เกิดใหม่เป็นนักฆ่าก็ไม่ได้แย่แฮะ

ตอนที่ 7 : ตอนที่ 7-อัพสกิลสิ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    20 พ.ย. 63

หมาป่าเพลิงทรรราชงั้นหรอ? เป็นชื่อที่ดีนะ แต่ดูเหมือนมันจะขัดกับสถานการณ์ตอนนี้ไปหน่อย

ผมค่อยๆพยุงตัวเองขึ้นมาก่อนจะรู้สึกถึงความเจ็บปวดขึ้นมาเบาๆ ไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานแล้วแฮะ

“เคียว! นายเป็นยังไงบ้าง!?”

เสียงของคลีโอล์กังขึ้น!

เอาเถอะตอนนี้ผมขอสูดหายใจลึกๆก่อนละกัน 1.2..3, เอ้า ฮึบ!

ตอนนี้ผมพร้อมที่จะทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการแล้วล่ะ ในเมื่อตอนนี้มันเหลือแค่ตัวเดียว งั้นผมขอทำอะไรตามใจหน่อยละกันนะ ถือว่าเป็นการตอบแทนที่พวกเขาจัดการ 2 ตัวแรกให้

เอาล่ะนะ!

ผมจับมีดสั้นที่เหน็ยบไว้ข้างเองขึ้นมา ก่อนจะตั้งท่าพร้อมจะต่อสู้

“เข้ามาสิเจ้าหมา!”

“กร็อด!!~—”

หมาป่าเพลิงทรราชพุ่งเข้ามาหาผมทันที มันยกขาหน้าขึ้นเพื่อจะตะปบผม แต่ผมก็หลบได้อย่างทันท่วงที มันพยายามตะปบผมอยู่หลายครั้งแต่ก็ไร้ประโยชน์ ผมจึงใช้จังหวะที่มันตะปบรีบวิ่งและเหยียบขึ้นไปบนแขนของมันทันที

แต่มันที่เห็นผมทำแบบก็ใช่ว่าจะนิ่งนอนใจ มันรีบสะบัดตัวไปด้านข้างก่อนจะอ้าปากของมันออกมา จะยิงลูกไฟงั้นหรอ?

“กร๊าซ!—”

คงใช่สินะ...

ในวินาทีนั้นผมก็นึกถึงสิ่งที่ผมพอจะทำในได้ทันที ซึ่งมันก็คือการใช้เงากระจกนั้นเอง เมื่อคิดได้แบบนั้นผมจึงรีบมองไปต้นไม้ด้านหลังของมันก่อนจะเริ่มร่ายสกิล

“ด้วยนาม—”

ไม่ทันจะร่ายสกิลเสร็จ ดูเหมือนว่าผลของสกิลจะทำงานทันทีและผมก็ได้ไปโผล่ที่ต้นไม้นั้นทันที และเหมือนผมคงจะร่ายสกิลเร็วไป ทำให้เจ้าหมาป่าหยุดปล่อยลูกไฟทันที ก่อนที่มันจะหาผมตามเดิม

จากนั้นมันก็รีบพุ่งมาทางผมทันที ผมจึงลองใช้เงากระจกอีกครั้ง

ผมไปโผล่อยู่ด้านหลังของมัน ตอนแรกก็กะว่าจะให้มันหัวโหม่งต้นไม้ซักหน่อยละนะ แต่ดูเหมือนจะฉลาดกว่าที่เห็นเยอะเลยล่ะ

คราวนี้มันไม่ยอมพุ่งมาแฮะ ดูเชิงงั้นเหรอ? ไม่สิ!

มันค่อยๆคลายกล้ามเนื้อที่ตัวเบาๆก่อนจะมีออร่าเปลวเพลิงอ่อนๆแผ่ออกมารอบตัวของมา นี่อาจจะเป็นการเสริมพลังสินะ! จากนั้นมันก็ยิงฟังขึ้นมาเล็กน้อย

นี่แกจะบอกว่า “ก่อนหน้านี้อ่อนให้” รึไง!?

