[REWRITE] ม่านวิวาห์อลเวง [Chaotic wedding] #ป๋อจ้าน MPREG AUTHOR : SNOOKY

ตอนที่ 8 : รีไรท์ 第8 集 ม่านวิวาห์อลเวง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,478
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,224 ครั้ง
    18 เม.ย. 63

ตอนที่ 8 ม่านวิวาห์อลเวง


สู่ยามเหม่าเช้าฟ้ายังไม่สางแสงอาทิตย์ยังไม่ลอดผ่านซอกหน้าต่างห้องนอน  ร่างของอี้ป๋อตื่นขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดเชยตามองร่างที่หลับนอนด้วยกันทั้งคืน  สองร่างไร้เสื้อผ้าตระกองกอดในผ้าห่มผืนเดียวกันพาเอาใบหน้าแล่นริ้วสีแดงระเรื่อ


อี้ป๋อกุมหัวตัวเองเมื่อยังคงค้างฤทธิ์ยาพาปวดหัวเล็กน้อยก่อนจะละสายตามองไปยังร่างของเซียวจ้านที่เขากอดไม่ห่าง  เนื้อตัวขาวผ่องของอีกคนเต็มไปด้วยรอยแดงๆจากการขบกัดและบีบเค้น  ไม่ว่าจะเป็นซอกคอ  ไหปลาร้า  หน้าอกอวบอิ่มและหน้าท้องน้อย  ทุกจุดถูกประทับตราจองโดยอี้ป๋อทั้งสิ้น


ข้า...


ไม่รู้ว่าอี้ป๋อต้องเอื้อนเอ่ยคำใดออกมากับภาพเบื้องหน้า  เขาทั้งสองคนมีอะไรกันอย่างเร่าร้อนมาแล้วเมื่อคืนหากยังนอนกอดกันฉันสามีภรรยาบนเตียงตั่งไม้ที่นอนยับยู่ยี่  ไอร้อนซับใบหน้าขาวผ่องให้ยิ่งแดงเข้าไปใหญ่


มือสากเกลี่ยไปที่ผิวแก้มของเซียวจ้านที่ยังคงนอนหลับเพราะฤทธิ์ยาและความอ่อนเพลียจากเมื่อคืน  อี้ป๋อรู้ตัวดีว่าเมื่อคืนเขาไม่ได้ถนอมร่างกายอันบอบบางนี้เท่าไหร่นัก  มีแรงเท่าไหร่ช่วงท้ายๆก็ยิ่งใส่กำลังไปซะหมด  ขนาดตัวอี้ป๋อเองยังเคล็ดสะโพกแล้วเซียวจ้านเป็นฝ่ายรองรับอารมณ์กามสวาทขนาดนั้นจะเป็นเยี่ยงไร


อื้อ  หยุด  เบาๆหน่อยอี้ป๋อ


ดวงตาสีนิลเลิกขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงครางหวานหูอันคุ้นเคยดังมาจากปากของเซียวจ้าน  ขนาดละเมอยังเป็นเสียงอันไพเราะร้องห้ามไม่ให้อี้ป๋อกระแทกตัวตนใส่อย่างรุนแรง  ในฝันของเซียวจ้านเป็นเยี่ยงไรกันแน่ทำไมถึงละเมอออกเป็นเช่นนี้


ลามก


ปากพึมพำตำหนิคนนอนไร้ขยับแต่ก็ยกยิ้มพอใจที่ร่างกายของเซียวจ้านเป็นของตัวเองทางพฤตินัยเรียบร้อย  อี้ป๋อไม่ได้รู้สึกแย่กับการสัมพันธ์สวาทกับอีกฝ่าย  หนำซ้ำตื่นขึ้นมายังหวนนึกภาพเมื่อคืนได้ดี


คิดแล้วก็เจ็บใจไม่หาย  อี้ป๋อยังไม่คลายฤทธิ์ยาเซียวจ้านก็หลับไปเสียก่อนทิ้งให้คนที่เปี่ยมไปด้วยอารมณ์กามนอนไม่หลับและร้อนรุ่มอยู่เพียงฝ่ายเดียว  กว่าพายุราคะในตัวของอี้ป๋อจะดับไปต้องนั่งกัดฟันอยู่ตั้งนานสองนาน


อืม  ตัวร้อน


อี้ป๋อยื่นมือไปแตะที่หน้าผากของเซียวจ้านเมื่อเห็นว่าแก้มนวลแดงระเรื่อ  ไอร้อนคลุมไปทั้งศีรษะและร่างกายขาวผ่องของเซียวจ้านเสียจนอี้ป๋ออดวิตกไม่ได้  ชายกับชายใช่หญิงชายไม่  ช่องทางไม่ได้สร้างมาเพื่อร่วมรักกันโดยตรงจึงไม่แปลกที่ต่อให้คนที่ถูกกำหนดมาเป็นภรรยาของใครๆจะล้มป่วยได้


