[REWRITE] ม่านวิวาห์อลเวง [Chaotic wedding] #ป๋อจ้าน MPREG AUTHOR : SNOOKY

ตอนที่ 4 : รีไรท์ 第4 集 ม่านวิวาห์อลเวง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,453
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,288 ครั้ง
    15 เม.ย. 63

ตอนที่ 4  ม่านวิวาห์อลเวง

 

 

ผู้รับหน้าที่จำเป็นอย่างอี้ป๋อพยุงร่างของเซียวจ้านขึ้นบันไดอย่างยากลำบากเพราะทุกๆก้าวเซียวจ้านมักจะแกล้งเดินลงบันไดสองขั้นก้าวขึ้นหนึ่งขั้นทำเอาอี้ป๋ออยากจะทิ้งให้นอนที่ห้องรับแขกยิ่งนักถ้าไม่กลัวว่าซีเฉินจะมาเห็นเข้าแล้วกลายเป็นเรื่องใหญ่โต


อันที่จริงอี้ป๋อก็ไม่รู้ว่าจะสนใจไปทำไมอย่างไรเสียคนที่จะโดนดุก็ต้องเป็นเซียวจ้านไม่ใช่ตัวเองอยู่แล้ว  แต่อี้ป๋อกลับคิดว่าไม่สร้างเรื่องให้ในบ้านเป็นยอดดี


เอิ้ก  หึๆ


เซียวจ้านสะอึกออกมาพร้อมกลิ่นไอของสุราจนอี้ป๋อเบี่ยงหน้าไปอีกทางเพื่อหลบกลิ่นเหม็นพวกนั้น  บุรุษทั่วไปคงคิดว่ามันหอมมากๆแต่กับอี้ป๋อผู้ไม่สันทัดกับสุราไม่ชอบก็คงไม่แปลก


นี่เจ้าเมา?”


กล้าบอกว่าข้าเมา?  อ๋อข้ารู้แล้วเจ้าคืออี้ป๋อ  เดี๋ยวเจ้าเอิ้ก เจ้าจะพาข้าไปที่ไหน?”


อี้ป๋อไม่น่าจะถามออกไปแบบนี้แต่ว่าอยากจะถามให้แน่ใจว่าเซียวจ้านไม่ได้แกล้งตัวเองก็เท่านั้น  แต่ว่ากิริยาของเซียวจ้านมันบ่งบอกได้อย่างดีว่าเมาแต่ก็ยังพูดรู้เรื่อง  อันนี้อี้ป๋อค่อยหายใจโล่งคอหน่อยเพราะอีกฝ่ายคงไม่สร้างความเดือดร้อนให้บ้านไปมากกว่านี้


“...”


อี้ป๋อไม่ได้ตอบตามที่เซียวจ้านถามแต่กลับใช้มืออีกข้างเปิดประตูห้องตรงข้ามห้องตัวเองเข้าไปและพยุงร่างของคนข้างกายอย่างทุลักทุเลไปถึงเตียงไม้ได้จนแล้วจนรอด


นอนซะและอย่าก่อเรื่อง


อี้ป๋อวางเซียวจ้านนอนไร้ทิศไร้ทางบนเตียงไม้อย่างไม่แยแสอีกต่อไป เมื่อหน้าที่จำเป็นของเขาได้เสร็จสิ้นลงแล้ว ร่างหนาเอี้ยวตัวหันหลังจะเดินกลับห้องของตัวเองบ้างแต่กลับไม่ได้เป็นอย่างใจนึก


นี่เจ้า...หาว่าข้าชอบก่อเรื่องงั้นหรือ  ข้าไม่ได้อยากอยู่ที่นี่เจ้าก็รู้


อย่ายุ่มย่ามกับตัวข้า


อี้ป๋อเบี่ยงร่างเพียงนิดเดียวมือน้อยๆของเซียวจ้านที่เคยกำปลายเสื้อสีขาวแขนยาวก็หล่นร่วงกลางอากาศอย่างง่ายดาย  หากเป็นคนปกติพอโดนดุคงจะก้มหน้างุดและเลิกยุ่งกับคนที่ห้ามปราม  แต่กับเซียวจ้านนั้นไม่ใช่


หึ  ไม่ชอบให้ใครยุ่มยาม?”


ดวงตาหยดเยิ้มไปด้วยฤทธิ์สุราหยีตามองแผ่นหลังของอี้ป๋อ  ถึงแม้จะยามเมาและกลางคืนแสงสลัวแต่แผ่นหลังของอี้ป๋อกลับดูสง่างามและสมชายชาตรีทั่วไปจนตัวเองนึกอิจฉา  เหตุใดอีกฝ่ายถึงมีแผ่นหลังแข็งแกร่งเยี่ยงนั้นไม่เหมือนตัวเองที่เวลายืนแล้วยังดูอ้อนแอ้นเสียชาติเกิดเป็นชายจริงเชียว


...ตุ้บ!...


