[REWRITE] ม่านวิวาห์อลเวง [Chaotic wedding] #ป๋อจ้าน MPREG AUTHOR : SNOOKY

ตอนที่ 9 : รีไรท์ 第9 集 ม่านวิวาห์อลเวง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,045
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,371 ครั้ง
    19 เม.ย. 63

ตอนที่ 9 ม่านวิวาห์อลเวง

 

 

ระหว่างที่อี้ป๋อสอดนิ้วเข้าออกเพื่อหวังเอาน้ำรักที่คั่งค้างภายในช่องทางออกมาได้ยินเสียงเซียวจ้านครางไม่หยุด  ไม่แปลกที่อี้ป๋อจะรู้สึกปวดหนึบจนต้องกลั้นหายใจและกลั้นอารมณ์ผิดแปลกที่ก่อตัวขึ้นเรื่อยๆ


เซียวจ้านที่ได้ยินเสียงกลืนน้ำลายไม่ผิดไปแน่เริ่มมองหาและหวั่นใจเรื่องผีในเรือนจึงหลับตาแน่นปล่อยให้อี้ป๋อทำอะไรก็ทำไปเถิด  แต่ก็ยังสูดริมฝีปากครางแผ่วออกมาจนกระทั่งอี้ป๋อต้องรีบทาไพรไปที่ปากทางเมื่อคว้านน้ำรักออกสลับกับเอาผ้าเช็ดจนหมด 


เสร็จแล้วเจ้านอนเสีย  ข้าจะไปเข้าห้องน้ำอี้ป๋อไม่ย้อนกลับมามองหน้าเซียวจ้านอีกเลยและเดินดุ่มๆเข้าไปในห้องน้ำเซียวจ้าน  มือหนาปิดประตูดังเล็กน้อยก่อนที่เซียวจ้านจะได้ยินเสียงแปลกหู


ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฤทธิ์ไข้ทำให้หูแว่วไปหรือไม่  แต่เขาได้ยินเสียงเหมือนคนครวญครางและสูดปากในห้องนอน  ให้ตายเถอะมีผีสูดปากครางด้วยหรือ  พอกันทีหลับตานอนไม่รับรู้เสียดีกว่า เซียวจ้านกลัวผีกลืนน้ำลาย กลัวผีครางกระเส่าที่สุด!

 

เปลือกตาสีไข่อันแสนหนักอึ้งค่อยๆลืมตาขึ้นมาภายในห้องนอนของตัวเอง  ยามลืมขึ้นเต็มตาเซียวจ้านบังคับให้ดวงตานั้นกะพริบถี่ๆเพื่อปรับทัศนียภาพการมองเห็นหลังจากหลับไปนาน  ไม่รู้เพราะเหตุใดการตื่นขึ้นมาครั้งนี้ดูท่าแล้วอาการเมื่อเช้าแทบจะหายเป็นปลิดทิ้ง


ดวงตากลมโตมองไปที่กะละมังดินเผาที่มีผ้าขนหนูพาดอยู่ที่ขอบปากก่อนจะหยิบมันขึ้นจับก็รู้สึกได้ว่ามันกำลังเย็นๆได้ที่  แสดงว่าเมื่อไม่นานมานี้มันเพิ่งเปลี่ยนมาเช็ดตัวเขาสินะ  ว่าแต่เป็นนางรับใช้ในเรือนคนไหนที่คอยดูแลใกล้ชิดเขาขนาดนี้  เพราะเซียวจ้านคิดแล้วว่านี่ก็ใกล้เย็น  ดังนั้นคงดูแลเขามาทั้งวัน


อื้อ  ไม่เจ็บเท่าไหร่แล้ว


ลำตัวบางบิดซ้ายทีขวาทีหลังจากหลับเพราะไข้ไปนาน  พอลืมตาตื่นมาก็ไม่ได้ปวดเมื่อยอย่างตอนแรกแล้ว  ถึงแม้เวินฉิงจะร้ายกาจวางแผนให้อี้ป๋อและเซียวจ้านได้เสียกันแต่ยาที่ให้มาก็นับว่าคุณภาพชั้นเยี่ยม  ไม่ว่าจะเป็นตรงไหนก็หายเจ็บแทบจะไม่รู้สึก


เสื้อผ้าชุดใหม่ถูกคนเปลี่ยนให้นั่นทำเอาเซียวจ้านเลิกคิ้วสูง หากเป็นนางรับใช้ในบ้านเนี่ยหรือจะกล้าเปลี่ยนให้ชายที่ไม่ได้เป็นอะไรกันทางสายเลือด  เรื่องนี้เซียวจ้านรู้ดีว่าเป็นขนบธรรมเนียมที่เคร่งสำหรับชายหญิง  แล้วเรื่องนี้ใครล่ะที่เป็นคนดูแลขนาดนี้


ช่างเถอะๆ  ว่าแต่หิวเหลือเกิน


มือเรียวลูบไปที่ท้องตัวเองที่เอาแต่ร้องเพราะความหิว  แน่สิเมื่อเช้ากินแค่ข้าวต้มลูบท้อง  คิดได้อย่างนั้นเซียวจ้านก็หยัดกายลุกจากเตียงเดินลงบันไดด้วยท่าทางไม่ค่อยถนัดนักแต่ก็ไม่ได้เป็นอะไรหนักเหมือนยามเช้า  พอลงมาที่ห้องรับรองแขกด้านล่างแทบจะไถลกลิ้งลงตามบันได


ฮ่าๆ  ข้าก็ว่าเหมือนอย่างที่ท่านซีเฉินพูดนั่นแหละ” 


เสียงหัวเราะดังลั่นแม้เซียวจ้านยังไม่ลงบันไดดีด้วยซ้ำ  ลำตัวบางเอี้ยวหลบราวกับมีอะไรมาบังตัวให้มิดอย่างไรอย่างนั้นเมื่อดวงตากลมเห็นอาของตัวเองกระดกน้ำชาไปคุยระรื่นไป


อาเจียงเฉิงเหตุใดมาที่นี่?...หรือว่า...” 


