เกิดใหม่เป็นนักฆ่าก็ไม่ได้แย่แฮะ

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 4-สกิล [เงากระจก]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 45
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    17 พ.ย. 63

สายลมหนาวพัดผ่าน ดวงอาทิตย์ก็ทอแสงขึ้นเหนือหุบภูเขานับหลายลูก พร้อมกับการบินขึ้นอย่างไม่เป็นระเบียบนักของฝูงนก ลมหนาวช่วงเช้าตรู่นี้มันน่ากลัวชะมัด แต่ถึงแบบนั้นมันก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคสำหรับหนทางเรียนรู้การใช้คลาสของผมเลยซักนิด

ผมเดินทางออกมาจากบ้านได้เป็นเวลา 2 วันแล้ว มันก็เป็นช่วงที่ไม่ได้แย่อะไรมากหรอกนะ เรียกว่ามันเป็นประสบการณ์ใหม่ๆจะดีกว่า ได้นอนบนพื้นหญ้าที่เปียกชุ่มด้วยน้ำค้าง หรือไม่ก็นอนบนต้นไม้ที่โคตรจะปวดหลัง นี่มันน่าภูมิใจไหมเนี่ย? เอาเป็นว่าอีกไม่นานผมก็กำลังจะผ่านพ้นป่าใหญ่และกำลังจะถึงเมืองหลวงแล้วล่ะ

“ดื่มน้ำหน่อยละกัน อ่ะ...”

ดูเหมือนน้ำของผมจะหมดซะแล้วสิ ผมคงต้องไปเติมน้ำแล้วล่ะนะ งั้นก็เดินทางไปที่ลำธารไปเลยจะดีกว่านะ~

ผมใช้เวลาไม่นานนักก็มาถึงที่ลำธารเป็นอันเรียบร้อย ก็แค่กอกน้ำเท่านั้นล่ะนะ ผมหยิบขวดน้ำหนังสัตว์ออกมาก่อนจะช้อนมันลงไปในน้ำครู่หนึ่ง และเรียบร้อย น้ำเต็มแล้วจ้า~ เอิ่ม.........

อะไรลอยน้ำมาล่ะนั่น!? ผมรู้สึกตกใจนิดหน่อย สิ่งที่เห็นคืออะไรซักอย่างกำลังลอยน้ำมาทางผม มันใหญ่ๆ แบบ... สิ่งมีชีวิตหรอ?

“!”

เฮ้ย! มันขยับได้ด้วยล่ะ สิ่งมีชีวิตแน่นอน แต่มันเป็นตัวอะไรล่ะ? ดูแล้วเหมือนเป็นตัวอะไรซักอย่างที่ถูกคลุมด้วยผ้าเก่าๆอยู่ใต้น้ำเลยแฮะ เดินหนีดีกว่ามั้ยเนี่ย?

“! !— !”

จู่ๆ! มันก็ดิ้นไปดิ้นมาอยู่ใต้ผ้านั้นอย่างไม่หยุดหย่อนและดิ้นแรงขึ้นด้วย น่าขนลุกชะมัดเลย รีบๆเดินหนีดีกว่า—

“ช-ช่วยด้วย!~ อึก!—”

มันร้องด้วยล่ะ น่าทึ่งจริงๆ......... ซะที่ไหนล่ะ! นั่นมันเสียงคนชัดๆ ถึงจะกลัวอยู่ก็เถอะ แต่ถ้าเป็นคนจริงๆล่ะก็การปล่อยให้จมน้ำตายแบบนี้ก็คงไม่ใช่เรื่องที่ดีซักเท่าไหร่แน่นอน ผมที่คิดแบบนั้นก่อนจะรีบวิ่งไปหาเจ้าของเสียงทันที ผมรีบช่วยเขาขึ้นมาจากน้ำก่อนจะยกร่างของเขาขึ้นมาไว้บนพื้นหญ้าใกล้ๆ

เมื่อเปิดผ้าออกก็เป็นอย่างที่คาดคิดเจ้าของเสียงนั้นคือชายหนุ่มธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น รูปร่างดูกำยำ สวมเสื้อผ้าสีขาวเปียกชุ่มไปด้วยน้ำ ผมสั้นสีน้ำตาล แถมยังสวมแว่นตาสีเหลี่ยมไว้ด้วยแฮะ เขาเป็นหมอหรอ? ยังไงก็ต้องทำให้เขาฟื้นก่อนล่ะนะ ว่าแต่มันจะทำยังไงล่ะ? ถ้าสิ่งที่พอจำได้ก็ผายปอด... ล่ะมั้ง?

