[Fic Reborn] "Zenractia" [จบบริบูรณ์แล้วจ้า!]

ตอนที่ 23 : chapter 23 ช็อกโกแลตกับเจ้าพ่อเด็กเก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,262
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    22 มิ.ย. 54


บทนี้พิเศษนิด เพราะว่าฮิบาริเขาขอเล่าเองค่ะ!!!


เช้าวันนี้ผมมีงานยุ่งเป็นพิเศษ  เพราะต้องตรวจตราเก็บค่าคุ้มครองร้านค้าเฉพาะกิจที่มาขายของหน้าโรงเรียน  จำเป็นจะต้องเดินพล่านไปทั่วทุกร้าน ถ้าร้านไหนไม่ยอมจ่ายล่ะก็

ดอกกุหลาบสีสวยงาม ทั้งแดง ชมพู ขาว กองกระจัดกระจายอยู่กับพื้น กลีบดอกบอบบางฉีกขาดและช้ำ ตุ๊กตาหมีน่ารักสีขาวเปลี่ยนเป็นสีเทาจากรอยรองเท้า ช็อกโกแลตหอมหวานหลากรสชาติถูกขยี้แหลกเละ  เครื่องประดับร่วงกราวสู่พื้น  เศษซากริบบิ้นยับย่นปลิวว่อนในอากาศ และเจ้าของร้านที่เป็นลมหน้ามืดไป

ใช่แล้วล่ะครับ…14 กุมภาพันธ์ วันวาเลนไทน์

“พอได้แล้วน่า”

เสียงใสข้างตัวพยายามห้ามปรามผมอีกเป็นครั้งที่สิบของเช้าวันนี้

ผมหันไปมองยัยบื้อที่กำลังทึ้งดึงแขนเสื้อผมให้หยุดอาละวาดเสียที

“ก็ได้”

ผมพูดด้วยโทนเสียงปกติ สะบัดแขนออกจากการเกาะกุมแล้วหันไปมองหน้าเธอ พลางคิดในใจ

เธอนั่นแหละ สาเหตุที่ทำให้ฉันอารมณ์เสียเป็นพิเศษ

 

 

ย้อนกลับไปเกือบหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้

ผมและยัยนั่นกำลังเดินตรวจภายในบริเวณโรงเรียนดังเช่นทุกวัน  ระหว่างทางเดินมีเสียงพูดคุยของฝูงสัตว์กินพืชที่มาสุมหัวกัน  เสียงชื่นชมเจ้าขนมหวานงี่เง่านั่น และกุหลาบที่ไม่กี่ชั่วโมงก็คงเหี่ยวแห้งเป็นสีน้ำตาล แต่ผมก็ไม่ต้องทนมากนัก เพราะทุกก้าวที่ผมเดินผ่าน ฝูงชนจะเปิดแหวกเป็นทางและปิดริมฝีปากตัวเองทันที

เมื่อเดินมาถึงแถบโรงอาหาร ก็พบกับกลุ่มสัตว์กินพืชที่คุ้นหน้าตุ้นตา รู้สึกเหมือนจะอยู่ร่วมแฟมิลี่เดียวกัน ผมขยับตัวจะเดินผ่านไปแล้ว แต่คนที่มาด้วยกันดันหยุดเดินแล้วหันไปทักทายเจ้าพวกนั้น

“อรุณสวัสดิ์จ้า สุขสันต์วันวาเลนไทน์นะ”

ยัยบ้าทักทายเสียงสดใสยังไม่พอ เธอยังควานมือลงในกระเป๋าหยิบกล่องช็อกโกแลตขนาดกระทัดรัดสีครีมมีโบว์สีทองประดับตกแต่งขึ้นมา แล้วมอบให้กับเจ้าพวกนั้นคนละกล่อง

“ขะขอบใจมากยูมิเมะจัง”

เจ้าสัตว์กินพืชที่ได้ตำแหน่งบอสพูดติดขัด ผมคาดว่าหน้าตาท่าทางอย่างนี้คงจะไม่เคยได้รับช็อกโกแลตวาเลนไทน์จากผู้หญิงคนไหน