เซียวจ้านส่ายหัวอย่างหนักใจเพราะเดาทางออกไม่มีผิดแน่ๆคงหนีไม่พ้นเรื่องของอี้ป๋อและเซียวจ้านเมื่อคืนแน่นอน  ไวกันนักเรื่องพวกนี้


ไม่ใช่แค่เจียงเฉิงนั่งคุยกับซีเฉินเท่านั้น  กลับรายล้อมไปด้วยเวินฉิงนั่งขนาบข้างกับซีเฉินและตัวต้นเหตุอย่างอี้ป๋อ  รายนั้นนั่งนิ่งราวกับหินปั้นก็ไม่ปานจนเซียวจ้านนึกขำ การเอาหินมาตั้งกลางวงครึกครื้นน่าขันนัก


อ้าวเซียวจ้านหายดีแล้วหรืออาการเป็นเยี่ยงไรบ้าง?” เป็นซีเฉินที่เหลือบมาเห็นเซียวจ้านยืนค้างนิ่งบนบันไดไม่กล้าย่างเท้าลงมาเบื้องล่าง  แต่พอโดนจับได้ก็ต้องรีบเดินลงมาไม่ให้เสียมารยาท


ข้าดีขึ้นมากแล้วคงเพราะยาจากท่านน้าเวินฉิง เสียงของเซียวจ้านไม่ได้รู้สึกซาบซึ้งถึงสรรพคุณยาสักนิดเพราะเรื่องทั้งหมดที่เขาต้องมานอนป่วยเป็นผักขาดน้ำก็เพราะเวินฉิงกับซีเฉินไม่ใช่หรือไร


อย่ายกความดีให้ยาเลย  เจ้าไม่รู้หรือว่าที่หายดีไม่ทันข้ามวันก็เพราะหลานชายข้าเฝ้าดูแลเจ้าทั้งวัน  เปลี่ยนผ้าเช็ดตัวทาไพร  ก็หลานข้าทั้งนั้น...


ท่านน้า...


เป็นอี้ป๋อที่เอ่ยขึ้นทักให้เวินฉิงหยุดพูดเรื่องน่าอายสักที  อี้ป๋อย่อมเป็นอี้ป๋อหากได้ทำอะไรก็ไม่อยากให้ใครรู้โดยเฉพาะเซียวจ้านที่มองเขาในแง่ร้ายมาตลอดนับตั้งแต่เห็นหน้าคราแรก  อี้ป๋อยิ่งไม่อยากให้เซียวจ้านรู้ว่าคนที่ดูแลทั้งวี่วันก็ตัวเขานั่นแหละ


คนอย่างอี้ป๋อเนี่ยหรือ..?”


เอ้า เจ้าพูดเยี่ยงนี้หมายความว่าอย่างไร  อี้ป๋อแล้วจะทำไมในเมื่อเขาเป็นว่าที่สามีเจ้า  อ้อ ไม่สิเป็นไปแล้วน้ำเสียงแซวหยอกล้อของเจียงเฉิงพูดขัดขึ้นพาเอาใบหน้าเซียวจ้านแล่นริ้วเป็นสีแดงอ่อนจางๆ  หากพูดแซวกันเยี่ยงนี้ก็คงรู้ไปทั้งบางแล้วว่าเมื่อคืนอี้ป๋อได้เป็นสามีเต็มตัวของเซียวจ้านแล้วสินะ


ท่านอา!” 


เซียวจ้านพูดเสียงแข็งและสะบัดหน้าไปอีกทาง  ดีเลยอยากจะพูดยังไงก็เชิญในเมื่อวางแผนมากันขนาดนี้  เรื่องราวที่เกิดขึ้นสมใจกันแล้วสินะ


มานั่งข้างๆอี้ป๋อเถิดอย่าเอาแต่เหนียมอาย  ฮ่าๆๆ


เจียงเฉิงเจ้าอย่าไปล้อเซียวจ้านเลย  นอกจากเซียวจ้านหลานข้าเองก็พาอายไปด้วย  ดูสิหลานข้าเคยหน้าแดงเสียที่ไหน ใช่ไหมอี้ป๋อ?”


เป็นงานเป็นการ  เป็นลูกคู่ลูกล้อกันทั้งเจียงเฉิงและซีเฉินนัก  ทั้งคู่ผลัดกันรับส่งมุกหยอกล้อเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย  อี้ป๋อเมื่อโดนเล่นงานเข้าแล้วแม้ว่าจะนั่งเงียบมาตลอดก็เถอะ  โดนพูดถึงแบบนี้ก็เอาแต่ก้มหน้าไม่พูดไม่จาไปกันใหญ่  จนกระทั่งเซียวจ้านหย่อนก้นนั่งข้างๆจึงได้เชยตามองคนป่วยเล็กน้อย


หายดีแล้วหรือไรเหตุใดไม่นอนที่ห้อง?”


เป็นห่วงเป็นใยกันเสียจริง  ข้าล่ะปลื้มใจนักที่ให้กระชับความสัมพันธ์กัน  ใช่ไหมท่านซีเฉิน?”


เวินฉิงอมยิ้มเล็กน้อยและหันไปขอแรงช่วยชงจากสามีข้างๆ  ซีเฉินยกยิ้มและพยักหน้า  เอาเลยจะล้ออะไรก็เอาเลยเซียวจ้านจะตกเป็นเรื่องสนุกของทุกคนเอง


ฮ่าๆ  พอเรื่องนี้ก่อนในเมื่อเซียวจ้านลงมาแล้วเราก็มาหารือเรื่องงานกันต่อเถิด


ท่านอาซีเฉินหมายความว่าอย่างไร  เรื่องงาน...งานอะไรหรือ?”


เซียวจ้านงงเป็นไก่ตาแตกตั้งแต่ขี้ตายังไม่แห้งดี  เจียงเฉิงมองสลับเซียวจ้านครั้งอี้ป๋อครั้งนั่นก็เดาได้ไม่ยากเลยว่างานนั่นคืองานอะไร  เซียวจ้านรีบเบิกตากว้างรีบยกตัวข้ามหน้าอี้ป๋อมาเพื่อร้องขอความเป็นธรรมทันที


อย่าบอกข้านะว่าพวกท่านหารือเรื่องงานแต่ง  ไม่นะข้าไม่เป็นไรข้าไม่ถือเรื่องนี้ย่อมได้  อย่าเร่งเลย


เจ้านี่ทำข้าขายหน้ายิ่งนัก  เป็นคนในตระกูลข้าหามีสมองไม่  เรื่องนี้เป็นขี้ปากคนไปทั่วแน่หากไม่เร่งวันแต่งเข้ามา


ท่านอาเจียงเฉิง  ก็ใครเล่าหาได้มีความสมัครใจกับเรื่องเมื่อคืน  ไม่รู้ล่ะข้าไม่แต่งในเร็ววันนี้แน่


แขนเรียวยกขึ้นมากอดอกตัวเองและทำเสียงแข็งทำเอาอี้ป๋อหันขวับมองไปที่เซียวจ้านด้วยแววตาแข็งกร้าว  ดวงตากลมโตหันมามองเล็กน้อยยิ่งสับสนไปกันใหญ่  ก็เรื่องนี้เกี่ยวพันกับอี้ป๋อด้วยไม่ใช่หรือเหตุใดไม่ห้ามหากยังส่งสายตาดุเหมือนเซียวจ้านว่าอะไรผิด


เจ้ามองข้าเยี่ยงนี้เจ้าอยากแต่งกับข้านักหรือไงอี้ป๋อ?”