“นี่! คุณได้ยินผมไหม?”

“.........”

ผมเอามือจิ้มไปที่แก้มของเขาเบาๆ ไม่ขยับด้วยล่ะ แฮะๆ... มันใช่เวลามาเล่นมั้ยเนี่ย!? ยังไงก็ตาม ถ้าไม่ทำเขาอาจตายจริงๆก็ได้ งั้นก็... ขอโทษนะครับคุณผู้ชาย

ปากของเราประคบเข้าหากัน ผมเริ่มทำตามขั้นตอนการผายปอดอย่างช้าๆ ไม่นานเขาก็สำลักน้ำออกและเริ่มมีสติขึ้นมา ผมรีบออกห่างเขาทันที ก็แหงสิ! ถ้ารู้ตัวว่ามีผู้ชายกำลังจูบอยู่คงตกใจไม่น้อยแน่

“แค่ก! แค่ก! อึก!— นี่นาย?”

“ผมปล่าวตั้งใจทำแบบนั้นนะครับ แบบว่า... มันจำเป็นน่ะ”

เขามองดูร่างกายของตัวเองก่อนจะมองมาที่ผมด้วยแววตาที่ดูเยือกเย็น ผมทำผิดไปแล้วสินะเนี่ย~

“เฮ้อ~ โดนขโมยจูบแรกซะแล้วสิ”

“เอิ่ม...”

“รับผิดชอบด้วยล่ะ”

“เห!”

นี่คุณคิดว่าตัวเองเป็นสาวน้อยในนิยายรักหวานแหววรึไงเนี่ย!?

———————————


หลังจากที่ผมช่วยเขาเสร็จ ผมก็ได้ให้เสื้อผ้าและอาหารกับเขาก่อนเพราะดูเหมือนว่าเขาจะหิวเอามากๆ หลังจากนั้นผมกับเขาก็ได้พูดคุยกันอยู่พักใหญ่ๆ จนพอทราบว่าเขาเป็นใครมาจากไหน เขาชื่อ คลีโอล์ ดูเหมือนจะแก่กว่าผม 4-5 ปีได้ เขามาจากทางเหนือของเมืองหลวง โดยที่เขาต้องมามีสภาพแบบนี้ก็ดูเหมือนจะเป็นเพราะว่าเมื่อคืนก่อนเขาไปนอนบนต้นไม้ใกล้ลำธาร แต่โชคร้ายที่ต้นไม้นั้นหักดันลงทำให้เขาถูกน้ำจากลำธารพัดมาเรื่อยๆ ฟังดูแล้วไม่ค่อยหน้าเชื่อแต่ก็คงต้องเชื่อล่ะนะ แต่ก็ค่อนข้างน่าแปลกใจมากว่าทำไมเขาถึงยังมีชีวิตอยู่ได้... ช่างเถอะ

“ว่าแต่นายกำลังจะไปไหนหรอ?”

คลีโอล์ถามผมด้วยความแปลกใจ ยังไงตอนนี้ก็นั่งพักและคุยกับเขาไปก่อนละกันนะ

“ผมกำลังจะเข้าไปในเมืองหลวงครับ”

“ออ จะไปเป็นนักผจญภัยงั้นหรอ?”

“ปล่าวครับ ผมแค่อยากเรียนรู้วิธีการใช้คลาสเฉยๆครับ”

เมื่อเขาได้ยินที่ผมพูด เขาก็มีท่าทีที่สงสัยเป็นอย่างมาก การใช้คลาสมันแปลกขนาดนั้นเลยหรอ?

“คือว่า... นายบอกว่าใช้คลาสงั้นหรอ?”

“ใช่ครับ”

“อืม... แบบนี้นะ ดูเหมือนนายกำลังจะเข้าใจอะไรผิดอยู่ งั้นเดี๋ยวฉันจะอธิบายให้ฟังเองละกัน”

“เข้าใจอะไรผิด... งั้นหรอครับ?”

