[REWRITE] ม่านวิวาห์อลเวง [Chaotic wedding] #ป๋อจ้าน MPREG AUTHOR : SNOOKY

ตอนที่ 5 : รีไรท์ 第5 集 ม่านวิวาห์อลเวง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,780
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,319 ครั้ง
    15 เม.ย. 63

ตอนที่ 5  ม่านวิวาห์อลเวง

 

กล้าดียังไงมาจูบข้าแบบนี้  ปากข้าไม่เคยมอบให้สตรีนางไหนแต่ถูกปิดปากสองครั้งสองครา  ข้าล่ะอยากเตะเจ้านักอี้ป๋อ


คนที่บอกว่าจะเข้าห้องน้ำกลับไม่ได้เป็นเช่นดั่งที่พูดเอาไว้ แต่เปลี่ยนมานั่งบนกิ่งต้นไม้ใหญ่หน้าเรือนต่างหาก  ปากบ่นอุบอิบแล้วจับปากตัวเองอย่างเคืองแค้นใจ  แต่ใบหน้าก็ยังไม่ได้หายแดงลงสักนิด


คอยดูนะข้าจะต้องแก้แค้นเจ้าให้ได้เลย คราหน้าเจ้าไม่มีทางทำข้าเยี่ยงนี้ได้แน่นอน


เซียวจ้านเบะปากตัวเองและเอาหัวทุบไปกับต้นไม้ที่มีเปลือกแข็งและขรุขระหน้าผากจึงกลายเป็นสีแดงอ่อน  เวินหนิงที่เดินมาแถวนั้นพอดิบพอดียกมือขึ้นโบกเรียกเซียวจ้านเสียงดังลั่น


คุณชายหลี่!


เวินหนิง!  เจ้าเงียบปากก่อนเดี๋ยวก็แห่มาลากตัวข้าไปทรมานพอดีเซียวจ้านหันไปทางต้นเสียงและยกนิ้วชี้มาขวางปากเอาไว้เพื่อส่งสัญญาณว่าให้เงียบก่อนที่เวินฉิงจะลากไปห้องสมุดอีกครั้ง  น่ากลัวกว่าหนังสือเป็นตั้งก็อี้ป๋อนั่นแหละ


ข้าขอโทษคุณชาย  ว่าแต่ท่านออกมาได้อย่างไรหรือ?”


ร่างที่กำลังปีนต้นไม้เตี้ยๆลงมาอย่างชำนาญเดินมาหาเวินหนิงแต่ก็ไม่ลืมลอบสายตามองไปทั่วเพราะเกรงว่าจะมีใครเดินผ่านมาเข้าแล้วคว้ามือลูกน้องคนสนิทเข้าหลังพุ่มไม้ไปหวังแอบคุยกันลับๆ


ข้าหนีออกมาน่ะสิ  วันนี้ข้าเกือบตายรู้ไหม ที่นั่นน่ากลัวมาก


หือที่ห้องสมุดมีผีงั้นหรือ?”


ใช่  ผีดูดปากเจ้ากลัวไหมล่ะ ข้ากลัวจนต้องเผ่นออกมาเลยล่ะ  เอาไงเอากันวันนี้ข้าจะไม่เข้าไปที่นั่นแน่ ดังนั้นแล้วเราไปหาอะไรบันเทิงใจทำกันเถิด


เวินหนิงส่งสีหน้าเป็นเครื่องหมายคำถามหาเจ้านายของตัวเองแต่เซียวจ้านกลับยกยิ้มไม่ตอบและลากชายหนุ่มคนสนิทเดินออกมาหน้าเรือนแทนจากนั้นก็รีบวิ่งออกไปที่รั้วหลังเรือน


กลิ่นหอมของบึงน้ำเมื่อปะทะเข้ากับแสงแดดยามกลางวันส่งเข้าจมูกชายหนุ่มทั้งสองจนอดไม่ได้ที่จะสูดให้เข้าปอด  แววตาสดใสของเซียวจ้านทอดมองไปตามผืนน้ำถูกแต่งแต้มด้วยดอกและใบบัวสีสันสวยงาม


ท่านรู้ได้เยี่ยงไรว่าที่นี่มีบึงน้ำกว้างใหญ่หรือคุณชาย?”


ข้าเคยแอบลอบมาสำรวจเมื่อครู่น่ะ  หนีออกมาได้ก็เดินไปทั่วจนพักที่ต้นไม้นั่นแล ช่างเถิดข้าจะบอกเจ้าว่าที่นี่สนุกนัก


เวินหนิงอยากจะอ้าปากถามจริงเชียวว่าบึงน้ำกว้างๆนี่มีอะไรสนุกนักหนาก็ไม่ทันได้เอ่ยออกไปเพราะเรียวแขนถูกดึงกระชากไปทางเรือพายก่อนจะหยิบไม้มาจ้ำใส่น้ำแล้วช่วยกันเดินเรือไปถึงกลางบึง


ข้าเห็นว่าเรือนี้จอดอยู่ริมท่าหากยังมีคันเบ็ดอีก  เวินหนิงวันนี้เรามาตกปลาแข่งกัน  ถ้าข้าตกได้เยอะกว่าเจ้าต้องนำไปแกงให้ข้า


เซียวจ้านยิ้มร่ามาทางเวินหนิงเยี่ยงคนตื่นเต้นและกระหายชัยชนะ  ตอนเด็กๆเซียวจ้านจำได้ดีเลยว่าที่ตระกูลหลี่พวกเขามักจะพากันออกมาจับปลาบ้างตกปลาบ้าง  พอโตขึ้นก็ไม่ค่อยมีโอกาสเป็นนานๆครั้งจะได้ทำอะไรสนุกๆกับเวินหนิง


เซียวจ้านเข้าครัวทีไรมีอันต้องเดือดร้อนทั้งเรือนยามนั้นเวลาตกปลาได้จึงเป็นหน้าที่ของเวินหนิงเอาไปแกงไม่ก็จุดไฟที่ริมน้ำปิ้งกิน  เวินหนิงส่งยิ้มให้เซียวจ้านทันทีเพื่อเป็นการรับคำท้า


แล้วหากท่านแพ้ล่ะข้าจะได้อะไรจากท่าน?”


ชนะให้ได้ก่อนเถิดนะเจ้าเด็กน้อย  ฮ่าๆๆ


เซียวจ้านควักแมลงในกระเป๋าออกมาส่งให้เวินหนิงตัวหนึ่งใส่เบ็ดตัวเองตัวหนึ่ง  เขาวางแผนมาดีแล้วว่าจะออกไปตกปลาให้ได้ดังนั้นเมื่อครู่ตอนอยู่บนต้นไม้ก็คือใช้เวลานั้นหาแมลงนั่นเอง  พอทั้งสองหย่อนเบ็ดไปได้พักใหญ่โอกาสวัดผลแพ้ชนะก็เข้ามาสักที


คุณชายเบ็ดคุณชายสั่น!