มันเป็นเรื่องต้องทำ  เราคุยกันแล้ว


คุยกับข้าบนห้องก็มีแต่เจ้าคนเดียวที่ดึงดันจะรับผิดชอบข้าราวกับข้าเป็นสตรีเพศ  ข้าหาได้ตกลงไม่


กลับกลายเป็นผู้ใหญ่สามคนนั่งจ้องมองคนที่เพิ่งร่วมสุขกันทั้งคืนทะเลาะกันเบื้องหน้า  ดวงตาแต่ละคนมองอี้ป๋อทีมองเซียวจ้านที  เหมือนเรื่องเมื่อคืนกระชับแค่กายแต่ใจยังคงคนละทางเหมือนเดิม


เอาล่ะๆเลิกเถียงกันก่อนเซียวจ้าน  เจ้าจะอะไรมากมายในเมื่อเจ้าทั้งสองวันหนึ่งก็ต้องเข้าวิวาห์  อย่าทำข้าขายหน้าไปมากกว่านี้


เจียงเฉิงส่งเสียงดุลอดผ่านไรฟัน  เท่านั้นแหละเซียวจ้านถึงได้รู้ว่าท่านอาของตัวเองอารมณ์กำลังครุกรุ่นเต็มที่หากดึงดันไปมีหวังหวายแช่เยี่ยวฟาดหลังแน่ๆ


ข้า  ท่านซีเฉิน  ท่านเจียงเฉิงและว่าที่สามีเจ้าหารือก่อนหน้าเจ้าตื่นแล้วว่าสองอาทิตย์ข้างหน้านี้เจ้าสองคนต้องตบแต่งกันเป็นเรื่องเป็นราว


เป็นเวินฉิงที่เอ่ยปากพูดหลังนั่งยิ้มให้กับเซียวจ้านที่งอแงเป็นเด็กค้านเรื่องวิวาห์ลูกเดียว  เมื่อดูท่าว่าคนดื้อด้านเยี่ยงไรก็ไม่ยอมจึงต้องสรุปความให้จบๆเสีย


ทุกท่านไม่ปรึกษาข้าเลย  ข้าไม่อยากแต่งกับเขา!


เหตุใดต้องนั่งยอมรับกับเรื่องพวกนี้ด้วยเซียวจ้านผิดอะไร  เที่ยวอิสระมีใจสุขดีๆก็ถูกจับมานั่งคุยว่ามีคู่หมั้นตั้งแต่เด็กตามคำสาบานระหว่างตระกูล  พอผ่านมาไม่ถึงเจ็ดวันดีก็ได้เสียกับคู่หมั้นเพราะยาใคร่  ตื่นมาไม่ทันถึงวันก็ให้มายอมรับเรื่องงานแต่งอันกระชั้นชิด


เซียวจ้านไม่นั่งเป็นตุ๊กตาให้ใครเชิดอีก  เขาก็มีหัวใจเหมือนกันนะ  คนไม่อยากแต่งเป็นเมียใครอยากรักสนุกคนนี้ไม่ขอทนจึงยอมเสียมารยาทลุกยืนแล้วเดินไปจากห้องรับรองทันที


เซียวจ้าน!


อี้ป๋อตะโกนรั้งให้อีกฝ่ายนั่งลงตามเดิมแต่เห็นแค่เพียงแผ่นหลังที่ไม่คิดจะย้อนกลับมาเพียงเท่านั้น  เรียวขายาวเดินจ้ำๆไปที่สวนหน้าบ้านไม่ฟังคำคัดค้าน  อี้ป๋ออยากจะลุกขึ้นไปตามคนหงุดหงิดแต่ก็ถูกเจียงเฉิงส่ายหน้าเอาไว้ซะก่อน 


หลานชายเขาเลี้ยงมาแต่แบเบาะ  เจียงเฉิงรู้ดีว่าเซียวจ้านถ้าได้ไม่พอใจก็อย่าเพิ่งไปขวาง  ปล่อยให้อารมณ์ดีเสียคงได้ทบทวนหน้าที่ของตัวเองและย้อนกลับมาเอง


คุณชายอี้ป๋ออย่าใส่ใจไปเลยเซียวจ้านมันก็เป็นอย่างนี้  หลังตบแต่งเข้าเรื่องข้าคงต้องขอฝากให้เจ้าช่วยดูแลอบรมให้อยู่ในโอวาทเสียหน่อยแล้ว


เจียงเฉิงยกยิ้มให้อี้ป๋อที่นั่งตรงข้ามก่อนที่อี้ป๋อจะพยักหน้าช้าๆ  เขาไม่ได้เต็มใจจะแต่งนักแต่ก็ไม่มีท่าทีขัด  เหมือนกับว่าชีวิตของอี้ป๋อใครจะให้ทำอะไรย่อมได้หมด  แต่ที่ยอมไม่ได้คือการเห็นเซียวจ้านโกรธลุกขึ้นไปแบบนี้


หัวใจของอี้ป๋อกำลังว้าวุ่นนั่งไม่ติดเบาะเสียแล้ว  ไม่ว่าผู้ใหญ่ตรงหน้าจะชวนเขาคุยหรือหารืออะไรกัน  อี้ป๋อไม่มีใจฟังเลย  หากแต่ว่าคะนึงคิดถึงความรู้สึกของคนที่สะบัดก้นหนีไปไม่ซาต่างหาก

 


แคร่ไม้ใต้ต้นมะม่วงเป็นที่พักพิงให้คนอารมณ์เสียนั่งเล่นปาหินไปทางพุ่มไม้อยู่สักพักก็ได้เวลานั่งคิดอะไรตามลำพัง  เมื่อครู่เป็นเขาเองที่เสียมารยาทต่อหน้าผู้ใหญ่อย่างไม่น่าให้อภัย  แต่จะให้นั่งยอมรับงานแต่งที่เขาอุตส่าห์ค้านแทบตายจนต้องทำทุกวิถีทางให้โดนไล่จากเรือนเซียวจ้านก็ทำไม่ได้เหมือนกัน


แต่หากความจริงแล้วมันคงเป็นโชคชะตาที่กำหนดให้อี้ป๋อเป็นคู่ครองของเซียวจ้านนั่นแหละถึงอยากหนีเท่าไหร่ก็ยิ่งเข้าใกล้มากขึ้น  เรื่องนี้พอเซียวจ้านได้นั่งคิดก็ปลงได้เยอะ


คุณชายหลี่!  เหตุใดมานั่งตรงนี้ไม่หารือกับท่านอาเจียงเฉิงหรือ?”


เวินหนิง!