คิดได้อย่างนั้นอี้ป๋อก็พาร่างของตัวเองลุกขึ้นมาสวมใส่เสื้อผ้าให้ครบถ้วน  เสื้อนอกตัวยาวคงไม่ต้องสวมใส่อีกเพราะเสียเวลาและเดินไปตรงประตูห้องนอนโดยไม่ลืมเหลียวหลังมามองเซียวจ้านซมเพราะไข้


หึ


คนที่วางแผนเรื่องนี้ดูท่าจะรู้ทุกความเป็นไปของพวกเขาสองคนในห้องเสียจริง  ประตูไม้ที่เคยโดนสลักจากด้านนอกถูกคลายตอนที่รู้ว่าเขาสองคนมีสัมพันธ์กันแล้วกระมัง  เช่นนั้นขังเอาไว้ก็ไร้ประโยชน์จึงแอบมาคลายออก


อี้ป๋อจัดทรงผมยาวสลวยของตัวเองให้เข้าที่และเปิดประตูเดินลงไปที่ชั้นล่างเพราะหายาและอุปกรณ์เช็ดตัว  เขาให้คนอื่นไปทำแทนไม่ได้และไม่มีวันยอมให้ใครไปเห็นเนื้อตัวเปล่าเปลือยของเซียวจ้านด้วย


ตื่นแล้วหรือ  ทำไมตื่นไว?”


ซีเฉินที่นั่งจิบน้ำชาอยู่ด้านล่างเอ่ยถามอี้ป๋อที่เดินท่าแปลกๆจากอาการเอวเคล็ดด้วยน้ำเสียงเชิงแซว  ซีเฉินถามไปอย่างนั้นเพราะรู้เต็มอกว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น  ดวงตาของอี้ป๋อจ้องมองอาของตัวเองด้วยความคับอกอยากจะถามเหลือเกินว่าทำไมถึงทำกับเขาสองคนแบบนี้ก็เกรงว่าจะไร้มารยาท


ท่านเองก็ทราบดีมิใช่หรือว่าทำไม?”


อี้ป๋อก้มหัวให้อาของตัวเองเล็กน้อยก่อนจะถามเสียงราบเรียบไร้อารมณ์โทสะแต่เนื้อหาของคำพูดเต็มไปด้วยความหมาย  ซีเฉินสะดุ้งตัวเล็กน้อยก่อนจะคลี่ยิ้มเช่นดังเดิม


ข้าว่าเจ้าต้องขอบคุณข้ากับเวินฉิงนะ  ข้าไม่ปฏิเสธเพราะข้าทำจริงๆและข้าก็รู้ว่าเจ้าต้องรู้ว่าเป็นฝีมือของพวกข้าเพราะเหตุนี้ไงซีเฉินจึงไม่แคลงใจสักนิดว่าทำไมอี้ป๋อถึงจับมือดมได้ว่าใครวางยา  อี้ป๋อเป็นคนฉลาดแม้จะปิดปากเงียบแต่สมองเป็นเลิศ


เหตุใดข้าต้องขอบคุณ...ข้าไม่ได้ดีใจ” 


อี้ป๋อเดินมานั่งข้างๆซีเฉินที่ส่งสายตาให้หลานรักมานั่งด้วยเพื่อพูดทำความเข้าใจกัน  น้ำเสียงอึกอักของอี้ป๋อทำเอาซีเฉินอดขันไม่ได้  เด็กโกหกหนอเด็กโกหก


จะให้ข้าเล่าจริงหรือว่าเมื่อคืนข้าเห็นอะไร  ก็ได้ข้าเห็นเงาของเจ้ากำลังทำแบบนั้นกับเซียวจ้านผ่านเงาแสงเทียนสะท้อนมุมห้องนอน  ข้าก็ได้ยินว่าเจ้าครางสุขสมมิใช่หรือ  ดังนั้นข้าว่าเจ้าควรขอบใจข้าน่ะถูกแล้ว


ท่านอา..!


