[REWRITE] ม่านวิวาห์อลเวง [Chaotic wedding] #ป๋อจ้าน MPREG AUTHOR : SNOOKY

ตอนที่ 7 : 第7 集 ม่านวิวาห์อลเวง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,616
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,253 ครั้ง
    18 เม.ย. 63

ตอนที่ 7 ม่านวิวาห์อลเวง

 

 

ฟังกันที่ไหนเล่า  เซียวจ้านคร้านจะเถียงเลยเดินตามแรงอี้ป๋อที่กำลังจูงแขนราวกับเป็นเด็กน้อยเข้าไปในตลาดขายของสดแทน  เมื่อแผนทำตัวดื้อด้านไม่ได้ผลก็ตามใจเขาหน่อยละกันเผื่ออี้ป๋อจะใจดีให้ซื้อสุรากลับเรือน


ไข่ไก่จ้าไข่ไก่


เสียงบรรดาแม่ค้าส่งเสียงชวนให้สองชายหนุ่มเดินเข้าไปดูไข่ไก่สดใหม่  ยิ่งเห็นว่าสองบุรุษหน้าตาหล่อสมชายชาติตระกูลดีก็ยิ่งส่งเสียงอ่อนเสียงหวาน  อี้ป๋อพยักหน้าให้เซียวจ้านเป็นเชิงว่าให้เข้าร้านนี้เซียวจ้านเลยต้องเดินตามเข้าไป


อัศจรรย์!  เซียวจ้านรู้สึกเหมือนโลกมันกำลังพลิกคว่ำเมื่อเกิดเรื่องไม่คาดฝัน  คนอย่างหวังอี้ป๋อชายเย็นชาและดูท่าแล้วไม่น่าจะสันทัดเรื่องจ่ายตลาดแต่กลับเลือกไข่แต่ละใบอย่างชำนาญและมีความรู้  มันเป็นอย่างนี้ได้อย่างไรกัน


เดี๋ยวนะอี้ป๋อ  เจ้าเลือกเป็นได้อย่างไรกันข้ายังเลือกไม่เป็นเลย


ไข่ไก่ให้ดูที่น้ำหนักที่สี  อย่างใบนี้สีนวลแสดงว่าสดใหม่แล้วเปลือกไม่เรียบบาง  หากเรียบบางแสดงว่าเป็นไข่เก่า


ไม่น่าเชื่อ...


ราวกับเห็นสิ่งมหัศจรรย์บนโลกใบนี้  ดวงตากลมโตของเซียวจ้านเบิกกว้างและมองใบหน้าของอี้ป๋อด้วยความรู้สึกทั้งแปลกใจและทึ่ง  ม่เพียงแต่เซียวจ้านเท่านั้นแม้แต่แม่ค้ายังยิ้มให้กับความเก่งของชายสมัยนี้


ก็เชื่อซะสิ  เอาล่ะแม่ค้าข้าเลือกแล้วช่วยห่อและคิดเงินเลย


แม่ค้ารับไข่ในตะกร้าที่อี้ป๋อเลือกเอาไว้ประมาณยี่สิบใบเศษมาคิดเงินและยื่นให้ก่อนที่อี้ป๋อจะเดินไปซื้ออย่างอื่นต่อท่ามกลางเซียวจ้านที่ดูเหมือนจะศิโรราบให้อี้ป๋อเล็กน้อย  เดินตามต้อยๆและยิ้มชื่นชมอี้ป๋อไปพลางๆจนซื้อของเกือบเสร็จทุกอย่าง


อี้ป๋อ...เจ้าบอกข้าหน่อยได้หรือไม่ว่าเจ้าจ่ายตลาดเป็นได้เยี่ยงไร  ปลาเอยหมูเอย  เจ้าซื้อได้สดจนใครต่างชม


เจ้าจะอยากรู้ไปทำไมกัน?” อี้ป๋อยังคงเป็นอี้ป๋อวันยันค่ำ  หากไม่ใช่เรื่องจำเป็นก็ไม่อยากจะเล่านักหรอก


เอาเถิดข้าอยากรู้


เด็กๆข้ามาที่ตลาดกับแม่บ่อยๆ  พอแม่ข้าเสียไปตั้งแต่เด็กก็...น้ำเสียงของอี้ป๋อหม่นลงอย่างเห็นได้ชัดเสียจนเซียวจ้านอยากจะเอามือมาตบปากตัวเองเสียจริง  เขาเองก็ไร้แม่ตั้งแต่เด็กเลยเข้าใจดีว่านี่น่ะเหมือนจี้ใจดำอีกฝ่ายเต็มๆ


อ่า  ช่างเถิด ข้าว่าแม่เจ้าต้องภูมิใจเจ้ามากๆเลยอี้ป๋อ


รอยยิ้มสวยหันไปคลี่ให้อี้ป๋ออย่างจริงใจ  ประจวบเหมาะดวงตานิลหันมามองจ้องลึกเข้าไปในดวงตาน้ำตาลอ่อนอย่างตกในภวังค์  กลีบปากบางชมพูเวลายิ้มแล้วเหมือนเวลามันหยุดนิ่ง  อี้ป๋อไม่สามารถละสายตาจากความงามตรงหน้าได้เลย


ท่ามกลางเสียงจอแจในตลาดไม่ได้ทำให้เซียวจ้านและอี้ป๋อหงุดหงิดใจแต่ยังคงมองหน้ากันและกัน  ชั่ววูบเสี้ยววินาทีมุมปากของอี้ป๋อผุดรอยยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะหันหน้าไปอีกทาง  แค่นั้นก็ทำให้เซียวจ้านสบายใจแล้วว่าอีกฝ่ายคงยกโทษที่ไปจี้ปมเข้าให้


แต่หารู้ไม่ว่าอี้ป๋อไม่ได้รู้สึกเสียใจที่เล่าเรื่องแม่ตัวเองสักนิด  แต่ถ้าหากเล่าออกมาแล้วได้รับความจริงใจจากเซียวจ้านขนาดนี้อี้ป๋ออยากแสร้งเศร้าอีกเสียหน่อยจริงๆ


น้าฮะ  ข้าอยากได้น้ำตาลปั้นอันนี้


ออกไปให้พ้นร้านข้าหน่อยเจ้าเด็กไม่รู้หัวนอนปลายเท้า ข้าจะขายของ เจ้ามายืนเกะกะลูกค้าไม่เข้าร้านข้าพอดี  ไป!