เมื่อเสียงอันคุ้นหูดังมาจากด้านหลัง  หินในมือของเซียวจ้านก็ปล่อยเทร่วงจากมือและรีบวิ่งไปสวมกอดเด็กหนุ่มที่ตัวเองสนิทดั่งพี่น้องท้องแม่เดียวกันทันที  ยามนี้ไม่รู้จะหันหน้าไประบายกับใครแล้วเหมือนกัน


เป็นอะไรคุณชาย  เมื่อคืนไม่ดีหรือ?”


เฮ้อ  ถ้าเจ้าจะมาพูดเรื่องนี้ข้าไม่กอดเจ้าแล้วแต่จะฆ่าเจ้าแทน!เซียวจ้านผละอ้อมกอดเวินหนิงทิ้งและเงื้อมือขึ้นสูงจนเวินหนิงต้องเอามือมาป้องหัวตัวเองเมื่อรู้ดีว่ามือพิฆาตคงฟาดมาที่กลางหัวแน่นอน แต่กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น


เจ้าว่ามาเยี่ยงนี้คงรู้กันหมดแล้วสินะ


ท่านก็ถามแปลก  เรื่องนี้คนในเรือนรู้กันทั่วไม่นานคนนอกเรือนคงรู้  เหตุนี้ท่านอาเจียงเฉิงถึงได้รีบเดินทางมาคุย


แผนของท่านซีเฉินกับท่านน้าเวินฉิงดีขนาดนี้เลยหรือ  เวินหนิงข้าควรทำอย่างไร?”


เซียวจ้านขยับกายมานั่งตามเดิมและเอาขาขึ้นมากอดจมอก  เวินหนิงเข้าใจนายตัวเองดีที่สุดเพียงแต่คงช่วยอะไรไม่ได้มากนอกจากยกมือไปลูบหลังเบาๆ


มันคือพรหมลิขิตของคุณชาย  คุณชายไม่คิดหรือว่าแท้จริงคุณชายอี้ป๋อก็หาใช่เลวร้าย  ข้าว่าคุณชายยอมรับตรงนี้เสียเถิดเพราะบางทีแล้วมันอาจจะดีก็ได้  แต่หากแต่งกันไปแล้วไม่ดีคุณชายอี้ป๋อคงไม่มีทางรั้งท่านได้


เซียวจ้านเงยหน้ามามองลูกน้องของตัวเองและนึกตาม  ทำไมเขาถึงคิดไม่ได้บ้างว่าถ้าก่อนแต่งเขาไม่มีเสียงค้าน  ไฉนหลังแต่งไม่สร้างเรื่องให้อี้ป๋อถีบเขามาจากเรือนกันล่ะ  โง่เสียจริงโดนจับแต่งงานเร็วๆได้อยู่ด้วยกันอี้ป๋อต้องรีบเฉดหัวเขาออกมาแน่!


ขอบใจเจ้ามากเวินหนิง  ข้าชักจะดีใจแล้วที่จะได้แต่งกับอี้ป๋อเร็ววัน  ทีนี้คนในเรือนต้องรีบไล่ข้าออกจากตระกูลเป็นแน่  ฮ่าๆๆ


อ่า  ดูท่าว่าข้าจะพูดอะไรผิดไปสินะ


เวินหนิงยืนเกาหัวตัวเองพลางนึกทบทวนว่าเมื่อครู่มีประโยคใดหรือไม่ที่ส่งเสริมให้เซียวจ้านตัวแสบคิดแผนป่วนงานแต่งตรงไหน  คิดแล้วคิดอีกก็ว่าไม่มีนะแต่ที่มีแน่ๆคือแผนชั่วร้ายจากใบหน้าท่าทางของเซียวจ้านนี่แหละ


เวินหนิง  เรามาเริ่มแผนแรกกันเถอะ


แผนแรกอะไรหรือคุณชาย?”


เซียวจ้านไม่ตอบเพียงแต่คว้าคอเวินหนิงออกไปจากเรือนทันที  คนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวได้แต่ทำหน้างงๆแต่ก็ยอมโดนลากไปแต่โดยดี  จนกระทั่งมาหยุดหน้าโรงเตี๊ยมที่เดิมเหมือนวันแรกที่มาเรือนตระกูลหวังแล้วก็พากันเข้าไปจนเกิดเรื่องเกิดราว


นี่คุณชายคงไม่...


เอาน่าเวินหนิงถือว่ามาฉลองที่ข้าจะมีผัวไง  มาเถอะอย่าช้าเดี๋ยวค่ำมืดพอดี


เซียวจ้านยกยิ้มมุมปากและเดาะลิ้นหนึ่งครั้งก่อนที่จะกอดคอเวินหนิงเข้าไปนั่งชูมือขอเหล้าสามสี่ไห  เอาสิวันนี้ไม่เมาไม่กลับ  เมาเป็นหมาเขาเป็นยังไงเซียวจ้านคนนี้จะแสดงอิทธิฤทธิ์ให้ตระกูลหวังดูเองว่า 


หลี่เซียวจ้านไม่เหมาะเป็นหลานสะใภ้และถูกเฉดหัวออกมาแน่นอน!

 

 

 

ร่างโงนเงยของเซียวจ้านเอียงไปทางซ้ายทีทางขวาทีเมื่อเหล้าห้าไหตรงหน้าไม่เหลือสักหยด  มือเรียวยกขึ้นว่าจะเรียกพ่อค้าเอาเหล้ามาเพิ่มสักสองไหแต่ก็ถูกเวินหนิงห้ามเอาไว้ซะก่อน


คุณชายเมาแล้วนะ ดูสิหน้าแดงเถือกหมดแล้ว


เจ้าอย่ามาห้ามข้า  เจ้าไม่เข้าใจความรู้สึกข้าเลย!


เสียงอ้อแอ้ของเซียวจ้านดังขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์  ภายในจิตใจอันแสนร่าเริงตอนนี้มันว้าวุ่นไปหมดเพราะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องรู้สึกยังไงที่ต้องไปแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก  ครั้นจะกินเหล้าให้ลืมความเศร้าก็โดนห้ามอีก  เมื่อเวินหนิงได้ยินเสียงตัดพ้อจึงยอมพยักหน้าไปที่พ่อค้าเพื่อเอาเหล้ามาอีกสักไห


เหตุใดเล่าเวินหนิงจะไม่รู้ว่าเซียวจ้านกำลังรู้สึกเยี่ยงไร  เขาตัวติดกันมาตั้งแต่ยังเด็กและเวินหนิงก็รู้ดีว่าเซียวจ้านกำลังสับสนและเสียใจเต็มไปหมดซึ่งเวินหนิงเองกลับช่วยอะไรไม่ได้เลย


นี่เวินหนิง  เจ้าว่าข้าจะหนีการแต่งงานนั่นยังไงดี?”