ฮ่าๆ  ข้าชนะเจ้าแน่เวินหนิง  เอ๋? แต่เหตุใดแรงเยอะเช่นนี้  เวินหนิงมาจับข้าทีข้าต้านไม่ไหว


เซียวจ้านก่นร้องไปยังลูกน้องคนสนิทตรงหัวเรือให้เดินมาช่วยยกคันเบ็ด  ปลาอะไรกันเหตุใดแรงเยอะจนก้านเบ็ดจะหักขนาดนี้  แม้ว่าเซียวจ้านจะออกกำลังเสียเท่าไหร่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะยกขึ้นเลย  เวินหนิงกำลังเดินมาหานายตัวเองอย่างร้อนใจ


คุณชายหลี่ทรงตัวเอาไว้ข้าจะถึง...คุณชาย!!


เสียงของเวินหนิงตะโกนลั่นท้ายเรือนเสียงส่งไปถึงคนสวนในบ้านรีบเลาะรั้วด้านหลังเรือนมาดูจนเห็นว่าเป็นหนึ่งชายที่ยืนตะโกนเรียกชายคนหนึ่งที่ตกลงไปในน้ำด้วยท่าตะเกียกตะกาย  เมื่อเห็นเช่นนั้นก็รีบวิ่งเข้าไปในเรือนทันที

 


...ก๊อกๆๆ...


คุณชายอี้ป๋อช่วยคุณชายเซียวจ้านด้วย  เขากำลังจมน้ำ!!


มือกร้านจากการตรากตรำทำสวนเคาะไปที่ประตูห้องสมุดดังลั่นและตะโกนเสียงร้องเข้าไปด้านใน  เสียงที่ลอยแว่วเข้ามาทำเอาอี้ป๋อหยุดชะงักและพับหนังสืออย่างไม่แยแส  สองเรียวขาวิ่งไปที่หน้าประตูและทิ้งให้ชายคนสวนวิ่งตามหลังไป


ตรงบึงท้ายบ้านขอรับคุณชาย


อี้ป๋อวิ่งไปตามคำบอกของคนสวนจนกระทั่งไปเจอเวินหนิงร้องเรียกคนมาช่วยเซียวจ้านที่กำลังสำลักน้ำในบึงและตะเกียกตะกายยื่นมือไปทางเวินหนิง  เหตุใดเวินหนิงไม่ลงไปช่วยอี้ป๋อไม่มีเวลาไล่คิด  มีเพียงสองเรียวขาที่วิ่งลงไปในน้ำเท่านั้น

 


เสียงคลื่นน้ำพลิ้วไหวไปทั่วร่างของอี้ป๋อยามที่เคลื่อนตัวไปหาร่างที่กำลังตะเกียกตะกายอยู่กลางบึงบัวขนาดใหญ่  ใบหน้าของเซียวจ้านผลุบโผล่อยู่ในน้ำเนิ่นนานเสียจนอี้ป๋อกลัวว่าอีกคนจะขืนร่างกายตะเกียกตะกายไม่ไหวเลยรีบตีขาว่ายเข้าไปใกล้ให้เร็วยิ่งขึ้น


อี้ป๋อเกร็งขาเสียจนจะเป็นตะคริวแต่ก็ยังฝืนต่อไป  หากว่าช้าเพียงนิดเดียวเซียวจ้านอาจจมลงไปแล้วไม่ทันการเอาเสีย


คุณชายอี้ป๋อช่วยคุณชายของข้าด้วย ข้าว่ายน้ำไม่เป็น!


เสียงของเวินหนิงตะโกนเรียกคนที่กำลังว่ายน้ำมาใกล้ให้ช่วยเซียวจ้านด้วยความเป็นห่วง  หน่วยน้ำตาไหลอาบแก้มเวินหนิงพลางโทษความสะเพร่า  ความเลินเล่อ  และความไร้สามารถ  เพียงแค่นี้ก็ไม่สามารถปกป้องเจ้านายของตัวเองได้  เขานี่มันแย่เสียจริง


อะ  อี้ป๋อ...


ความสามารถในการมองเห็นจากดวงตาเรียวสวยค่อยๆหายไปทีละนิดจากน้ำที่สาดกระเซ็นตรงหน้า  แต่ถึงอย่างไรเซียวจ้านก็จำได้แม่นว่าคนที่ว่ายน้ำมาคือหวังอี้ป๋ออย่างแน่นอน ก่อนที่ริมฝีปากสวยจะยกยิ้มเพียงเสี้ยววินาทีแล้วจมดิ่งไปในน้ำด้วยแข้งขาที่อ่อนแรงเต็มที


หลี่  เซียวจ้าน!!!


อีกไม่ถึงเอื้อมเท่านั้นอี้ป๋อจะว่ายถึงเซียวจ้านอยู่แล้ว  แต่ภาพตรงหน้าทำเอาร่างหนาที่ว่ายตามมาใจกระตุกวูบดำดิ่งไปไม่แพ้ร่างที่จมหายไปกับน้ำตอนนี้เลย  เสียงเข้มตะโกนดังลั่นแล้วดำน้ำตามร่างของเซียวจ้านไปติดๆ  ไม่มีอะไรให้รั้งรอเสียแล้ว


นานนับชั่วอึดใจท่ามกลางเสียงตะโกนของเวินหนิงบนเรือทั้งๆที่ใจอยากจะกระโดดน้ำตามร่างของอี้ป๋อไปใจจะขาดหากแต่กลัวว่ายิ่งลงไปจะเป็นภาระเอาเสีย  ดีไม่ดีกลายเป็นตัวถ่วงด้วยซ้ำไป เลยอดใจยืนน้ำตาไหลเพราะร่างของเซียวจ้านหายไปต่อหน้าต่อตา


คุณชายอี้ป๋อช่วย...ฮึก  ช่วยคุณชายหลี่ด้วย” 


มือของเวินหนิงกำขอบเรือแน่นแข้งขาก็อ่อนแรงพากันทรุดเพราะอี้ป๋อยังไม่ขึ้นมาจากน้ำเลย ร่างของเซียวจ้านยังจะมาหายไปกับตา  เวินหนิงจะทำเยี่ยงไรดี


เฮือก!


คุณชายอี้ป๋อ  คุณชายหลี่!


เวินหนิงกลับมายืนได้อีกครั้งเพราะแรงพุ่งตัวขึ้นเหนือน้ำตรงหน้า  ร่างของอี้ป๋อโผล่พ้นมาก่อนคนแรกก่อนจะหอบหิ้วร่างไร้สติของเซียวจ้านขึ้นมาด้วย  เวินหนิงไม่รอช้ารีบยื่นมือไปรับร่างของเซียวจ้านขึ้นมาบนเรือก่อนจะดึงร่างของอี้ป๋อขึ้นมาตามๆกัน


คุณชายอี้ป๋อ...ขาของท่าน?”


เวินหนิงร้องทักเรียวขาของอี้ป๋อข้างหนึ่งที่มันแลดูซีดไร้เลือดและอี้ป๋อเองก็ขยับเขยื้อนมันไม่ได้มากนักจนอีกฝ่ายแปลกใจ  อี้ป๋อเงียบไม่ตอบพลันลุกตัวขึ้นมาและจับใบหน้าซีดขาวของเซียวจ้านระนาบกับพื้นเรือ


เซียวจ้าน  ฟื้นสิเซียวจ้าน!!!