(ผู้เขียนอธิบาย : นอกจากช็อกโกแลตเหลวในคราวนั้นจากเคียวโกะจังและฮารุจัง แถมดันต้องกินกับแครกเกอร์พิษของเบียงกี้อีกต่างหาก เล่นเอาป่วยหนักไปหลายวัน)

“เฮอะ ยัยพวกโน้นพยามจะยัดเยียดให้ฉันตั้งเยอะแล้ว นี่เห็นว่าอยู่แฟมิลี่เดียวกันหรอกนะ รับก็ได้”

สัตว์กินพืชตัวที่ชอบใช้ระเบิดยักไหล่ คว้าช็อกโกแลตจากลูกน้องผมไปยัดใส่กระเป๋าลวกๆ

“ถึงฉันจะได้มาเยอะแล้วนะยูมิเมะจัง แต่ของเธอนี่พิเศษเลยล่ะ ฉันกินแน่นอนจ้า”

ส่วนสัตว์กินพืชใช้ดาบตัวสุดท้ายนี่ทำให้ผมหงุดหงิดที่สุด มันรับช็อกโกแลตไปแล้วเก็บด้วยท่าทีทะนุถนอมแยกจากช็อกโกแลตอื่นๆหลายสิบกล่อง

แล้วยัยนี่ก็ยังคงยิ้มหวานจ๋อยให้พวกนั้น ขยับปากจะพูดคุยต่อ แต่ผมรู้สึกหงุดหงิดเต็มกำลังเลยชิงพูดตัดหน้าเสียก่อน

“จะสุมหัวกับฝูงสัตว์กินพืชอีกนานมั๊ยยัยบื้อ”

เจ้าหัวเทาเลือดเดือดขึ้นกระทันหันเช่นเคย ขยับจะแหกปากส่งเสียงด่า แต่ลูกน้องสาวของผมก็รีบขัดจังหวะ

“งั้นฉันไปเดินตรวจโรงเรียนต่อล่ะนะ แล้วเจอกันจ้า”

แล้วเธอก็เข้ามาฉุดลากแขนผมเดินต่อโดยไม่เปิดโอกาสให้ผมจะชักทอนฟาขึ้นมากระแทกหน้าเจ้าพวกนี้

เราทั้งคู่เดินตรวจต่อไปจนถึงสนามกีฬา ซึ่งไม่ค่อยมีคนนักในเช้าวันนี้ ผมคาดว่าเหล่านักกีฬาคงมัววุ่นอยู่กับการรับช็อกโกแลตจากสาวๆ

“อ้าว รุ่นพี่ อรุณสวัสดิ์ค่า แหม ขยันซ้อมจังเลยนะคะ นี่ค่ะ สุขสันต์วันวาเลนไทน์”

ยัยบ้าข้างตัวส่งสียงดังอีกครั้ง โบกมือทักทายแล้วหยิบกล่องช็อคโกแลตแบบเดียวกันให้ไอ้นักมวยหัวหงอกที่มาวิ่งรอบสนาม

“โอ้วววววว ขอบใจมาก ช็อคโกแลตเติมพลังงานสุดหูรูดดดดดดดดด”

ว่าแล้วมันก็ฉีกกระดาษสีครีมขาดแควก เปิดกล่องหยิบช็อกโกแลตสีครีมเนียนมีลายจางๆสีน้ำตาลขึ้นมากัดกร้วมๆกลืนลงคอหมดในชั่วพริบตา ก่อนจะออกวิ่งตะบึงต่อไม่มีบอกลา

“เติมน้ำตาลแล้ว ฟิตสุดหูรูดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”

ลูกน้องสาวของผมหัวเราะคิกคักกับท่าทางไอ้บ้าเบรกแตกนั่น ก่อนจะหันมาชวนผมเดินต่อ

“ไปเดินตรวจร้านหน้าโรงเรียนได้แล้วไป นายอยากจะเก็บค่าคุ้มครองไม่ใช่เหรอ ฉันเอาบัญชีมาแล้วนะ”

