[REWRITE] ม่านวิวาห์อลเวง [Chaotic wedding] #ป๋อจ้าน MPREG AUTHOR : SNOOKY

ตอนที่ 6 : รีไรท์ 第6 集 ม่านวิวาห์อลเวง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,273
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,310 ครั้ง
    16 เม.ย. 63

ตอนที่ 6 ม่านวิวาห์อลเวง

 

รับให้ดีนะเวินหนิงอย่าให้มะม่วงข้าช้ำแม้แต่ลูกเดียว  ข้าล่ะเครียดนักต้องกินให้หายเสียหน่อย


เวินหนิงที่ยืนรออยู่ตรงตีนต้นมะม่วงสูงใหญ่พยักหน้ารับคำเจ้านายที่ปีนเป็นลิงเป็นค่างเก็บลูกมะม่วงหลังเรือนอย่างเอาเป็นเอาตาย  มดแดงตัวเล็กๆไม่สามารถทำให้เซียวจ้านถอดใจได้ง่ายๆหรอก


คุณชายกลุ้มเรื่องใดหรือบอกข้าได้หรือไม่?”


เฮอะ! จะเป็นเรื่องใดได้อีกนอกเสียจากเรื่องแต่งงาน  เจ้ารู้หรือไม่เวินหนิงข้ายังไม่ทันแต่งน้าเวินฉิงก็มอบหมายให้ข้าไปดูท่าเรือของตระกูลแล้ว


ก็ดีสิ  คุณชายจะได้ทำตัวรู้จักโตเสียที...โอ้ย!


ไม่เสียดายอีกแล้วมะมงมะม่วงในมือ  นี่เวินหนิงเป็นลูกน้องหรือว่าพ่อกันแน่ถึงได้พูดจาว่ากล่าวเซียวจ้านแบบนี้  ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเรื่องจริงก็ตามเถอะ  หมั่นไส้นักเลยเอามะม่วงปาไปที่อกอย่างไม่แรงนัก


ถ้าข้าลงไปได้จะวิ่งไล่เตะก้นเจ้าให้ช้ำเลยคอยดู  กล้าดียังไงมาว่าข้า


ข้าแค่พูดเรื่องจริง  แหม ไหนๆคุณชายก็หนีไม่พ้นอยู่แล้วก็แต่งๆไปเถิด  ข้าว่าคุณชายอี้ป๋อก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรนะ  แถมยังช่วยคุณชายอีก


เซียวจ้านหรี่ตาลงอย่างคนนึกคิดตามที่เวินหนิงพูดออกมา  วันนั้นเขาอยู่ในเส้นความเป็นความตายแต่โชคดีที่มีอี้ป๋อเข้ามาช่วยเสียก่อน  หากไม่นับเรื่องที่เขาต้องสูญเสียอิสรภาพมาแต่งกับชายบ้านนี้  อี้ป๋อก็คือคนมีบุญคุณที่เซียวจ้านจะไม่ลืม


แต่เสียใจด้วยเพราะอี้ป๋อดันเป็นคนที่เซียวจ้านต้องกำจัดให้พ้นทางอิสระนี้!


เฮอะ!  ข้าไม่เห็นจะซาบซึ้งน้ำใจ  นี่เจ้าอย่าพูดชื่อเขาให้ข้ารำคาญใจดีกว่า  จริงสิที่เจ้าว่าข้าเมื่อครู่ข้ายังทำโทษเจ้าไม่สาสม  ข้าจะลงไปเดี๋ยวนี้!


ร่างลิงทะโมนโหนกิ่งต้นมะม่วงราวกับเป็นเด็กสามขวบอยากจะปีนป่ายลงมาให้ไวเพราะกลัวลูกน้องตัวดีจะวิ่งหนีไปเสียก่อน  ใบไม้ต้นมะม่วงพลิ้วไหวไปด้วยแรงลมและแรงสั่นสะเทือนยามที่เซียวจ้านขยับตัวเสียจนมดแดงแตกตื่น


เจ็บๆ  เวินหนิงอย่าหนีข้านะข้าผ่านดงมดแดงไปได้ข้าจะไปเตะก้นเจ้า!


มือซ้ายตะปบไหล่ขวาทีไหล่ซ้ายทีมดแดงก็ไล่กัดไม่เลิก  ดวงตาเรียวคมจ้องมองไปที่เวินหนิงยืนกอดลูกมะม่วงแน่นแต่ก็ดูเชิงว่าเจ้านายตัวเองจะลงมาได้เมื่อไหร่จะได้วิ่งหนีทันเช่นกัน


ลงมาดีๆเถิดข้ายอมให้คุณชายเตะให้หนำใจแต่ระวังตัวด้วย  ต้นมะม่วงมันสูง


ราวกับหูอื้อไปเพราะเซียวจ้านไม่ได้ยินตามที่เวินหนิงพูดเตือนสักนิด  กิ่งมะม่วงก็ลื่นแสนลื่นมือก็ไล่ตีมดแดงไม่จับกิ่งไม้ให้ดี  


เฮ้ย!


ดวงตาโตเบิกกว้างเมื่อเท้าที่เคยใช้ยืนบนกิ่งไม้ใหญ่ลื่นพลัดลงมาจากเปลือกไม้  มือไม่ทันคว้ากิ่งข้างๆได้ทันเพราะเสียเวลาตบมดแดงทำให้ร่างทั้งร่างเอนตกลงมาท่ามกลางความตกใจของเวินหนิงเสียจนทิ้งมะม่วงทั้งหมดกองกับพื้น


คุณชายหลี่!!เวินหนิงโถมทั้งร่างวิ่งเข้าไปใกล้เพื่อรองรับเซียวจ้านเพียงแต่ไม่ทันการเพราะสะดุดขาตัวเองล้มหน้าคว่ำกับพื้นหญ้าได้กลิ่นเหม็นเขียวติดจมูก  พอเงยหน้ามาอีกทียิ่งตกใจไปกันใหญ่


เพราะว่า...


คุณชายอี้ป๋อ!  คุณชายหลี่!


ทำเยี่ยงไรดี  เวินหนิงไม่ควรยืนอยู่ตรงนี้อีกแล้ว ไม่ควรอยู่ตรงนี้!!