อี้ป๋อหมดสำรวมด้วยความอาย  ซีเฉินเล่าละเอียดเพียงนี้ไม่ได้กุเรื่องมาล้อแน่ๆ  หากเช่นนั้นคงเห็นหมดแล้วสินะว่าเขาสองคนร่วมรักในห้องขนาดไหน  แล้วเยี่ยงนี้ทั้งเขาและเซียวจ้านจะเอาหน้ามองอาตัวเองได้ยังไงกัน


เจ้าไม่ต้องวิตกไป  ข้าเห็นคนเดียวและเห็นไม่นาน  พอเห็นว่าเจ้ามีความสุขกันข้าก็เดินหนี  อืม  ชายหนุ่มสมัยนี้รุนแรงกันเสียจริง


ขนาดเห็นไม่นานยังว่าเรื่องเป็นตุเป็นตะ หากซีเฉินยืนตรงหน้าห้องนานกว่านี้มิต้องเอาไปเขียนเป็นหนังสือบรรยายแล้วหรือ  อี้ป๋อถอนลมหายใจออกมาเมื่อประเมินฝีมืออาของตัวเองผิดไปจริงๆ


ข้าขอเข้าเรื่องเลยแล้วกัน  ข้าอยากให้เจ้าคิดเรื่องงานแต่ง  เจ้าคงรู้ดีแก่ใจว่าข้ากับเวินฉิงทำไปเพราะอะไร


สีหน้าหยอกล้อเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความจริงจังพาเอาอี้ป๋อดึงหน้าให้เรียบตึงมากกว่าเดิม  อย่างที่ซีเฉินว่ามาคือความจริงเรื่องนี้อี้ป๋อตื่นขึ้นมาก็รับรู้ทันทีว่าซีเฉินกับเวินฉิงทำแบบนี้ไปเพราะอะไร


หากไม่ใช่ต้องการให้อี้ป๋อและเซียวจ้านเข้าพิธีวิวาห์เร็วกว่าเดิม


เจ้าคงไม่ทำให้เรื่องนี้ผ่านไปเฉยๆหรอกใช่ไหม?”


ข้าจะรับผิดชอบเซียวจ้าน  จริงอยู่ที่เป็นเพราะยาของท่านอาท่านน้าแต่เป็นข้าเองที่ทำลงไปหาใช่ใครอื่น  ข้าผิดที่ระงับใจไม่ได้


ถ้อยคำยาวยืดนับตั้งแต่ซีเฉินเลี้ยงดูมาก็มีน้อยครั้ง  แสดงว่าครั้งนี้เป็นเรื่องที่อี้ป๋อให้ความสำคัญไม่น้อย  ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความรับผิดชอบหรือความรู้สึกเบื้องลึกในใจที่ทำให้อี้ป๋อตอบรับการเร่งเข้าวันแต่งงานได้ทันท่วงทีขนาดนี้กัน


ข้ากับเซียวจ้านมีสัมพันธ์เกินเลยกันนั่นคือเรื่องจริง


มันคงไม่ดีเป็นแน่ถ้าเรื่องจะหนาหูไปด้านนอก  อย่างไรเสียเขาทั้งสองก็เป็นคู่หมั้นคู่หมาย  จะแต่งให้เร็วขึ้นคงไม่เป็นไร  แต่กับเซียวจ้านรายนั้นจะยินดีไหมอี้ป๋อได้แต่คิดหนัก


สมแล้วที่เป็นอี้ป๋อหลานข้า  คิดไม่ผิดที่ใช้วิธีเช่นนี้ แต่ข้าอยากให้เจ้ารู้และหายเคืองข้าทั้งสอง  ทั้งหมดที่พวกข้าทำไปเพราะข้าหวังดีกับเจ้าทั้งสองคน


ซีเฉินยื่นปลายนิ้วชี้มาที่หน้าอกซ้ายของหลานรักและใช้มันจิ้มซ้ำๆราวจะแทงไปถึงหัวใจ


ข้าอยากให้เจ้าเรียนรู้คำว่ารักอี้ป๋อ  ความรักเป็นสิ่งสวยงามและสักวันเจ้ากับเซียวจ้านต้องเร่มาขอบคุณข้า  เอาล่ะเจ้าเอายาพวกนี้ไปเสีย  เวินฉิงเขียนโพยไว้ก่อนไปจ่ายตลาดแล้ว


ซีเฉินลุกขึ้นจากตั่งไม้และหยิบตะกร้ายา  ผ้าขนหนูต่างๆให้กับอี้ป๋อที่ลุกขึ้นตามผู้ใหญ่ติดๆ  มือหนาเอื้อมมารับและพยักหน้าก่อนจะขอตัวขึ้นไปดูแลคนป่วยจากน้ำมือตัวเองด้านบนห้อง


ริมฝีปากหยักยกยิ้มตรงมุมปากและส่ายหัวเล็กน้อย  อี้ป๋อหนออี้ป๋อยังคงเป็นเด็กที่ตามเล่ห์เหลี่ยมของผู้ใหญ่ไม่ทันจริงๆแม้ว่าจะฉลาดเลิศมาจากไหนก็ตาม  ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นแผนของซีเฉินและเวินฉิงไม่มีจุดบกพร่องซะเลย 


ข้าน่ะหรืออยากจะรู้จักความรักจากเจ้าดื้อคนนั้น?”