คิ้วหนาของอี้ป๋อขมวดเข้าหากันทันทีที่ได้ยินเสียงเหมือนอะไรหล่นจากด้านหลัง  แผ่นหลังที่เคยหันใส่เตียงไม้ค่อยๆพลิกมาดูจุดเกิดเสียงจนเห็นว่าเป็นร่างของเซียวจ้านที่นอนคว่ำหน้าลงกับพื้น 


นี่เจ้าจะสร้างปัญหาไปถึงอีกเมื่อใดกัน


เสียงเอ็ดของอี้ป๋อดังขึ้นพลางส่ายหัวถอนหายใจตามๆกัน แต่ก็ยังใจดีนั่งยองๆกับพื้นและพยุงร่างของเซียวจ้านให้มานอนที่เตียงไม้แต่โดยดี  ยามเมาคนเราเป็นได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ  อี้ป๋อล่ะระอาใจ


อยู่นิ่งๆ


อยู่นิ่งๆก็ไม่ใช่ข้าสิ  เจ้าไม่ชอบให้ใครยุ่มย่ามข้ายิ่งจะยุ่มย่ามกับเจ้านะอี้ป๋อ


นี่เจ้า!


เหตุไฉนคนเมาถึงแรงเยอะเพียงนี้  ร่างทั้งร่างของอี้ป๋อล้มลงคร่อมกับร่างของเซียวจ้านที่นอนอยู่ด้านหลัง  คิ้วเรียวสวยได้รูปของเซียวจ้านกระตุกกวนอารมณ์โมโหของอี้ป๋อซะจนอีกฝ่ายขบกรามแน่น  เขาไม่น่าหลงเชื่อคนเมาอย่างเซียวจ้านสักนิด  แสบซนยังไงย่อมเป็นเช่นนั้น


อ๋า  เจ้าโกรธแล้วหรืออี้ป๋อ  เจ้าไม่ชอบขี้หน้าข้าเหมือนกันใช่หรือไม่ถ้างั้นบอกท่านอาซีเฉินสิว่าไม่อยากแต่งงานกับข้า  อยากล่มงานใจจะขาด


เซียวจ้านยังคงยั่วอารมณ์โกรธของอี้ป๋อมากขึ้นจนหน้าแดงไปหมด  แต่ดูเหมือนยิ่งอี้ป๋อโกรธเซียวจ้านยิ่งชอบเพราะอี้ป๋อน่ะไม่พูดไม่ด่า  แต่กลับเก็บอาการราวกับกลัวดอกพิกุลร่วงลงมามันเลยยิ่งสนุก


เอาสิอี้ป๋อ  ออกไปบอกกับท่านอาซีเฉินเลยว่าเจ้ารำคาญข้า  ไม่ชอบให้ข้ายุ่มยาม  ไม่อย่างนั้นข้าจะยุ่มย่ามกับเจ้าจนเจ้ารีบไปล่มงานเสียไม่ทัน


เจ้าจะทำอะไรข้าได้?”


อี้ป๋อเม้มมุมปากเข้าหากันอย่างคนเริ่มมีบันดาลโทสะ  เซียวจ้านแกล้งเขาแรงเกินไปไม่พอยังไม่รู้จักคำสัตย์ของผู้ใหญ่ที่มีไว้ให้กัน  งานแต่งเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้จะมาล่มกลางคันเป็นเล่นขายของได้ยังไง


ข้าก็แค่...จะยุ่มย่ามกับเจ้า


ลมหายใจอุ่นของเซียวจ้านรินรดไปที่ซอกคอของอี้ป๋อพาเอาขนลุกเกรียว  ท่อนแขนเรียวตวัดไปที่ท้ายทอยของอี้ป๋อให้เคลื่อนกายมาใกล้มากขึ้นจนใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ  คนที่หวงเนื้อหวงตัวตอนนี้แข็งราวกับแท่งหินไปซะแล้ว


กลิ่นสุราที่พ่นมาจากปลายจมูกของเซียวจ้านยังคงเป่าไปที่ต้นคออี้ป๋อไม่ลดละ  ยิ่งเห็นว่าอี้ป๋อนิ่งแข็งเซียวจ้านเลยยกยิ้มนึกสะใจว่าที่แท้ก็ไก่อ่อน  เป็นบุรุษเสียเปล่ากลับเสียอาการวิตกอย่างเห็นได้ชัดเยี่ยงนี้


เอาหน้าเจ้าออกไป


ทำไม  เจ้าหวั่นไหวกับข้างั้นหรืองั้นข้าเคลื่อนมาที่แก้มเจ้าดีไหม  เอ...แต่อย่าขยับนะระวังปากข้าจะไปชน...!