 



ร่างทั้งร่างของเซียวจ้านพลัดตกมาจากต้นมะม่วงสูงแต่อดแปลกใจไม่ได้ต้องดูว่าเพราะเหตุใดถึงได้เจ็บตัวน้อยนัก ใบหน้าหวานบูดเบี้ยวไปตามขาซ้ายที่พลัดเกี่ยวบนต้นไม้ก่อนกระแทกลงพื้นหญ้าด้วยความเจ็บปวดจนยากจะรั้งร่างกายให้ยืนขึ้นได้ด้วยซ้ำ


เจ้าจะลุกขึ้นได้หรือยัง?”


เฮ้ย!  อี้ป๋อ!


ราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆเมื่อเซียวจ้านรู้แล้วว่าเหตุใดตัวเองถึงไม่เจ็บตัวเหมือนอย่างที่คาดเอาไว้  ก็ร่างทั้งร่างของตัวเองน่ะสิล้มทับอยู่บนตัวของอี้ป๋อเหมือนอีกคนวิ่งมาเป็นเบาะรองให้อย่างไรอย่างนั้น


ดวงตาเรียวก้มลงมองที่เอวคอดเมื่อสัมผัสอุ่นร้อนตรึงแน่นทั้งสองข้างจนผิดสังเกต  พอได้เห็นความแข็งแรงจากเส้นเอ็นปูดโปนตามมือของอีกฝ่ายที่เขานอนทับอยู่ตอนนี้ก็เดาได้ไม่ยากว่าอี้ป๋อใช้แรงรับเซียวจ้านตอนตกลงมาจากต้นไม้มากแค่ไหน


ข้าไม่ได้ตั้งใจจะทับเจ้า


อายดวงตาที่สุด ข้าไม่ขอทนอยู่ตรงนี้!เซียวจ้านหันไปทางต้นเสียงคุ้นหูอย่างเวินหนิงก่อนจะพิจารณาว่าเหตุใดเวินหนิงถึงเอามือปิดตาโวยวายลั่นออกมาแบบนั้น 


เวินหนิง  เจ้าเป็นอะไร  อะอ้าว  เจ้าจะไปไหนเวินหนิง!


เซียวจ้านตะโกนลั่นออกมาแต่ไม่ได้เคลื่อนกายออกจากร่างอี้ป๋อด้วยความลืมตัว มือไม้ก็กวักมือเรียกหวังให้เวินหนิงมาช่วยแต่เปล่าเลย หากเป็นเวินหนิงที่วิ่งหนีไปตะโกนร้องไป  เซียวจ้านล่ะเหนื่อยใจที่มีลูกน้องใจเท่ามด


ไปไหนของเขานะแทนที่จะช่วยข้า  เฮ้ย  ข้าทับเจ้าอยู่ข้าขอโทษ


กลิ่นหอมราวกับดอกไม้และสบู่เด็กตามเนื้อตัวและเสื้อผ้าที่เซียวจ้านสวมใส่อยู่ลอยกับลมเอื่อยแผ่วเบามายังจมูกของอี้ป๋อจนยากจะฝืนไม่ให้สูดดมกลิ่นหอมนั่นเข้าจมูกไป  ดวงตาสีนิลจับจ้องไปที่กรามอ่อนของเซียวจ้านซึ่งหันไปก่นด่าลูกน้องของตัวเองอย่างตกในภวังค์


เหตุใดกันใบหน้ามุมข้างของเซียวจ้านถึงได้ทำให้อี้ป๋อละสายตาไม่ได้เลย  ไม่ว่าจะเป็นแพขนตายาว  ดวงตาโต  สันจมูกรั้นและริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันนั่น  อี้ป๋อจ้องมองตาไม่กะพริบจวบกระทั่งอีกคนจำได้กระมังว่าทับตัวอี้ป๋ออยู่เลยหันมาขอโทษ


เจ้าปล่อยข้าก่อนสิข้าจะได้ลุก  ไม่ต้องมามองข้าเยี่ยงนี้เลยข้าไม่ได้ตั้งใจเสียหน่อย  เป็นเจ้าที่เอาตัวมารองข้าเอง  คนอะไรเดินดีไม่ว่าดีดันเดินมาใต้ต้นมะม่วงให้ข้าทับ


เซียวจ้านบ่นยาวเหยียดซึ่งแต่ละคำทำเอาอี้ป๋อถอนหายใจกับความซื่อหรือโง่เขลา  คนอะไรจะโง่เดินมารับอย่างพอดิบพอดี  ไหนจะใช้แววตามองด้วยความเผลอไผลกลับเห็นว่าอี้ป๋อคาดโทษ  ใครก็ได้บอกอี้ป๋อทีเถิดว่าเซียวจ้านที่กำลังจะตบแต่งเข้าเรือนไฉนโง่ปานนี้


แต่พอเซียวจ้านทักว่าให้ปล่อยมือก็กลายเป็นตัวอี้ป๋อเองที่คล้ายกับโง่เขลาตามเซียวจ้านเหมือนเชื้อแพร่กระจายติดกันอย่างไรอย่างนั้น  ดันจับตัวเขาแน่นแต่ปากบอกให้เขาลุกช่างย้อนแย้งกันเสียจริง


โอ้ย!


พอลุกได้ไม่ทันถึงเสี้ยววินาทีเซียวจ้านก็กุมขาซ้ายของตัวเองแน่นและร้องเจ็บออกมาด้วยสีหน้าบูดเบี้ยวหากยังมีน้ำตาเอ่อคลอในดวงตากลมโต  อี้ป๋อพยุงร่างของตัวเองขึ้นมาและใช้มือถลกกางเกงสีเทาซีดขายาวนั่นเปิดขึ้นเพื่อดูว่ามีแผลตรงใดหรือไม่


เลือดสีเข้มซึมช้ำกับรอยแผลข้อเท้าเล็กช่างไม่สมกับเกิดเป็นชายนั่นเป็นรอยริ้วยาวจากการฟาดเข้าเนื้อไม้ด้านบน  ไม่แปลกที่เซียวจ้านจะร้องออกมาขนาดนั้น


เจ็บมากหรือไม่?”