เซียวจ้านเดินก้มหน้าก้มตานับของในมือที่ตัวเองช่วยอี้ป๋อหิ้วมาว่าครบหรือไม่แต่ปลายหูต้องกระดิกไปกับเสียงเอ็ดของผู้ใหญ่ที่ไล่เด็กเนื้อตัวมอมแมมคนหนึ่งให้ไปจากหน้าร้านขายน้ำตาลปั้นอย่างใจร้ายใจดำ


อี้ป๋ออาจจะแค่ยืนมองแต่กับเซียวจ้านนั้นไม่ใช่  เรียวขายาวรีบเดินสาวเท้าไปใกล้และควักเงินในกระเป๋ากางเกงยื่นให้นางก่อนจะคุกเข่าให้ตัวเสมอกับเด็กชายเนื้อตัวมอมแมมพร้อมคลี่รอยยิ้มเอ็นดูให้


ว่าไงเจ้าหนูข้าจ่ายเงินให้แล้ว  เจ้าอยากได้อันไหนหรือ?”


อันนี้  ข้าอยากได้กระต่ายอันนี้


ย่อมได้


เซียวจ้านยื่นมือไปหยิบน้ำตาลปั้นรูปกระต่ายกำลังหมอบคลานนั่นยื่นส่งให้เด็กชายเนื้อตัวมอมแมมและด้วยความเอ็นดูไร้ความรังเกียจ  มือนิ่มขาวผ่องเอื้อมไปลูบหัวเด็กนั่นช้าๆและหัวเราะไปกับความน่ารักเมื่อได้ของที่ชอบ


เด็กเนื้อตัวมอมแมมยิ้มกว้างไปเลียน้ำตาลปั้นไปยิ่งทำให้นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเอ็นดูไปกันใหญ่  แต่เซียวจ้านคงไม่รู้ว่าข้างหลังตัวเองนั้นชายที่มาด้วยกันก็ยืนมองภาพผู้ใหญ่ใจดีที่สวยไปทั้งจิตใจและหน้าตากำลังคุยกับเด็กมอมแมมด้วยรอยยิ้มกว้าง


ขอบคุณ  พูดสิว่าขอบคุณอี้ป๋อยิ้มอยู่สักพักก็เดินเข้าไปใกล้เด็กคนนั้นและกำชับเสียงเข้มให้เด็กรู้มารยาทเวลาผู้ใหญ่ให้ของ  เด็กชายตัวเล็กก้มหัวให้และเอ่ยขอบคุณก่อนจะวิ่งถือน้ำตาลปั้นไป


ความจริงข้าไม่ได้หวังให้เขาขอบคุณเลยอี้ป๋อ  เจ้าไม่น่าไปดุ


เราต้องสอนเขาด้วยสิไม่อย่างนั้นจะโตไปเป็นเจ้าพอดี


เอ้ะ?  เดี๋ยวนี้อี้ป๋อท่าจะผีเข้าแล้วกระมัง  นอกจากจะพูดยาวๆกับเขาเสียยังค่อนขอดเก่งอีกด้วย  ปากร้ายจิกกัดเจ็บเป็นมดแดงบนต้นมะม่วงไม่มีผิดเพี้ยน


เจ้าว่าข้าหรืออี้ป๋อ!


ชอบเด็กหรือไง?” มือเรียวทำท่าจะชกแขนอี้ป๋อให้หายเคืองแต่อี้ป๋อกลับถามขึ้นมาเสียก่อน


อืม  ใครบ้างไม่ชอบเด็ก  จะว่าไปข้าเองก็เคยคิดตลอดว่าหากข้าเจอนางในฝันข้าก็อยากมีครอบครัวกับนาง  มีลูกสักสองคนไว้เป็นโซ่ทองคล้องใจ  เป็นแก้วตาในชีวิต


ดวงตาของเซียวจ้านทอแสงออกมาด้วยจินตนาการที่เคยคิดเอาไว้  มันเป็นเรื่องจริงที่เซียวจ้านอยากจะมีในอนาคตจึงถ่ายทอดออกมาอย่างสวยงาม  แต่อี้ป๋อกลับขบกรามหันหน้าไปทางอื่นจนเซียวจ้านงงไปหมด


เจ้าไม่อยากมีลูกหรือไงถึงได้ไม่พอใจความคิดข้า?” ไหล่บางกระแทกไปที่ไหล่ซ้ายของอี้ป๋อข้างๆนิดหน่อยเป็นเชิงหยอกล้อหยอกถาม  อี้ป๋อทำท่าจะเดินนำไปเซียวจ้านเลยเดินตามเพื่อจะตื้อคำตอบให้ได้


ชายทุกคนก็อยากมีลูกด้วยกันทั้งนั้น เจ้าเองก็อยากมีข้ารู้ ไฉนเราไม่หานางคู่ใจและล่มงานแต่งเสีย  เจ้าแต่งกับข้าเจ้าจะไม่มีลูกนะ


นี่เจ้าไม่รู้ตัวเลยหรือ..?”


อี้ป๋อชะงักฝีเท้าที่กำลังเคลื่อนไปข้างหน้าเพื่อหยุดถามสิ่งที่ก่อกวนใจ  เรื่องลูกที่เซียวจ้านว่าเจ้าตัวไม่รู้เลยหรือไงกันว่าตัวเองแปลกจากชายทั่วไป  ต่อให้แต่งกับเขาก็มีลูกได้ไร้ปัญหา  เรื่องแบบนี้มีบนโลกด้วยหรือที่เจ้าตัวไม่รู้


ข้าต้องรู้เรื่องอะไร..?”


อี้ป๋อถอนหายใจออกมาและส่ายหัวใส่  ในเมื่อเจ้าตัวไม่รู้ก็ขี้คร้านจะเล่าปล่อยให้ไม่รู้ต่อไปน่ะดีแล้ว  อยากบอกเมื่อไหร่อี้ป๋อค่อยบอกละกัน  ตอนนี้สายมากแล้วต้องรีบกลับเรือนเพราะกว่าจะถึงน่าจะบ่ายคล้อยพอดีปล่อยให้คนอยากรู้เดินตามเดินถามไป

 


ซือจุย  เจ้าเอาโพยนี้ไปยื่นให้ร้านยาสมุนไพรเจ้าเดิมที่ข้าเคยให้ไปซื้อนะ


อีกด้านซือจุยถูกเวินฉิงเข้ามาในเรือนก่อนจะยื่นโพยในมือให้ซือจุยรับไปอ่านและพยักหน้าให้  ตัวยาที่ว่าซือจุยก็ไม่รู้จักหรอกแต่ร้านเดิมที่เวินฉิงมักจะให้ไปซื้อยาเข้าเรือนบ่อยๆซือจุยรู้จักดี


ขอรับ” 


เวินฉิงพยักหน้าและทอดสายตามองแผ่นหลังเด็กหนุ่มเดินไปจนสุดลูกตาด้วยรอยยิ้มมีแผนอะไรบางอย่าง  ประจวบเหมาะกับซีเฉินเดินเข้ามาในห้องรับรองพอดี


ยิ้มอะไรเวินฉิง?” 