เสียงตะโกนด้วยความร้อนใจของอี้ป๋อที่เวินหนิงเพิ่งจะได้ยินก็วันนี้หลังเข้ามาในบ้านหวังตั้งนานแล้วทำเอาหวาดกลัวนั่งไม่ติดพื้นไม้  ยิ่งดวงตาวาวโรจน์แดงเพลิงมาแทนที่ดวงตาสีนิลเคร่งขรึมนั่นอีก  เวินหนิงช่างหวาดกลัวเหลือเกินว่าเหตุใดอี้ป๋อถึงร้อนใจยิ่งนัก


ทะ  ท่านจะทำอะไรหรือ?”


“...”


เป็นอีกครั้งที่ไม่ว่าเวินหนิงจะพูดหรือจะซักถามอะไรอี้ป๋อไปสิ่งที่ได้รับกลับมาก็จะเป็นเพียงความเงียบและแววตาดุดัน  เวินหนิงจึงคร้านจะซักถามได้แต่มองอี้ป๋อนั่งคุกเข่าดีๆแล้วจับใบหน้าหวานซีดให้มั่นก่อนที่เวินหนิงจะอ้าปากกว้างเสียจนแมลงวันเข้าไปทำรังได้สบายๆ


ทะ  ท่าน!


นี่หรือคือวิธีการช่วยชีวิตคนจมน้ำที่เขาต่างขานลือกัน  วันนี้เวินหนิงได้เห็นเองกับตาแล้วว่าเขาทำกันเยี่ยงไร  นิ้วเรียวแกร่งบีบจมูกและริมฝีปากที่สูดลมเข้าปอดเต็มที่นั่นลงประกบริมฝีปากเซียวจ้าน  ลมหายใจที่อี้ป๋อกอบโกยมาทั้งหมดถูกส่งให้คนที่นอนไร้สติสามครั้งไม่ขาดไม่เกิน


หลบ


อี้ป๋อเงยหน้าจนผมยาวที่เปียกชุ่มปรกลงมาเพื่อเค้นเสียงดุคนที่จะเข้ามาดูอาการเจ้านายของตัวเอง  เวินหนิงได้ยินอย่างนั้นก็รีบหลบห่างและปล่อยให้อี้ป๋อเอาแขนทั้งสองของเซียวจ้านแนบลำตัวและประสานมือไว้ตรงหน้าอกน้อย  การปั๊มหัวใจเริ่มขึ้นเป็นจังหวะสลับการบีบจมูกเป่าปาก


ตื่นมาสิเซียวจ้าน


ดวงตามุ่งมั่นของอี้ป๋อยังคงทำวิธีเดิมซ้ำไปมาด้วยความร้อนใจ  จู่ๆขอบตาของอี้ป๋อกลับรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาเสียได้จนพาลน้ำตาจะไหลเมื่อเข้ายังช่วยชีวิตเซียวจ้านไม่สำเร็จ  มันคงจะดีอยู่แล้วมิใช่หรือถ้าเซียวจ้านไม่ฟื้น เขาเองก็ใช่ว่าจะยินดีกับงานวิวาห์ครั้งนี้


แต่ไม่ใช่เลย  อี้ป๋อกลับไม่ได้รู้สึกอยากให้เซียวจ้านหายจากโลกไป  เขาอยากจะปะทะฝีปาก  อยากจะโดนอีกฝ่ายแหย่เล่นอย่างไม่รู้อะไรเป็นอะไรอีกครั้ง  ดังนั้นอี้ป๋อได้แต่ภาวนาให้เซียวจ้านฟื้นขึ้นมาเสียที


แค่กๆ


เซียวจ้าน/คุณชาย!


เสียงสำลักน้ำของเซียวจ้านดังขึ้นมาพร้อมดวงตาแดงก่ำที่เปิดกว้างอย่างคนตื่นตระหนก  หน้าอกน้อยกระเพื่อมไหวราวกับจะขาดใจตายหรือมัจจุราชเพิ่งให้โอกาสเขาได้หายใจต่อ  ยามที่ลืมตาขึ้นทุกอย่างมันพร่ามัวเสียจนไม่เห็นอะไรแจ่มแจ้ง


เซียวจ้านลืมตามาหายใจได้เพียงครู่สติเขาก็เลือนหายไปอีกครั้ง

 


เซียวจ้านอย่าหลับ...เซียวจ้าน


มือของเซียวจ้านคล้ายกับกำลังปัดอะไรสักอย่างที่ดังข้างๆหูให้พ้นความรำคาญ  เสียงที่คอยเอาแต่บอกให้ตื่นบ้าง  อย่าหลับบ้าง  ฟื้นมาบ้าง  มันแล่นดังอยู่ในหัวสมองของเซียวจ้านเสียจนต้องค่อยๆลืมตามาช้าๆ


นะ  นี่ข้าอยู่แห่งใดกัน?”


เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาเสียงบ่นข้างหูเซียวจ้านก็ดูท่าว่าจะหายไปสักที มือที่เคยซีดเซียวก็ดูมีสีขึ้นมาบ้างตอนที่ยกขึ้นมาตีขมับตัวเองให้หายมึนงง  พอกวาดสายตาไปเรื่อยๆก็เห็นว่าตัวเองอยู่ในห้องนอนจึงค่อยเบาใจ


เพราะภาพที่เขาเห็นก่อนจะหมดสติจำอะไรไม่ได้สักอย่างคือตะเกียกตะกายอยู่ในน้ำพยายามเอาตัวรอดจากความตาย  ตอนนั้นเซียวจ้านจำได้ดีเลยว่าเหมือนคนใกล้ตายเข้าไปทุกที


คุณชาย  ตื่นแล้วหรือคุณชาย  ท่านทำเอาข้าเป็นห่วงจนจะขาดใจ


เกินไปแล้วเวินหนิง  ยังไงก็ขอบใจเจ้าที่ช่วยข้าตอนจมน้ำ  ข้าไม่ยักรู้มาก่อนว่าเจ้าไปซุ่มฝึกเรียนว่ายน้ำมาแล้วทั้งๆที่ข้ากับเจ้าว่ายน้ำไม่เป็นทั้งคู่


เวินหนิงที่เดินหอบเอายาในถาดมาวางไว้ตรงหัวเตียงทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก  เพราะเหตุใดเซียวจ้านถึงจำไม่ได้กันว่าเวินหนิงยืนร้องไห้บนเรือแต่คนที่ช่วยชีวิตเขามาน่ะคืออี้ป๋อ


ข้าไม่ได้...


เอาเถิดๆ  ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ข้าอยู่ในสถานการณ์เยี่ยงนั้น  เรื่องทั้งหมดมันเป็นเพราะคุณชายอี้ป๋อพ่อดอกพิกุลทองนั่นแลที่ทำให้ข้าเป็นเยี่ยงนี้


เซียวจ้านเม้มปากตัวเองแรงๆเมื่อหวนไปคิดถึงจูบที่อี้ป๋อล่วงล้ำอย่างไร้มารยาทในห้องสมุด  จู่ๆใบหน้าก็เห่อร้อนขึ้นเป็นเพราะเอียงอายหรือเป็นเพราะโกรธเจ้าตัวยังไม่แน่ใจเลย  ได้แต่กล่าวโทษคนที่กัดปากและปิดปากเขาในห้องสมุดแทน


แต่คุณชาย ความจริงคนที่ช่วย...


