[Fic Reborn] "Zenractia" [จบบริบูรณ์แล้วจ้า!]

ตอนที่ 16 : chapter 16 ยาชาชั่วคราวเฉพาะที่กับยาสลบฤทธิ์เฉียบพลัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,254
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    23 พ.ค. 54


ยูมิเมะถอนหายใจเฮือกใหญ่ที่ผ่านพ้นการถูกย่างเกรียมด้วยระเบิดมาได้  ตอนนี้เธอยืนอยู่หน้าประตูห้องอีกห้องหนึ่ง ยังไม่ทันเปิดก็รู้แล้วว่าใครเป็นผู้รอคอยเธออยู่

 

“วิ่งรอบห้อง รอยูมิเมะสุดหูรูดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”

 

เสียงของคนที่คุณก็รู้ว่าใครตะโกนลั่น ตามด้วยเสียงโครมครามของฝีเท้าที่รัวถี่

 

“หวัดดีค่ะรุ่นพี่”

ยูมิเมะเปิดประตูเข้าไปทักทาย แม้อยู่ในระหว่างรับบททดสอบ เธอก็อดขำกับท่าทางเบรกแตกของเขาไม่ได้

 

“โอ้ว! มาจนได้ มาเร็วยูมิเมะ มาต่อยมวยกันอย่างนักกีฬาสุดหูรูด เธอชนะฉันให้นี่นะ ”

เรียวเฮชวนผู้ท้าชิงสาว แล้วพยักเพยิดให้เห็นกระดาษสีน้ำตาลที่เหน็บกับขอบกางเกงมวยของเขา  พอสิ้นคำสุดท้าย หมัดขวาที่ดูหนักหน่วงพุ่งเข้าใส่หน้าเธอ

 

“ว๊ายยย”

ยูมิเมะอุทานลั่นขณะที่หลบลงต่ำ กลิ้งตัวตลบหนีไปด้านข้าง แล้วหันกลับไปมองผนังที่รับแรงต่อยแทนเธอ

 

ผนังสีขาวที่ดูแข็งแกร่งรับกรรมแตกร้าวเป็นแนวใหญ่ เศษปูนร่วงกราวสู่พื้น

 
“นักมวยไม่หนีนะยูมิเมะ ลุกขึ้นมาเร็ว!!

เรียวเฮตะโกนลั่น  ปล่อยหมัดอีกรอบ คราวนี้เป็นหมัดเสยเข้าหาปลายคาง ถ้าถูกเข้าจังๆรับรองว่ายูมิเมะหลับไปถึงเช้าแน่นอน

 

“อ๊า!! โอ๊ย!!

ด้ามหอกสั่นสะท้านเมื่อรับหมัดของเรียวเฮ ยูมิเมะยกมันขึ้นกันได้ทัน แต่ผลที่ได้ทำให้เธอแขนสั่นเสียยิ่งกว่าด้ามหอก ความชาแปลบขึ้นไปตามแขนทั้งสอง แทบประคองจับด้ามหอกไว้ไม่ไหว

 

“รับได้สวยสุดหูรูด!! มาสู้ต่อเร็ว ยูมิเมะ!!

 

หมัดต่อไปเธอไม่โชคดีหลบพ้นทั้งหมด ทำได้เพียงดีดตัวถอยหลังไปตามสภาวะ เรียวเฮอัดหมัดของเขาเข้าสู่ท้องเธอ

 

“อั่ก!

 

ความปวดบวกความจุกออกมาเป็นความทรมานแล่นจากท้องขึ้นสู่ภายในทรวงอก ก่อนจะออกมาเป็นเสียงกระอักลมหายใจขาดห้วง

 
“เอ้า! ต่อยโดนแล้ว  เจ๋งมาก หมัดต่อไปก็จะสุดหูรูดดดดดดดดด

เรียวเฮพูดดังลั่น   ท่าทางอยากต่อยมวยต่อเต็มที่

 

“”!?!

 

ยูมิเมะเบิกตาโพลง แม้จุกเจ็บแทบก้าวขาไม่ออก แต่ถ้ามัวยืนดีดดิ้นเฉยๆล่ะก็ ตำแหน่งผู้คุ้มกฎได้ระเหยหายไปกับแสงตะวันผู้ร้อนแรงแน่นอน เธอจึงสาวเท้าออกวิ่งโซเซไปตั้งหลักที่ผนังอีกฟากของห้อง สร้างระยะห่างไว้ก่อน ระหว่างที่วิ่งเอาชีวิตรอด สมองเธอก็ครุ่นคิดแผนรับมือไปด้วย

 

ยูมิเมะวิ่งหนีวนไปรอบห้อง โดยมีเรียวเฮกวัดแกว่งหมัดไล่ตาม จนเขาต้อนเธอมาชิดมุมหนึ่งได้

 

“ปึ้ก!