นางยิ้มให้เล็กน้อยและเขยิบที่ให้ซีเฉินนั่งลงข้างๆ  ความอยากรู้ของเขามีมากเวินฉิงรู้ดีแต่เรื่องนี้จะพูดออกไปไม่ได้ในเมื่อหน้าต่างมีหูประตูมีช่อง


เวินฉิง เจ้าให้ซือจุยไปซื้ออะไรหรือ?”


เรื่องนี้เดี๋ยวท่านก็รู้ซีเฉิน  หน้าที่ท่านคือทำอย่างไรก็ได้ให้คืนนี้อี้ป๋อกับเซียวจ้านอยู่ห้องเดียวกันไร้ทางออกมาได้ก็พอ


ซีเฉินเบิกตากว้างจากกันเล็กน้อยและย่นคิ้วใส่  พอนางขยิบตาให้ก็เป็นอันเข้าใจตรงกันว่าเวินฉิงคงอยากได้หลานสะใภ้ใจจะขาดแน่นอน


ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะทำ  ข้าเห็นว่าเจ้าดูท่าไม่ชอบคุณชายเซียวจ้าน


มันเป็นคำสาบานกันระหว่างตระกูลท่านไม่ใช่หรือ?  อีกอย่างเห็นเซียวจ้านแบบนั้นข้าเปลี่ยนความคิดจากเหม็นหน้าเป็นพึงพอใจแล้วล่ะซีเฉินส่งสีหน้าเครื่องหมายคำถามไปให้นางคนรักก่อนที่นางจะคลี่ยิ้มให้และเอามือวางมาที่มือหนาของชายคนรักข้างกาย


ดื้อด้านไปหน่อยแต่ก็เป็นสีสันในชีวิตอี้ป๋อไม่ใช่หรือ  ข้ารู้น่าว่าอี้ป๋อน่ะมีความสุขเพิ่มขึ้นทุกวัน  อีกอย่างเซียวจ้านเป็นคนฉลาดข้าดูออกว่าคู่ควร


ข้าคิดไม่ผิดเสียจริงที่แต่งงานกับเจ้า  เวินฉิงของข้าทั้งสวยและฉลาดเวิน
ฉิงก้มหน้าเล็กน้อยและยิ้มเอียงอายให้กับคำชมของสามี  แต่เหมือนสองสามีภรรยาจะหวานกันได้ไม่นานตัวขัดคอก็เข้ามาพอดี


เวินฉิงอยากจะถอนคำชมเมื่อกี้เสียจริง

 



ข้ากับอี้ป๋อกลับมาแล้ว  ได้ของมาครบด้วย


เสียงร่าเริงอันเป็นเฉพาะตัวของเซียวจ้านดังขึ้นก่อนที่เวินฉิงจะส่ายหัวถอนหายใจ  นางจะไปตกใจหรือแปลกใจอะไรกับแค่ซื้อของมาครบในเมื่อนางรู้ดีอยู่แล้วว่าถ้าอี้ป๋อไปยังไงของก็ได้มาครบและมีคุณภาพแน่นอน


อ้าว  ทำไมไม่มีใครแปลกใจเลย?”


ฮ่าๆ  คุณชายเซียวจ้านไม่ต้องสงสัยไปหรอก  คนที่บ้านนี้รู้กันดีอยู่แล้วว่า
อี้ป๋อจ่ายตลาดเป็นเลยไม่มีใครตกใจ  เจ้าเพิ่งกลับมาร้อนๆไปอาบน้ำอาบท่าไปแล้วมื้อเย็นลงมาทานข้าว


ซีเฉินหัวเราะให้กับใบหน้าอันแสนตลกของเซียวจ้านเมื่อทำหน้างงเป็นเครื่องหมายคำถามเสียยิ่งกว่าตอนที่ซีเฉินทำเสียอีก  เลยจัดการไล่ไปอาบน้ำอาบท่าเสียขืนอี้ป๋อกับเซียวจ้านอยู่ตรงนี้เขากับเวินฉิงพลอยทำอะไรไม่ได้พอดี


เก่งไปหมดสินะ หมั่นไส้จริงอี้ป๋อย่นคิ้วใส่เซียวจ้านที่หันมาประชดประชันสะบัดหน้าเดินหนีขึ้นบันไดไป  ซีเฉินบอกอี้ป๋อหน่อยสิว่าอี้ป๋อทำอะไรผิด 

 

 

                                         

 

บนโต๊ะอาหารเย็นเป็นเพียงโต๊ะไม้เตี้ยๆพอดีกับเก้าอี้ที่ไม่สูงมาก  ราวกับจัดแจงที่นั่งเอาไว้ล่วงหน้าเพราะซีเฉินขยับไปนั่งกับเวินฉิงและให้อี้ป๋อกับเซียวจ้านนั่งข้างกันสองคน  สองชายนั่งเบียดกันน่าอึดอัดไม่เท่าเซียวจ้านเหม็นหน้าอี้ป๋อสักนิดกินไปค่อนขอดไป  ใช่สิพ่อคนเก่งทำได้เสียทุกอย่าง


นี่เจ้ายังไม่เลิกงอนพวกข้าอีกหรือที่ไม่ได้บอกว่าอี้ป๋อเก่งเรื่องจ่ายตลาด?”


ซีเฉินถามขึ้นระหว่างมื้ออาหารทำเอาคนที่อายุน้อยกว่าอย่างเซียวจ้านรู้ว่ากิริยาเขาชักจะไม่เหมาะสมและทำให้ซีเฉินเข้าใจผิดว่าก้าวร้าวจึงรีบยกมือมาโบกเป็นพัลวัน


ไม่ใช่เยี่ยงนั้นท่านอาซีเฉิน  ข้าหาได้โกรธเคืองหรืองอนท่านอาท่านน้าไม่  ข้าแค่หมั่นไส้พ่อดอกพิกุลข้างๆ ชอบทำข้าขายหน้า  เก่งนักทำไมไม่เอ่ยปากบอก


ฮ่าๆ  เยี่ยงนี้เองหรือ?  เจ้าก็น่าจะรู้ว่าอี้ป๋อไม่ค่อยพูดค่อยจา  จะให้อวดตนก็ดูท่าว่าจะไม่ใช่ตัวเขานะ  ยังไงเจ้าก็อย่าถือสาเลย  ทานข้าวเถอะ


ข้าขออภัยที่เสียมารยาท


เซียวจ้านยกมือทั้งสองมาผสานกัน ข้อศอกขนานราบไปกับพื้นแล้วก้มหัวขอโทษ  ซีเฉินส่ายหน้าเป็นเชิงว่าไม่ถือสาอะไรผิดกับเวินฉิงที่ดูท่าจะไม่สนอะไรบนโต๊ะอาหารเลยด้วยซ้ำ


เวินฉิงเจ้ามองหาอะไรอยู่หรือ?”