ทุกจังหวะเรียวขาแกร่งก้าวขึ้นบันไดพร้อมตะกร้ายานั้นมั่นคงไร้การไหวติงของใบหน้าและเนื้อแขน  กิริยาสำรวมนิ่งสงบผิดกับใจที่เต้นแรงขึ้นเรื่อยๆเมื่อคิดว่าไม่นานคงจะได้เรียนรู้ความรักจากซีเฉินตั้งใจเอาไว้  หยุดเต้นแรงสักทีเถิดหัวใจเดี๋ยวใครรู้เข้าว่าอยากเรียนรู้ที่จะรักเซียวจ้านเข้าพอดี

 

 

  

อืม


เสียงงัวเงียของเซียวจ้านดังขึ้นพลางขยับร่างกายเพียงเล็กน้อยก็ต้องเผยใบหน้าบูดเบี้ยวออกมาแถมตัวเองยังมีไข้รุมๆอย่างสังเกตได้  เนื้อตัวปวดเมื่อยและเจ็บร้าวช่วงท่อนล่างจนน้ำตาคลอ


เจ็บ


คำว่าเจ็บที่ดังขึ้นจากริมฝีปากสีซีดทำให้หวนย้อนคิดไปถึงเรื่องราวเมื่อคืน  ไม่มีภาพไหนที่เซียวจ้านจำไม่ได้และตอกย้ำว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขาและอี้ป๋อเกินเลยไปถึงไหนต่อไหน  เกินคำว่าคู่หมั้นคู่หมายไปไกลเลยเถิด


ข้าจะทำเยี่ยงไรดี  หากเป็นอย่างนี้มีหวังงานแต่งต้องกระชั้นชิดเข้ามาแน่ๆ


เซียวจ้านคิดไม่ตกเลยว่าเรื่องราวเมื่อคืนจะส่งผลต่องานแต่งเขากับอี้ป๋อขนาดไหน  แต่คิดอะไรไม่ได้มาก็ต้องเอามือกุมไปที่เอวของตัวเองก่อนจะใช้สายตามองตามเรือนร่างเปล่าเปลือยแต่ไร้คนกระทำให้เป็นเช่นนี้อย่างอี้ป๋อ


จะมองหาเขาทำไมกัน  ดีเสียอีกหากเขาจำไม่ได้ก็ถือว่าจบๆกันไป


แต่ทำไมกันนะเซียวจ้านถึงอดรู้สึกโหวงในใจไม่ได้  เนื้อตัวบอบช้ำพยายามลุกขึ้นนั่งพิงกับขอบเตียงไม้อย่างทุลักทุเล  ฟ้าไม่ทันสางวันนี้เซียวจ้านก็ต้องลุกขึ้นมาเสียก่อนเพราะฤทธิ์ไข้ที่รุมร่างกาย


...ตึกๆๆ...


ปลายหูของเซียวจ้านขยับขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงคนเดินมาทางห้องนอนของเขา  หากเป็นคนรับใช้ในเรือนมาเห็นเขาสภาพนี้ต้องแย่แน่ๆ  เซียวจ้านไม่อยากให้ใครในบ้านรับรู้เรื่องพวกนี้ด้วยซ้ำและถึงอย่างไรเสียเซียวจ้านก็ยังอยากรู้ว่าอาการใคร่เมื่อคืนมันเกิดได้เช่นไรเหมือนกัน


มีคนจงใจสร้างเหตุการณ์ให้อี้ป๋อและตัวเองอยู่ในห้องสองต่อสองท่ามกลางอาการเช่นนั้นย่อมวางแผนมาดีแล้ว


ตื่นแล้วหรือ?” 


ขณะที่ใบหน้าซีดเซียวก้มนึกคิดกับเหตุการณ์เมื่อคืนก็ต้องสะดุ้งตัวเล็กน้อยเมื่อเสียงที่ว่าช่างคุ้นหูเหลือเกิน  เสียงของตัวการที่ทำให้เขาป่วยนอนซมระบมทั้งร่างกายอย่างไงล่ะ


อย่าเข้ามานะคนใจร้าย  เจ้าคิดว่าเป็นใครถึงมาทำกับข้าเยี่ยงเมื่อคืน?”


ปากซีดเบะออกจากกันเล็กน้อยและเริ่มออกฤทธิ์ก่นด่าคนที่เดินเข้ามาไม่ฟังเสียงห้ามของเซียวจ้านสักนิด  ใบหน้าเย็นชาและเงียบขรึมของอี้ป๋อก้มหน้าก้มตาเดินเข้ามาและนั่งขนาบข้างไปบนริมเตียงก่อนจะวางตะกร้ายาลงข้างๆมือ


จะ  เจ้าไม่ฟังข้าเลยหรือว่าข้าไม่อยากเห็นหน้าเจ้า  แล้วนี่อะไร...ยา?”