ซึ่งระหว่างที่มันกำลังเสริมพลัง ผมก็ลองมองไปที่ตัวของมันเพื่อลองหาจุดอ่อนเช่นเดียวกัน และก็ดูเหมือนจุดอ่อนของมันจะเหมือนกับหมาป่าอัคคีสินะ ซึ่งก็คือคริสตัลที่อยู่ใจกลางอกของมันนั่นเอง ก็แหงล่ะ! มันคือสัตว์ที่วิวัฒนาการต่อกันนี่นา...

ไม่นานนักมันก็ตั้งท่าพร้อมจะพุ่งใส่ผมเหมือนเดิม แต่รอบนี้ผมรู้ว่ามันแปลกๆยังไงชอบกล...!—

มันพุ่งตรงมาหาผม แต่... มันเร็วขึ้นมาก ทำให้ผมเกือบจะใช้เงากระจกไม่ทัน เร็วชะมัด! ถ้าขืนเป็นแบบนี้ได้หลบมันไปเรื่อยๆจนมานาหมดแน่ เพราะตอนนี้ผมเหลือมานาแค่ 7 แล้วสิ

ตอนนี้ผมพอจะเข้าใจสกิลเงากระจกขึ้นมาบางแล้วล่ะ!

ถ้าผมปล่อยร่างเงาไปทางไหนผมก็จะโผล่ไปที่นั่นได้ ซึ่งร่างเงาจะคงอยู่ได้ 5 วินาที และเมื่อโผล่ไปที่ร่างเงาสกิลนี้ก็จะสำเร็จผลทันที

ซึ่งก็คือถ้าปล่อยให้ร่างเงาหายไปหรือโผล่ไปที่ร่างเงา สกิลก็จะสำเร็จผลและผมก็จะสูญเสียมานาไป 1 หน่วย

ถึงจะดีที่เริ่มเข้าใจขึ้นมาบ้าง แต่จะให้ใช้ประโยชน์จากมันยังไงล่ะ? สถานการณ์คับขันแบบนี้จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย!? อยากได้สกิลที่เคลื่อนที่ได้เร็วๆจัง... อ่ะใช่! อัพสกิลยังไงล่ะ!—

ไม่ทันที่จะคิดมาก มันก็พุ่งเข้ามาหาผมอีกริบ ผมจึงรีบใช้เงากระจกทันที เฮ้อ~ ขอพักซัก 10 วินาทีก็ยังดีนะ

[ช่วยเหลือ:ต้องการอัพสกิลแบบรวดเร็วหรอ?]

ก็รู้นิ... หลังจากคิดแบบนั้นก็มีวงสกิลผุดขึ้นมาทันที นี่กะให้อัพแบบนี้เลยสินะ งั้น...

“ขอสกิลที่เคลื่อนตัวได้แบบรวดเร็ว และสร้างความเสียหายได้มากขึ้น!”

งั้นขออัพสกิลมันตรงนี้เลยละกันนะ!

ที่พูดออกไปแบบนั้นใช่ว่าผมจะพูดออกไปลอยๆนะ แต่ตอนนี้ผมมีแผนจะจัดการเจ้านี้แล้วล่ะ เพียงแต่ถ้าผลของสกิลจะเป็นไปตามที่ผมคาดการณ์หรือปล่าวก็แค่นั้นเอง

ซึ่งในจังหวะเดียวกันที่ผมอัพสกิลเจ้าหมาป่าก็พุ่งมาเหมือนเดิม และการใช้เงากระจกก็เป็นทางออกของผมนั่นแหละ

หลังจากนั้นแค่เสี้ยววินาทีก็มีข้อความเด้งขึ้นมาที่ทัศนวิสัยของผม

[ปลดล็อคสกิล:เคลื่อนที่พริบตา (1 มานา - 1 ครั้ง)]

[ปลดล็อคสกิล:เสริมประสิทธิภาพ (2 มานา - 1 ครั้ง)]

[-1000 / 9000 EXP.

คงเหลือ 8000 EXP. ]

สกิลละ 500 EXP. สินะ แต่ก็ช่างเถอะ! ยังไงก็ยังเหลือค่าประสบการณ์ตั้งอีก 8000 EXP. แต่ไอที่กำลังจะหมดก็คือมานานี่ล่ะ ตอนนี้ก็แค่เหลือ 5 มานาสินะ...