ซีเฉินถามภรรยาข้างๆจนนางต้องแอบใช้ข้อศอกกระทุ้งเอวหนาไปเล็กน้อย  คิดจะให้เสียการเสียงานกันหรือไงกันนะซีเฉิน  พอซีเฉินจำความได้ถึงเรื่องที่เคยคุยกันก็รีบหัวเราะกลบเกลื่อน


เจ้ารอน้ำอยู่หรือ  จริงสิพวกนางรับใช้ยังไม่เอาออกมาให้เลยนี่


ข้าจะไปตามให้


อี้ป๋อเห็นว่าทั้งสองอาน้าพูดเรื่องน้ำก็ว่าจะอาสาลุกไปตามนางในครัวมาให้  อีกอย่างพอเห็นว่าเซียวจ้านเบื่อจะนั่งข้างๆเขาก็อดรู้สึกแปลกๆในใจไม่ได้  หากลุกไปสักพักเซียวจ้านอาจจะมีความสุขกว่านั่งข้างๆเขากระมัง


เดี๋ยว  เจ้าจะไปทำไมนั่งนี่แหละ  เดี๋ยวพวกนางก็มา  นั่นไงเดินมาแล้ว


แต่สิ่งที่อี้ป๋อรู้สึกแปลกๆมาทั้งหมดกับถูกกระชากทิ้งให้หายไปด้วยมือบางที่เอื้อมมาคว้ามือขาวผ่องแต่หยาบหนานั่นเอาไว้หลวมๆเพื่อห้ามยั้งไม่ให้อี้ป๋อเดินไปจากที่นั่ง  ดวงตาสีนิลค่อยๆไล่สายตาลงไปเรื่อยๆถึงมือที่ประสานจับตัวเองไว้และยกยิ้ม


อะแฮ่มๆ  นั่ง  แค่กๆ  เถอะ


ซีเฉินยิ้มกรุ้มกริ่มไปที่มือของเซียวจ้านที่จับมืออี้ป๋อไม่ปล่อยและยกมือขึ้นมาปิดปากแกล้งไอเป็นเชิงแซว  แต่ดูท่าว่าเจ้าตัวทั้งสองจะไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยสักนิด  แถมยังทำหน้าทำตาราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น  มือบางค่อยๆละมือออกจากมือหนาและวางบนตักตัวเองตามเดิมเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยอมนั่ง


มือไวกันจริงเชียว  อยากรู้นักว่าอย่างอื่นจะไวไหม


ท่านน้าเวินฉิงว่าอะไรหรือ  ข้าไม่ได้ยินถนัดนัก


อี้ป๋อที่กำลังคว้าตะเกียบมาไว้ในมือย่นคิ้วมองไปยังเวินฉิงที่พูดพึมพำออกมาราวกับบ่นกับตัวเองไม่ได้ตั้งใจให้ใครได้ยิน  แต่อี้ป๋อมีความอยากรู้มากนักเลยต้องถามออกไป


ข้าไม่ได้ว่าอะไรนี่  พวกเจ้าช้าเสียจริงไหนล่ะน้ำ


นี่เจ้าค่ะ  พวกข้ามัวแต่ชงชาเลยช้าขออภัยด้วย


เวินฉิงหันไปตอบอี้ป๋อทีหันไปหานางในเรือนทีและว่ากล่าวเป็นเชิงตำหนิ  ข้าวมาก่อนแต่น้ำตามมาทีหลังได้เยี่ยงไรกัน  พอเซียวจ้านเห็นว่าจะเป็นเรื่องใหญ่ไปทำไมกับน้ำแค่นี้เลยเอื้อมมือว่าจะไปหยิบกาน้ำชาทั้งสองนั่นมาไว้บนโต๊ะเอง


เจ้า!  หยุดเลยนะข้าหยิบเอง


เวินฉิงออกอาการพิรุธรีบเดินเข้ามาหยิบกาน้ำชาที่หน้าตาคล้ายกันแต่แตกต่างเพียงแค่สีไว้ในมือก่อนที่เซียวจ้านจะคว้าเอาไว้ได้  ดวงตากลมหรี่ลงเป็นเชิงสงสัยเล็กน้อยแต่ก็ไม่อยากจะอะไรมากและก้มหน้าคีบพริกหวานเข้าปากไป


กานี้ของพวกเจ้า  ส่วนกานี้ของข้ากับซีเฉิน


เหตุใดต้องแยกขนาดนี้ด้วยท่านน้า  มื้อก่อนๆก็ไม่เห็นจะอะไรนี่?” 


เป็นเซียวจ้านที่ยั้งความสงสัยของตัวเองเอาไว้ไม่อยู่เลยเอ่ยถามออกไป  อี้ป๋อย่นคิ้วเล็กน้อยเมื่อตัวเองก็อยากรู้เช่นกันแต่ขี้คร้านจะถามเพราะไม่ใช่นิสัยจึงได้แต่รอฟังคำตอบ


ถามมาก  ซีเฉินกับข้าไม่ใช่รุ่นหนุ่มเหมือนพวกเจ้านะ  พวกข้าต้องพึ่งสมุนไพร


อย่างนี้นี่เอง


ใช่แล้วล่ะ  เวินฉิงมักจะเตรียมสมุนไพรในน้ำชาเอาไว้  ช่างเถิดน้ำชาตรงหน้าเจ้ารีบรินดื่มเสียก่อนที่จะเย็นชืด


วันนี้เป็นอะไรนักหนากับน้ำชาเนี่ย  มื้อก่อนๆก็ไม่เห็นจะให้ความสำคัญเท่าไหร่แต่มื้อนี้คะยั้นคะยอให้อี้ป๋อและเซียวจ้านดื่มจนกดดันไปหมด  จะไม่รินใส่แก้วดื่มก็ไม่ได้เมื่อสองสายตาเอาแต่จ้องมาที่เซียวจ้านและอี้ป๋อไม่หยุด


อี้ป๋อเองก็รู้สึกแปลกใจแต่หาได้ตั้งคำถามไม่ เลยหยิบกาน้ำชาตรงหน้ามารินใส่แก้วตัวเองก่อนที่ซีเฉินจะจ้องมาที่แก้วของเซียวจ้านด้วย  บังคับให้รินใส่แก้วเซียวจ้านอย่างโจ่งแจ้งขนาดนี้อี้ป๋อไม่รินให้คงถูกหาว่าไร้มารยาทน่าดู


อ่ะ  ดื่มซะสิ


อีกแล้ว  เวินฉิงยื่นมือมารองฐานแก้วของเซียวจ้านที่กำลังยกมันจรดริมฝีปากแต่ชักช้าไม่ได้ดั่งใจเลยต้องใช้นิ้วสวยดันให้ขอบแก้วมันแตะกับกลีบปากแนบชิด  เซียวจ้านฉงนใจเล็กน้อยแต่ก็ยอมให้น้ำชาเหล่านั้นเข้าปากไป


เจ้าด้วยดื่มสิอี้ป๋อ  หรือจะให้ข้าป้อนเหมือนตอนนั้น...