 

เสียงหลังของยูมิเมะชิดชนกำแพง เธอหันมายกหอกตั้งเฉียงกันระดับอก เรียวเฮกระแทกหมัดทั้งสองเข้าหากัน ส่งเสียงทึบๆข่มขวัญ ก้าวเท้าเข้ามา เงื้อกำปั้นขึ้น

 

“สึนะกับฉันจะเข้าชมรมมวยค่ะ!!!

ยูมิเมะพ่นคำพูดประโยคหนึ่งที่ดูไม่เข้ากับสถานการณ์ เธอใช้เสียงยินดีชื่นชมเต็มที่

 

“ไชโย!! ในที่สุดพวกเธอก็เข้าใจมวยที่เจ๋งสุดหูเอ๋??

เรียวเฮชูกำปั้นหลับตาร้องยินดีลั่นเมื่อ(คิดว่า)ได้สมาชิกเข้าชมรมมวยเพิ่มแล้ว แต่เขาก็หยุดส่งเสียงที่ชอบพูดติดปากเสียก่อน เมื่อรู้สึกถึงความเจ็บแปลบที่ปลายนิ้วเท้าทั้งสอง

 

“โครม!

 

ร่างของเรียวเฮล้มลงไปนอนกองกับพื้น   ขาทั้งสองเรี่ยวแรงหายไปสิ้น เขาดิ้นตะเกียกตะกายเป็นวงกลมด้วยมือ พร้อมแหกปากไปด้วยขณะก้มมองปลายนิ้วเท้าตน

 
“ไม่ต้องตกใจค่ะรุ่นพี่ ยาชาชั่วคราวเฉพาะที่เท่านั้น นอนพักไปก่อน อีกครึ่งชั่วโมงก็กลับมากระโดดโชว์ฟุตเวิร์คได้แล้วล่ะคะ ขอบคุณนะคะ”

 

ยูมิเมะหันมายักคิ้วหลิ่วตา เหลือบมองเข็มเงินวาวสองเล่มที่แยกย้ายกันปักนิ้วหัวแม่เท้าทั้งสองข้างของเรียวเฮไว้  ยกกระดาษสีน้ำตาลที่ฉกมาจากขอบกางเกงขึ้นมาโบกให้ แล้วเดินด้วยฝีเท้าซวนเซนิดหน่อย ออกจากห้องไป

 
“ว๊าก! ตกหลุมพรางสุดหูรูดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”

 

ผู้พิทักษ์แห่งอรุณอันอบอุ่น ส่งเสียงลั่นตามหลังเธอมาราวกับอวยชัยให้พร

 

ยูมิเมะยืนพักจนหายเหนื่อยจากการวิ่งหนี ความจุกจากฤทธิ์หมัดเรียวเฮก็ลดลงไปมากกว่าครึ่งแล้ว เธอเปิดเข้าประตูถัดไปช้าๆ แต่แล้วก็ต้องกระชากสติตัวเองไว้ทันที

 

ภาพป่าเขียวขจี มีมวลหมู่ผีเสื้อโบยบินตามกลิ่นมวลหมู่บุปผา  หายวับกลับไปเป็นห้องธรรมดา เมื่อยูมิเมะกระแทกด้ามหอกลงกับพื้นเสียงลั่น  กระตุ้นสติว่าสิ่งที่ประสาทสัมผัสตนเองรับได้มันเป็นภาพมายา

 
“คุฟุฟุฟุ  ไม่เบาเลยนะครับ ขนาดผมโจมตีไม่ทันให้คุณตั้งตัว คุณยังไม่หลงไปกับภาพมายาของผมเลย”

เสียงหัวเราะฟังดูแปลกแปร่ง  น้ำเสียงนุ่มหลอกให้หลายคนหลงใหลได้ง่าย แต่ยูมิเมะเห็นชายนัยน์ตาสองสีตรงหน้าเป็นสัตว์ร้ายที่ปกคลุมตัวด้วยหนังลูกแกะ

 

“นายน่ะโรคุโด มุคุโร่ งั้นสิ?