เฮ้อ  พอแล้วๆ ข้าเพิ่งฟื้น ไม่อยากรับรู้แล้ว  ดูสิข้าฟื้นขึ้นมาเจอเจ้านั่นเสียที่ไหนกัน!  แล้งน้ำใจเจ้าก็เห็น!


กลีบปากสีซีดมีเลือดฝาดอ่อนๆของเซียวจ้านยกขึ้นมาเบะจากกันและใช้สายตาค่อนขอดมองไปทางห้องนอนของหวังอี้ป๋อ  ผู้ชายแล้งน้ำใจที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมแต่กลับน้ำใจแล้งไม่มาเหลียวดูกันบ้าง


คนอย่างนั้นน่ะหรือจะได้รับความรักจากใคร  ในเมื่อรักผู้อื่นมีน้ำใจแก่ผู้อื่นยังไม่เป็น  ข้าล่ะไม่อยากอยู่ร่วมชายคากับเจ้าคุณชายนั่นเสียจริง


ถ้าไม่อยากอยู่ก็กระโดดน้ำอีกรอบสิ


เสียงอันคุ้นเคยดีของหวังอี้ป๋อเดินเข้ามาในห้องทันบทสนทนาอันร้ายกาจของเซียวจ้านพอดิบพอดี  คนเป็นบ่าวอย่างเวินหนิงขนลุกสู้ชูชันไปหมดเพราะเจ้านายตัวเองกำลังเข้าใจผิดเต็มๆ


เฮอะ!  เหตุใดข้าต้องเอาตัวไปตายด้วย หากเจ้าแล้งน้ำใจกับข้านักก็ล่มงานแต่งไปเสียสิ จะทนให้ข้าอยู่ร่วมชายคากับเจ้าเพราะอะไรกัน ในห้องสมุดเจ้าทำไปก็เพราะชังข้าก็ไล่ข้าไปเสีย


คุณชายเซียวจ้านหยุดเถิด ความจริงไม่ใช่อย่างที่ท่านกล่าว


เวินหนิงพูดเตือนเสียงเบาให้เล็ดลอดผ่านไรฟันเพราะเกรงกลัวอี้ป๋อจะได้ยินเข้า  แต่คนดื้อด้านอย่างเซียวจ้านหรือจะยอมหยุด  เขาไม่หยุดพูดแน่นอน  ตอนแรกคิดว่าอี้ป๋อจะเป็นคนดีอยู่บ้างแม้ว่าจะเป็นใบ้ก็เถิด  แต่เขาจมน้ำไปแบบนี้ไม่มาช่วยกันยังไม่คิดจะเหลียวแลทั้งๆที่สาเหตุคืออี้ป๋อแท้ๆ


เด็กยังไงคงเป็นเด็ก ได้แต่กล่าวโทษคนอื่น ข้าไม่น่าเสียเวลากับเจ้า!


อ๋อใช่  งั้นเจ้าไปจากห้องข้าเสียเถิดจะได้ไม่รบกวนเวลาเจ้า ออกไปสิ เชิญ!


คนเจ้าอารมณ์และดื้อด้านอย่างเซียวจ้านเอามือขึ้นมากอดอกตัวเองและเชิดหน้าคอแทบหักไปอีกทาง  อี้ป๋อเห็นอาการไม่งามของเซียวจ้านก็อยากจะทุบสั่งสอนให้หนำใจแต่ทำได้เพียงกำมือแน่นและถอนหายใจโกรธออกไปจากห้องตามที่เซียวจ้านบอก


คุณชายหลี่ ท่านทำเกินไปแล้วนะ ความจริงคุณชายอี้ป๋อต่างหากที่รีบวิ่งลงไปช่วยท่านในน้ำโดยที่ขาของเขาชาจนซีดพร้อมตายไปกับท่าน  แต่ตอนนั้นเขาก็ดันร่างท่านขึ้นมาก่อน  คุณชายหลี่หัดฟังข้าก่อนเถิด ท่านพูดไม่ดีกับคนช่วยชีวิตท่านมากมายเหลือเกิน


เวินหนิง  เจ้าว่าอะ...อะไรนะ?”


น้ำเสียงตะกุกตะกักของเซียวจ้านดังขึ้นท่ามกลางความเงียบก่อนที่เอียงหน้าไปหาเวินหนิงช้าๆราวกับหูฝาดไป  ถ้อยคำร้ายต่างๆนานาเมื่อครู่ที่พ่นใส่อี้ป๋อหากความจริงแล้วเป็นเพียงความเข้าใจผิดของตัวเอง ทำเอาเซียวจ้านนั่งไม่ติดพื้น


นี่ท่านจะไปไหนหรือ ท่านยัง...


เวินหนิงพูดห้ามคนที่เพิ่งฟื้นไม่ทันจบประโยคเซียวจ้านก็ลุกจากเตียงตั่งไม้วิ่งไปนอกห้องทันที  ดวงตาสวยหันรีหันขวางซ้ายขวาเพื่อดูว่าคนที่เพิ่งโดนเขาไล่ไปอยู่ที่ไหน ก่อนจะเห็นแผ่นหลังแกร่งอยู่ชั้นล่างของบ้าน  เพียงเท่านั้นชายที่สวมแค่เสื้อซับในสีเทาอ่อนตัวบางก็รีบวิ่งไปหาพลางตะโกนเรียก


อี้ป๋อ  หยุดก่อนอี้ป๋อ!


ปลายเท้าของอี้ป๋อหยุดชะงักเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงตะโกนเรียกของคนอวดดีเมื่อครู่แต่ยังคงทำหน้าขรึมเช่นเดิม แม้ว่าในใจกลับรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูกที่อีกคนตามมา  แต่ว่าแค่นี้ไม่ทำให้อี้ป๋ออ่อนข้อให้คนดื้อด้านอย่างเซียวจ้านง่ายๆ


อี้ป๋อ อย่าเพิ่งเดินหนีข้าสิ ฟังข้าก่อน อี้ป๋อ


ใกล้จะถึงตัวอี้ป๋อก็รีบเดินนำหน้าไปไม่สนเสียงเรียก  ทีเมื่อครู่ยังนั่งด่าเขาคอเป็นเอ็นเรื่องอะไรจะหยุดง่ายๆ  ร่างหนาเดินเลาะเลี้ยวไปทางห้องสมุดโดยมีร่างของเซียวจ้านวิ่งตามเป็นเด็กไม่สนใจสิ่งรอบข้าง  แถมยังวิ่งเสียงดังทำเอาพื้นไม้สั่นสะเทือน


ประตูห้องสมุดจุดเกิดเหตุเมื่อเช้าทำเอาเซียวจ้านหยุดวิ่งตามอย่างเอะใจ  เขาช่างหวาดกลัวที่นี่เหลือเกินเมื่อหวนคิดถึงจูบนั่น  แต่ว่าตอนนี้จะไปมัวชักช้าเรื่องที่ก่อเอาไว้ก็ไม่ทันแก้พอดีเลยต้องเดินตามเข้าไปข้างใน


อี้ป๋อ  อะ!