เซียวจ้านสะบัดหน้าหนีไปอีกทางอย่างไม่ชอบใจ  อย่างนี้สิ่งที่เขาแอบหวังว่าอี้ป๋อจะทำเป็นเมินเฉยคงไม่มีทางเป็นไปได้แล้วสินะ  อี้ป๋อจดจำได้ทุกอย่างเป็นแน่แท้และตื่นมาไม่เห็นเขาก็เพราะไปเตรียมยามาให้  ช่างเป็นคนรับผิดชอบและซื่อตรงเสียจริง


ข้าไม่ต้องการ  อี้ป๋อข้าขอว่าความกันตามตรง


เมื่อเซียวจ้านสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดและจับเอวตัวเองให้นั่งดีๆด้วยความทรมานแล้วก็หันหน้ามาคุยกับคนที่ทำให้เขาเจ็บปวดไปหมดตรงๆเสียที


“...”


อี้ป๋อ  ลืมเรื่องเมื่อคืนไปให้หมดเสีย  คิดว่าไม่เคยเกิดเรื่องระหว่างเจ้ากับข้าเลยนะ  ข้าไม่ติดใจอะไรก็ได้ ข้าไม่อยากแต่งงานกับเจ้า ข้ารู้นะว่าคนที่จงใจทำให้เกิดเรื่องระหว่างเราต้องการให้ข้ากับเจ้าแต่งงานกันเร็วขึ้น


“...”


อี้ป๋อ  เจ้าหาได้ฟังที่ข้าพูดไม่


จริงอย่างที่เซียวจ้านโวยวาย  อี้ป๋อไม่เพียงแม้แต่ฟังผ่านหูเท่านั้นยังยื่นมือไปหยิบเสื้อของเซียวจ้านส่งมาให้ร่างบางสวมใส่ก่อนจะไม่สบายหนักไปมากกว่านี้  กางเกงตัวเดิมที่เคยสวมเซียวจ้านคงใส่ไม่ได้เพราะมันสกปรกจึงเดินไปหยิบตัวใหม่ในตู้ราวกับเป็นตู้ของตัวเองและส่งตามเสื้อไป


สวมเสียก่อน  หรือจะให้ข้าสวมให้?”


เซียวจ้านงงเป็นไก่ตาแตกนอกจากจะไม่ฟังกันแล้วยังเอาเสื้อผ้าส่งมาให้ใส่  พอเซียวจ้านอึ้งไปจึงเงียบอี้ป๋อก็ดันนึกว่าอยากให้สวมให้จึงเอื้อมหยิบเสื้อมาสวมให้คนบอบช้ำทั้งร่างในขณะที่เซียวจ้านแข็งเป็นหินไปแล้ว


นี่อะไรเกิดมายี่สิบปีไม่มีชายหรือหญิงใดนอกจากพ่อแม่มาใส่เสื้อผ้าให้  อี้ป๋อเป็นใครกัน!


ไม่ต้อง! กางเกงข้าใส่เองได้


พอเห็นว่าอี้ป๋อกำลังจะถลกผ้าห่มที่ปิดบังร่างกายส่วนล่างอันเปล่าเปลือยเพื่อสวมกางเกงให้ก็รีบปัดมือหนาทิ้งทันทีท่ามกลางรอยยิ้มเล็กๆของอี้ป๋อเป็นเชิงถามว่านึกว่าจะนิ่งให้จับนู่นจับนี่เหมือนเมื่อคืนเสียอีก


ยาขมแก้วนี่เจ้าต้องดื่มให้หมดแล้วค่อยนอนต่อ  ส่วนไพรข้าจะทาให้เจ้าหลังจากดื่มยา


อี้ป๋อจำความในโพยที่เวินฉิงเขียนไว้ให้ระหว่างทางเดินมาห้องนอนของเซียวจ้านจนครบถ้วนว่าต้องดูแลคนป่วยอย่างไร  เพียงแต่เขาตั้งใจเว้นจะพูดขั้นตอนหนึ่งที่ระบุในโพยเพื่อป้องกันบรรยากาศอึดอัด  ค่อยทำดีกว่าจะพูดออกไปเสียดีกว่า


อี้ป๋อ ข้าดื่มยาแน่ๆแต่อย่าเพิ่งส่งมาให้ข้า  เรามาคุยเรื่องเมื่อคืนก่อนเถิด


ข้าจะรับผิดชอบเจ้า  นี่คือสิ่งที่ข้าจะต้องทำส่วนอย่างอื่นที่เจ้าว่าข้าไม่ทำ


น้ำเสียงเด็ดขาดของอี้ป๋อดังออกไปทำเอาเซียวจ้านอ้าปากพะงาบๆไม่กล้าเถียงออกมา  วาจาหนักแน่นและผ่านการไตร่ตรองมาดีถ้วนขืนเถียงออกไปก็คงแพ้  แต่ถึงอย่างไรเซียวจ้านย่อมคือเซียวจ้าน  เขาไม่ยอมอย่างที่อี้ป๋อว่าแน่นอน