ข้า...ข้าไม่รู้  อันที่จริงข้าว่าคุณชายหวังก็ไม่ได้เลวร้าย


เซียวจ้านพยักหน้าตามที่เวินหนิงพูดออกมา  ใช่แล้วเซียวจ้านไม่เถียงสักคำว่าอี้ป๋อหาใช่คนไม่ดีและวันนี้เขาเองก็ยอมรับในความดีของอีกคนมากโข  มีความรับผิดชอบดูแลจนหายป่วยไข้  แต่ก็นะจะให้ทำใจยินดีแต่งงานก็ใช่เรื่อง


เฮ้อ  ช่างเถอะบางทีชีวิตข้าอาจถูกกำหนดมาแบบนี้  แต่ถึงเยี่ยงไรข้าก็จะทำให้โดนเฉดหัวออกมาอยู่ดี  ฮ่าๆๆ  เอาเยี่ยงนี้เป็นไงเล่า?”


หือ  แบบไหนหรือคุณชาย  ช้าก่อนคุณชายจะทำอะไร?”


เวินหนิงตกใจเสียงหลงเมื่อเซียวจ้านวางจอกเหล้าลงกับโต๊ะไม้และเดินโซเซไปที่โต๊ะชายหนุ่มสองสามคนที่นั่งกองกันเป็นวงเหล้าก่อนจะเดินไปนั่งตักใครก็ไม่รู้จนอีกฝ่ายสะดุ้งเฮือก


คราวนี้ที่เซียวจ้านตั้งใจไว้ว่าชายกลุ่มนี้ต้องหาว่าเป็นคนวิกลจริตแน่นอนและคงหนีไม่พ้นโดนต่อยให้อับอายไปถึงตระกูลหวังเป็นแน่


หนุ่มหน้าสวยเหตุใดถึงมานั่งตักข้าเล่า  ไหนขอข้าเชยชมใบหน้างามๆของเจ้าสักครา


ไม่ได้เป็นไปตามที่เซียวจ้านคาดเอาไว้สักนิด  ไม่มีเค้าโครงแผนการดั่งใจหวังมีเพียงแต่มือสากที่ค่อยๆช้อนคางเรียวขึ้นมาสบสายตาและพินิจไปทั่วความหวานของใบหน้าแดงระเรื่อ  ยามที่จ้องมองไปที่ดวงตาของเซียวจ้านกลับพบเพียงความหวานหยดเยิ้มจากฤทธิ์เหล้า


ใบหน้าของเซียวจ้านขึ้นชื่อเรื่องความหวานเสียจนสตรีบางคนอายด้วยซ้ำ  จะไปอะไรกับชายด้วยกันที่ดื่มสุราไปไม่น้อยอย่างเจ้าของตักนี้  ชายหนุ่มที่ทำหน้าที่เสมือนเบาะนุ่มรองรับบั้นท้ายงอนเริ่มกอดรัดเซียวจ้านไม่ปล่อย  พยายามฉกชิงความหอมจากพวงแก้มอวบไม่เลิกรา


อื้อ  อย่าทำข้า


เซียวจ้านเริ่มรู้ตัวว่าไม่ปลอดภัยจึงรีบเอี้ยวตัวหลบซ้ายทีขวาทีและพยายามดิ้นให้หลุดจากการกอดรัดเพียงแต่ไร้ผล  เพื่อนร่วมวงเริ่มฮือฮากับความใจกล้าของเซียวจ้านที่มานั่งตักสหายตัวเองก่อนพลางกระดกเหล้าดูสหายดมดอมความหอมตามพวงแก้มเซียวจ้านด้วยเสียงรื่นเริง


เวินหนิงช่วยข้าด้วย


เวินหนิงไม่ได้ยืนเฉยอย่างที่ใครเข้าใจ  เขาพยายามเข้ามาช่วยแล้วแต่กลับถูกคนในวงรั้งแขนเอาไว้ไม่ให้มาขัดอารมณ์สหายตัวเอง  นานๆจะมีหนุ่มหวานหอมราวกับดอกไม้มาให้กินถึงที่เหตุใดต้องปล่อยให้หลุดมือ


เจ้าอย่าเหนียมอายเลยนะ  เจ้ามาหาข้าก่อนแบบนี้ให้ข้าหอมแก้มเจ้าสักครั้งได้หรือไม่?”


ถ้าอยากตายก็ลองดู!


ไม่ใช่เสียงหลี่เซียวจ้าน  ไม่ใช่เสียงเวินหนิงแต่อย่างใด  ทั้งเซียวจ้าน  เวินหนิง  และกลุ่มชายขี้เมารีบหันไปทางต้นเสียงทันที  ดวงตาเอ่อคลอน้ำใสด้วยความหวาดกลัวของเซียวจ้านสะท้อนชายหนุ่มภายใต้เครื่องแต่งกายสีขาวสะอาดและทรงผมยาวเรียบตรง


คนๆเดียวกันกับว่าที่สามีในอีกสองอาทิตย์ภายหน้านี้กำลังทำหน้าราวจะฆ่าจะแกงทุกคนในโรงเหล้านี้เสียให้ได้  ดวงตาสีนิลจ้องเขม็งและขบกรามแน่นไปยังร่างของเซียวจ้านที่โดนชายอื่นกอดรัดและพยายามไซ้คอ  หวังอี้ป๋อกำหมัดจนเส้นเลือดแย่งกันขึ้นและเดินมากระชากชายคนนั้นให้ล้มหงายพื้น


เจ้าเป็นใคร  อวดดีเยี่ยงไรมาทำกับข้าแบบนี้?”


กลับ


เสียงสั้นๆของอี้ป๋อพูดราบเรียบไปยังเซียวจ้านที่ลุกขึ้นตามแต่โดยดี  เนื้อตัวสั่นเทาของคนร่างบางทั้งกลัวชายหนุ่มลวนลามและยิ่งไปกว่านั้นเขากลับกลัวอี้ป๋อเหลือเกิน  ตั้งแต่เห็นกันมาอี้ป๋อไม่เคยโกรธหน้าแดงขบฟันแน่นขนาดนี้มาก่อน


ข้าพูดกับเจ้า  กล้าดียังไงมาทำร้ายข้ามาขัดขวางคนกำลังจะได้กัน!


ชายหนุ่มคนเดิมหาได้หยุดราวีเขาหยัดกายขึ้นปะทะหน้าของอี้ป๋อจนต้องดึงร่างเซียวจ้านไปไว้ด้านหลังเพื่ออำพรางไม่ให้ใครได้ยลโฉมอีก  ก่อนจะสาวเท้าเข้าไปใกล้และจ้องแววตาดุดัน


ชายคนนี้เป็นเมียข้า  และถ้าเจ้าไม่อยากตายก็นั่งกินเหล้าต่อเถิดไม่เยี่ยงนั้นจะหาว่าข้าไม่เตือน


สาบานได้เลยว่านี่เป็นประโยคอันยาวเหยียดที่สุดในชีวิตที่อี้ป๋อพูดกับคนแปลกหน้า  เขาไม่เคยเจรจาข่มใครมาก่อนด้วยซ้ำแต่ถ้าเป็นเรื่องนี้หวังอี้ป๋อไม่ยอมให้ใครมาแทะโลมเซียวจ้านได้อีกแน่  หากชายหนุ่มคนนี้เร้าหรืออยากจะลวนลามเซียวจ้านอีก...