จากเหตุการณ์ทั้งหมดที่กล่าวมานั่นแหละครับ ผมก็เลยหงุดหงิดจนพลั้งมือทำลายร้านที่ไม่ยอมจ่ายจนพินาศย่อยยัยเสียอย่างเต็มที่

 

 

พักกลางวัน

ผมรับประทานอาหารกลางวันเสร็จแล้ว เป็นซูชิชั้นหนึ่งที่ผมไม่ได้ไปซื้อเองหรือเตรียมมา แต่ ไหว้วาน คุซาคาเบะไปหามาให้ หมอนั่นมีประโยชน์ทีเดียว

ก่อนที่ผมจะหยิบแฟ้มรายงานมาพลิกตรวจข่าวใหม่ๆประจำวัน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ผมคาดเดาว่าคงเป็นคุซาคาเบะเอาสรุปผลกำไรมาให้ จึงอนุญาตให้เข้ามาได้

แต่ผิดคาดของผมไป ยัยเบ๊มือหนึ่งของผมก้าวเข้ามาแทน เธอทำตาโตดูตื่นเต้นอะไรบางอย่าง เดินเข้ามานั่งเก้าอี้หน้าโต๊ะผมโดยไม่รีรอ คลี่ริมฝีปากยิ้มหวานให้ทีหนึ่ง พวงแก้มขึ้นสีชมพูเข้ม  แล้วชักมือออกจากกระเป๋า มีสิ่งหนึ่งติดมือขึ้นมาด้วยและวางลงบนโต๊ะทำงานผม ผลักเลื่อนเข้ามาหาช้าๆ ผมจึงก้มลงจ้องพิจารณา

มันคือ

กล่องกำมะหยี่รูปหัวใจขนาดพอเหมาะสีม่วงเข้ม

 

 สีโปรดของยัยนี่!  ---ผมคิดออกในทันใด   พิจารณาต่อพบว่ากล่องนั้นคาดตัดไว้ด้วยริบบิ้นสีเงินโปร่งบาง ขมวดเป็นโบอย่างเก๋ไก๋ มีป้ายเล็กๆสีม่วงอ่อนเปิดอ้าน้อยๆติดอยู่ ผมเห็นทางหางตามันเขียนว่า หลงรักมานานแล้ว หรือไงเนี่ยแหละ

พริบตานั้นหัวใจผมเต้นแรงเสียยิ่งกว่าเจอคู่ต่อสู้ถูกใจเสียอีก --ที่แท้ยัยนี่รอเอาช็อกโกแลตมาให้ผมตอนเที่ยงนั่นเอง

แต่ก่อนที่ผมจะพูดอะไรต่อไปซึ่งก็ยังคิดไม่ออก เธอก็ชิงพูดขึ้นมาก่อนด้วยน้ำเสียงเร็วปรื๋อ ตื่นเต้นจนแก้มขึ้นสีจัดกว่าเดิม

“จากรุริโกะจัง ดาวประจำห้องฉันเอง เขาหลงนายมานานแล้ว เลยฝากฉันมาให้นายน่ะ แล้วก็ไม่ใช่แค่นี้นะ”

ระหว่างที่ผมกำลังรู้สึกแย่ยิ่งกว่าเป็นไข้ซากุระอยู่ เธอก็รีบหยิบกระเป๋ามาวางบนตัก คว้าเอากล่องสีขาวขึ้นมาวางบนโต๊ะพลางสาธยายต่อ

“นี่ของเอริจัง ห้องฉันเหมือนกัน เป็นหัวหน้าเชียร์ลีดเดอร์เชียวนะ ส่วนอันนี้ยูริจัง ที่สวยๆสูงๆน่ะ อยู่ชมรมยิมนาสติกไง แล้วนี่

ประโยคต่อจากนั้นที่เหลือผมได้ยินก็เหมือนไม่ได้ยิน นั่งนิ่งสีหน้าเรียบเฉย รู้สึกอัตราชีพจรเป็นปกติแล้ว รอต่อไปด้วยความอดทน