เจ้าจะมารับผิดชอบอะไรข้าข้าไม่ใช่สาวน้อย  เอาน่าอี้ป๋อถือว่าเห็นแก่เราเถอะเจ้าก็รู้ดีว่ารับผิดชอบนั่นคือทั้งเจ้าและข้าต้องเข้างานแต่งกันนะ


เซียวจ้านไม่อยากแต่งจึงพยามยามโน้มน้าว  แต่เมื่ออี้ป๋อได้ฟังถ้อยคำพวกนั้นแม้ว่าจะหวานนิ่มหูแต่เขาก็ขัดใจ  จะให้ลืมๆมันไปได้ยังไงกัน  คิดว่าเรื่องเมื่อคืนเป็นเพียงอาการใคร่ได้เยี่ยงไรในเมื่ออี้ป๋อเป็นคนทำจริงๆและยังสามารถยั้งได้แต่อี้ป๋อก็ยังตัดสินใจทำมันด้วยตัวเอง


ว่าก็ว่าเถอะข้ารู้ว่าเจ้ารู้  อาซีเฉินและน้าเวินฉิงเป็นคนคิดเรื่องนี้ใช่หรือไม่


อี้ป๋อพยักหน้าเป็นเชิงตอบ  ความนิ่งของอี้ป๋อทำให้เซียวจ้านรู้ว่าก่อนที่เขาจะตื่นมาคงไปคุยกันเสร็จสรรพอี้ป๋อจึงขึ้นมาคุยเรื่องรับผิดชอบลูกเดียว


ทำไมเจ้าไม่ค้านพวกท่านเขาไป  เจ้าอยากแต่งงานกับข้านักหรือเราไม่ได้รักกันดังนั้นลืม...


ข้าไม่ลืม!  หยุดพูดเสียให้ข้าเอาแต่ลืมได้หรือไม่ในเมื่อข้าตั้งใจทำมันลงไป  ยานั่นก็ส่วนหนึ่งแต่เรามีอะไรกันแล้ว  ข้าไม่สามารถเพิกเฉยได้


เซียวจ้านสะดุ้งร่างเฮือกใหญ่ลืมสิ้นทุกความเจ็บตรงส่วนนั้นเมื่อได้ยินเสียงตวาดลั่นของอี้ป๋อ  ใบหน้าเย็นชาเริ่มฉายอารมณ์โกรธออกมาเรื่อยๆเพราะเซียวจ้านเอาแต่จะให้ลืมเรื่องเมื่อคืนอยู่ได้  เพียงเท่านั้นเป็นเซียวจ้านเองที่เงียบไป


อี้ป๋อเอาจริงกับเรื่องนี้เขารู้...แต่ทำไมต้องอยากรับผิดชอบขนาดนี้กัน


เราเป็นของกันและกันแล้วเซียวจ้าน  เรื่องนี้หาได้เท็จไม่  เราเป็นผัวเป็นเมียกันแล้วจะให้ข้าลืมสิ้น  ข้าทำไม่ได้


แค่กๆๆ


เซียวจ้านที่กำลังกลัวเสียงตวาดของอี้ป๋อเลยยกยาขึ้นมาดื่มแก้อาการกลัวต้องสำลักน้ำยาขมๆเมื่อได้ยินกับคำว่า ผัวเมียจากปากชายเย็นชาดุจหิมะในหน้าหนาว  พูดเต็มปากเต็มคำไม่อายปาก


ดื่มดีๆ


จะให้ข้าดื่มดีๆไม่สำลักได้อย่างไร  คนอย่างเจ้าพูดคำนั้นออกมาไม่อายปากทำไปได้ยังไงกัน


มันคือเรื่องจริง


เรื่องจริงอะไรใครเป็นผัวใครเป็นเมีย  เจ้าอย่ามากล่าวความสามหาว


อี้ป๋อไม่ได้เถียงอะไรออกไปเพียงแต่ใช้นิ้วเรียวชี้ไปที่ตัวเองก่อนจะชี้ไปที่เซียวจ้านแทนคำตอบด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง  เซียวจ้านเบิกตากว้างปัดนิ้วชี้นั่นออกไปให้ห่างตัว


อี้ป๋อ!  เจ้ามันไร้ยางอาย  เจ้าไม่ใช่ผัวข้านะ!