ยูมิเมะกระชากเสียงห้วน ด้วยรู้จากสึนะว่าคนคนนี้เคยทำร้ายเหล่าวองโกเล่  เธอจึงรู้สึกไม่สบอารมณ์เป็นอย่างยิ่ง

 

“ครับผม เป็นเกียรติยิ่งที่ได้พบกันครั้งแรก คุณยูมิเมะ”

มุคุโร่ยิ้มตอบคำ ผายมือออกเล็กน้อยเป็นเชิงสุภาพ

 

“อย่ามาเรียกชื่อฉัน!!!

ยูมิเมะตะโกนแล้ววิ่งพุ่งเข้าใส่ทันที ปลายหอกเคียงข้างเธอวับวาวเปล่งรังสีอำมหิต

 
“ใจร้อนจังเลยนะครับคุณยูมิเมะ”

ชายนัยน์ตาสองสีเคาะด้ามสามง่ามลงกับพื้น แผ่นพื้นแตกปริแยกออกเป็นหุบเหวลึก เสียงดังสนั่นโครมคราม   ลาวากำลังไหลผุดขึ้นมาจากใต้พิภพ

 
“งี่เง่า! ฉันไม่หลงกลมุกหลอกลวง เล่นมายากลของนายหรอก”

ยูมิเมะจิตใจเข้มแข็ง ไม่เชื่อว่าสิ่งตรงหน้าเป็นจริงแม้สักเสี้ยวหนึ่ง เธอวิ่งลุยเหยียบมันไป ภาพที่เห็นกลายกลับเป็นพื้นธรรมดาเช่นเดิม

 

“ควับ!!

 

เสียงคมหอกกรีดตัดอากาศอย่างรุนแรง  มุคุโร่กระโดดหลบไป เขายิ้มพลางพูดสบายๆกับเธอ น้ำเสียงเหมือนเพื่อนหยอกกันเล่น

 

“ว้า..เป็นพวกประสาทแข็งเหรอครับเนี่ย แย่จังเลย”

 

ฉับพลันนั้นเอง อสรพิษตัวยาวเลื่อมสีดำผุดพรายขึ้นมาอยู่เต็มพื้น อ้าปากแยกเขี้ยวขาวคม บ่งบอกพิษร้ายแรง

 
ยูมิเมะไม่แม้แต่จะกรีดร้อง เพียงตบกระแทกส้นรองเท้าบูตเนื้อหนาเหยียบย่ำใส่หัวอสรพิษบางตัวบริเวณใกล้เท้าเธออย่างรุนแรงจนหัวแหลกเละ  ต่อด้วยการใช้ด้ามหอกเป็นแกนค้ำยันตัวเหวี่ยงตัวเองออกจากวงอสรพิษนั้น แล้วยกหอกขึ้น พลิกกดกลไกหนึ่ง ปรากฏสิ่งคล้ายถุงเล็กแน่นสีดำบนมือเธอ  เธอขว้างมันไปลงกลางกลุ่มสัตว์ร้ายที่ติดตามมา ก่อนหันกายวิ่งทิ้งระยะอีกช่วงหนึ่ง

 

“ปุ้ง!!

 

เสียงคล้ายระเบิดเบาๆดังขึ้นเมื่อถุงเล็กแน่นตกกระทบพื้นกลางวงอสรพิษ  พิษสดๆสกัดจากพืชในแลปของเธอชนิดมีฤทธิ์ถึงตายระเบิดฟุ้งไปรอบด้าน   เหล่ากลุ่มเส้นสีดำมันเลื่อมชักดิ้นชักงอรุนแรงก่อนจะแน่นิ่งไป

 
“พิษต้องล้างด้วยพิษ!! นายอยากส่งมาอีกกี่กองทัพ ฉันก็มีพิษพอเหลือเผื่อให้มันทุกตัว”

ยูมิเมะตวาดก้อง หันมาประจันหน้ากับชายหนุ่ม  เธอกระแทกด้ามหอกลงกับพื้นอีกครั้ง

 

“ว้าว! ฆ่าเหล่าเพื่อนจากพิภพเดรัจฉานของผมหมดเลย ผมคงต้องใช้ภาพลวงตากับคุณแล้วล่ะครับ”

เสียงนุ่มๆอุทานเบาๆ น้ำเสียงฟังดูพึงพอใจ ก่อนป่าวประกาศกลยุทธ์การสู้

 
“ฉันว่าฉันบอกไปแล้วนะ มายากลงี่เง่าของนายใช้กับฉันไม่ได้!!