“นี่อันสุดท้ายแล้ว”

กล่องสีน้ำตาลอ่อนเขียนลายหัวใจอ่อนหวานถูกยกขึ้นมาวางทับภูเขาช็อกโกแลตขนาดย่อมบนโต๊ะผม เธอขยับปากเอ่ยต่อขณะที่ผมกลั้นหายใจรอฟังชื่อผู้ที่มอบกล่องสุดท้ายมาให้

มิเนะจังไง ที่เป็นกรรมการระเบียบด้วยน่ะ เธอเข้าร่วมเพราะหลงรักนายเชียวนา แหมไม่น่าเชื่อนะ คนอย่างนาย วันๆเอาแต่ต่อยตี จะมีสาวๆมาหลงเยอะเหมือนกันนี่ อ้อ! อย่ากินมากไปล่ะ เลือดกำเดาไหลพรากไม่รู้ด้วย ว่าแต่ชอบคนไหนบอกฉัน เดี๋ยวจะแอบถ่ายรูปมา

ผมไม่รอฟังจบประโยค ด้วยความหงุดหงิดใจอย่างสุดแสนทำให้ต้องเอื้อมแขนปาดกองขนมหวานงี่เง่านั่นลงจากโต๊ะไปกองกระจัดกระจายที่พื้น  เธออ้าปากค้างในขณะที่ผมพูดเรียบๆพร้อมคว้าแฟ้มงานมาเปิด

“เอาไปทิ้งให้ด้วย”

ยัยบ้าที่ทำหน้าที่เจ้ากี้เจ้าการเป็นแม่สื่อยกมือเท้าเอวข้างหนึ่ง แหวผมลั่น

“นี่นายจะทิ้งเหรอ! ผู้หญิงเขาให้มาด้วยความตั้งใจนะ ทำอย่างนี้

ผมเลยปิดแฟ้มงานโยนไปข้างๆ เปลี่ยนเป็นชักทอนฟาขึ้นมากระแทกกับโต๊ะ ข่มกลั้นอารมณ์หงุดหงิดที่เพิ่มขึ้นมาอย่างเต็มเปี่ยม

“หรือเธอจะขัดคำสั่งฉัน?  ยัยสัตว์กินพืช”

คราวนี้ยัยบ้าเลือดขึ้นหน้าแล้ว เธอจับหอกด้วยมือข้างหนึ่ง กระแทกด้ามมันลงกับพื้นเสียงดัง โต้ตอบกลับอย่างเผ็ดร้อน

“คำก็ด่า สองคำก็ด่า ถ้าอย่างฉันมัน herbivore (สัตว์กินพืช) อย่างนายมันก็  Scavenger (สัตว์กินซาก) นั่นแหละ ถ้าจะให้ฉันขยายความก็คือเป็น แร้ง น่ะ นายมันเป็นแร้งไร้หัวใจ”

ผมลุกขึ้นช้าๆ แยกเขี้ยวแสยะยิ้มพึมพำแผ่วเบา

 “แร้งงั้นเหรอ?

ก่อนจะคำรามแล้วกระโจนข้ามโต๊ะเหวี่ยงทอนฟาเข้าใส่เธอทันที  ยัยตัวแสบฉากหลบไปด้านตรงข้ามพลิกข้อมือฟาดด้ามหอกเข้ามาหมายตีใส่กลางหัวผม  เสียงอาวุธกระแทกโดนเนื้อหนังคนดังลั่น น่ากลัวจะต้องนอนโรงพยาบาลไปหลายวัน

แต่ที่ถูกอาวุธเต็มๆ ไม่ใช่ทั้งเนื้อเธอหรือเนื้อผม

ว๊าย! คุซาคาเบะคุง / อ้าว เอารายงานมาส่งเหรอ”

เสียงอุทานและพูดดังขึ้นพร้อมกัน โดยเฉพาะประโยคหลังที่ผมพูดเอง แม้จะดูไม่เข้ากับสถานการณ์ในขณะนี้