แล้วใครครางให้ข้าว่าขอแรงๆ  ใครคนนั้นนั่นแหละที่เป็นเมียข้า


อี้ป๋อพูดออกมาชัดถ้อยชัดคำแต่หน้าตาหาได้แดงไม่  มีแต่เซียวจ้านนี่แหละที่หน้าเห่อร้อนแดงเป็นตำลึงสุก  ไม่เกี่ยงความจริงก็ได้ว่าเมื่อคืนเขาร้องขออี้ป๋อไป  แต่เอามาพูดหน้าตายก็เกินคนไปแล้วนะอี้ป๋อ


นอนตะแคงดีๆข้าจะทาไพรให้  หากดื้อข้าจะพูดให้เจ้าอายอีก


ไม่แล้ว  เซียวจ้านไม่ดื้อแล้ว  หากยังต่อปากต่อคำคนหน้าไม่อายอย่างอี้ป๋อมีหวังลำเลิกเรื่องเมื่อคืนขึ้นมาอีกแน่  ลำตัวบางเลื่อนลงมานอนตะแคงข้างแต่โดยดีก่อนที่อี้ป๋อจะค่อยๆเปิดผ้าห่มออกช้าๆจนเห็นบั้นท้ายอวบไร้กางเกงปกคลุมเต็มตา


นี่เจ้าจะทำอะไรข้าอี้ป๋อ?   เจ้าอย่าบอกนะว่าจะทาไพรตรงนั้นของข้า  ไม่นะข้าไม่ยอม


เห็นมาหมดแล้วเจ้าจะเหนียมอายอะไร  ทีเมื่อคืนเจ้าเอาแต่ครางชื่อข้าไม่เห็นอาย


เป็นอย่างไรล่ะเซียวจ้าน  หากยังเถียงอี้ป๋อเขาก็จะพูดจาลามกใส่เยี่ยงนี้แหละ  พอเซียวจ้านได้ยินเข้าถึงกับเม้มปากอุดเสียงไม่ให้พูดออกมาได้อีก  ไม่อย่างนั้นอี้ป๋อไม่หยุดพูดแน่นอน


เฮอะ!  ทีตอนอื่นจะพูดทีก็กลัวดอกพิกุลร่วงจากปาก  ทีอย่างนี้พูดได้พูดดีหาได้มาตรฐานไม่!!


นิ้วเรียวของอี้ป๋อแต้มไปที่ไพรสีเขียวในกระปุกหม้อดินเผาอันเล็กก่อนจะสูดหายใจเข้าสองสามครั้งและจ้องมองไปที่กลีบดอกไม้บวมเป่งจากฝีมือเขาเอง  กลีบดอกไม้บอบบางที่ถูกเขารุกรานอย่างเอาแต่ใจมันก็อดไม่ได้ที่มือจะสั่นด้วยใจเต้นรัว


แต่เหมือนมีบางอย่างที่เขาต้องทำก่อนป้ายไพรตามโพยที่เวินฉิงเขียนเอาไว้  น้ำรักของเขายังคงคั่งค้างในนั้นซึ่งมันจะพาลทำให้คนที่นอนตะแคงข้างให้ปวดท้องได้


อ้ะ  อ่า  อ้ะ  อี้ป๋อเจ้าแน่ใจหรือว่าเจ้าทายาให้ข้า?”


เซียวจ้านเอ่ยถามด้วยความสงสัย  ทาไพรธรรมดาเหตุใดต้องสอดนิ้วเข้ามาลึกด้วย  ยิ่งสอดเข้ามามันก็ยิ่งเจ็บไปถึงสมอง  เซียวจ้านรู้สึกว่ามันแปลกเหลือเกินจนกลั้นเสียงครางแผ่วไว้ไม่อยู่


อี้ป๋อ  อ้ะ  เจ้าอย่าสอดเข้ามา  อี้ป๋อนิ้วเรียวทั้งห้าจิกเกร็งไปที่ผืนผ้าที่นอนแน่นและขมวดคิ้วกลั้นความเจ็บระคนเสียวขาดใจ  เสียงชื้นแฉะจากด้านหลังทำเอาเซียวจ้านนิ่งแข็งไปทั้งตัว


...เอือก...


ที่นี่มีผีกลืนน้ำลายอีกแล้วหรือ?



100%

#ม่านวิวาห์อลเวง 

 



นักอ่านสามารถซื้อ #ม่านวิวาห์อลเวง แบบอีบุ๊คได้ที่  คลิกที่นี่

ศึกษาวิธีการซื้อได้ที่  คลิกที่นี่

หรือสามารถติดต่อสอบถามผ่านแอคทวิตเตอร์ @porzhan



 


ฝากติดตามและเป็นกำลังใจผ่าน #ม่านวิวาห์อลเวง ด้วยนะคะ


ช่องทางการติดตามการอัพเดตแฟนฟิค

TWITTER : @porzhan

AUTHOR : SNOOKY

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.224K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,419 ความคิดเห็น