“ใช่ เดี๋ยวยังไงฉันจะอธิบายให้ฟังละกัน”

ผมไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ผมเพียงแต่ตั้งหน้าตั้งตาฟังสิ่งที่เขากำลังจะพูดอย่างใจจดใจจ่อ นี่เราเข้าใจอะไรผิดไปนะ?

“คลาส คือ พลังแฝงใช่ไหมล่ะ? แต่มันไม่ใช้พลังแฝงแบบที่นายคิดหรอกนะ มันไม่สามารถแสดงออกมาเป็นรูปธรรมได้ แต่มันจะเป็นสิ่งที่บ่งบอกถึงแนวทางความสามารถของนายต่างหาก”

เอิ่ม... เขาพูดอะไรออกมาน่ะ? ผมไม่เข้าใจเลยซักนิด คลาสมันใช้ไม่ได้อย่างงั้นหรอ? แต่มันเป็นสิ่งที่บ่งบอกถึงแนวทางของความสามารถงั้นหรอ? ไม่เข้าใจแฮะ?

“คือว่า...”

“อ่ะ โทษทีนะ คำพูดของฉันอาจเข้าใจยากไปสินะ”

พึ่งรู้หรอครับพี่

“งั้นฉันจะยกตัวอย่างให้ละกัน เอาเป็นตัวฉันเองนี่ล่ะ คลาสของฉันก็คือ “นักล่า” โดยคลาสของฉันจะมีแนวทางคือ การล่า, การซุ่มโจมตี, หรือการตรวจหา ซึ่งแนวทางเหล่านี้จะแสดงออกมาเป็นความสารมารถผ่าน “สกิล” ยังไงล่ะ!”

“อืม... จากเท่าที่ฟังมาก็หมายความว่า คลาส คือ แนวทางความสามารถที่แสดงออกมาผ่านสกิลงั้นหรอครับ?”

“แม่นแล้วจ้า~”

ออ แบบนี้นี่เอง งั้นแสดงว่าคลาสคือแนวทางของสกิลสินะ แล้วทำไมเขาถึงไม่พูดแบบนี้ตั้งแต่แรกนะ... ช่างเถอะ ยังไงก็ต้องขอบคุณเขาที่ทำให้ผมเข้าใจอะไรมากขึ้นล่ะนะ

“แล้วจะใช้สกิลได้ยังไงหรอครับ?”

“เปิดหน้าต่างค่าสถานะขึ้นมา แล้วก็เลือกหัวข้อสกิลสิ”

ผมทำตามที่เขาบอก เปิดหน้าต่าง กดเข้าหัวข้อสกิล... อ่ะ! เจอแล้ว

หลังจากนั้นผมก็เห็นวงกลมเล็กๆอยู่ตรงกลางของหน้าจอ ผมจึงลองกดดู

ติ๊ง!—

[ปลดล็อค:สกิลติดตัว-นักฆ่า

(ค่าพลังกายภาพ+1,ค่าพลังเวทย์+1,มานา+1

ฯลฯ+1)]

หลังจากที่สกิลติดตัวถูกปลดล็อคก็ดูเหมือนว่า ค่าสถานะทุกอย่างของผมก็จะ +1 เพิ่มทั้งหมดแฮะ แถมยังมีวงกลมแยกออกมาจากวงของสกิลติดตัวอีกประมาณ 8 วงด้วยล่ะ

เห! นี่มันเจ๋งชะมัดเลยแฮะ ผมได้ลองจิ้มไปที่วงอื่นๆดูเหมือนกัน

ติ๊ง—

[ปลดล็อค:สกิลเริ่มต้น]

นี่เรากำลังจะมีสกิลแล้วสินะ เยี่ยม! แต่ไม่ทันที่ผมจะดีใจไปมากกว่านี้ ก็มีข้อความหนึ่งเด้งขึ้นมา

[*สามารถเลือกรับได้เพียงแค่ 1 สกิลเท่านั้น]

ดูเหมือนผมจะเลือกได้แค่สกิลเดียวแฮะ แต่มันก็ยังดีกว่าไม่มีให้ใช้ละกัน งั้นมาดูกันสิว่าเอาสกิลไหนดีนะ [สกิล:เคลื่อนที่พริบตา], [สกิล:มัจจุราชผงาด], [สกิล:แม่พิมพ์พิสดาร], ฯลฯ มีแต่ชื่อสกิลแปลกๆแฮะ แต่มันก็เจ๋งดีเหมือนกันนะเนี่ย แล้วแบบนี้จะเอาอันไหนดีล่ะ?