ยูมิเมะตวัดหอกขึ้นถือทั้งสองมือ เตรียมจะใช้ออกด้วยกระบวนท่าของตระกูลเธอ แต่ทว่า

 
“คุณพ่อ!!!

 

“เคร้ง!

 

เสียงอุทานของยูมิเมะดังขึ้นแผ่วเบา หอกคู่ใจตกลงสู่ข้างตัว  เข่าทรุดลงกับพื้น                       
แย่จริง
เธอถูกภาพลวงตาเข้าครอบงำประสาทสัมผัสเสียแล้ว

 

คุณพ่อช่างผ่ายผอมซูบซีด เบ้าตาลึกโหล  เสื้อกาวน์สีขาวที่ฉีกขาดเป็นริ้วรอยและถูกย้อมไปด้วยเลือดสีแดงสด ข้อมือทั้งสองถูกพันธนาการด้วยโซ่เหล็ก รอบตัวเป็นห้องขังที่คับแคบสกปรก  มืดทึม ประกอบด้วยหนูวิ่งไปมาอยู่ที่พื้น 

 

ดวงหน้าอิดโรยที่เต็มไปด้วยคราบเลือดแห้งเกรอะกรังเงยขึ้นช้าๆ  เลือดกลบเต็มริมฝีปากซีดที่เริ่มขยับแผ่วเบา

 

“ยูมิเมะ พ่ออยากบอกลาลูก พ่อกะ...กำลังจะตาย... 

 

“ไม่นะ!! พ่อคะ!!!  คุณพ่อต้องไม่ตาย  คุณพ่ออออออ”

ยูมิเมะตัวสั่นสะท้าน เริ่มควบคุมสติไม่ได้ ร้องเรียกหาบิดาด้วยเสียงเจ็บปวด น้ำตาเจิ่งนองคลอเบ้า

 

“ชะ...ช่วยพ่อด้วย ลูกต้องมาช่วยพ่อนะ ยะ...ยูมิเมะ”

เสียงพ่อครวญครางสั่นสะท้าน ราวกับจะขาดสิ้นลมหายใจ

 

มุคุโร่ยืนยิ้มมองดูภาพลวงกับผลลัพธ์ของเขาอย่างสบายใจ มายาของเขานั้นชั้นเลิศ ผู้ใดได้เผลอคิดไปว่าเป็นความจริง ก็จะตกอยู่ในโลกของเขาทันที ผู้หญิงคนนี้ฝีมือไม่เท่าไหร่ แม้จิตแข็งอยู่บ้างและพอมีฝีมือต่อสู้กับอสรพิษ แต่ตรงมุมสุดของหัวใจที่โหยหาพ่อ ก็เป็นจุดอ่อนให้เขาดึงมาสร้างภาพหลอนให้เธอตกหลุมพรางได้โดยง่าย

 

เขาหันหลังกลับจะเดินออกจากห้องเพื่อยุติการทดสอบ และปล่อยให้เธอทุกข์ทรมานต่อไปในสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง

 

“อั่ก!

 

เสียงของการถูกปิดกั้นอากาศดังขึ้นจากปากมุคุโร่

 

ด้ามหอกที่แข็งแกร่งและเย็นเยียบพาดทับสนิทแน่นอยู่บนคอเขา เจ้าของของมันเปิดฉากโจมตีมุคุโร่ทางด้านหลังด้วยท่วงท่าประจำตระกูลชิรานากะกักกั้นวายุ 

ขาทั้งสองของเธอกระหวัดเกี่ยวรอบเอวเขาแน่นหนา ตวัดหอกพาดขวางคอ สองแขนดึงรั้งหอกตึงแน่น ใช้แรงมหาศาลส่งใส่คอของเขาอย่างดุดัน

น้ำเสียงแผดเผาร้อนแรงเต็มไปด้วยความโกรธจัด

 

“แกไม่มีสิทธิ์เอาพ่อฉันมาล้อเล่น!! แกไม่รู้จักพ่อฉัน เขาไม่มีวันขอร้องให้ลูกสาวไปเสี่ยงตายช่วยเหลือเขาออกมา คนอย่างแกน่ะ!นอนไปซะ!