ไม่ให้เวินฉิงเล่าความยามเป็นเด็กให้อับอายเซียวจ้านข้างๆแน่นอน  อี้ป๋อจัดการกระดกน้ำชาในแก้วใส่ปากทีเดียวรวดไม่อย่างนั้นวีรกรรมดื้อด้านผิดกับตอนนี้ครั้นยังไม่ประสีประสาคงได้ถึงหูเซียวจ้านแล้วโดนล้อไปสามชาติแน่ๆ


ดีมาก  มาๆทานข้าวต่อ  ระหว่างทานก็ดื่มน้ำชากันไปด้วยล่ะเดี๋ยวติดคอ


เวินฉิงออกอาการดีใจจนเนื้อเต้นแบบกักเก็บไม่อยู่ไม่ต่างกับซีเฉินที่ยกยิ้มมุมปากอยู่ข้างๆนาง  แก้วแล้วแก้วเล่าที่ซีเฉินและเวินฉิงพยายามให้สองชายหนุ่มตรงข้ามดื่มอย่างพึงพอใจ

 



หลังจากมื้อเย็นผ่านพ้นไปท่ามกลางความอึดอัดจนเซียวจ้านและอี้ป๋ออยากจะลุกกลางโต๊ะข้าวนั้น  เซียวจ้านก็ขึ้นห้องมาเตรียมตัวอาบน้ำอาบท่าเข้านอนเป็นปกติเพียงแต่ยังอิ่มหนังท้องตึงนั่งลูบท้องอยู่บนเตียงไม้ไม่ไหวติงไปไหนสักที


เสียงฝีเท้าตรงข้ามห้องนอนของตัวเองดังขึ้น เซียวจ้านก็เดาได้ไม่ยากว่าอี้ป๋อคงจะเสร็จธุระกับซีเฉินด้านล่างแล้ว  คงจะขึ้นมาอาบน้ำอาบท่านอนเช่นกัน


...ก๊อกๆๆ...


หืม?  ไม่ใช่อย่างนี้ เซียวจ้านคาดเอาไว้เมื่อเสียงเคาะประตูห้องนอนของเขามันดังขึ้นเป็นจังหวะ  ซึ่งจังหวะเนิบแบบนี้ย่อมมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่เป็นคนเคาะ  ว่าแต่คนนั้นมีเรื่องอันใดต้องมารบกวนกันยามนี้เล่า?


จะเปิดหรือจะให้พัง?”


นั่นไงเซียวจ้านคาดไว้ไม่มีผิด  เสียงแบบนี้และวาจาแข็งกระด้างย่อมไม่ผิดเป็นแน่ต้องเป็นอี้ป๋อพ่อดอกพิกุลอยู่แล้ว  เซียวจ้านรีบลุกขึ้นเดินไปที่ประตูไม้และปลดสลักไม้ที่ใช้ปิดประตูออกจากกันก่อนที่อีกคนจะพังเข้ามาจริงๆ


เจ้ามาทำไม?” เซียวจ้านเอ่ยถามออกไปแต่อี้ป๋อกลับเงียบไม่ตอบ  ดวงตากลมโตไล่สายตาลงไปที่มือหนาทั้งสองข้างของอี้ป๋อก่อนจะเห็นว่ามันคือผ้าแพรผืนหนึ่งในมือ  ยิ่งเห็นคิ้วก็ยิ่งขมวดเป็นเครื่องหมายคำถาม


ผ้าแพร?  เจ้ามาให้ข้าทำไม?”


ข้าไม่รู้  ท่านอาเวินฉิงให้ข้ามาให้


อี้ป๋อทำท่ายื่นให้นานแล้วแต่เซียวจ้านกลับยืนนิ่งไม่ยอมรับสักทีจึงทำใบหน้าเคร่งขรึมกว่าเดิม  ความจริงไม่ใช่หน้าที่อี้ป๋อเลยด้วยซ้ำที่ต้องเอาของที่เวินฉิงฝากมาให้เซียวจ้าน  แต่ก็นั่นแหละอี้ป๋อคืออี้ป๋อไม่อยากซักความถามมากได้แต่รับๆมาแล้วทำให้จบๆไป


...แกร๊กๆ...


ทันทีที่มือของเซียวจ้านกำลังยื่นรับผ้าแพรในมืออี้ป๋อกลับไม่ได้รับเต็มมือก็มีเสียงดังมาจากหน้าต่างห้องนอนเสียก่อน  เสียเหมือนคนโยนหินใส่ประตูหรือเอามือข่วนหน้าต่างจนน่าขนลุก  ร่างกายบอบบางยืนนิ่งราวกับถูกแช่แข็งก่อนที่หน้าจะขาวซีด


จะ  เจ้าว่าที่นี่มีผีหรือไม่  ข้าไม่ไปดูนะข้ากลัว


เซียวจ้านส่ายหน้าระรัว  ให้ตายยังไงเซียวจ้านไม่ไปดูเด็ดขาด  สุดท้ายก็ต้องถึงมืออี้ป๋อเดินเข้าไปดูให้อยู่ดีว่าต้นเสียงมันมาจากอะไรกัน  ยามเดินเชื่องช้าไปถึงหน้าต่างชะโงกหน้าไปดูก็ไม่เห็นมีอะไร


ไม่มี...!


...แกร่ก!...


ยังไม่ทันที่อี้ป๋อจะพูดจบประโยคเสียงประตูปิดจากด้านนอกก็ดังขึ้นมาเสียก่อน  ร่างกายนวลสะดุ้งเฮือกไปทางหน้าประตูห้องนอนและวิ่งไปเขย่าประตูทั้งสองบาน  แต่หาได้ขยับเปิดไม่


อี้ป๋อ  มีคนสลักประตูจากภายนอกขังเราไว้แน่ๆ  ข้าเปิดเท่าไหร่ก็ไม่ออกอี้ป๋อที่ได้ยินอย่างนั้นก็ลองมางัดประตูด้วยสุดแรงที่มี  จริงอย่างเซียวจ้านว่าไม่มีแม้แต่จะเขยื้อนสักนิด


ข้าจะปีนไปทางหน้าต่าง...