เห? ไม่ได้มีแค่ชื่อสกิลแฮะ แต่ยังบอกถึงความสามารถด้วยนี่นา แบบนี้คงทำให้เลือกง่ายขึ้นหน่อยล่ะนะ

*ราว 10 นาทีผ่านไป*

“เป็นไงล่ะ? ระบบสกิลน่ะ”

“ไม่ถูกครับ...”

“หือ มีอะไรไม่ถูกหรอ?”

“ผมเลือกสกิลเริ่มต้นไม่ถูกเลยนี่สิครับ!? แบบ... มันมีแต่สกิลเจ๋งๆน่าสนใจเต็มไปหมดเลยอ่ะ”

“ฮะ ฮะ แบบนี้เองสินะ ลองใช้ระบบสุ่มเอาก็ได้นะ ถ้าเลือกไม่ถูกจริงๆน่ะ”

“มันทำได้ด้วยครับ?”

“ได้สิ นายเอานิ้วลากไปที่สกิลแล้วก็เอามารวมกันสิ เดี๋ยวมันจะมีหัวข้อขึ้นมาให้เองแหละ”

ผมที่ใช้เวลาและสมองไปกับการเลือกสกิลอยู่นาน ก็ได้วิธีการสุ่มสกิลของคลีโอล์มาเป็นอีกหนึ่งตัวเลือกด้วยล่ะ เอาแบบไหนดีนะ เลือกเอง? หรือสุ่ม? เอิ่ม... เอาไงเอากันวะ!

ผมใช้นิ้วมือลากไปที่ทั้ง 8 สกิลให้มันมารวมกัน และแค่เสี้ยววินาทีก็มีหัวข้อปรากฏขึ้นมา

[สุ่มสกิล:ใช่/ยกเลิก]

แน่นอนว่าผมเลือก “ใช่” ไม่นานหลังจากนั้นทุกสกิลที่มารวมกันก็ส่องแสงสว่างอ่อนๆขึ้นมา เพียงครู่เดียวสกิลที่สุ่มก็ปรากฏผลขึ้นมาทันที

ติ๊ง!—

[ปลดล็อค:สกิล-เงากระจก]

สกิลอะไรล่ะเนี่ย? ผมลองเปิดอ่านดูก่อนจะพบกับความน่าตื่นตาของสกิลนี้ อันที่จริงคำอธิบายสกิลมันยาวเป็นหางว่าวเลยล่ะ ผมขอสรุปสั้นๆให้ละกันนะ

[ปล่อยร่างเงาจำลออกไปตามทิศทางที่ทัศนวิสัยของผมมองเห็น โดยกริยาบทที่เงาแสดงออกจะตรงข้ามกับตัวผมทุกประการ]

และดูเหมือนว่าสกิลนี้จะมีค่าสูญเสียด้วยแฮะ แบบถ้าจะใช้สกิลก็ต้องสูญเสียอะไรบางอย่างไปเป็นการแลกเปลี่ยนน่ะ ซึ่งสกิลเงากระจกนี้ใช้ค่ามานา 1 หน่วยต่อ 5 วินาที สำหรับผมแล้วถือว่าเยอะเหมือนกันนะ เพราะตัวผมมีค่ามานาเพียงแค่ 10 เองน่ะ ทำให้ผมเริ่มรู้สึกว่าไอสกิลนี้มันจะใช้ประโยชน์จริงได้ไหมเนี่ย!?

“ได้สกิลอะไรมาหรอ?”

“เงากระจกครับ”

“?”