อือ


เซียวจ้านไร้หนทางจะปากแข็งอีกต่อไปในเมื่อมันเจ็บจนจะร้องไห้ออกมา  แต่ไม่ได้เด็ดขาดเขาจะมาร้องไห้ต่อหน้าอี้ป๋อได้ยังไงกัน  มีหวังพ่อดอกพิกุลทองหน้าตายได้ล้อเลียนเขาพอดี  แค่นี้ที่เห็นเขาทำตัวเองเจ็บจากความซนก็คงล้อเขาไปสามวันเจ็ดวันแล้ว


ซนได้เรื่อง


นั่นไงว่าผิดเสียที่ไหนกัน


ลุก


คำสั้นๆแต่เข้มยิ่งกว่าชาจีนโบราณส่งผ่านกล่องเสียงเข้มทำเอาเซียวจ้านอดเงยหน้ามองคนที่ลุกขึ้นยืนเป็นปกติดีกว่าไม่ได้  ดวงตาดูแคลนของเซียวจ้านส่งไปเป็นเชิงตำหนิว่าลุกไหวคงลุกเองไปแล้ว  ไม่ช่วยก็ไสหัวไปเสีย


อืม  ลุกไม่ไหวก็พูดสิเป็นแม่ดอกพิกุลหรือเยี่ยงไร


เจ้าข้าเอ๋ย  เซียวจ้านคนนี้ฟังอี้ป๋อพูดไม่มีเพี้ยนหูแน่แท้  คนอย่างอี้ป๋อต่อล้อต่อเถียงยอกย้อนคำที่เซียวจ้านเคยว่าอีกฝ่ายได้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน  เรียกเขาว่าพ่อดอกพิกุลทองมาตั้งนาน  วันนี้กลายเป็นกลับมาเรียกเซียวจ้านว่าแม่ดอกพิกุลทองเสียแล้ว


แต่ช้าก่อน พ่อ’ ‘แม่ทำไมเซียวจ้านต้องเป็นแม่ดอกพิกุลด้วยล่ะ เขามีอะไรที่เป็นสตรีหรือเยี่ยงไรกัน!


อืม...ก็ลุกไม่ไหวเดี๋ยวคลานไปเอง  เจ้าไปไหนก็ไปเสียเกะกะลูกตาเซียวจ้านบ่นปากหมุบหมิบหันไปอีกทางเพราะไม่อยากเห็นหน้าคนที่ว่าตัวเองหยกๆ  คลานกลับเรือนยังดีกว่าเห็นหน้าคนแล้งน้ำใจ


เฮ้อ  น่าเบื่อ


เบื่อก็ไปเสี...!  นี่เจ้าทำอะไรอี้ป๋อ?”


เรียวขายาวภายใต้เนื้อกางเกงสีเทาอ่อนถูกแขนแกร่งสอดเข้าไปด้านใต้น่องขาทั้งสองและจับแขนอีกฝ่ายให้ตวัดเกี่ยวลำคอแกร่งของตัวเองก่อนจะย่อขาลงเล็กน้อยจนร่างทั้งร่างของเซียวจ้านก็อยู่ในอ้อมแขนลอยสูงเหนือพื้น ท่ามกลางความตระหนกตกใจของร่างในอ้อมแขน


ดวงตากลมโตเบิกกว้างมองคนที่กำลังอุ้มตัวเองเดินไปจากใต้ต้นมะม่วงแทบพูดอะไรไม่ออก ตัวเขาก็ใช่ว่าจะเบา ยิ่งไปกว่านั้นคือเขาไม่ใช่สาวน้อยเหตุใดต้องมาอุ้มเขาด้วยท่าแบบนี้


ปล่อยข้าลงเดี๋ยวนี้นะเจ้าคนฉวยโอกาส  เจ้ามีสิทธิ์ยังไงมาอุ้มข้าราวกับสตรีตัวบาง  ปล่อย!


ตัวบางดิ้นไปมาและใช้มือดันใบหน้าดุจดั่งเทพจงใจปั้นให้หล่อเหลาเช่นนี้ออกห่าง  ก็ใบหน้าของเซียวจ้านแทบจะชิดไปกับหน้าอกแกร่งของอี้ป๋อน่ะสิเลยทนไม่ได้  ไหนจะแขนที่โอบคอแกร่งอีกเขาทนอยู่ในท่าแบบนี้ผ่านสายตาใครต่อใครไม่ได้


เงียบ  ไม่งั้นข้าทุ่ม


นี่เจ้า!


แววตาเต็มไปด้วยความจริงจังของอี้ป๋อส่งมาคาดโทษคนที่เอาแต่ดิ้นในอ้อมแขนของเขาให้น้ำหนักมันเพิ่มจนยากจะอุ้มไหว  แต่การที่บอกว่าจะทุ่มเซียวจ้านลงพื้นหากยังดิ้นคงได้แค่ขู่เพราะมืออี้ป๋อกลับกำชับท่อนขาเรียวแน่นไม่ให้ร่วงไปง่ายๆแน่นอน


ดิ้นอีกทีข้าทุ่มแน่  ข้าไม่ได้ว่าเล่น


“...”