 (ผู้เขียนอธิบาย: คุซาคาเบะจะเอารายงานสรุปผลกำไรมาให้ คุณเคียวแต่เมื่อเคาะประตูแล้วได้ยินเสียงด่าสนั่นพร้อมวี่แววการต่อสู้ที่จะเกิดขึ้น เลยกระชากประตูวิ่งเข้ามาหมายห้ามศึกอย่างสุดกำลัง แต่ผิดท่าไปหน่อยตรงที่โผล่เข้ามาแทรกตรงกลางพอดีนี่แหละค่ะ)

หมอนั่นยืนทื่ออยู่ตรงกลาง มือปล่อยแฟ้มสีขาวหน้าปกเขียนว่าสรุปผลกำไรตกลงไปกองเปิดหราอยู่ที่พื้น หน้าเบี้ยวบูดไปข้างหนึ่งจากทอนฟาของผมที่ยังทาบสนิทอยู่ บนหัวมีด้ามหอกของยัยนั่นวางพาดอยู่เต็มๆ หมอนั่นหันมาตอบผมช้าๆว่า

“ครับ คุณเคียว”

 ก่อนจะทรุดลงไปสลบเหมือดที่พื้น ท่ามกลางเสียงร้องโวยวายของยัยปากดีที่กล้าเรียกผมว่าสัตว์กินซาก

หลังจากเธอจัดการเรียกคนพาผู้เคราะห์ร้ายจากการปะทะกันไปส่งห้องพยาบาลแล้ว เธอก็หันมาส่งสายตาเขียวปั้ดให้ผม ไม่ยอมพูดอะไรเมื่อสะบัดตัวกระฟัดกระเฟียดเดินออกจากห้องไป

 

 

16:00. ห้องของผม

ผมพลิกอ่านแฟ้มรายงานข่าวใหม่ด้วยความหงุดหงิดสุดๆ อยากหาที่รองรับอารมณ์จะแย่ แต่เหมือนทุกคนจะรู้แกว ไม่มีกรรมการนักเรียนคนไหนโผล่มาให้เห็นหน้า เดินตรวจรอบโรงเรียนก็ไม่เจอใครสักคนที่เหมาะสมจะฟาดทอนฟาใส่ ผมจึงจำเป็นต้องกลับมาห้องทำงานแล้วอ่านแฟ้มรายงานเล่มนี้

เซย์จิ เด็กนินายาวะปีสอง เมื่อวานลอบทำร้ายเด็กนามิโมริบาดเจ็บที่สวนสาธารณะ สาเหตุคาดว่ามาจากการแย่งผู้หญิงที่เรียนในนามิโมริ

ผมอ่านรายงานข่าวสั้นๆนั้นด้วยความพอใจ--นี่แหละตัวรองรับอารมณ์ชั้นเลิศ  

ระหว่างตัดสินใจว่าควรเหลือกระดูกที่ไม่หักกี่ซี่ให้แก่ไอ้หมอนั่น ผมก็ลุกเดินออกนอกห้องมาเจอกับกรรมการนักเรียนหญิงคนหนึ่งยืนจดๆจ้องๆอยู่

“มีอะไร”

 ผมถามลูกน้องที่ยืนปากสั่นอยู่ ขณะปิดประตูแล้วล็อก

“เอ่อคือว่า ยูมิเมะจังเขาเขา”

หญิงสาวตอบเสียงสั่นๆ ด้วยความกลัวผมเอง

“ยัยนั่นทำไม?