 

หางตาของมุคุโร่ผู้ขาดอากาศอย่างมากตวัดไปพบที่แขนของผู้ใช้หอก มันมีเลือดไหลชุ่ม เขาจึงเข้าใจทันที--แม่สาวคนนี้เอาหอกทำร้ายตัวเอง นำความเจ็บปวดทางกายกระตุ้นให้ช่วยหลุดพ้นจากภาพมายาโดยสมบูรณ์

 

วินาทีต่อมาเข็มยาสลบฤทธิ์เฉียบพลันกดเข้าสู่ลำคอของชายนัยน์ตาสองสี

 
“ตึง!!

 

ร่างของมุคุโร่ร่วงหมดสติสู่พื้น ยูมิเมะตวัดสายตาขุ่นเคืองมอง และขยับเท้าหมายจะเตะแรงๆให้ซี่โครงหักสักสามสี่ท่อน แต่เธอก็ต้องชะงักเสียก่อน เพราะร่างที่หมดสตินั้นเปลี่ยนไปเป็นโคลม เด็กสาวที่ดูบอบบางแทน

 

“โทษทีนะโคลม”

คำขอโทษสั้นห้วนสื่อถึงความไม่พอใจ ก่อนจะดึงเอากระดาษสีน้ำตาลออกจากกระเป๋าของด็กสาวผู้นอนสลบ

 

ถึงยูมิเมะจะค่อนข้างเป็นคนดี แต่ถ้ามีคนนำพ่อของเธอมากระทำเป็นภาพมายาแบบนี้มันก็ทนไม่ไหวเหมือนกัน ตอนนี้เธอเลยเกลียดมุคุโร่มาก  และความเกลียดนั้นก็ไม่ได้ไปถึงโคลม  แต่แปรเป็นความหงุดหงิดแทน

มาถึงตอนนี้ยูมิเมะเลยพอเข้าใจว่าทำไมอีตาบ้าหัวหน้าเธอ ถึงเคยบอกกับว่า เกลียดชังพวกผู้ใช้มายานัก เธอจึงระบายอารมณ์โดยการเตะสามง่ามกระเด็นออกไปทางหนึ่ง ก่อนหันกายมุ่งสู่การปะทะกับผู้พิทักษ์คนถัดไป

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

727 ความคิดเห็น

  1. #691 Timpanteen (@simsi) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 14:44
    สมน้ำหน้ามุคุโร่ หึหึหึ เสียดายที่เป็นร่างของโคลมไม่งั้นละก็....
    #691
    0
  2. #471 mikuri1827 (@mikuri1827) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2555 / 16:27
    สงสารสูดหูรูดดดดดดดด

    วะฮ่าๆ สะใจเจ้าสัปป้า
    #471
    0
  3. #374 SolTear (@pingmog) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 เมษายน 2555 / 19:23
    สมน้ำหน้าเจ้าสับปะรด!
    สงสารคุณพี่
    #374
    0
  4. #314 Mintza (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 เมษายน 2555 / 18:18
    เรียวเฮเจ็บใจไหมลูก โดนเขาหลอกซะขนาดนั้น คนอ่านยังคิดไม่ถึงเลย
    #314
    0
  5. #215 โลลิต้า♥ (@wa-wafer) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2554 / 17:03
    สัปป้าเล่นถึงพ่อทีเดียว กร๊ากกก สมน้ำหน้า นอนไปซะ!
    #215
    0
  6. #207 ฮิมาวาริ ยูริ (@himawari-yuri) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2554 / 09:44
    แรง     
    #207
    0
  7. #82 JiNnY_WaYLoV(- (@lovelikemoon) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2554 / 17:21
    สัปป้าเล่นของสูง= =;;;
    #82
    0
  8. #74 ★ nukukÏk ★ (@nukukik) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2554 / 01:05
    โอ้ น่าสงสารคุณพี่ชายสุดหูรูด  =_=

    สัปป้า เล่นแรงส์ นะเนี่ย -.-  นอนไปซะไป๊ๆ
    #74
    0
  9. #42 jean hibari (@jean-bong) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2554 / 19:15
     ฮิบาริสุดท้ายแน่ๆเลย ต่อไปคงจะเป็นยามาโมโตะสินะ
    #42
    0
  10. #41 libori (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2554 / 15:06
    มันๆๆ

    อัพอีก อัพอีก เร็วๆด้วยย



    ชอบตอนที่สู้สุดหูรูดดดดด

    กะตอนที่สู้กะโกคุเทระ กระโดดเกาะเป็นหมีโคอาล่าเชียว
    #41
    0