เซียวจ้านรับรู้แล้วว่าอี้ป๋อน่ะน่ากลัวแค่ไหน  ไม่พูดก็ได้อยากหนักก็อุ้มไปเลย  เชิญอี้ป๋อแบกเชิญอี้ป๋ออุ้มไปเลย  เซียวจ้านคนนี้จะเงียบ  แต่ไม่ได้กลัวอี้ป๋อนะกลัวเจ็บต่างหาก 


หึ


อี้ป๋อส่งเสียงหึผ่านลำคอออกมาเมื่อหันไปมองใบหน้าหวานเอนไปอีกทางและกลอกตามองบนนั่นด้วยอารมณ์ขัน  เขาเกิดมายี่สิบห้าปีไม่เคยเห็นใครดื้อด้านขี้เถียงอย่างเซียวจ้านมาก่อน  ไม่รู้เมื่อไหร่ที่เห็นว่าอาการดื้อด้านของเซียวจ้านกลับกลายเป็นอยู่ในสายตา


และทำให้เขาอมยิ้มกับท่าทีกลัวพ่อดุเป็นเด็กน้อยนั่นตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ

 

อาย  อับอายไปทั่วบ้านทั่วเรือนแล้ว  เกิดเป็นหนุ่มแท้อกสามศอกกลับถูกอี้ป๋ออุ้มเดินขึ้นบันไดมาส่งถึงห้อง  เซียวจ้านไม่รู้จะเอาหน้าไปมุดที่ไหนเมื่อระหว่างทางตั้งแต่คนสวนเห็นอี้ป๋ออุ้มเขามาก็ตัดกิ่งไม้ทิ้งแทนจะตัดใบไม้เน่าเสีย  ซือจุยก็ทำหม้อร่วง 


หนักสุดจนเซียวจ้านอยากจะเอาหัวโขลกผนังก็น้าเวินฉิงทำแก้วชาที่กำลังจับอยู่ตกแตก  ส่วนซีเฉินไม่ได้ทำอะไรตกแต่ยิ้มกรุ้มกริ่มมาให้  พังกันไปหมดแล้ว  จบสิ้นหมดแล้ว


โอ้ยๆ เจ็บ เบาๆหน่อยสิแรงคนหรือแรง...


ว่าจะต่อท้ายแต่พอโดนสายตาคนที่กำลังเอาน้ำแข็งมาวางบนเนื้อขาข้างที่เจ็บก็ต้องเม้มปากเก็บคำพูดลงท้องไปจนหมดสิ้น ถ้าพูดไปมีหวังขาเซียวจ้านคงพิการเดินไม่ได้พอดี  ก็อี้ป๋อมองแรงเสียขนาดนั้นอย่าว่าแต่จะพูดต่อท้ายเลย จะพูดต่อก็ยังกลัว


แรงอะไร?”


แรงอะไรก็ช่างเถิด ปล่อยข้า ข้าทำเองได้


มือบางกำลังจะคว้าถุงประคบเย็นมาไว้ในมือก็ต้องคว้าอากาศเมื่ออี้ป๋อหยิบมันหลบหนีห่าง  เซียวจ้านได้แต่มองค่อนขอดกับคนอะไรยุ่งไม่เข้าเรื่อง  อย่าคิดนะว่าแค่เดินผ่านมาเห็นแล้วช่วยเอาไว้จะทำให้เซียวจ้านสำนึก


นี่เจ้าไม่กลับห้องไปเสียล่ะ ข้าทำเองได้ แค่พามาที่ห้องก็เกินพอแล้ว ป่านนี้คนข้างล่างพูดไปถึงไหนต่อไหนแน่ๆ


ราวกับพูดให้เงาฟัง  นอกจากอี้ป๋อจะไม่สนใจแล้วยังเอาถุงน้ำแข็งย้ำๆไปที่ขาของเซียวจ้านอีก  ร่างบางถอนลมหายใจออกมาพรืดใหญ่ในเมื่ออี้ป๋ออยากทำก็ทำไปละกัน  แต่บอกไว้ก่อนว่าเซียวจ้านไม่ได้ซาบซึ้ง


เจ้าเกาอะไร?”


ผ่านไปได้เดี๋ยวเดียวเซียวจ้านก็ซุกซนเอามือเกาไปที่หน้าอกตัวเองเพราะรอยมดกัด  ไม่รู้ว่าข้างในมีมดแดงด้วยหรือไม่เหตุใดถึงคันยุบยิบเพียงนี้ก็ไม่รู้  ความอยากรู้อยากเห็นของเซียวจ้านเลยถอดผ้าคาดเอวตัวเองออกแล้วแหวกเสื้อออกทีละนิดและก้มดูตามเนื้อตัวด้านใน


...เอือก...


เสียงกลืนน้ำลายดังขึ้นในความเงียบมันดังเสียจนคิ้วสวยขมวดเข้าหากันอย่างแปลกใจ  เสียงใครมากลืนน้ำลายแถวนี้ในเมื่อมีแค่เซียวจ้านกับอี้ป๋อในห้องนอนเท่านั้น


ดวงตาคมสีนิลไม่ได้จับจ้องไปที่เรียวขาเล็กมีรอยช้ำเลือดซิบอย่างแต่ก่อน  กลับกันเขามองไปที่ความขาวภายใต้สาบเสื้อสีเทาอ่อนที่เต็มไปด้วยรอยมดกันแดงๆและใบหน้าง้ำงอของเซียวจ้านที่เห็นรอยแดงๆก็อดเสียดายเนื้อตัวขาวๆไว้ไม่ได้


มดนี่ก็เสียจริงกัดเนื้อตัวข้า  ข้าเป็นแผลหมด  ว่าแต่เจ้าได้ยินเสียงใครกลืนน้ำลายหรือไม่?”


เซียวจ้านร้องถามแต่ก็ไม่ได้หันมามองหน้าอี้ป๋อสักนิด  ดังนั้นย่อมไม่มีทางรู้ได้ว่าอี้ป๋อกำลังมองไปที่ลำคอขาวไล่ลงมาที่เนินไหปลาร้าและหน้าอกขาวผ่องเกือบเห็นยอดทับทิมสีชมพูด้วยแววตาแบบไหน


ข้าว่าต้องเป็นเสียงของ...


เอาแล้ว!  อี้ป๋อได้ยินที่เซียวจ้านพูดก็รีบก้มหน้าก้มตามองที่แผลของเซียวจ้านเหมือนเดิมและกลอกตาไปมา  เมื่อครู่ทำไมเขาต้องทำเรื่องน่าอายเช่นนั้นให้อีกคนรู้เข้าว่าแอบมองเซียวจ้านอยู่  อี้ป๋อถึงกับใจสั่นเป็นกลองตีระบำเตรียมจะทิ้งถุงประคบเดินหนีหากเซียวจ้านจับได้ต้องหนีอย่างเดียว


อี้ป๋อ...ที่นี่มีผีเหรอ?  ข้าหูไม่ฝาดแน่ มีคน ไม่สิ มีเสียงผีกลืนน้ำลาย! มันจะเอาชีวิตข้าหรือไม่!