ผมถามเธอโดยพยายามควบคุมน้ำเสียงให้ฟังดูไม่ร้อนรนใจ

“ยูมิเมะจังบุกเดี่ยวไปนินายาวะแล้วค่ะ บอกว่าจะไปจัดการคนชื่อเซย์จิ เธอบอกฉันไม่ให้บอกคุณแต่

ประโยคแรกก็เพียงพอต่อการวิ่ง ผมวิ่งตะบึงไม่หยุดหย่อนจนไปถึงหน้าโรงเรียนนินายาวะ ที่นี่เป็นโรงเรียนชายล้วนที่สุมหัวของเด็กเกเรตัวเป้งๆทั้งนั้น ขนาดผมยำเละไปตั้งหลายคน ก็ยังมีผุดพรายขึ้นมาอย่างน่ารำคาญไม่หยุดหย่อน

ผมวิ่งไปตามทางเดิน การจะหายัยตัวดีดูจะไม่ยากอย่างที่คิด นั่นคือการวิ่งไปตามกองซากคนเจ็บที่นอนกลิ้งอยู่รายทาง แทบทุกคนอยู่ในสภาพหมดสติ ไม่สามารถกระชากขึ้นมาเค้นคอถามได้ จนมีรายหนึ่งส่งเสียงครวญครางแล้วตะกายขึ้นมานั่ง  เลยตกเป็นเป้าหมายในการ สอบถาม  

“ยัยนั่นอยู่ไหน?

ผมเค้นคอกระชากเสื้อมันขึ้นมาเขย่าถี่ๆ พลางจ้องมองหัวมันที่มีรอยปูดขนาดลูกมะนาวและรอยช้ำปื้นใหญ่ที่แก้ม

“ปะไปที่หลังตึก ที่เซย์จิอยู่”

เมื่อได้รับคำตอบ ผมก็กระแทกมันลงพื้นแล้วออกวิ่งต่อไป   เมื่อเลี้ยวมุมตึกนี้ก็จะถึงที่หมายแล้ว

ทำไมไม่มีเสียงการต่อสู้เลย?  เงียบสนิททีเดียว อย่าบ้าน่า! หรือว่ายัยนั่นจะ

“โครม!

เสียงปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหวเมื่อผมวิ่งเลี้ยวและปะทะใครคนหนึ่งเข้าเต็มๆ ทั้งผมและคนคนนั้นกระเด็นล้มหงายหลังกันทั้งคู่ แต่ด้วยความไวกว่าผมผงกตัวขึ้นเล็กน้อยกวาดแขนฟาดทอนฟาใส่ทันที

“เคร้ง!

“อีตาบ้า!นายจะฆ่าฉันเหรอ”

 เสียงแหวด่าดังลั่นแบบนี้จะเป็นใครไปได้ นอกจาก

“ยัยโง่! เธอมาทำอะไรที่นี่กัน? อยากจะแย่งเหยื่อฉันนักเหรอ หรือขยันทำงานมากไปจนบ้า”

ผมด่าเธอกลับอย่างรวดเร็ว แต่ในใจนั้นโล่งอกที่เห็นว่าเธอไม่เป็นอะไร

ยัยบ้าพอมีฝีมือเลยเอาด้ามหอกกันรับทอนฟาของผมไว้ได้ทัน ตอนนี้เธอผลักผมออกนอกทาง ตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืนปัดเศษฝุ่นตามเสื้อผ้า

“มาหาของขวัญให้นายไง เซย์จิ เจ้าพ่อเด็กเกของนินายาวะ เชียวนะ เอ้านี่! รับไปซะ”

เธอว่าแล้วยกเท้าเตะเข้าสีข้างผู้ชายล่ำบึกใส่เครื่องแบบนินายาวะ เขามีผมสีทองใส่เจลมันเยิ้ม เจาะหูพรุน และมีรอยสักที่ต้นแขน ตอนนี้เขานอนนิ่งไม่รับรู้ว่าตนเองกลายเป็นของขวัญไปแล้ว

?

ผมพูดไม่ออก ไม่แน่ใจว่าชายหนุ่มอายุสิบเจ็ดปีที่ได้ของขวัญวาเลนไทน์จากหญิงสาวอายุสิบเจ็ดปีเป็น หัวโจกเด็กเกเรตัวล่ำที่ไม่ได้ใส่กล่องผูกโบว์ ควรจะพูดอะไรในสถานการณ์นี้

นี่เธอคิดยังไงให้ของขวัญผมพิสดารแบบนี้เนี่ย?