  1. #2321 My love markbam (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 23:44
    ป๋อจะได้เมียแล้วป้าว อิอิ
    #2,321
    0
  2. #2193 nokmalody (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2562 / 14:41
    สนุกมากๆค่ะ...อ่านแล้วมีความสุขสุดๆไปเลย
    #2,193
    0
  3. #2181 Lazy_g (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2562 / 09:58
    เซียวจ้านน่ารักกก ใกล้ชิดสนิทสนมกันขึ้นเยอะ ตอนหน้าโดนยา อรุ่มมม
    #2,181
    0
  4. #2075 หัวเห็ดรักเหม่งน้อย (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2562 / 07:56

    ยาช่วยแต่ใจใคร่กันอยู่แล้ว ขอบคุณท่านอาซีเฉินและท่านอาเวิงฉิง
    #2,075
    0
  5. #2032 ...mauve (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2562 / 11:00
    ผู้ใหญ่เขาเอ็นดูหนูถึงขนาดจะจังหนูไว้กับหลานตัวเองแล้วจ้าน
    #2,032
    0
  6. #1772 ChonladaDao (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 10:34
    จ้านสดใสจังเลยลูก
    #1,772
    0
  7. #1722 pondww♥ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 18:30
    น่ารักกันจังเลย ขยับเข้าใกล้กันเรื่อยๆแล้ว น้าเวินฉิงแผนสูงอ่ะ แกล้งหลานแบบนี้สงสัยจะได้เลี้ยงเด็ก แง;--;
    #1,722
    0
  8. #1446 Zeexpxp (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 22:52
    แกเค้าจะโล้สำเภากันชั่ยมั้ย
    #1,446
    0
  9. #1004 minnnnions (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 11:55
    ท่านดีไม่หมดดด จ่ายตลาดก็ย่อมได้
    #1,004
    0
  10. #983 วั่งเซี่ยน (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 21:16

    เตรียมพร้อมค่ะทิชชู่ยาดมยาลมยาหม่อง

    ????????????????????????????

    #983
    0
  11. #947 zebra (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 22:02

    เดินไปหยิบทิชชู่

    พร้อมแล้ว

    #947
    0
  12. #942 21pcr (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 07:04
    สามีที่ดี จ่ายตลาดเป็นภรรยาไม่ต้องเหนื่อย5555
    #942
    0
  13. #869 -SUPHATSARA- (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 17:32
    เตรียมทิชชู่นี่คือเลือดกำเดาไหลปะคะ?😂
    #869
    0
  14. #862 Nilprapa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 12:05
    เพิ่งเคยเข้ามาอ่าน
    #862
    0
  15. #833 Wrn Js (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 13:05
    รอดูหน้าหลานเลยย
    #833
    0
  16. #831 Wrn Js (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 12:45
    อยากเห็นหน้าหลานแล้ววว
    #831
    0
  17. #645 toto (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 01:53

    มีความน่ารักพ่อแง่แม่งอน อยากอุ้มหลานแล้ว

    #645
    0
  18. #625 Preemmiis (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 18:30
    เซียวจ้านเขาจอมดื้อจริงๆ
    #625
    0
  19. #535 bb1a1n (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 19:07
    ทีมลุ้นว่าจะรักกันยังไงค่าาา แต่ดูเหมือนจะสนใจหน่อยๆแล้วใช่ไหมน้าาา..
    #535
    0
  20. #433 กัลยา (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 04:22

    สนุกมากค่ะหน้ารักมากอ่านเพลินมาก??????????‘???’“

    #433
    0
  21. #432 FirstAugust (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 04:08
    ไปออกเดทกันที่ตลาด ตอนต่อไปนี่มีอะไรให้กลืนน้ำลายแน่ใช่ไหมคะ เตรียมทิชชูซับเลือดรอเลยค่ะ
    #432
    0
  22. #430 AlwaysDmHp (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 18:38

    แงงง ชอบอ่ะ อยากอ่านต่อแล้ว เตรียมทิชชูรอแล้วค่า

    #430
    0
  23. #422 Alwaysadly (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 05:31
    ปูเสื่อปูหมอนรอเลยค่ะ เราจะเกาะขอบเตียงแน่ๆ
    #422
    0
  24. #420 ปั๋วปั๊วะ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 17:22

    ก็ไม่ได้อยากอ่านตอนต่อไปเท่าไรหรอกนะคะ แค่เราเหมาทิชชู่พร้อมซื้อถังออกซิเจนรอไว้แล้ว

    #420
    0
  25. #419 B O W II E Z (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 17:16
    ชอบความสดใสของเซียวจ้าน เหมือนเข้ามาเป็นพลังบวกให้อี้ป๋อ แม้จะทำให้ปวดหัวไปบ้างก็เถอะ 5555

    รอตอนหน้านะคะ จะเตรียมทิชชูไว้โหลนึงเลย อิอิ
    #419
    0