ข้าจะตัดลิ้นเจ้าเสียประโยคสุดท้าย หวังอี้ป๋อได้พูดใส่หูชายผู้นั้นด้วยแววตาและน้ำเสียงจริงจัง  และคนอย่างอี้ป๋อไม่มีทางพูดเล่นแน่นอน

 


...ฟึ่บ...


ร่างทั้งร่างของเซียวจ้านถูกอี้ป๋อจับไหล่กดให้นั่งลงบนเตียงตั่งไม้  แต่หาได้ใช่เตียงคุ้นตาคนกึ่งเมากึ่งมีสติของเซียวจ้านไม่ ดวงตากลมโตพยายามหรี่สายตามองรอบๆห้องแล้วก็ไม่คุ้นสักนิด  ห้องของเขาไม่ได้สะอาดหอมเป็นกลิ่นเอกลักษณ์เหมือนกลิ่นอี้ป๋อไม่


เพราะที่ห้องนี้เป็นห้องนอนของหวังอี้ป๋อ  ห้องที่ไม่เคยให้ใครรุกล้ำเข้ามาก่อนในชีวิตนอกเสียจากคนในเรือนมาทำความสะอาดเท่านั้น


เหตุใดถึงปล่อยตัวให้ชายอื่นกอดเจ้านอกจากข้า  เซียวจ้าน!


ปล่อยข้านะ  เจ้าจะทำอะไรข้า?”


เมื่อเซียวจ้านรู้แล้วว่าห้องนี้เป็นของอี้ป๋อก็ยิ่งรู้สึกถึงความไม่น่าไว้วางใจ  เมื่อครู่เขาก่อเรื่องงามหน้ากับชายอื่นและอี้ป๋อมาพบเห็นจนต้องกระชากลากถูกันกลับเรือน  หนำซ้ำยังมาถูกจับกดให้นั่งในห้องนอนอีกฝ่ายเซียวจ้านยิ่งต้องหนี


แต่ไม่ว่าจะสะบัดตัวยังไงก็ไม่หลุดจากการเกาะกุมของอี้ป๋อสักนิด  เขากลัว
อี้ป๋อตอนนี้เหลือเกิน  แววตาแทบลุกเป็นไฟเซียวจ้านยิ่งกลัวจนไม่กล้ามองหน้า


เจ้าเป็นอะไรของเจ้านะอี้ป๋อ  ปล่อยข้าไปเสีย


เจ้าเป็นของข้าเซียวจ้าน  หากเจ้าลืมข้าจะย้ำเจ้าหนักๆบนเตียงของข้า!


ดวงตากลมโตเบิกโพลงกับคำที่อี้ป๋อพูดและพยายามลุกขึ้นหนีจนสำเร็จแต่ก็ถูกรั้งร่างให้นอนระราบไปกับเตียงอยู่ดี  เหตุใดอี้ป๋อคนเย็นชาต้องขึ้นคร่อมร่างของเซียวจ้านด้วยแววตาโกรธเคืองปนเสียใจเช่นนี้ด้วย


อี้ป๋อ  เจ้าเป็นอะไรของเจ้าปล่อยข้า  อื้อ

 

ข้อมือเล็กทั้งสองของเซียวจ้านถูกมือหนารวบขึ้นสูงเหนือหัว  แรงตรึงแน่นระนาบไปกับพื้นหมอนแนบแน่นเสียจนเซียวจ้านไร้หนทางดิ้นหนี  ปากที่เคยก่นร้องตะโกนเตือนสติหวังอี้ป๋อกลับถูกปิดรวบเอาไว้ด้วยริมฝีปากหยักบดจูบลงมาเสียจนกลีบปากชา


ภาพที่อี้ป๋อเห็นในหัวมีเพียงเซียวจ้านผู้ที่จะเข้าเรือนเป็นภรรยาเขาในสองอาทิตย์ข้างหน้านี้กำลังนั่งตักชายอื่นให้เขาได้ดมดอมความหอมและลูบไล้ร่างกายที่เคยเป็นของเขาเพียงผู้เดียวแม้ว่าจะเป็นเพราะฤทธิ์ยาก็เถิด  แต่อี้ป๋อกลับขุ่นเคืองด้วยความหวงของ  ของๆอี้ป๋อมิเคยแบ่งให้ใครเชยชมและเขาจะไม่ยอมให้ของๆเขาให้ใครได้เชยชมเป็นคราที่สอง


อื้อ!


ริมฝีปากนุ่มเม้มแน่นไม่ยอมให้อีกฝ่ายสอดลิ้นแข็งเข้ามาในโพรงปากอย่างง่ายดาย  เซียวจ้านยอมรับว่าแรงที่เขาใช้ดิ้นรนหากเทียบกับแรงคนเหนือร่างแล้วนั้นนับว่าห่างไกลมากโข  ร่างบางไม่มีโอกาสได้หลุดรอดใต้อาณัติเลยสักนิด


มืออีกข้างที่อี้ป๋อหลงเหลืออยู่พากันลูบไล้ไปตามเอวคอดที่ชายอื่นเคยสัมผัสและขยำเนื้อนุ่มใต้ร่มผ้าให้รู้ว่าเจ้าของที่แท้จริงมันเป็นใครหากไม่ใช่เขาคนนี้  ก่อนที่ผ้าคาดเอวจะหลุดร่วงไปตามข้างเตียงและแหวกเสื้อชั้นนอกให้กางออกตามด้วยเสื้อด้านในอันบางเรียบ


เนื้อหนังมังสาขาวผ่องสะดุดสายตาอี้ป๋อที่ละริมฝีปากออกมาและพากันขบกรามแน่น  อี้ป๋อแพ้ความขาวนี้ตั้งแต่เมื่อใดหาได้รู้ไม่  รู้อีกทีก็ก้มหน้าขบเม้มไปตามไหปลาร้าละเลียดไล้เม้มมาตามฐานอกอิ่มและขบกัดเสียเป็นรอยช้ำทดแทนรอยเดิมที่ยังหลงเหลืออยู่


ฮ่า!