เวรกรรม นี่อี้ป๋อกำลังอยู่กับคนโง่เขลาหรือว่าคนไร้สมองกันแน่  ไม่น่าไปวิตกหรือคาดหวังสูงกับมนุษย์ลิงซนดื้อด้านและยังไร้สาระเยี่ยงนี้แม้แต่น้อย


ทำไมข้าต้องถูกวางตัวให้มาแต่งงานกับคนอย่างเจ้าด้วย อี้ป๋อก็ได้แต่รำพึงออกมาเบาๆและส่ายหัวกับความคิดบ้าบอของเซียวจ้าน  แต่ก็ดีที่ไม่ถูกจับได้ไม่อย่างนั้นอี้ป๋อเองก็คงไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนเหมือนกัน

 


ข้าว่าให้ข้าไปเถิด  อย่างคุณชายเซียวจ้านนั่นหรือจะจ่ายตลาดเป็น  ข้ากลัวว่าจะพากันลำบากกันไปหมดนะท่านเวินฉิง


เสียงคนรับใช้ในบ้านเอ่ยค้านฮูหยินของเรือนอย่างเอาเป็นเอาตายเมื่อหูได้ยินว่านางจะให้ว่าที่หลานสะใภ้ไปจ่ายตลาดแทนตนทั้งๆที่หน้าที่นี้คนรับใช้ในบ้านเป็นคนรับผิดชอบและนางเองก็ไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนสามารถเดินเหินปกติแท้ๆ


ข้าว่าเยี่ยงไรเจ้าก็ทำตามข้าเถอะ  เจ้าคิดว่าข้าอยู่ดีๆก็อยากทำหรือไง  ข้ามีความคิดของข้า  เจ้ามีหน้าที่เขียนวัตถุดิบสำหรับเย็นนี้เถิด


แต่ข้าว่า...ถ้าให้คุณชายหลี่ไปมื้อเย็นนี้เราจะไม่ได้ทานข้าว...


...ตึกๆๆ...


เสียงฝ่าเท้าดังเป็นจังหวะจากทางด้านหลังนางทั้งสองที่กำลังเถียงกันด้วยความคิดของตน  เมื่อรู้ว่ากำลังมีบุคคลที่สามก้าวเข้ามาจึงรีบเงียบคำก่อนที่นางรับใช้จะก้มหัวให้กับคนที่ยิ้มร่าหน้าบ้านไม่รู้ชะตากรรมตัวเองด้านหลังเวินฉิงทันที


อะแฮ่ม  ข้าไม่ได้เดินมาแอบฟังอะไรนะสาบานได้  ข้าแค่กระหายน้ำจึงแวะมาบริเวณครัว  แต่ถ้ามาขัดจังหวะข้าไปก่อนก็ได้


เซียวจ้านส่งยิ้มหวานอันเป็นเอกลักษณ์ของเจ้าตัวโปรยไปยังเวินฉิงและนางรับใช้ในบ้านก่อนจะเอี้ยวตัวว่าจะกลับ  แต่ความจริงคอก็แห้งผาดอยากได้น้ำสักแก้ว  แต่ก็เถอะทนเอาเสียดีกว่าโดนน้าเวินฉิงไล่ตะเพิดออกมาก่อนโทษฐานเดินมาไม่รู้กาลเทศะ


ช้าก่อนคุณชายหลี่  ข้ามีเรื่องจะคุยด้วย


เห?  ตอนนี้น่ะหรือ?”


เซียวจ้านกลอกสายตาส่ายไปมาและเอานิ้วปัดปลายจมูกตัวเองสองสามครั้งด้วยความสงสัยว่ามีเรื่องอะไรกันแน่ในเมื่อครู่กำลังคุยออกรสออกชาติกันอยู่แท้ๆ  จู่ๆปลายคิ้วขวาก็กระตุกขึ้นมาแปลกๆชอบกล


ฮะ ฮะ ฮ่า  ท่านน้าเวินฉิง ไยทำหน้าเช่นนั้นข้ากลัวนะ


ร่างกายร้อนวูบวาบเดี๋ยวก็หนาวเดี๋ยวก็ร้อนไปหมดเมื่อเห็นว่าเวินฉิงกำลังมองใบหน้าตัวเองไม่ลดละและยิ้มร้ายหรือยิ้มดีมาให้เซียวจ้านก็แยกไม่ค่อยออก เสียงก่นหัวเราะแห้งๆส่งไปเป็นคำถาม อยากจะเดินหนีก็ทำไม่ได้


เจ้าไปจ่ายตลาดแทนอาผิงหน่อยสิ  นางไม่สบาย ส่วนคนอื่นก็ไม่ว่าง


ไม่สบาย?  ข้านั่นหรือไม่สบาย ข้าสบายดีทุกอย่างนะฮูหยิน  ใบหน้าคล้ำแดดของนางรับใช้หันไปมองเวินฉิงและขมวดคิ้วใส่เป็นเครื่องหมายคำถามว่านางไปป่วยตอนไหนกัน  คุณชายหลี่ก็เพิ่งเดินมาเห็นแท้ๆเขาจะเชื่อหรือ?


อ้าว  ทำไมท่านน้าเวินฉิงไม่บอกข้าเร็วกว่านี้เล่า  ข้าก็นึกว่าเรื่องอะไร  เอาล่ะถ้านางไม่สบายก็ควรพักผ่อน  เรื่องจ่ายตลาดไว้ใจข้าได้เลย


อกสามศอกของเซียวจ้านดันขึ้นอย่างภาคภูมิใจว่าเขาเนี่ยแหละสามารถไปจ่ายตลาดแทนสตรีเจ็บป่วยได้แน่นอนไม่ต้องกังวล  แต่ในขณะเดียวกันนางที่เซียวจ้านห่วงนักหนากลับก้มหน้าส่ายหัวถอนหายใจเพราะไม่คิดมาก่อนว่าจะเกิดมาเห็นคนหลอกง่ายเช่นเซียวจ้านมาก่อน


ถือว่าซื่อเองนางไม่เกี่ยวด้วยหรอกเรื่องพูดปดพูดเท็จ


เจ้านี่เป็นบุรุษใจดียิ่งนักเซียวจ้าน  สมแล้วที่เป็นว่าที่หลานสะใภ้ข้า  เอาเถิดเจ้าไปรอห้องรับรองก่อนสักเดี๋ยวข้าจะเอาโพยไปให้


ได้  งั้นข้ารอด้านนอกนะน้าเวินฉิงเซียวจ้านก้มหัวให้เวินฉิงทีและหันมามองใบหน้าคล้ำๆของนางรับใช้พลางคิดว่าไม่สบายขนาดนี้ไม่น่ามาทำงานเลย  เขาจะทำงานแทนให้เองไม่ต้องเป็นห่วง!