ร่างกายแข็งแกร่งและทรงสง่าระงับความสงสัยไว้ในใจและหันกลับไปทางหน้าต่างที่เพิ่งทิ้งมา  เพียงแต่ทว่าหน้าต่างบานเดียวที่มีในห้องนอนของเซียวจ้านกลับปิดใส่หน้าอย่างแรง  เอามือไปเขย่าเปิดก็เปิดไม่ออก


มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่อี้ป๋อ  เหตุใดต้องขังเราเอาไว้ที่นี่?”


“...”


อี้ป๋อไม่ได้ตอบคำถามอะไรทำเพียงส่ายหัวและลดมือจากกรอบหน้าต่างนั่นเดินเข้ามาหาเซียวจ้านที่กำลังตระหนกตกใจและหวาดกลัวกับความคิดว่าที่นี่มีผีแน่ๆ  คนกลัวผีได้แต่หน้าซีดเผือกใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อ


ทำอย่างไรดีอี้ป๋อ  เจ้ากับข้าต้องถูกผีหลอกแน่ๆ


หยุดเพ้อเจ้อสักที  มีคนขังเราเอาไว้ไม่ใช่ผี” 


พอเป็นประโยคยาวๆก็ด่าเซียวจ้านทุกถ้อยคำจนปากสวยเม้มเข้าหากันไม่ให้โวยวายออกไปอีก  พอมาคิดดูดีๆแล้วก็น่าจะจริงอย่างที่อี้ป๋อว่า  ต้องมีใครจงใจขังเขาสองคนเอาไว้แน่ๆ


แต่ขังไว้ทำไมกัน?


มีคนขังเราเอาไว้จริงหรือ?  แล้วขังเราไว้ทำไม?”


เซียวจ้านเคลื่อนกายเข้าใกล้อี้ป๋อมากขึ้นเพราะหัวสมองยังฝังจำว่าที่นี่อาจมีผี  เผลอๆเรื่องที่เกิดขึ้นอาจเป็นผีทำก็ได้  ดังนั้นหาเพื่อนเอาไว้ใกล้ตัว โดนหลอกทั้งคู่ยังดีกว่าโดนผีลากไปฆ่าคนเดียว


อี้ป๋อ...มันจะเป็นฝีมือมนุษย์จริงๆหรือ?”


มือเรียวแตะไปที่แขนของอี้ป๋อและกำมันแรงขึ้นเรื่อยๆ  มองไปด้านไหนก็มืดสลัวมีแค่แสงเทียน  ถ้าถูกผีหลอกขึ้นมาจะทำยังไง  แต่ใครจะไปคิดว่าตอนที่เซียวจ้านใช้หน้าเคลื่อนเข้ามาถามอี้ป๋อใกล้ๆนั้นทำให้ได้กลิ่นหอมจากเนื้อตัวแต่ละฝ่ายจนเหงื่อแตกพลั่ก


กลิ่นสบู่เด็กของเซียวจ้านและกลิ่นหอมวัยหนุ่มของอี้ป๋อ  ทำไมกลิ่นมันช่างรุนแรงจนร่างกายสั่นขึ้นเรื่อยๆแบบนี้


อะ  อี้ป๋อข้าขอโทษ


เมื่อรู้ว่าตัวเองชักจะมีอาการแปลกๆตอนอยู่ใกล้อีกคนมากเกินไป  ไม่ว่าจะเป็นอุณหภูมิร่างกายที่เพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆจนเหงื่อแทรกซึมตามหน้าผากและฝ่ามือ  เซียวจ้านจึงได้แต่ถอยเท้าไปด้านหลังเรื่อยๆ


คนที่ยืนนิ่งใช่ว่าจะไม่รู้สึก  อี้ป๋อกำมือหนาเข้าหากันแน่นและเดินไปนั่งที่เก้าอี้อีกฝั่งกับเตียงเซียวจ้าน  ลำตัวกำยำของอี้ป๋อเริ่มสั่นระริกเมื่อได้กลิ่นตัวหอมๆของเซียวจ้านไหนจะเสียงหอบหายใจของว่าที่ภรรยาอีก


เกิดอะไรขึ้น  ทำไมข้าร้อนเยี่ยงนี้?”


มือนิ่มเริ่มยกขึ้นถูไปตามลำตัวของตัวเองทำเอาสาบเสื้อสีเทายับยู่ยี่และเผยความขาวใต้สาบเสื้อออกมาบ้าง  อี้ป๋อพยายามเบี่ยงหน้าไปอีกทางพลางกำหมัดแน่นและขยำมือตัวเองไปที่เนื้อกางเกง


เซียวจ้านร้อนรุ่มไปทั่วร่างกายจนคล้ายเหมือนโดนไฟแผดเผาทีละนิดๆ  เหงื่อซึมตามกรอบหน้ากลับเปียกชุ่มไปตามเนื้อตัวปานตกนรก


อี้ป๋อ  ข้าร้อนมากเจ้าร้อนหรือไม่?”


เซียวจ้านกลัวว่าเป็นเพราะห้องอับไม่มีหน้าต่างเปิดรับลมจึงถามไปยังผู้ที่อาศัยอยู่ในห้องปิดตายด้วยกัน หากร้อนเหมือนกันแสดงว่าเซียวจ้านคงไม่ได้ผิดปกติไป


ข้า...ไม่ร้อน


แม้ว่าอี้ป๋อจะพูดอย่างนั้นออกมาแต่เหงื่อที่เริ่มซึมตามง่ามนิ้วเสียจนต้องจิกเกร็งไปที่เนื้อขาของตัวเองใต้สาบผ้า  หากถลกกางเกงออกคงจะเห็นว่าเนื้อตัวขาวๆแดงขนาดไหนเพราะแรงจิกระงับความร้อนมันรุนแรงเสียจนมือสั่น


ดี  งั้นข้าไปอาบน้ำก่อนล่ะ


นี่เจ้าทำบ้าอะไร?” 