เปลือกตาสีไข่แทบไม่ได้แสดงให้เห็นมีเพียงดวงตากลมโตเท่านั้นที่เบิกกว้างกับสัมผัสหวามไหวตรงหน้าอกพลางสอดสายตาดูลิ้นช้ำชองของอีกฝ่ายกำลังกระดกเลียสัมผัสยอดเม็ดทับทิมอย่างหิวโหย


แทบไม่อยากจะเชื่อว่าหวังอี้ป๋อจะ หื่นขนาดนี้กับร่างกายของเขา  อี้ป๋อไม่หลงเหลือบุรุษเย็นชาดูไม่สันทัดกับเรื่องบนเตียงเลยสักนิด  หากจะเหลือก็เป็นคราบของราชสีห์ล่าเนื้อกวาง  แล้วกวางตัวนั้นก็คือเซียวจ้านผู้เปล่าเปลือยเนื้อผ้าด้านบนนี่ไงล่ะ


อี้ป๋ออย่าแกล้งข้าเลยนะ  ข้ายอมแล้วเซียวจ้านยังใจดีสู้ราชสีห์หาใช่เสือตามคำสุภาษิตพังเพยอะไรเทือกนั้นไม่  อกน้อยๆยังคงเข้าข้างตัวเองว่าอี้ป๋อแสนเย็นชาคงไม่คิดจะทำเรื่องบนเตียงกับเขาครั้งยังมีสติครบถ้วนเช่นนี้หรอก


ใครว่าข้าแกล้งเจ้า?”


อี้ป๋อยอมเงยหน้าขึ้นมาตอบเซียวจ้านแล้วหลังจากเอาแต่จู่โจมกัดหน้าท้องแบนราบทีขบเม้มฐานอกที  ไหนจะชอบเลียยอดเม็ดทับทิมนั่นอีก  นั่นทำเอาเซียวจ้านพอจะใจชื้นขึ้นมาบ้างว่าอี้ป๋อคงเลิกแกล้ง  แต่หาไม่  แววตาของอี้ป๋อกำลังถูกไฟราคะครอบงำเสียจนขนลุกขนพองไปทั่วกาย


อี้ป๋อ...เจ้าคงไม่ได้คิดอยากจะร่วมรักกับข้าทั้งๆที่เจ้ายังปกติอยู่หรอกนะ?”


ข้า...ต้องการเจ้าเป็นของข้าเพียงผู้เดียว


เพียงเท่านั้นก็หาได้มีคำใดเอื้อนเอ่ยถามมาจากปากบางเมื่ออี้ป๋อโน้มใบหน้าขึ้นเสมอกับโครงหน้าหวานเย้าอารมณ์ชายก่อนที่ริมฝีปากเดิมจะเม้มกัดไปที่ริมฝีปากล่างของเซียวจ้านจนได้กลิ่นเลือดฝาดคลุ้ง  ทำเอานิ่วหน้าเจ็บแต่ก็ใช้มือปัดทิ้งไม่ได้  แรงตรึงเหนือหัวยังมีอยู่มาก


ฮื่อ  อื้อ


ลิ้นร้อนสอดเข้ามาหวาดล้อมลิ้นที่เคยหนีเอาเป็นเอาตายให้ยอมหยอกล้อกับลิ้นแข็งนั่นจนแทบจะเป็นมิตรสหายในโพรงปาก  อี้ป๋อหวาดล้อมความดื้อด้านของเซียวจ้านเอาไว้ได้อยู่หมัดยอมให้เขาดึงดูดลิ้นหวานปานน้ำผึ้งนั่นเสียจนได้ยินเสียงครางหวานข้างหู


อ้ะ  อี้ป๋อ...เจ้า...


ดวงตากวางน้อยจดจ้องไปที่มือแกร่งกำลังเปลื้องอาภรณ์ขาวผ่องให้หลุดจากร่างอย่างเร่งรีบจนเหลือเพียงร่างกายกำยำไปด้วยกล้ามหน้าท้องและสิ่งที่ทำให้แก้มนวลขึ้นสีได้ไม่ยาก  ร่องรอยขีดข่วนจากเมื่อคืนที่แล้ว...ฝีมือเซียวจ้านยามอารมณ์ใคร่ครอบงำเขาจำกรงเล็บตัวเองได้ดีแต่ไม่คิดว่าจะฝากรอยไว้ให้กับบุรุษตรงหน้าได้ถึงขนาดนี้


รอยนั่น...ข้า


ใช่  เป็นฝีมือของเจ้า


ใบหน้าหวานเอียงไปอีกฟากของเตียงด้วยความเขินอาย  เหตุใดกันต้องมารู้สึกหวามไหวกับร่างกายว่าที่สามีตัวเองด้วยถึงเพียงนี้กัน  น่าแปลกไปกว่าร่างกายตรงหน้าคือเซียวจ้านที่ถูกปล่อยข้อมือแล้วแต่เหตุใดไม่หลีกหนีนั่นแหละทำเอาอี้ป๋อกระตุกยิ้มมุมปาก


เจ้ายิ้มอะไรของเจ้า...นี่เจ้าโกรธข้าจริงหรือ?”


“...”


พออี้ป๋อไม่ตอบกวางแสนซื่อก็ยิ่งใจไม่ดี  มันก็แน่อยู่ที่สมควรจะโกรธเมื่อว่าที่ภรรยาไปกกกอดกับชายใดก็ไม่รู้ให้จับได้คาหนังคาเขา  แต่ทำไมเซียวจ้านต้องสมยอมด้วยล่ะเมื่อใจหาได้รักกันไม่


เราสองคนไม่ได้รักกันนะอี้ป๋อ  เราอย่าทำเรื่องอย่างว่าแบบนี้เลยเจ้าจะเสียใจ


เหตุใดข้าต้องเสียใจ?”


ก็เจ้ากำลังโกรธหน้ามืดถ้าเจ้าหายโกรธเจ้าคงแค้นตัวเองที่มาทำรักกับข้า...ดังนั้นปล่อยข้าไปเถิดถือว่าข้าขอโทษที่ทำเจ้าขายหน้าละกัน


เซียวจ้านยอมขอโทษออกมาเพียงเพื่อไม่อยากให้ตัวเองตกเป็นของชายตรงหน้าอีกครั้ง  ความสัมพันธ์ของเขาทั้งสองหาใช่ความรัก  เรื่องบนเตียงต้องรักกันเท่านั้นถึงจะทำแล้วมาทำพร่ำเพรื่อหาใช่วิสัยปกติ  ร่างบางเมากรึ่มยกตัวขึ้นนั่งและพยายามเก็บรวบเสื้อผ้าที่ถูกถอดออกกอดแนบอก


อี้ป๋อคงได้สติแล้วกระมังจึงเงียบไปแม้จะนั่งคร่อมเอวของเซียวจ้านอยู่ก็ตาม


แค่คำว่าขอโทษหากมันใช้ได้กับทุกเรื่อง บ้านเมืองคงไม่ต้องมีกฎหมายและข้าก็จะลงโทษเจ้าอย่างที่ข้าคิดเอาไว้ตั้งแต่ข้าพาเจ้าเปลื้องผ้าที่เตียงของข้าแล้ว


ไม่รู้ว่าเป็นเพราะประโยคที่ยาวเหยียดเพี้ยนหูเซียวจ้านหรือแววตาดุดันนั่นที่ทำเอาลำตัวเล็กสั่นระริก  อี้ป๋อไม่มีทางปล่อยกวางท่ามกลางความโมโหหิวนี้เป็นแน่  สุดท้ายร่างกายหอมกรุ่นก็ถูกดมดอมไซ้คอลงนอนบนเตียงตามแรงทาบทับอีกครา


อี้ป๋อ  อ้ะไม่นะ


(คัท สามารถอ่านได้ในเล่ม)


100%

#ม่านวิวาห์อลเวง 

 


เปิดรอบรีปริ้นท์แล้ว!!