“มันอธิบายยากน่ะครับ แฮะๆ”

“ออ แบบนั้นก็ช่างเถอะ แล้วก็นะ... ถ้านายต้องการจะปล็ดล็อคสกิลอะไรเพิ่มเติมล่ะก็ นายจะต้องใช้ค่าประสบการณ์เอาล่ะนะ”

ออ แบบนี้นี้เอง สำหรับสกิลแรกเหมือนเป็นการให้ฟรีก่อน แต่สำหรับสกิลต่อไปจะต้องมีการใช้ค่าประสบการณ์มาแลกสินะ แบบนี้มันก็ไม่ต่างจากการซื้อของหรอก ว่าแต่... ไอค่าประสบการณ์นี่เราจะไปเอามาจากไหนล่ะ?

“แล้วค่าประสบการณ์นี่เอามาจากไหนหรอครับ?”

“นี่นายไม่รู้อะไรเลยสินะ? เอาเถอะ ค่าประสบการณ์มันก็ได้มาจากการวิธีการใช้ชีวิตนี่ล่ะ แต่มันจะแทรกอยู่ในหัวข้อของเลเวลน่ะ ยิ่งเลเวลสูงค่าประสบการณ์ก็จะสูงตามไปด้วย แล้วตอนนี้นายเลเวลเท่าไหร่แล้วล่ะ?”

“เลเวลหรอ? อืม...”

ผมลองเปิดดู จะว่าไปแล้วผมก็ไม่เคยจะสนใจเรื่องเลเวลเลยแฮะ เพราะตลอดหลายปีนี้ผมดูแค่พวกค่าสถานะที่เกี่ยวกับสุขภาพของผมมากกว่าล่ะนะ ไหนดูหน่อยสิว่าเราเลเวลเท่าไหร่แล้วน้า~ อ่ะ! เท่านี้จะเรียกว่าน้อยไปรึปล่าวนะ?

“เท่าไหร่หรอ?”

“9... ครับ”

“เลเวล 9 หรอ ก็ไม่แย่เท่าไหร่นี่นา”

“ไม่ครับ ผมเลเวล 90”

“อืม......... หะ!!! ล-เลเวล 90 งั้นหรอ!?”

“มันน้อยไปหรอครับ?”

คลีโอล์ไม่ได้ตอบคำถามของผม เขาเพียงแค่ส่ายหน้าไปมาเบาๆด้วยความเหนื่อยใจเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาพร้อมสีหน้าที่ดูจริงจังขึ้นมาอย่างชัดเจด

“นายน่ะ... เป็นใครกันแน่?”

“ผ-ผมหรอ?”

“ก็ใช่น่ะสิ! ขนาดเพื่อนเก่าของฉันที่ฉันคิดว่าโคตรจะเก่งยังมีเลเวลแค่ 48 เองนะ แล้วคนที่ดูเหมือนไม่รู้ประสีประสาอะไรแบบนาย ทำไมถึงได้มีเลเวลมากถึง 90 ได้ล่ะ?”

“เรื่องนั้นมัน...”

“เอาเถอะ ฉันก็สังเกตุมาซักพักแล้วล่ะ ฉันขอถามนายตรงๆเลยละกันนะ”

“?”

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

“นายไม่ใช่มนุษย์สินะ?”

.

.

End ตอนที่ 4-สกิล [เงากระจก]

Next ตอนที่ 5-ปีศาจจอมปลอม


.

(พอดีผมมีนิสัยแปลกๆอ่ะครับ ผมชอบอ่านความเห็นครับ เพราะแบบนั้นผมอยากให้ทุกท่านเขียนความเห็นของท่านไว้ในแต่ละตอนจะได้รึปล่าวครับ จะเป็นการติชมหรือวิจารณ์ผมก็พร้อมที่จะน้อมรับมันเอาไว้ครับ)

ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านกันนะครับ

.

.

.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น

  1. #5 Faffa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2563 / 10:14
    สนุกค้าบบบ

    อ่านลื่นๆ แต่คำว่าหุบภูเขา น่าจะเป็น หุบเขามากกว่าน้า
    #5
    1
    • #5-1 Endex(จากตอนที่ 4)
      4 ธันวาคม 2563 / 20:13
      ขอบคุณนะครับ
      #5-1
  2. #2 sobohoman (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2563 / 16:55
    กำลังสนุกครับ รอต่อไป
    #2
    1
    • #2-1 DUBBLEXXV(จากตอนที่ 4)
      18 พฤศจิกายน 2563 / 21:45
      ขอบคุณท่านผู้อ่านมากเลยนะครับ
      #2-1