ด้วยความรีบไม่ทันได้มองตาม้าตาเรือ สันจมูกรั้นเลยชนเข้ากับแผ่นหลังแกร่งพอดิบพอดี  เซียวจ้านก็คิดไม่ถึงนี่ว่าคนอย่างอี้ป๋อที่ตะโกนเรียกเท่าไหร่ไม่ยอมหันจะยอมหยุด  ประจวบเหมาะกับตอนวิ่งพอดีเลยไม่ทันระวัง


แหะๆ  ข้าไม่ได้ตั้งใจโดนตัวเจ้าแม้แต่จะคิด ข้าสาบานได้เซียวจ้านยกยิ้มเริงร่าปนแหยๆใส่อี้ป๋อที่หันหน้ามามองด้วยแววตาเคร่งขรึมเหมือนเดิมไม่มีผิดเพี้ยน  รอยยิ้มเล็กๆค่อยๆหุบเข้าหากันแล้วเปลี่ยนเป็นสีหน้าจริงจัง


เอ่อ เจ้าหยุดฟังข้าแล้วสินะ ที่ข้าตามมาข้ามาเพื่อขอโทษเจ้า  ก็ข้าไม่รู้นี่ว่าเจ้าจะเป็นคนลงไปช่วยข้าให้พ้นจากความตายใบหน้าหวานเอนเอียงไปมาเพื่ออ้อนร้องความเห็นใจ  แต่อี้ป๋อก็ยังคงทำหน้านิ่งยืนฟังราวกับเข้าหูซ้ายออกหูขวาทำเอาเซียวจ้านเป่าลมขึ้นหน้าผากแบบขัดใจ


นี่เจ้าไม่ฟังคำขอโทษจากข้าเลยอี้ป๋อ


น้ำเสียงงอนๆของเซียวจ้านดังขึ้นเมื่ออี้ป๋อไม่เพียงอยากจะได้ยินด้วยซ้ำ  ลำตัวแกร่งทำท่าจะหันกลับไปอีกทางเพื่อเมินเซียวจ้านจนมือน้อยต้องรั้งเขาเอาไว้ด้วยการจับต้นแขนเบาๆ  ราวกับมีไฟวิ่งเข้าร่างของอี้ป๋อจนต้องสะดุ้งเล็กน้อย


เพียงแค่สัมผัสอี้ป๋อก็สะดุ้งเสียอาการ  เจ้าของมือรีบชักมือออกทันทีเพราะคิดว่าอีกฝ่ายรังเกียจการสัมผัสตัวเป็นที่สุดแล้วความผิดจะเพิ่มเข้าไปอีกข้อ


นี่เจ้าอี้ป๋อ  จะให้ข้าทำอะไรให้เจ้าหายโกรธข้าที่ว่าเจ้าแรงๆข้ายินดีทำหมดเลย  หายโกรธข้าเถิดนะ


สุดตัวแล้วจริงๆ  เซียวจ้านผู้ดื้อด้านคนนี้ยอมทำตามที่อี้ป๋อบอกแล้วจริงๆเพียงเพื่อไถ่โทษ  ความจริงเซียวจ้านไม่เคยต้องมาง้อใครแบบนี้เลยหากว่าอี้ป๋อไม่ได้ช่วยชีวิตตัวเองไว้  หัวเด็ดตีนขาดคนอย่างเซียวจ้านคงไม่มีทางมาทำอะไรแบบนี้แน่ๆ


ทำหมดเลยหรือหึๆ


ใบหน้างอง้ำของเซียวจ้านเปลี่ยนเป็นเริงร่าเหมือนหนังคนละม้วน  หากเป็นสุนัขก็คงหูหางกระดิกเมื่อได้ยินอี้ป๋อเปิดช่องทางให้ได้ไถ่โทษ  แต่จู่ๆใบหน้านั่นก็เปลี่ยนเป็นสงสัยและถอยหลังออกห่างช้าๆ


จะ...เจ้ายิ้มอย่างนี้เพราะเหตุใดกัน?”


เสียงของเซียวจ้านตะกุกตะกักพลางถอยหลังหนีทุกจังหวะที่อี้ป๋อเคลื่อนเท้าเข้ามาใกล้  ถอยหลังหนึ่งก้าวคนตรงหน้าก็เดินเข้าหาหนึ่งก้าวเท่าๆกันเสียจนแผ่นหลังเล็กติดไปกับตู้ชั้นหนังสือไร้ทางหนีทำเอาลนลานไปหมด


นี่เจ้าเข้าใกล้ข้าทำไม ถอยออกไปนะอี้ป๋อ


มือเรียวยกขึ้นมาป้องกันตัวด้วยการผลักอกแกร่งออกไปจากมุมอันตรายแบบนี้หลังจากหน้าอกแทบจะแนบสนิทกับอีกคน ไม่เป็นการดีเสียเลยในเมื่อที่นี่มันเพิ่งจะเกิดเหตุการณ์อย่างเมื่อเช้าไป  คนอย่างอี้ป๋อเป็นคนที่เซียวจ้านไร้การคาดเดาได้มากที่สุดแล้ว


ถอยไปไหนอี้ป๋อ ไม่งั้นข้าจะตะโกนให้คนข้างนอกเข้ามา


ปากสวยสั่นเล็กน้อยเมื่ออี้ป๋อไม่ได้ทำตามที่เขาขู่ออกไปสักนิด  กลับกันยังเคลื่อนหน้าเข้ามาใกล้เสียจนได้กลิ่นลมหายใจคล้ายกลิ่นมิ้นท์  สูดหายใจเข้าหนึ่งครั้งเซียวจ้านหัวใจเต้นแรงหนึ่งครั้ง


อย่าเข้ามานะอี้ป๋อ  หากคราวนี้เจ้าปิดปากข้าอย่างเมื่อเช้าข้าจะกัดปากเจ้าให้เลือดตก


ดวงตาสีนิลจ้องเข้ามาในดวงตาของเซียวจ้านอย่างนุ่มลึกแต่ไร้การคาดเดาได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป  อีกแล้ว...ใบหน้าคมหล่อเหลาที่สตรีทั่วหล้าพากันหมายปองเคลื่อนเข้ามาใกล้แก้มสีนวลแดงระเรื่อจนแทบจะแนบชิดนี่เคลื่อนเข้ามาอีกแล้ว


เจ้า  เจ้าอย่าทำนะ


เซียวจ้านกลายเป็นแมวตัวน้อยขู่ร้องฟ่อๆแล้วหลับตาปี๋ไม่กล้ามองหน้าอี้ป๋ออีกต่อไป  กลีบปากชมพูหวานเม้มเข้าหากันราวกับกลัวว่าอี้ป๋อจะลักจูบเช่นตอนเช้าให้เจ็บใจเล่น  มือไม้ไม่รู้จะวางไว้ไหนก็ได้แต่กำเสื้อแพรนุ่มสีขาวสะอาดของอี้ป๋อเอาไว้อย่างนั้น


เสื้อซับในสีเทาตัวบางที่ค่อนข้างจะคอลึกนั่นกระเพื่อมไหวไปตามอัตราการเต้นของหัวใจและหอบโกยลมเข้าปอดถี่เสียจนร่นลงมาจนเห็นเนินไหปลาร้าสวย  ดวงตาสีนิลจับจ้องไปที่ความขาวชั่วครู่และแสยะยิ้มออกมาโดยที่เซียวจ้านไม่มีทางเห็น


หึ  เพ้อเจ้อ


สัมผัสลากผ่านแก้มนวลอย่างไวนั่นทำเอาเปลือกตาสีไข่ลืมตาขึ้นมาทันควันก่อนจะเห็นว่าร่างของอี้ป๋อเคลื่อนออกห่างจนมือที่เคยจับเนื้อผ้าแน่นนั่นหลุดออกจากกัน


นี่เจ้าว่าข้าเพ้อเจ้อได้เยี่ยงไรในเมื่อเจ้าจะทำมิดีมิร้ายข้า!