 


ถอนคำพูดได้หรือไม่?


เซียวจ้านนั่งอ้าปากเหวอค้างกลางอากาศเมื่อเวินฉิงเดินพาเอาอี้ป๋อเดินขนาบข้างมาด้วยพร้อมกับยัดโพยของที่ต้องซื้อใส่มือหนานั่นมาในห้องรับรอง  ไอ้ที่คิ้วขวากระตุกมันเป็นอย่างนี้เองนะหรือ  นั่นไม่ได้หมายความอย่างที่เซียวจ้านคิดใช่หรือไม่?


เจ้าเดินมาทำไม?” รู้แหละว่าอี้ป๋อไม่ตอบหรอกต้องเป็นเวินฉิงที่ยืนอยู่ข้างๆกำลังส่งยิ้มเชือดเฉือนต่างจากเมื่อครู่ลิบลับ


ข้ากลัวว่าเจ้าจะหลงตลาด  เจ้าไม่ใช่คนที่นี่ข้าเลยไหว้วานให้อี้ป๋อจ่ายตลาดเป็นเพื่อนเจ้า  นี่ข้าหวังดีนะทำไมเจ้ามองข้าเช่นนั้น?”


สายตาที่เวินฉิงร้องทักก็คงเป็นสายตาราวกับเห็นโลกถล่มตรงหน้ากระมัง  เขากะว่าไปจ่ายตลาดเพลินๆและจะเกี่ยวเอาสุราเข้าบ้านมาด้วย  ถ้าให้อี้ป๋อไปอย่าว่าแต่จะเป็นสุราเลยถั่วลิสงแกล้มเหล้าก็คงไม่ได้กินเช่นกัน!


ข้าไปกับเวินหนิงได้ไร้ปัญหาแน่นอนท่านน้าไม่ต้องห่วงใยไปเสีย  อี้ป๋อคงมีการมีงานต้องทำ  ใช่หรือไม่?”


นั่นไม่ใช่ประโยคคำถามเมื่อน้ำเสียงเซียวจ้านส่งเป็นแกมบังคับให้อี้ป๋อคัดค้านต่างหาก  เซียวจ้านล่ะมั่นใจนักมั่นใจหนาว่ายังไงเสียอี้ป๋อต้องปฏิเสธจะไปตลาดกับตนแน่นอน  ไม่ชอบขี้หน้ากันไปด้วยกันคงขาดอากาศหายใจพอดี


ค่อยกลับมาทำย่อมได้


ฮ่าๆ  นั่นไงท่านน้าเวินฉิงอี้ป๋อเขาไม่ว่าง...ห้ะ?  อี้ป๋อเจ้าว่ายังไงนะ?”


เซียวจ้านอยากจะยกมือมาแคะขี้หูตัวเองเสียจริงเผื่อเมื่อครู่หูฝาดไปหรือหูเพี้ยนได้ยินผิด  คนอย่างอี้ป๋อเนี่ยนะจะอยากไปตลาดกับเซียวจ้าน?  แค่มองหน้าเซียวจ้านยังรู้เลยว่าอี้ป๋อจ้องจะงับหัวเขาทุกวันเพราะรำคาญ  แต่ไฉนวันนี้ถึงกลับตาลปัตรไปหมด


อี้ป๋อจะไปกับเจ้ายังไงล่ะ  เอาเยี่ยงนี้นะไปกันสองคนก็พอแล้วตลาดไม่ห่างจากที่นี่มากเดินไปคุยไปนะ  เอาล่ะอี้ป๋อดูแลเซียวจ้านด้วยล่ะข้าจะไปทำอะไรเสียหน่อย


อี้ป๋อหันไปพยักหน้าใส่น้าเวินฉิงช้าๆด้วยกิริยาคุ้นตาไม่ได้มีอะไรแปลกไป  หากจะแปลกก็การที่จะตามเซียวจ้านไปตลาดนี่แหละ!!


เจ้าเป็นบ้าหรือว่าสติฟั่นเฟือนอี้ป๋อ  อย่างเจ้าเนี่ยหรือจะไปตลาดกับข้า?”


“...”


ไม่ตอบอีกแหนะ  ข้าจะบอกว่าข้าไปเองได้เจ้ามีอะไรก็ไปทำเถิด  ข้าอยากไปเองเจ้าไม่ต้องเดือดร้อน...


ไปเถอะเดี๋ยวแดดแรง


ไม่ฟังสักคำทำเป็นหูทวนลมไม่ได้ยินที่เซียวจ้านโวยวายสักนิดแถมยังเดินสะบัดชายแขนเสื้อสีขาวผ่องของตัวเองเดินนำหน้าเซียวจ้านไปยังประตูหน้าเรือนอีก  แกล้งไม่ได้ยินหรือกำลังกวนอารมณ์เซียวจ้านกันแน่


ไม่ได้การล่ะเซียวจ้านอยากจะบ้าตาย  ผีสางตัวไหนสิงอี้ป๋อให้พิลึกได้ขนาดนี้กัน


เจ้ามีแผนอันใดบอกข้ามานะอี้ป๋อ  เจ้าเอาคืนข้าหรือ?”