เห? มันพอดีกับแผนเลยนี่นา~ ถ้าเป็นแบบนั้นก็ขอเริ่มแผนเลยละกันนะ!

มันยังคงพุ่งมาหาผมเหมือนเดิม นี่แกรักฉันขนาดนั้นเลยรึไงเนี่ย!? แต่รอบนี้ดูเหมือนมันจะอ่อนแรงลงนิดหน่อย...

แบบนี้แปลว่า การเสริมพลังของแกมันก็มีเวลาจำกัดสินะ ถึงแบบนั้นผมก็ต้องใช้เงากระจกอีกรอบอยู่ดี และตอนนี้มานาของผมก็เหลือ 4 จนได้

แต่ดูเหมือนเจ้าหมาป่ามันจะไม่ลดละ มันได้หันลำตัวกลับมาหาผม แต่ดูแล้วรอบนี้มันคงจะเริ่มเหนื่อยแล้วสินะ งั้นก็ดี!

ผมรีบหยิบมีดสั้นอีกเล่มขึ้นมา ก่อนจะขว้างไปที่มันทันที! แต่มันก็หลบจนทำให้มีดเล่มนั้นไปปักเข้ากับต้นไม้แทน

และมันคงทนความอ่อนในการปามีดของผมไม่ไหว มันจึงพุ่งเข้ามาหาผมด้วยสภาพที่เหนื่อยแบบนั้นทันที

จังหวะนั้นผมก็รีบปล่อยเงากระจกไปที่ต้นไม้ที่มีมีดปักทันที 1...

แต่ผมก็ไม่ได้โผล่ไปที่ร่างเงาแต่อย่างใด กลับกัน ผมกลับกลิ้งลบไปด้านข้างแทน แต่เกือบไม่ทันแฮะ 2...

จากนั้นผมรีบใช้มือขวาซึ่งเป็นข้างที่ถนัด ทำท่าทีเหมือนหยิบอะไรบางอย่างอยู่ด้านหน้า 3...

มันที่เห็นผมอะไรแปลกๆก็พยายามจะกัดผมทันที 4... จังหวะนี้ล่ะ!

มือที่ผมทำท่าหยิบแบบนั้นก็คือการหยิบมีดนั่นเอง เพียงแต่เป็นมีดที่อยู่ตรงต้นไม่ต่างหากล่ะ

และสิ่งที่ผมคาดการณ์ไว้ก็เป็นจริงเพราะมีดนั้นถูกร่างเงาจับได้ด้วยมือซ้าย โดยมันก็เป็นไปตามเงื่อนไขของเงากระจกนั่นเอง

“เงาจะทำสิ่งที่อยู่ตรงข้ามเจ้าของทุกประการ”

จากนั้นผมก็ทำท่าเหมือนเขวี้ยงมีดไปด้านหลัง ซึ่งนั่นก็ทำให้ร่างเงาปามีดมาทางผม และมันก็ทันเวลาพอดี 5...

ร่างเงาได้หายไปพร้อมกับทิ้งมีดที่กำลังพุ่งมาอย่างรวดเร็ว จังหวะนั้นทำให้เจ้าหมาป่ารู้ตัวว่ากำลังมีบางสิ่งพุ่งมาจากหลัง มันจึงรีบพยายามหันตัวกลับไปซึ่งจังหวะนั้นก็พอดีกับตอนที่ลำตัวของมันยกสูงขึ้นระดับหนึ่ง

ผมที่เห็นถึงชัยชนะจึงรีบใช้สกิลเคลื่อนที่ฉับพลันไปที่ใต้ทองของมันทันที ความรูีสึกแปลกๆเหมือนโดนกระแทกจนกระเด็นเลนแฮะ... ช่างเถอะ

จากนั้นผมก็ใช้ทั้งสองมือกำมีดไว้แน่นก่อนยกมีดที่ถือไว้ จ่อไปที่กลางอกของมัน และเพียงแค่ผมคิดที่จะใช้สกิล

สกิลเสริมประสิทธิภาพก็จะเริ่มทำงานโดยอัตโนมัติทันที มันที่พึ่งจะรู้ตัวก็รีบหันกลับมาก่อนจะก้มหน้ามองดูผม มองดูคนที่จะปลิดชีพของแกยังไงล่ะ!!