“...


คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเป็นเชิงถามว่าเขาไปทำมิดีมิร้ายเซียวจ้านตอนไหนกันพลางยกเอาหนังสือในมือขึ้นสูงระดับสายตาให้เซียวจ้านเห็น  ดวงตาโตของเซียวจ้านเบิกกว้างให้มันโตขึ้นไปเสียอีกเพราะกลับกลายเป็นตัวเองขายหน้าเข้าเต็มๆ


อี้ป๋อไม่ได้จะลักจูบอย่างตอนเช้าแต่เพียงเอื้อมไปหยิบหนังสือข้างหลังเซียวจ้านก็เท่านั้น


แล้วเหตุใดจำต้องประชิดขนาดนี้  ข้าก็ระแวงสิ


เซียวจ้านแก้เก้อด้วยการปัดแขนเสื้อซ้ายทีขวาทีและรวบผมยาวนั่นให้ปล่อยสลวยกลางหลังเฉกเช่นปกติไม่มีอะไรเกิดขึ้น  แต่หารู้ไม่ว่าอี้ป๋อกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างสะใจไปถึงไหนต่อไหน


เดี๋ยวนี้เป็นคนยิ้มง่ายเมื่อได้แกล้งคนไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้


เอาล่ะ ว่าแต่จะให้ข้าทำอะไรเจ้าถึงจะหายโกรธข้า?”


เอาไปแล้วท่องท่าเรือของตระกูลให้หมด  พรุ่งนี้ท่านน้าเวินฉิงได้ถามเจ้าแน่


จริงด้วย เซียวจ้านหลงลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท  เวินหนิงให้เขาเข้ามาท่องตำราที่ห้องสมุดนี่  ถ้าหากท่องไม่ได้คงโดนเอาเรื่องเป็นแน่  แต่ว่านี่คือการทำเพื่อไถ่โทษหรืออี้ป๋อเป็นห่วงเซียวจ้านกันแน่


อี้ป๋อ  เจ้าเป็นห่วงข้าหรือเนี่ย  แหมไม่คิดเลยว่าเจ้าจะใจกว้างเช่นนี้


ไร้สาระ  ถ้าจำไม่ได้ก็ไปให้พ้นหน้าข้า


เฮอะ!  คนอย่างเซียวจ้านจะมาโดนไล่ให้พ้นหน้าหรือ ไม่มีทางซะหรอก ดูเหมือนครั้งนี้อี้ป๋อจะท้าทายผิดคนแล้ว  หนังสือแค่เล่มเดียวมีหรือที่เซียวจ้านจะจำไม่ได้ 


เอามานี่  ข้าจะทำให้เจ้ายกโทษให้ข้าให้ได้เพราะข้าไม่อยากติดหนี้บุญคุณใคร


มือเรียวเอื้อมไปคว้าหนังสือในมืออี้ป๋อมาไว้ในมือและกอดแน่น  ดวงตาสีอ่อนจ้องเอาจริงเอาจังไม่ยอมอ่อนข้อให้อี้ป๋อแน่นอน  ทำตามอีกฝ่ายให้ทำครั้งเดียวจะเป็นอะไรไป เซียวจ้านได้แต่คิดว่าทำให้หายโกรธก่อนเถอะจะเอาคืนให้สาสม


เจ้าคอยดูได้เลย  อ้อ!  แล้วเจ้าอย่าลืมเสียล่ะว่าถ้าข้าจำได้เจ้าต้องยกโทษให้ข้า และลืมที่ข้าว่าเจ้าให้หมด เซียวจ้านกอดหนังสือไว้ในอกแน่นและวิ่งออกไปจากห้องด้วยรอยยิ้มเริงร่า  เขามั่นใจนักว่าจะได้เอาคืนอี้ป๋อแน่นอนที่เมื่อครู่ทำเขาขายขี้หน้า


พิลึกคนนัก


อี้ป๋อคลี่ยิ้มออกมาและจับไปที่ปลายจมูกโด่งรั้นของตัวเอง  ความคิดหวนย้อนไปเมื่อครู่ตอนที่เซียวจ้านหลับตาลง คงไม่รู้หรอกว่าสัมผัสข้างแก้มไวๆนั่นมันมาจากอะไร  แต่อี้ป๋อน่ะจำได้ดีเลยว่าจมูกตัวเองได้สูดกลิ่นสบู่ราวกับสบู่เด็กนั่นเข้ามาเต็มๆ


แม้จะไม่ได้รุนแรงจนอีกฝ่ายรู้ตัวเลยก็ตาม  แต่ว่าการเต้นของหัวใจอี้ป๋อก็เปลี่ยนเป็นเต้นแรงจวบกระทั่งตอนนี้


จะยามซื่อแล้วเพิ่งลงมาหรือเซียวจ้าน  เจ้าไม่ดูตะวันดูแสงบ้างหรือ?”


เสียงของเวินฉิงเอ่ยถามเซียวจ้านที่เพิ่งจะเดินลงบันไดมาทีละย่างก้าวทำเอาคิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน  คร้านจะเถียงไปว่าเพราะหลานชายของใครกันเล่าที่ทำให้เขาไม่ได้หลับได้นอนจนยามอิ๋น   (*ยามอิ๋นคือช่วงเวลาตีสามถึงตีห้า)  ในหัวสมองมีแต่ภาพในห้องสมุดไม่ว่าจะเป็นตอนเช้าวานหรือตอนบ่ายแก่ๆก็ตามที


เซียวจ้านยังจำได้แม้กระทั่งสัมผัสร้อนตรงกลีบปากทั้งที่เป็นชายเหมือนกันแต่ทำไมมันช่างตราตรึงเยี่ยงนี้  ว่าแล้วนิ้วเรียวก็ยกขึ้นจับปากตัวเองและคลึงไปมา


ยืนจับปากอยู่นั่นแล  น้าข้าจ้องเจ้าเป็นพรุนแล้วลำตัวบางสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียงจากทางด้านหลัง  เสียงที่คุ้นเคยฝังอยู่ในความทรงจำหลายหนหลายคราวในความฝัน  ช่างน่าแค้นยิ่งนักเมื่อตื่นมายังจะมาเจอตัวการทำให้นอนไม่หลับอีกแต่หัววัน


นั่นมันก็เรื่องของข้า  คนอย่างเจ้าหัดพูดเกินห้าคำแล้วหรือ  หึ!ริมฝีปากสวยคลี่ยิ้มร้ายกวนอารมณ์อี้ป๋อข้างๆราวกับต้องการท้าทายก่อนจะจัดเสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่ให้เข้าที่เข้าทาง  เพราะตื่นนอนก็รีบอาบน้ำแต่งตัวลงมาเลยไม่ได้ตรวจความเรียบร้อย


คิดถึงจูบของข้า?”