ไม่ใช่เพียงแค่กลิ่นหอมของเซียวจ้านที่ปลิวมาตามลม  เสื้อแขนยาวตัวหนาค่อยๆเปลื้องออกจากร่างกายเซียวจ้านจนกระทั่งร่วงลงสู่พื้นไม้  โชคยังดีที่อี้ป๋อร้องทักก่อนที่สาบเสื้อชั้นในจะถูกถอดออกต่อหน้าต่อตา


ข้าร้อนก็จะไปอาบน้ำน่ะสิถามแปลก


จะถอดเสื้อผ้าก็ไปถอดด้านในห้องน้ำ  จะมาเปลื้องมั่วซั่วไม่ได้


ก็ที่นี่เป็นห้องส่วนตัวของข้า  เจ้านั่นแหละรับไม่ได้ก็หลับตาเสีย


ดื้อด้านเป็นที่หนึ่ง  อาการร้อนรุ่มขนาดนี้ยังไม่ระวังตัวคงจะมีเพียงแต่อี้ป๋อที่รู้ดีว่าถ้าเซียวจ้านทำแบบนี้อาการทั้งสองคนจะย่ำแย่ไปกันใหญ่  เรียวขายาวรีบเดินเข้าไปหาคนที่กำลังจะถอดเสื้อด้านในออกและคว้ามือเรียวเอาไว้แน่น


เจ้าบ้าไปแล้วหรือไง  ข้าบอกให้ไปถอดด้านในห้องน้ำ


ฮึก...อะ  ออกไป  เจ้าอย่ามาใกล้ข้า


ไม่รู้แล้วว่าหนนี้ใครกันแน่ที่ไม่ระวังตัว  ความใกล้ชิดเพียงไม่กี่คืบที่เหนี่ยวตรึงไว้ด้วยมือหนาคว้ามือนิ่มเอาไว้ทำให้กลิ่นกายทั้งคู่โรมรันเข้าหากัน  ต่างฝ่ายต่างได้รับกลิ่นนั่นผสมกลิ่นเหงื่อ  ราวกับเป็นชนวนชั้นดีพัดโหมไฟร้อนในร่างกายให้ทวีกว่าเดิม


เซียวจ้านออกปากไล่เสียงสั่น  ยิ่งเข้าใกล้อี้ป๋อเขายิ่งมีความรู้สึกแปลกออกไป  ความรู้สึกที่เขารู้ดีว่ามันเป็นอาการใคร่


ซะ  เซียวจ้าน  ข้า...


ไม่ใช่เพียงแค่เซียวจ้านที่มีอาการหนักขึ้น  อี้ป๋อก็เช่นกัน  มือหนาสั่นและใช้ดวงตาจ้องมองไปที่กลีบปากนิ่มซึ่งเคยสัมผัสอยู่สองสามครั้งอย่างชั่งใจ  ลำคอแกร่งแห้งผาดราวกับขาดน้ำมาหลายคืนและกลืนน้ำลายลงคอเมื่อความชมพูสดล่อตาล่อใจ


เราเป็นอะไรไปอี้ป๋อ  ฮึก  ข้าปวดไปหมด  ข้าจะทำยังไงดี?”


อาการปวดของเซียวจ้านแสดงอาการเปิดเผยผ่านเรียวขาสวยที่เคลื่อนหนีบหากันพร้อมร่างกายที่สั่นระริก  นิ้วมือเรียวสวยเกลี่ยไปที่มือหนาอย่างกล้าๆกลัวๆ  อยากจับอยากสัมผัสแต่ก็ติดแรงยั้งใจ


เราต้องออกไปจากห้องนี้ให้ได้ไม่อย่างนั้นแย่แน่


มันใช่อาการใคร่หรือเปล่าอี้ป๋อ  ข้ากลัวช่วยข้าด้วย


เซียวจ้านมั่นใจแล้วว่าอาการที่เกิดขึ้นกับตัวเองนั้นมันคืออาการใคร่แน่ๆ  ยิ่งอยู่ใกล้อี้ป๋อก็ยิ่งปวดเนื้อตัวอยากจะเอื้อมมือลงไปสัมผัสใจจะขาด  ท่อนขาเรียวหนีบรั้งส่วนนั้นที่กำลังเจ็บปวดและเหนียวไม่สบายตัวแบบนี้  เซียวจ้านรู้ดีจากหนังสือลามกที่เคยอ่านมา


ถ้าไม่อยากให้ข้าทำร้ายเจ้า  เราต้องอยู่ห่างกัน


อี้ป๋อปิดเปลือกตาแน่นและหันหลังใส่เซียวจ้าน  แม้ว่าคนเย็นชาและนิ่งสงบเหมือนสายน้ำในทะเลสาบจะไม่สันทัดเรื่องพวกนี้นัก  แต่ความเป็นชายย่อมรู้ดีกับอาการประเภทนี้อยู่แล้ว  และรู้ไปอีกด้วยว่ามีใครจงใจให้อี้ป๋อและเซียวจ้านมีอาการแบบนี้


อี้ป๋อ  ช่วยข้าทีทำอย่างไรก็ได้  ช่วยขะ  ข้า


น้ำเสียงแหบแห้งดังมาจากด้านหลังของอี้ป๋อบวกกับแรงขยำเสื้อสีขาวสะอาดเริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ  ลมหายใจหอบหนักของเซียวจ้านน่าสงสารจับใจ  แต่ยิ่งได้ยินเสียงนั้นอี้ป๋อกลับขบกรามแกร่งแรงมากเท่านั้น


เขาเองก็มีอาการใคร่ไม่ต่างกับเซียวจ้าน  เขาต้องการ  ต้องการหันกลับไปและปลดปล่อยอารมณ์ที่มี  เพียงแต่ว่าถ้าเขาหันกลับไปแล้วเรื่องทุกอย่างจะแย่  ความสัมพันธ์ของเขากับเซียวจ้านต้องแย่แน่นอน


อดทนไว้  เราจะปล่อยให้มันเกิดขึ้นไม่ได้เซียวจ้าน


ฉันทนไม่ไหว  อี้ป๋อข้าไม่สนอะไรทั้งนั้น  ฮึก  ช่วยข้าเถอะนะทำอย่างไรก็ได้ให้ข้าหายทรมาน  ฮือ  ข้าไม่รู้ต้องทำยังไงแล้ว  ข้าขอร้อง


มือที่ขยำเสื้อของอี้ป๋อสั่นระริกด้วยความทรมานไปหมด  แม้แต่จะยืนเซียวจ้านยังขืนไว้ไม่ไหว  ลมหายใจหอบถี่  เสียงอันแหบแห้งและหยาดน้ำตาไหลอาบแก้ม  ท่อนขาที่บีบเข้าหากันสั่นไปหมด


เซียวจ้าน...