เสียงเจื้อยแจ้วประโยคคำถามเดิมๆข้างๆร่างสูงสง่าที่กำลังเดินขนาบข้างกันไปในท้องตลาดสดยามสาย  แดดอ่อนๆสาดขลับผิวอันขาวนวลดั่งเพชรสะท้อนแสงของอี้ป๋อนั้นส่องสว่างไปทั่ว  แต่ถึงอย่างไรอี้ป๋อก็ไม่มีท่าทีจะหันมาตอบนอกเสียจากจะสำรวมการเดินไปตามถนน


เจ้าตอบข้ามานะทำไมถึงอยากมาที่นี่!  เจ้าตั้งใจจะแกล้งข้าชัดๆ


รู้ก็ดี  ข้าไม่ให้เจ้าซื้อสุราเข้าบ้านหรอกพระเจ้าช่วย  อี้ป๋อหรือหมอดูกันแน่  เซียวจ้านยังไม่ได้เอ่ยปากสักคำว่าอยากเดินตลาดกับเวินหนิงเพียงเพราะอยากแอบเกี่ยวสุราเหน็บเอวเข้าเรือน  แต่นี่อี้ป๋อรู้ได้เยี่ยงไรกัน


จะ  เจ้าพูดมั่วไปแล้ว  อย่างข้าจะไปทำอย่างนั้นเพราะเหตุใด


ข้าไม่ได้โง่เหมือนเจ้า


อีกแล้ว!  ไฉนคนอย่างอี้ป๋อที่เป็นดั่งผู้รากมากดีถึงได้ด่าเซียวจ้านว่าโง่ออกมาได้แบบนี้กัน  เซียวจ้านล่ะงงนักว่าเขาเผลอไปโง่ตอนไหนให้อี้ป๋อจำฝังหัวได้ขนาดนี้นะ


ฉลาดนักหรือไง  ได้!  เอาโพยมานี่ข้าจะไปไล่ซื้อของตามโพยให้เจ้าเห็นเป็นบุญตาว่าซื้อของตลาดทำกันยังไงเพราะคนอย่างเจ้าคงไม่เคยเดินซื้อของเองแน่


ริมฝีปากของเซียวจ้านเบะออกจากกันและส่งรอยยิ้มเย้ยหยันให้อี้ป๋อเป็นเชิงท้าทาย  เขาล่ะมั่นใจนักว่าอี้ป๋อไม่มีทางจ่ายตลาดเป็นแน่นอนเลยเดินนำไปยังร้านขายผักกาดเมื่อแย่งโพยในมืออี้ป๋อสำเร็จ


ทำตัวเป็นเด็กๆ


อี้ป๋อส่ายหัวให้กับคนไม่รู้จักโตอย่างเซียวจ้านด้วยรอยยิ้มเล็กๆตรงมุมปาก  ตอนที่เซียวจ้านเดินฉับๆไปยังร้านขายผักกาดตรงหน้าอย่างมุ่งเอาชนะเหมือนเด็กมากๆจนอี้ป๋อปฏิเสธความคิดไม่ได้จริงๆว่าเขารู้สึกดีที่ได้เห็นเซียวจ้านร่าเริงได้แม้ว่าเขาจะตามมากวนประสาทก็ตาม


ดูท่าก็เป็นผู้รากมากดีไฉนถึงเอาแต่ต่อราคาข้า?”


เสียงเอะอะโวยวายจากร้านผักกาดทำเอาอี้ป๋อรีบเดินสาวเท้าไวๆไปที่เกิดเหตุทันที  เดินไปใกล้ถึงก็เห็นเซียวจ้านยืนกอดอกตัวเองและถือผักกาดไว้ในมือ  นั่นทำให้อี้ป๋อสงสัยมากว่าเหตุอันใดถึงมีเสียงปะทะกันระหว่างแม่ค้าและเซียวจ้านลั่นตลาด


เกิดอะไรขึ้นหรือแม่นาง?”


อี้ป๋อเดินเข้าไปถามแม่ค้าร้านผักกาดตรงหน้า  นางหันมามองใบหน้าหล่อเหลาขาวผ่องราวกับไม่เคยถูกแดดมาก่อนในชีวิตด้วยความหลงใหล  จากสีหน้ายักษ์ร้ายกลายเป็นยิ้มหวาน  เซียวจ้านถึงกับแอบเบ้ปากใส่ด้วยความหมั่นไส้


ก็ชายผู้นี้สิคุณชาย ผักกาดสวยๆมีตั้งเยอะแต่กลับเลือกหัวช้ำๆมาขอลดราคาจากข้า


หืมเจ้าทำอะไรเนี่ยเซียวจ้าน?”


อี้ป๋อหันไปถามคนข้างกายและมองหัวผักกาดในมือก็เห็นว่ามันช้ำจริงอย่างที่นางว่า  แต่ที่ไม่เข้าใจคือเซียวจ้านต่อราคาไปเพื่ออะไรในเมื่อในตะกร้าหน้าร้านก็มีสวยๆให้เลือกมากมาย


ก็ข้าชอบหัวนี้มันใหญ่แน่นเนื้อไปหมด  เสียตรงช้ำไปสักหน่อยเลยขอให้นางลดราคาให้แต่นางกลับโวยวายข้า


เจ้าก็เลือกหัวดีๆสิมีตั้งมาก  หัวนี้ข้าขายได้ราคาเต็มข้าไม่ลด


นี่แม่นางอย่าใจร้ายไปหน่อย...


เซียวจ้านกำลังอ้าปากเถียงให้อับอายคนไปทั่วอี้ป๋อถึงกับถอนหายใจใส่และคว้าผักกาดหัวนั้นลงตะกร้าตามเดิมแล้วหยิบหัวใหม่ที่สวยไร้ที่ติ  จากนั้นก็ยื่นเงินให้แม่ค้าก่อนจะลากเซียวจ้านออกไปไม่ให้ก่อเรื่องอับอายไปมากกว่านี้


อี้ป๋อๆ  หยุดก่อนอย่าดึงข้าข้าไม่ได้ทำอะไรผิดนะ!