ห้าคำจริงด้วย  เซียวจ้านเบิกตาโพลงเพราะอีกฝ่ายดันพูดประโยคฝังใจเข้าเต็มๆ  นี่อี้ป๋อเป็นหมอดูหรือผีสางกันแน่  เหตุใดถึงรู้ใจไปเสียหมดทำเอาเซียวจ้านต้องรีบสวนออกไปจนจับคำฟังแทบไม่ทัน


ใคร  ผู้ใดจะไปคิดเรื่องนั้นกับเจ้าเซียวจ้านส่ายตากลอกไปมาก่อนจะเดินลงไปชั้นล่างตรงที่เวินฉิงและซีเฉินนั่งจิบน้ำชาอยู่  แสดงว่ามื้อเช้าได้ผ่านไปแล้วและเหตุใดอี้ป๋อถึงมาอยู่ชั้นบนเหมือนกับเซียวจ้านได้


เจ้าก็เหมือนกันอี้ป๋อ เหตุใดถึงตื่นสายเยี่ยงนี้ เจ้าไม่เคยตื่นสายมาก่อนไม่ใช่หรือ?” นั่นเข้าแล้วไงเล่า  ดวงตาของเซียวจ้านรีบหันค้อนไปมองคนที่เดินลงบันไดตามๆกับเขาแล้วอมยิ้ม  เพราะเหตุใดกันคนอย่างอี้ป๋อออกจะเคร่งนักเคร่งหนาถึงตื่นสายเอาเสียได้


“...”


แต่ไร้วาจาโต้ตอบ  อี้ป๋อเพียงก้มหัวขอโทษแต่ไม่ได้แก้ตัวหรือชี้แจงอะไรต่อสองคนนั้นเลยแม้แต่น้อย  เวินฉิงทำเพียงถอนหายใจเพราะรู้ว่าขืนอย่างไรเสียอี้ป๋อไม่ตอบนั่นคือไม่ตอบ  หากจะคาดคั้นคงเสียแรงเปล่า


ลงมาก็ดีแล้วทั้งคู่เลย  เอาล่ะเซียวจ้านเมื่อวานข้าให้เข้าอ่านหนังสือเป็นเยี่ยงไรบ้าง ข้าจะถามเจ้า


แต่เช้าเลยหรือท่านน้าเวินฉิง?”


ใช่สิ  หากไม่ถามเจ้าตอนนี้มีหวังได้หนีไปกระโจนน้ำเป็นเดือดเป็นร้อนคนอื่นพอดี  อย่าคิดนะว่าข้าไม่รู้เรื่องเมื่อวาน  เลิกลีลามากความเถิดตอบข้ามาสักที


เซียวจ้านหันไปมองซีเฉินทีอี้ป๋อทีราวกับต้องการความเห็นใจ  แต่ไม่เลยทั้งสองกลับเบือนหน้าหนีแม้กระทั่งอี้ป๋อก็เลี่ยงไปนั่งตรงตั่งไม้ตรงข้ามซีเฉินแล้วยกยิ้มกระหยิ่มขึ้นมา


นี่เจ้าอี้ป๋อ..!” 


เป็นความตั้งใจของอี้ป๋อที่ต้องการยิ้มสะใจนั่นให้เซียวจ้านเห็น  ไม่แปลกที่เซียวจ้านเห็นแล้วอยากจะเดินไปทุบให้หนำใจแต่สายตาของเวินฉิงก็คาดคั้นเอาๆ


ตอบมาสักที  เจ้าอ่านแล้วรู้ความหรือไม่ว่าท่าเรือของตระกูลหวังมีกี่ท่าและแต่ละท่าชื่อว่าอะไร?


เปลือกตาสีไข่ปิดลงชั่วครู่ก่อนจะค่อยๆช้อนขึ้นมามองทั้งสามคนตรงตั่งไม้  รอยยิ้มเล็กๆผุดขึ้นมาและหวนคิดถึงหนังสือเมื่อวานนี้ที่อี้ป๋อยื่นมาให้  เขาอ่านมันลวกๆแต่ก็พอจำได้บ้างลางๆ


ถ้าตอบไม่ได้ก็ไม่ต้องกินมื้อเช้า  ข้าจะให้คนเอาไปให้สุนัขแถวนี้กินให้หมด


ข้าจะตอบแล้วๆๆ  อย่าเพิ่งเร่งข้านักสิข้าเป็นคนหัวทึบ  เอ่อ...มีทั้งหมดสี่ท่าใช่หรือไม่?” 


ใบหน้าหวานเอียงคอถามเวินฉิงแบบกล้าๆกลัวๆ  คร้านจะหันไปขอความช่วยเหลือจากชายทั้งสองก็ไม่มีทีท่าตอบ  รอชั่วอึดใจเป็นซีเฉินที่เอ่ยปากออกมาบ้าง


ใช่แล้ว  สี่ท่านี้ชื่อว่าอะไรบ้างล่ะเซียวจ้าน?” 


เสียงนุ่มลึกของซีเฉินเอ่ยถามจึงค่อยผ่อนปรนความรู้สึกกดดันของเซียวจ้านไปได้บ้าง


เอ่อ...ทั้งสี่ท่านี้มีชื่อเหมือนกับทิศไม่มีผิดเพี้ยน  ท่าเรือหวังเป่ยตั้งอยู่ทิศเหนือของเมือง  ท่าเรือหวังหนานทิศใต้ ท่าเรือหวังซีทิศตะวันตก และท่าเรือหวังตงทิศตะวันออก


น้ำเสียงมั่นใจของเซียวจ้านเปล่งออกไปทำเอาคนบางคนลอบยิ้มออกมาโดยไม่มีใครเห็น  แต่คิดหรือว่าจะพ้นสายตาของเซียวจ้านไปได้  ปากหมุบหมิบราวกับท่องคาถาของเซียวจ้านบ่นว่าไม่ช่วยยังยิ้มเย้ยกันอีก  แบบนี้ที่เขาตอบมาคงผิดสินะ


...โถ  มื้อเช้าของเซียวจ้าน


ถูก  ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะเชื่อฟังข้าขนาดนี้  หรือว่าแท้จริงแล้วอี้ป๋อสอนเจ้าในห้องสมุดนั่น


คำว่าห้องสมุดและการสั่งสอนวิ่งตรงเข้าหัวของเซียวจ้านกับอี้ป๋อทันที  ใบหน้าขาวผ่องของทั้งคู่จู่ๆก็ขึ้นสีแดงเป็นริ้วอย่างไม่ได้นัดหมาย  ดวงตาเรียวของซีเฉินหรี่ตามองกิริยาของหลานตัวเองและว่าที่หลานสะใภ้แล้วยกยิ้มขึ้นมา


ฮ่าๆ  เอาล่ะๆข้าว่าในห้องสมุดต้องมีอะไรดีเป็นแน่ไม่เยี่ยงนั้นสองคนไม่ก้มหน้าแดงเช่นนี้หรอก  สอนกันดีเชียวแหละ


เซียวจ้านเงยหน้ามามองคนขี้ชงอย่างซีเฉินและกระแอมไอเบาๆออกอาการพิรุธออกมา  อี้ป๋อเองกลับเปลี่ยนสีหน้าได้แนบเนียนเสียจนเซียวจ้านแปลกใจ  ก็เมื่อครู่ซีเฉินยังแซวอยู่เลยว่าอี้ป๋อหน้าแดงแต่ตอนนี้กลับขาวราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นอย่างที่ซีเฉินว่า


เจ้าทั้งคู่นี่นะมีพิรุธแปลกชอบกล  ช่างเถิดไหนตอบข้ามาสิว่าแต่ละท่าเก็บภาษีปากเรือเยี่ยงไร?”


