันเปลี่ยนแปรตลอดกาล

 

            เสียงน้ำไหลหยุดลง ผ้าขนหนูเนื้อนุ่มถูกคลี่ออกใช้

ลอว์ยิ้มอย่างพึงพอใจ

เขาไม่จามอีกแล้ว

 
 

Mystery of the sea--ending


 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

730 ความคิดเห็น

  1. #621 pangz' (@pang-61) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มีนาคม 2558 / 21:09
    ประทับใจมากเลยตอนจบ ลอว์คงหิวมากแน่ 55555
    #621
    0
  2. #539 sayrine (@nasissa321) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2557 / 08:44
    หนึ่งปีผ่านไป ลอส์คงเก็บกดมากสินะ
    #539
    0
  3. #473 LikeCartoon (@monnapay-lovely) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2556 / 04:58
    ตอนนี้ลอว์ดูหื่นยังไงไ่ม่รู้ เก็บกดมาเป็นปีนี่เนอะ 555
    ชอบจริงตอนบอนนี่ "ถีบ" แม่สองสาวนั่น
    อ่านแล้วฟินจริงๆ -.,-
    #473
    0
  4. #449 Cartoon (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2556 / 01:02
    จบได้ประทับใจดีจริงๆ

    ฟินแท้~~~^.,^
    #449
    0
  5. #446 rm14 (@rm14) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2556 / 10:26
    คู่นี้หวานชื่นจริงจริ๊ง

    #446
    0
  6. #422 Rimit123 (@rei-sama) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2556 / 21:13
    ฮึก ฮือๆๆ ตั้งแต่ทั้งสองคนเจอกันครั้งแรกถึงตอนนี้มันช่าง ฮึก ฮือ ลึกซึ้งเหลือเกิน จบแล้วหรอฮือๆๆๆๆๆๆๆๆ (คลั่งแล้ว)
    #422
    0
  7. #259 lady monday (@i_indiezz) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2555 / 17:52
    ตอนนี้ท่านพี่ลอว์ดูหื่น 55
    #259
    0
  8. #192 N-A-T-T-I-T-A (@nattita211) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2555 / 21:53
    แต่งได้ดีมากๆ แถมยังสนุกสุดๆ ตอนจบก็ประทับใจมากค่ะ ><
    #192
    0
  9. #154 Pokky_LoveFamily (@maniroj) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2555 / 16:40
    หวานมากกกกกกกกกกก>////<
    #154
    0
  10. #153 Mocca ^o^/ (@darkghost) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 21:09
    ประทับใจจัง ถ้ามีเรื่องอื่นมาบอกกันด้วยนะจ้ะ
    #153
    0
  11. #152 Supernovas (@supernovas) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 20:37
    จบได้อย่างประทับใจมากค่ะ ><
    #152
    0
  12. #151 Aim (@imsudyod55) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 20:20
    อ้ายยยยยยย ><~ จบประทับใจมากค่าาาาา สนุกมากเลยค่ะ เรื่องต่อไปคงจะสนุกน่าติดตามกว่าเรื่องนี้มั้ยคะ จะรอนะคะ อัพเร็วๆนะคะ สู้ๆค่ะ เป็นกำลังใจให้ ขอบคุณที่อุตส่าแต่งฟิดที่สุดแสนจะดีเลิศประเสริฐศรีมณีส่องแสงแรงสามเท่าาาาาาา!!!! ขอบคุณมากๆๆๆค่ะ
    #151
    0
  13. #150 Aim (@imsudyod55) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 20:13
    อ้ายยยยยยย ><~
    จบประทับใจมากค่าาาาา
    สนุกมากเลยค่ะ เรื่องต่อไปคงจะสนุกน่าติดตามกว่าเรื่องนี้มั้ยคะ
    จะรอนะคะ อัพเร็วๆนะคะ สู้ๆค่ะ เป็นกำลังใจให้
    ขอบคุณที่อุตส่าแต่งฟิดที่สุดแสนจะดีเลิศประเสริฐศรีมณีส่องแสงแรงสามเท่าาาาาาา!!!!
    ขอบคุณมากๆๆๆค่ะ
    #150
    0
  14. #149 {Guide✖Book} (@Guidebook) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 19:18
    เขาไม่จามอีกแล้ว . . .
    555555555555555555555555555555555555
    ชอบประโยคนี้จังเลยยย

    จบแล้วสินะ . . ฮืออออออออออ
    เรื่องใหม่ . . มาแล้วอย่าลืมบอกไกด์นะ
    #149
    0
  15. #147 LuNa Only!!! - GT.OP. (@tarkra) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 13:25
    ถูกใจมากกกกกกกกกกกกกก
    ถึงจะเป็นตอนจบก็เถอะนะ
    แต่ก็ชอบค่าาาาาาาาาาาาาาา
    อร๊าย! ฟินๆๆๆๆๆๆ \(>.,<)/
    แล้วคู่ 2 ที่ว่านี่ใครหว่า?
    อยากรู้เร็วๆ จังเลย (>_<)
    #147
    0
  16. #146 Eunpa The Witch (@eunpachocoball) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 10:54
    จบแล้วซินะ โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ
    #146
    0
  17. #145 Salara555 (@larasalara555) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2555 / 22:32
    ฟิน~ =.,= สนุกค่า~~~~~ >_<
    #145
    0
  18. #144 metaldogemon (@metaldogemon) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2555 / 21:37
    อ้ายยยยย
    อยากจะกรีดร้องให้ลั่นไปทั้งบ้านนะเนี่ย
    แบบว่าลอว์กับบอนนี่ดูเหมอืนทุกคู่กับแบบว่า
    พวกนายมาหวานๆแบบคนอื่นไม่เป็นเหรอ
    แต่ก็นะถ้าไม่เผ็ดร้อนก็ไม่ใช่คู่นี้สิ
    แต่ว่านะบอนนี่เธอเนี่ยจงใจจะยั่วตบะพ่อเสิงโตหรือเปล่า

    สนุกมากเลยค่ะ ขอบคุณมากที่แต่นิยายสนุกๆแบบนี้ให้อ่านนะค่ะ
    #144
    0