PRE - VIEW  ม่านวิวาห์อลเวง [Chaotic wedding] #ป๋อจ้าน MPREG FIC AUTHOR : SNOOKY







ลิ้งค์สั่งซื้อ   คลิกที่นี่
วันนี้ - 15 พฤษภาคม 63
ราคาเล่มละ 320 บาท ส่ง 40/70


หรือแบบ E-BOOK


นักอ่านสามารถซื้อ #ม่านวิวาห์อลเวง แบบอีบุ๊คได้ที่  คลิกที่นี่

ศึกษาวิธีการซื้อได้ที่  คลิกที่นี่

หรือสามารถติดต่อสอบถามผ่านแอคทวิตเตอร์ @porzhan



 


ฝากติดตามและเป็นกำลังใจผ่าน #ม่านวิวาห์อลเวง ด้วยนะคะ


ช่องทางการติดตามการอัพเดตแฟนฟิค

TWITTER : @porzhan

AUTHOR : SNOOKY

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.371K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,419 ความคิดเห็น

  1. #2322 My love markbam (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มกราคม 2563 / 00:16
    ตายๆเลือดหมดตัว
    #2,322
    0
  2. #2195 WTwinter (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2562 / 22:52

    ขอเลือดด่วนๆค่า
    #2,195
    0
  3. #2182 Lazy_g (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2562 / 10:25
    อมกกกก อุกรี๊ดดดดดดด เขินนนนนนแก้มจะแตก อดทนไว้ก่อนพ่ออ ครั้งหน้าค่อยเอาคืน
    #2,182
    0
  4. #1939 ^^นูน่าหัวสีชมพู^^ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 19:14
    ไม่ไหววว เขินไปหมด
    #1,939
    0
  5. #1773 ChonladaDao (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 13:28

    เขินนนนฮือออออออแต่ๆๆๆสงสารป๋อ5555555555
    #1,773
    0
  6. #1723 pondww♥ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 18:39
    พวกอาๆร้ายมากกกกกกกก โอ้ยยยยยย ยังไม่กล้าเข้าไปหาคัทอ่าน กลัวจะเขินหนักกว่านี้แง;--;
    #1,723
    0
  7. #1642 B_blue (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 23:56

    เขินนนนน เลือดจะหมดตัว

    #1,642
    0
  8. #1447 Zeexpxp (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 23:23
    เค้าโล้สำเภากันค่ะ☺😳
    #1,447
    0
  9. #1313 zb_85 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 22:55
    ตายสนิท....คนอ่านเนี่ย.... ฟินจนตายยยยย
    #1,313
    0
  10. #1196 Area6104 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 15:50
    ถึงขนาดต้องไปกรี๊ดอัดหมอน ไม่ไหวแล้วแม่ !!! แบบว่า อือฮือๆ
    #1,196
    0
  11. #1005 minnnnions (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 12:16
    กระอักเลือด ทิชชูหมดม้วนก็ไม่พอ
    #1,005
    0
  12. #991 BAIMONQ23456789 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 02:28
    น้องคนแมนโดนกินแล้วว
    #991
    0
  13. #985 วั่งเซี่ยน (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 21:54

    ททุกวันคือทุกวัน ต้องมาแน่ๆ...แต่วันละกี่ครั้งมิได้ระบุ

    ยัยจ้านแกรเตรียมตัวได้เลย

    ????????????????????????

    #985
    0
  14. #948 zebra (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 22:17

    แรงมาก5555

    ป๋อคนเดิมหายไปเหลือแต่ป๋อหื่น

    #948
    0
  15. #941 teddybear33 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 02:30
    555 สงสารอี้ป๋อ
    #941
    0
  16. #841 Pakwarun (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 14:03
    ทำไมเราหาฉากคัทไม่เจออ่า แงงง°^°
    #841
    1
    • #841-1 teddybear33(จากตอนที่ 9)
      18 ตุลาคม 2562 / 02:33
      ตัวเองเจอแล้วยังคะ เข้าไปในทวิตของไรท์เลยค่ะ แล้วไรท์จะแปะลิงค์ฉาก cut ไว้ค่ะ ด้านบนเลยนะคะที่เป็นตัวหนังสือสีฟ้าค่ะ ลองดูจ้า
      #841-1
  17. #648 toto (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 02:35

    ป๋อคนเย็นชาหายไป แล้วจ้านชิงหลับได้ไง

    #648
    0
  18. #631 Wowwow (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 21:18

    ใบโอทวิตคืออะไรคะตัวเอง


    #631
    1
    • #631-1 Lookwapongling(จากตอนที่ 9)
      10 ตุลาคม 2562 / 01:17
      เข้าไปในทวิตเตอร์ แล้วค้นหา @...... กดเข้าไป ดูตรงคำโปรยprofile อ่ะ มันจะมี ลิง
      #631-1
  19. #584 BBCEXOFAN (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 05:32

    ฮือออ ลุนแลงมากก ครั้งแรกนะคะ ไม่อ่อนโยนเลยยยย
    #584
    0
  20. #539 ปาปัว?นิ?วกินี? (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 22:35

    โอย

    โดนวางยา

    #539
    0
  21. #538 CB_0461 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 20:38

    อรุ่ม~~~~ คือๆเราโอเคแกร คืออบบใครเขินไม่มีเลยจริงๆนะ คือแบบ........
    #538
    0
  22. #537 __byunbam__ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 20:05
    เปนลม แลงมากกกก อี้ป๋อต้องหลงเซียวจ้านมากแน่ๆดูออก น้องน้อยต้องมาแล้วววว เรื่องที่ป๋อจะพูดในตลาดแน่ๆๆ
    #537
    0
  23. #536 bb1a1n (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 19:57
    ตื่นมาจะเกิดอะไรขึ้น....รอบเดียวก็พอแล้วววววววว ฮึ่ยยย
    #536
    0
  24. #534 PP_ZII (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 18:15

    อมก อมกกกกกก
    #534
    0
  25. #533 Duckingdore_ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 15:00
    ต้องโวยวายเเน่ๆ555
    #533
    0