ผมไม่รีรออะไรทั้งนั้น ผมใช้แรงที่มีทั้งหมดส่งไปยังมือทั้งสองที่กำมีดจนแน่น ก่อนที่มีดเล่มนั้นจะเสียบทะลุคริสตัลลางอกของมันทันที

เพล้ง!— แพละ!— แพละ!— เพล้ง!—

“บรู้ว!— กร็อด!— กร็อด!!!!———”

เสียงของคริลตัลที่ค่อยๆแตกเกิดขึ้นพร้อมกับเสียงร้องโหยหวนของมัน ดูเหมือนว่าฉันจะชนะแกแล้วสินะ

จากนั้นร่างหมาป่าขนาดใหญ่ก็สลายออก ก่อนจะกลายเป็นละอองเปลวเพลิงสีส้มมากมายที่ฟุ้งและปลิวไปตามกระแสลมอ่อนๆ

ผมที่รู้สึกหมดแรงจนแทบจะขยับไม่ได้ ก็ขอนอนนิ่งๆแบบนี้ละกัน ตอนแรกที่เห็นก็รู้สึกว่ามันน่ากลัวนะ แต่ทำไมตอนนี้กลับรู้สึกว่ามันสวยจังเลยล่ะ ฮะ ฮะ

ละอองเปลวเพลิงค่อยๆสลายไปเหลือไว้เพียงแต่คริสตัลเม็ดสีแดงขนาดใหญ่ ประมาณกำปั้นมือหนึ่งได้ล่ะมั้ง

มันสวยงามเหมือนกันแฮะ นี่คือผลตอบแทนของความพยายามงั้นหรอ?

“เคียว! เคียว!”

เสียงนี้ อา~ ไม่บอกก็รู้ว่าคือคลีโอล์

“เคียว นี่นายทำอะไรลงไป รู้ตัวบ้างไหมเนี่ย!?”

“รู้สิ ผมกำจัดหมาป่าตัวใหญ่ไงล่ะ! ฮะ ฮะ”

“นี่มันไม่ใช่เรื่องตลกนะ ถ้านายตายขึ้นมา ฉันก็แย่สิ!”

น้ำเสียงฟังดูจริงจังชะมัด นี่คงโกรธจริงๆสินะ...

แต่ก็เข้าใจล่ะ ดันทำเรื่องห่ามๆแบบนี้ก็ไม่แปลกหรอกที่จะโดนโกรธเอาน่ะ คนอื่นจะโกรธเหมือนคลีโอล์ไหมนะ?

“เคียว! เธอไม่เป็นอะไรมากใช่มั้ย?”

คงไม่หรอกครับคุณเคลร์

“อา~ นึกว่าจะเห็นคนตายซะแล้วนะนี่~”

มิเคลล่าร์ เธอพูดแบบนี้เธอหมายความยังไงกันน่ะ?

“เป็นห่วงแทบแย่ แต่เธอไม่เป็นอะไรมากก็ดีแล้วนะพ่อหนุ่ม”

ขอบคุณสำหรับความเป็นห่วงนะครับคุณจูโน่

ไม่อยากจะเชื่อเลยแฮะ ว่าตัวเองจะทำได้น่ะ แต่เวลาทำสำเร็จมันก็รู้สึกดีจนบอกไม่ถูกเลยแฮะ ฮะ ฮะ...

ทำไมถึงรู้สึกเหนื่อยมากขนาดนี้นะ คงเป็นเพราะใช้สกิลจนมานาหมดรึปล่าวนะ?

ยังไงก็ช่างเถอะ! ตอนนี้ขอพักซักหน่อยละกันนะ....

.

[ภารกิจ:กำจัดหมาป่าอัคคี-สำเร็จ]

.

End ตอนที่ 7-อัพสกิลสิ

ขอเลื่อนตอนที่ 8 ออกไปอย่างไม่มีกำหนดนะครับ



ขอบคุณทุกๆยอดวิวจากผู้อ่านทุกท่านด้วยนะครับ







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น

  1. #7 Faffa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2563 / 11:19
    พระเอกผม พระเอกผ๊มมมม
    #7
    1
    • #7-1 Endex(จากตอนที่ 7)
      4 ธันวาคม 2563 / 20:13
      อุอิ><
      #7-1