“พิเศษเชียวนะ หมอนี่ปราบยากนิดหน่อย ต่อยเฉี่ยวฉันเลยดูสิ เนี่ยแขนเป็นรอยเลย”

เธอยกแขนที่มีรอยแดงๆ ราวหนึ่งนิ้วขึ้นมาโชว์ แล้วหันไปค้นกระเป๋าตัวเองขยุกขยิก คว้าของสิ่งหนึ่งโยนมาให้ผม

ปุบ

ของชิ้นนั้นตกลงสู่มือผมพอดิบพอดี  มันเป็นกล่องเล็กๆใสๆ เผยให้เห็นภายในอย่างชัดเจน

ผมก้มลงมองมันแล้วก็รู้สึกดียิ่งกว่าตอนได้ขย้ำศัตรูให้เละ เพราะแม้ว่ามันจะเป็นสิ่งเดียวกับที่เห็นมาจนเบื่อตลอดทั้งวัน แต่สำหรับคราวนี้ มันต่างออกไป...

ช็อคโกแลตสีน้ำตาลเข้มทำเป็นรูปสี่เหลี่ยมคล้ายป้ายกรรมการรักษาระเบียบ ตกแต่งหน้าสีขาวเป็นรูปเข็มกลัดวางเอียงน้อยๆ มีกรอบและตัวอักษรสีขาวตรงกลาง

ตัวอักษรนั้นเขียนไว้ว่า

ระเบียบนามิโมริ

“เห็นนายรักระเบียบนักเลยคิดว่านายอาจจะอยาก กลืนกิน เข้าไปเลยไง ตอนแรกฉันก็ว่าจะไม่ให้แล้ว เพราะตอนเที่ยงก็เห็นๆอยู่ว่านายเกลียดช็อคโกแลต ฉันเลยต้องลำบากมาตามหาของขวัญให้นายใหม่ถึงที่นี่--เป็นหัวโจกเด็กเก ส่วนไอ้ขนมนั่นก็ถือเป็นของแถมแล้วกัน แต่ถ้านายไม่กินห้ามทิ้ง เอาคืนมาให้ฉัน ฉันจะกินเอง”

เธออธิบายยาวเหยียด สะบัดมือเก็บหอก แล้วเดินไปทางออกประตูโรงเรียน

ยืนอึ้งไปสองวินาทีหลังเธออธิบายจบแล้วออกเดิน ผมก็เพิ่งได้สติ เดินตามแล้วคว้าต้นแขนเธอเอาไว้

“อะไรเล่า”                                                                                                                                
 เธอสะบัดแขนแล้วหันมาว่าผม คิ้วขมวดมุ่นแต่แก้มทั้งสองขึ้นสีชมพูจางๆ

“อ๋อนายไม่กินใช่มั๊ย? งั้นเอามานี่”                                                                                      
ยัยบ้าเริ่มทึกทักเอาเองแล้วเอื้อมมือขึ้นไขว่คว้าจะเอากล่องช็อคโกแลตกลับไป

“ฉันไม่กิน”                                                                                                                      
เสียงของผมตอบเธอไปอย่างนั้น

“แล้วนายจะเอาไปทำไม เอาคืนฉันมาเดี๋ยวนี้นะ!!”                                                    
เสียงของเธอพูดนิ่งๆเกินคาด  เมื่อเอื้อมหยิบไม่ถึงก็เลิกพยายาม ปักหลักยืนยกมือกอดอกกัดริมฝีปากแน่น  ส่งสายตาขุ่นเขียวมาให้

“ฟังให้จบก่อนสิยัยสัตว์กินพืชสมองน้อย ฉันจะบอกว่า ฉันไม่กินคนเดียว ต่างหากล่ะ  อันตั้งใหญ่ขนาดนี้ ใครจะไปกินคนเดียวหมด ฉันไม่ใช่พวกกระหายของหวานเหมือนเธอนะ”