อี้ป๋อแสร้งใจแข็งไว้ไม่ได้อีกเมื่อได้ยินเสียงสะอื้นไห้ของคนด้านหลัง  ลำตัวแกร่งค่อยๆหันกลับไปจนเห็นภาพตรงหน้าแล้วอดตกใจไม่ได้เลย  ใบหน้าหากเคยขาวผ่องแดงไปหมดไหนจะหยาดน้ำตาไหลอาบแก้ม  เซียวจ้านรับมือกับอาการพวกนี้ไม่ไหว


เพราะขนาดเขาเองก็ยังยากจะหักใจห้าม  อยากจะเดินหนีแทบตายแต่ขากลับไม่เดิน  เขาต้องการเซียวจ้านไม่ต่างกัน  เขารู้ดี


อี้ป๋อ  ช่วยข้า...อืม



(คัท สามารถหาอ่านได้ใที่ไบโอทวิต @porzhan)


100%

#ม่านวิวาห์อลเวง 

 



นักอ่านสามารถซื้อ #ม่านวิวาห์อลเวง แบบอีบุ๊คได้ที่  คลิกที่นี่

ศึกษาวิธีการซื้อได้ที่  คลิกที่นี่

หรือสามารถติดต่อสอบถามผ่านแอคทวิตเตอร์ @porzhan



 


ฝากติดตามและเป็นกำลังใจผ่าน #ม่านวิวาห์อลเวง ด้วยนะคะ


ช่องทางการติดตามการอัพเดตแฟนฟิค

TWITTER : @porzhan

AUTHOR : SNOOKY

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.253K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,419 ความคิดเห็น

  1. #2415 SParMy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 15:37
    หาฉากคัทไม่เจออออออออ😭😭😭
    #2,415
    0
  2. #2414 P-A-I-N (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 10:51
    จะดิ้นตัยเเล้ววว ฉากคัททททหาไม่เจอออออ้ากกก
    #2,414
    0
  3. #2413 P-A-I-N (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 10:41
    หาอ่านฉากคัทม่สยด้ายยยยอ้าาา เจอเเต่เมเนเจอร์เเง
    #2,413
    0
  4. #2396 Faye V. Charlotte (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มีนาคม 2563 / 10:16
    เซียวจ้านไร้เดียงสาไป สงสารต้องเสดอี้ป๋อสักวันเพราะไม่ทันเค้านี่แหละ
    #2,396
    0
  5. #2376 despasito (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2563 / 07:16
    จ้านนนทำไมมึนขนาดนี้ลูกกก
    #2,376
    0
  6. #2320 My love markbam (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 23:22
    จ้านหนูนี่นะ ผีมันกลืนน้ำลายไม่ได้ 5555
    #2,320
    0
  7. #2253 fourfivesix (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 08:44
    โอ๊ยยยยน้องงงงง 555555555
    #2,253
    0
  8. #2179 Lazy_g (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2562 / 23:22
    ยัยก็คือมึนมากกกก ตามเขาไม่ทันสักอย่าง 55555555 เอ็นดูววว
    #2,179
    0
  9. #1947 Kjjcassi (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 00:46

    ถถถ.เซียวจ้าน อ่อยทั่นเค้ายังไม่รู้ตัวไปอีก

    แต่น่ารักกกอ่ะะhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-big-06.png

    #1,947
    0
  10. #1720 pondww♥ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 18:19
    ขอร้องเลยนะอาจ้านตัวแสบ55555555555 น้องดูซนดูแก่นเซี้ยวก็จริงแต่น้องน่าจะตามอี้ป๋อไม่ทันหรอก ดูทรงแล้ว เอาใจช่วยนะคับคนเก่ง555555
    #1,720
    0
  11. #1640 B_blue (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 23:09

    55555 โอ้ยยย เซียวจ้านหนอเซียวจ้าน ซนแล้วยังซื่ออีกกก

    #1,640
    0
  12. #1596 ChonladaDao (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 23:37
    อดทนไว้ป๋ออดทนไว้
    #1,596
    0
  13. #1394 หัวเห็ดรักเหม่งน้อย (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 19:57

    5555ชอบตรงผีกลืนน้ำลายอ่ะ เซียวจ้านนี้ก็น่ารักหน้าตีเนอะป๋อว่าไหม ป๋อช่วยตีปากจ้านด้วยปากป๋อสักนานๆทีเถอะ
    #1,394
    0
  14. #1003 minnnnions (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 11:42
    ยุบหนอ พองหนอ กลืนน้ำลาย เอือกๆ เลยนาจา พ่อใจไม่สงบแล้ว
    #1,003
    0
  15. #980 วั่งเซี่ยน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 20:57

    มันคุ้นๆนะยัยจ้านหล่อนซื่อบื้อเหมือนใครกันนะ

    พวกอ่อยธรรมชาติแล้วไม่รับผิดชอบเนี่ย

    #980
    0
  16. #940 zebra (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 00:03

    ใจเย็นๆไว้ป๋อ

    #940
    0
  17. #796 Wrn Js (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 05:48
    ยัยน้องอ่อยแบบไม่รู้ตัว
    #796
    0
  18. #660 063kannika (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 12:47
    เซียวจ้านจะซื่อไปไหมเนี่ย 555
    #660
    0
  19. #431 FirstAugust (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 04:01
    ถึงกับกลืนน้ำลายกันเลยทีเดียว จ้านก็ไม่รู้อะไรเลย
    #431
    0
  20. #429 AlwaysDmHp (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 18:25

    อดทนไว้นะอี้เอ้ย55555 อย่าเพิ่งกินจ้าน

    #429
    0
  21. #421 Preemmiis (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 20:05
    อ่าว พ่อพิกุลแพ้ของขาว
    #421
    0
  22. #407 bb1a1n (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 21:51
    อดทนไว้นะอี้ป๋อ 555555
    #407
    0
  23. #402 Rabbit of Wolf (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 20:44
    ท่านซีเฉิน ไม่ว่าท่านจะอยู่เรื่องไหน ท่านก็เป็นมือชงอันดับ 1 ข้าชอบความคีพคาแรคเตอร์ของท่านนัก555
    #402
    0
  24. #397 ปาปัว?นิ?วกินี? (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 19:18

    แพ้ความขาวสินะ

    เอ่อ​ ผีกลืนน้ำลายคิดได่เนอะ

    #397
    0
  25. #371 Area6104 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 07:32
    เห็นที่งานนี้ ถ้าอยากมีความคืบหน้า อี้ป๋อคงต้องเป็นฝ่ายเริ่มเสียเอง เพราะว่าที่ภรรยาเจ้าช่างซื่อ(โง่)เขลาเบาปัญญานัก 555 ขยันขยั๊นหาเรื่องเจ็บตัวได้ตลอด เจ้าตัวดื้อ
    #371
    0