หยุดเสียทีเซียวจ้าน  เรามีเงินเราจะไปต่อรองทำไมให้อายเล่านับเป็นประโยคที่ยาวที่สุดก็ตอนใช้มันดุเซียวจ้านนี่แหละ  คนโดนดุปากคว่ำหน้างอและเบนหน้าไปอีกทาง  อี้ป๋อเลยเข้าใจว่าอีกฝ่ายงอนเข้าให้แล้ว


ถ้าอายก็กลับไปสิข้าอยากเดินคนเดียว


ได้โอกาสเซียวจ้านก็ถือโอกาสไล่อี้ป๋อให้ไปไกลๆเสียเลย  แต่กลับไม่ได้เป็นอย่างนั้น โพยในมือที่เซียวจ้านเคยแย่งอี้ป๋อมาก่อนหน้านี้กลับมาอยู่ในมือหนาเช่นเดิมและเดินจับแขนเซียวจ้านให้ไปตามแรง  ไฉนกลับกระตุ้นให้อี้ป๋อไล่ตามเซียวจ้านหนักกว่าเก่าขนาดนี้นะ!


อี้ป๋อ  เจ้าหูหนวกหรือข้าบอกว่า...


เงียบและรีบๆซื้อของเถอะเหลืออีกตั้งมากที่ไม่ได้ซื้อ



 100%

#ม่านวิวาห์อลเวง 

 



นักอ่านสามารถซื้อ #ม่านวิวาห์อลเวง แบบอีบุ๊คได้ที่  คลิกที่นี่

ศึกษาวิธีการซื้อได้ที่  คลิกที่นี่

หรือสามารถติดต่อสอบถามผ่านแอคทวิตเตอร์ @porzhan



 


ฝากติดตามและเป็นกำลังใจผ่าน #ม่านวิวาห์อลเวง ด้วยนะคะ


ช่องทางการติดตามการอัพเดตแฟนฟิค

TWITTER : @porzhan

AUTHOR : SNOOKY

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.31K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,419 ความคิดเห็น

  1. #2374 despasito (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:28
    ทั้งร้ายทั้งซึนนะทั่น
    #2,374
    0
  2. #2319 My love markbam (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 07:40
    ชอบเค้าแล้วป๋อ
    #2,319
    0
  3. #2191 nokmalody (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2562 / 23:34
    นายมันร้ายน่ะป๋อตี้
    #2,191
    0
  4. #2178 Lazy_g (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2562 / 22:44
    แหมมม ร้านเหมือนกันนะเนี่ยยย แอบหอมเขาแถมจูบไปหลายรอบละน้าา
    #2,178
    0
  5. #2158 mdoublee_me_ki (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2562 / 00:45
    น่ารักกมากๆเลย
    #2,158
    0
  6. #1756 มือใหม่>-^ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 21:27

    พวกนาง จุ๊ฟ! กันกี่รอบแล้วอ่ะ(ลืม55)

    #1,756
    0
  7. #1719 pondww♥ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 17:55
    จ้านจ้านไม่ปลอดภัยแล้วป่ะ? อี้ป๋อต้องใจเย็นๆๆๆๆนะ อย่ากินน้อง น้องกินไม่ได้!
    #1,719
    0
  8. #1647 cozynotserious (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 11:57
    แงงงงงงงงงงง กรีดร้องจนคอแตก น่ารักมาก เจ้าจ้านก็ซ๊นซน ต้องโดนเขาสั่งสอนซะแล้ว !
    #1,647
    0
  9. #1592 ChonladaDao (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 15:56
    ก็น่ารักขนาดนี้ใครจะไม่หวั่นไหวบ้างล่ะๆๆๆ
    #1,592
    0
  10. #1393 หัวเห็ดรักเหม่งน้อย (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 19:18

    อืม!! เสียอาการ เราเนี่ยเสียอาการ
    #1,393
    0
  11. #1224 [: Always Love U :] (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 22:24
    สนุกมากแมมมมม่ อ่านมารธอนเลย มาต่อให้จบน้าาา

    ปล.อยากได้ฉากหึงๆหวงๆบ้างจัง ชอบๆ5555
    #1,224
    0
  12. #1002 minnnnions (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 11:28
    ท่านเก็บอาการ ท่านร้าย ยิ้มบ่อยเพราะได้แกล้ง ชอบน้องแล้วละสิ
    #1,002
    0
  13. #938 zebra (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 21:56

    อี้ป๋อยิ้มแล้ว

    #938
    0
  14. #795 Wrn Js (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 05:32
    เสียอาการมากเลยท่าน
    #795
    0
  15. #510 21pcr (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 20:31

    ง่า น่าร้ากก

    #510
    0
  16. #428 AlwaysDmHp (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 16:27

    พี่ป๋อคนบ้าาา ชอบแกล้งน้องงง

    #428
    0
  17. #401 Rabbit of Wolf (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 20:27
    เป็นเช่นนี้อย่าหวังที่จะได้กลับเรือนเลยคุณชายจ้าน
    #401
    0
  18. #394 ปาปัว?นิ?วกินี? (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 19:04

    ต่อไปนี้อย่าหวังจะได้กลับเรือนเลย

    น่ารักเรี่ยราดก็งี้แหละ

    อ่อ​ ว่ายน้ำไม่เป็น​ คนอ่านเข้าใจว่าว่ายเป็นซะนี่555

    #394
    0
  19. #369 Area6104 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 07:08
    หวั่นไหวแบบนี้ เริ่มรักแล้วสิ เจ้าพ่อน้ำแข็ง
    #369
    0
  20. #309 toto (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 13:23

    กระต่ายน้อยจ้านไม่น่ารอดจากเสืออย่างป๋อนะ

    #309
    0
  21. #300 U_ismine (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 08:07
    จ้านจ้านน่ารักเป็นที่สุด!
    #300
    0
  22. #297 21pcr (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 07:12
    หวั่นไหวกันแล้วจ้าา
    #297
    0
  23. #263 Failee (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 20:55

    อี้ป๋อเริ่มเอาคืนเซียวจ้านแล้ววว อิอิ รอตอนต่อไปค่ะ

    #263
    0
  24. #261 xDevilxx (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 07:58
    สนุกมากค่ะ มาต่อไวๆนะคะ
    #261
    0
  25. #260 FirstAugust (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 02:50
    ป๋อจะตกหลุมรักความแสบซนของจ้านใช่ไหม
    #260
    0