 ผมนึกถึงตอนที่เธอกินแหลกในงานเทศกาลขึ้นมาได้ จึงแกะกล่องคว้าช็อคโกแลตกลิ่นหอมหวานนั้นขึ้นมาหักแล้วส่งให้คนกอดอกหน้างอครึ่งหนึ่ง จ้องมองสีหน้าเหวอๆด้วยความคิดไม่ถึงของคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกดีอย่างมาก พลางคิดถึงร้านขายของขวัญที่ผมใช้เป็นที่ระบายอารมณ์หงุดหงิดจนถล่มเละเทะเมื่อตอนเช้า

โทษทีนะ คราวหน้าจะลดค่าคุ้มครองให้ครึ่งหนึ่งละกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

727 ความคิดเห็น

  1. #696 Timpanteen (@simsi) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 16:32
    มดเต็มไปหมดเลยยยย
    #696
    0
  2. #661 Because i cate (@loveyougaara) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2557 / 06:41
    มดขึ้นแล้ววววววว
    #661
    0
  3. #570 Spring'พริ้ง (@kamdotcom12) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 กันยายน 2555 / 18:04
    หิวช็อกโกแล็ต
    #570
    0
  4. #478 mikuri1827 (@mikuri1827) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2555 / 16:56
    หวานมากกกกกกกก
    #478
    0
  5. #444 001 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2555 / 15:18
    สงสารเจ้าของร้านเนอะ ^^;
    #444
    0
  6. #367 SolTear (@pingmog) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 เมษายน 2555 / 11:44
    หวานอะ >< อิจฉา
    #367
    0
  7. #323 Mintza (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 เมษายน 2555 / 21:57
    ให้อะไีรเป็นของขวัญวันวาเลนไทน์อันแรกนะ อันที่จริงก็โอนะ เอาไว้เป็นเป้าให้ฮิบาริซ้อมเล่น
    #323
    0
  8. #322 Mintza (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 เมษายน 2555 / 21:57
    ให้อะไีรเป็นของขวัญวันวาเลนไทน์อันแรกนะ อันที่จริงก็โอนะ เอาไว้เป็นเป้าให้ฮิบาริซ้อมเล่น
    #322
    0
  9. #290 Yooraki Yokiko (@minniemild25) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 เมษายน 2555 / 22:07
    ชอบอ่ะ
    คู่นี้หว๊าน~~~หวาน^O^
    #290
    0
  10. #120 +'อินดี้ '+ (@lovelikemoon) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2554 / 20:42
    WOW!!  SO GOOD. พี่นิกส์แต่งเก่งจัง><
    #120
    0
  11. #108 jean hibari (@jean-bong) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2554 / 13:20
    ท่านฮิหวานเป็นกับเค้าด้วยหรอเนี่ย
    #108
    0
  12. #101 ★ nukukÏk ★ (@nukukik) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2554 / 11:46

    โทดทีที่มาเม้นให้ช้านะ ช่วงนี้งานเยอะมาก T^T



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 26 มิถุนายน 2554 / 11:49
    #101
    0
  13. #100 ★ nukukÏk ★ (@nukukik) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2554 / 11:46
    เอิ่ม ของขวัญชิ้นแรกนี่แบบว่า...อ่านะ =w=
    ส่วนของแถม สุดยอดมาก ช๊อคโกแลต ตราระเบียบนามิโมริ -.-b

    ไรท์เตอร์แต่งได้สุดยอดมั่กๆ  จะรอตอนต่อไปนะ >0<
    #100
    0
  14. #99 เบมมี่ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2554 / 13:25
    โอ๊ะ มีการแบ่งช็อคโกแลตกินกันด้วย ชอบตรงนี้แหละ
    #99
    0
  15. #98 Kurosawa Aomi (@aom-ja) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2554 / 21:19
     น่ารักอ่ะไรท์แต่งทั้งตอนหวานแล้วก็ตอนสู้ได้สนุกมากเลยไม่มีพลาดไรท์เก่งจริงๆ><b
    #98
    0
  16. #97 premolar (@sarinpan) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2554 / 17:35
    มีคนอ่านแต่ไม่มีใครเม้น เศร้า T^T
    #97
    0