เอ่อ  เก็บตามความกว้างของปากเรือ หากข้าอ่านไม่ผิดเมื่อก่อนเก็บต่างจากตอนนี้สี่หยวน*  คือเก็บวาละสิบหยวนแต่เมื่อก่อนเก็บหกหยวน  ข้าตอบถูกหรือไม่?”


วันนี้เจ้ารอดตัวไปนะ  แต่วันหน้าข้าจะให้เจ้าตามอี้ป๋อไปดูท่าเรือแต่ละที่ด้วย  ศึกษาเอาไว้เพราะถึงอย่างไรเจ้าก็ต้องช่วยหลานข้าดูแลท่าเรือ


(*หยวนคือค่าเงินจีนเทียบเท่าเงินไทยประมาณหยวนละห้าบาท)


อี้ป๋อเงยหน้ามองเวินฉิงเล็กน้อยและพยักหน้ารับคำสั่งโดยไม่มีโต้แย้ง  ผิดกลับเซียวจ้านที่อ้าปากค้างรอแมลงวันบินเข้าไปวางไข่เล่น  นี่มันยังไม่จบไม่สิ้นอีกหรือเซียวจ้านได้แต่คิดในใจ


ข้า...ต้องไปกับอี้ป๋อ?” 


นิ้วเรียวสวยชี้ไปที่อี้ป๋อทีหนึ่งชี้มาที่หน้าของตัวเองอีกทีหนึ่งเหมือนต้องการทวนคำตอบช้าๆชัดๆ  และเป็นซีเฉินเองที่ช่วยพยักหน้าตอบให้ว่าเซียวจ้านไม่ได้ฟังผิดแน่นอน


เวรกรรมอะไรของเซียวจ้านล่ะนี่  ยังไม่ทันตบทันแต่งก็ถูกวางหน้าที่การงานเอาไว้ให้แล้ว  คนรักสบายและอิสระคนนี้จะไม่ขอทน  อย่างไรเสียเซียวจ้านได้แต่คิดลูกเดียวว่าจะต้องล่มงานแต่งให้จงได้!



 100%

#ม่านวิวาห์อลเวง 

 



นักอ่านสามารถซื้อ #ม่านวิวาห์อลเวง แบบอีบุ๊คได้ที่  คลิกที่นี่

ศึกษาวิธีการซื้อได้ที่  คลิกที่นี่

หรือสามารถติดต่อสอบถามผ่านแอคทวิตเตอร์ @porzhan



 


ฝากติดตามและเป็นกำลังใจผ่าน #ม่านวิวาห์อลเวง ด้วยนะคะ


ช่องทางการติดตามการอัพเดตแฟนฟิค

TWITTER : @porzhan

AUTHOR : SNOOKY

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.319K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,419 ความคิดเห็น

  1. #2400 WangEn_Tuan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 02:11

    ซนนนนนน
    #2,400
    0
  2. #2318 My love markbam (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 07:22
    โอ๊ยซนมากกกก 5555
    #2,318
    0
  3. #2254 JaedoThebest (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 17:08
    ก็ซนอะ
    #2,254
    0
  4. #2190 nokmalody (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2562 / 21:55
    ซนจนได้เรื่องน่ะจ้านๆ สมควรแล้ว จะได้เข็ดหลาบบ้าง
    #2,190
    0
  5. #2177 Lazy_g (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2562 / 22:29
    เล่นจนตกน้ำจนได้นะตัวแสบบบ โง้ยยย
    #2,177
    0
  6. #2030 ...mauve (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 21:22
    อ่ะน่อววแค่จูบเดียวก็ห่วงเขาขนาดนี้แล้ว
    #2,030
    0
  7. #1926 PPruedee (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 00:18
    คำว่าเยี่ยงนี้ทำให้เห็นภาพท่านหมื่นยืนชี้หน้าแม่การะเกด
    #1,926
    0
  8. #1718 pondww♥ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 17:33
    ตายล่ะ อี้ป๋อรู้สึกกับอาจ้านก่อนเหรอเนี่ย กรี๊ดดดาฟาหสกส ส่วนอั้ยแสบ ขึ้นจากน้ำมาโดนดุแน่ๆรอดูเลย!
    #1,718
    0
  9. #1638 B_blue (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 22:47

    เจ้าดื้อออออ แงงงงเขินนนน

    #1,638
    0
  10. #1591 ChonladaDao (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 15:18
    ดื้อจริงๆเลย
    #1,591
    0
  11. #1442 Zeexpxp (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 21:51
    ตอนอ่านเรื่องนี้ให้ฟีลแบบ พี่หมื่นกับแม่นายการะเกดเลย5555555
    #1,442
    0
  12. #1335 Rainbow_Jang (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2562 / 21:23
    ซนจริงๆ
    #1,335
    0
  13. #1001 minnnnions (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 11:16
    โดนผีดูดปากอีกแย้ว น้องทำไมดื้นซนอย่างนี้ ป๋อละปวดหัวแทน
    #1,001
    0
  14. #977 วั่งเซี่ยน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 20:02

    เเอ!สมัยโบราณมีผายปอดมั้ยเนี่ย????????????????????????

    ซนจนเจอดีนะยัยกระต่าย

    #977
    0
  15. #910 zebra (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 23:19

    ซนจนได้เรื่อง

    เวินหนิงตามใจคุณชายมากไปป่าว

    #910
    0
  16. #794 Wrn Js (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 05:19
    จับจูบซะให้เข็ด
    #794
    0
  17. #427 AlwaysDmHp (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 16:16

    นอกจากจูบแล้ว อย่าลืมผาดปอดนะคะ คริคริ

    #427
    0
  18. #400 Rabbit of Wolf (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 20:14
    ลูกเอ้ยยย ปากดีจนเจอดี
    #400
    0
  19. #393 ปาปัว?นิ?วกินี? (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 18:50

    แหนะ

    ห่วงจนลืมว่าบ้านเขามีสระบัวใหญ่สินะ

    วิธีทำโทษตามใจเนียกร้องสินะ

    #393
    0
  20. #324 judit (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 02:38
    ไม่ได้จมน้ำแน่ๆ
    #324
    0
  21. #305 toto (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 12:27

    จ้านว่ายน้ำไม่เป็นหรอ รึแกล้งกันนะ

    #305
    0
  22. #259 FirstAugust (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 02:41
    ไงล่ะจ้านโดนจุบสองครั้งแล้วนะ ละคนดื้อนี่จมน้ำจริงหรือแกล้ง
    #259
    0
  23. #218 bb1a1n (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 06:54
    ช่วยด้วยค่าาา จ้านจมน้ามมมม ;___;
    #218
    0
  24. #194 little.praew (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 09:32
    ปราบพยศให้เข็ดเลยทั่นนนน
    #194
    0
  25. #190 nanthaporn1469 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 23:40
    จมจริงหรือหลอกนะ5555
    #190
    0