นี่มันเหตุการณ์อะไรกัน  เหตุใดถึงคล้ายกับเรื่องที่เกิดในรถม้าวันนี้ยิ่งนัก  ปลายจมูกรั้นปะทะไปที่แก้มสากของคนบนร่างเพียงเฉียดฉิวแต่ก็ยังคงค้างอยู่อย่างนั้น  เซียวจ้านคิดผิดที่ห้ามอี้ป๋อเพราะคนบนร่างไม่ได้ยอมเชื่อฟังตัวเองซะเลย


อี้ป๋อตกอยู่ในความนิ่งเงียบจ้องลูกตาไปที่จมูกโด่งรั้นของเซียวจ้าน  หากเพียงเมื่อสักครู่อี้ป๋อแค่จะขยับหน้าเล็กน้อยเท่านั้นแต่กลับไม่ทันเสียงห้ามของร่างที่นอนบนเตียงจนกลายเป็นเสนอแก้มให้เซียวจ้านหอมอยู่อย่างนั้น


เจ้า!


...ฟืด...


เซียวจ้านกล้าสาบานสัตย์กับใครก็ได้จริงๆว่าเมื่อสักครู่ตอนที่ตะโกนในลำคอเพียงแค่ตกใจเท่านั้นไม่ได้ตั้งใจจะสูดลมหายใจเข้าเพื่อหอมแก้มอี้ป๋อจริงๆเสีย  ยามที่แก้มโดนดูดดึงจากปลายจมูกจู่ๆอุณหภูมิในร่างกายแกร่งร้อนขึ้นมาอย่างง่ายดาย


เจ้านี่มันไร้ยางอาย!


ได้สติกลับคืนอี้ป๋อรีบดันร่างตัวเองลุกขึ้นจากเตียงแล้วสะบัดชายเสื้อตัวเองให้ทิ้งดิ่งตรงสมกับเป็นคุณชายตระกูลใหญ่ที่เคร่งครัดเรื่องกิริยาสำรวม  แต่ว่าสายตาของอี้ป๋อน่ะยังคงมองจ้องไปที่เซียวจ้านอย่างดุดัน  มีหรือที่เซียวจ้านจะกลัว


ฮ่าๆ  หูเจ้าแดงไปหมดแล้วคุณชายอี้ป๋อ  เหตุใดหรือถึงแดงขนาดนั้น?”


เซียวจ้านขยับตัวมานั่งหย่อนขาลงกับพื้นและวางบั้นท้ายไว้บนเตียงไม้หัวเราะร่า  เซียวจ้านที่หน้าแดงเพราะสุราอยู่แล้วจึงแยกไม่ออกหรอกว่ารู้สึกเยี่ยงใด  แต่กับอี้ป๋อผู้ไม่ได้แตะสุราสักไอหยดหูกลับแดงแจ๋


สามหาวยิ่งนัก!กี่คำด่าแล้วนะที่อี้ป๋อพูดใส่คนเมาไม่เลิกพลางยกมือขึ้นไปสัมผัสใบหูของตัวเองตามคำของคนเมา  เซียวจ้านเห็นแล้วก็ยิ่งหัวเราะชอบใจใหญ่


ข้าหาวเดียวก็หลับแล้ว  แต่ข้าคิดว่าเจ้ามากกว่ากระมังที่คืนนี้คงนอนไม่หลับเพราะสัมผัสจากข้า


เซียวจ้าน!


อี้ป๋อหมดความอดทนจะต่อล้อต่อเถียงกับคนเมาไม่รู้ความ  ยามปกติดีเซียวจ้านก็ดื้อเป็นลิงทะโมนโลดเต้นอยู่แล้ว  พอเมาก็ยิ่งแก่นกล้าจนเลยเถิด  อี้ป๋อสะบัดมือตัวเองพาเอาชายเสื้อขาวปลิวเป็นริ้วสวยก่อนจะหันหลังเดินกลับไปห้องตัวเอง


จะรีบไปไหนหรือคุณชาย  ฮ่าๆ


เซียวจ้านยกมือมากุมหน้าท้องแบนราบของตัวเองและนั่งขำเสียจนน้ำตาเล็ดน้ำตาไหล  เอาเป็นว่าคืนนี้เขามีความสุขยิ่งนักและรู้ได้เลยว่าอี้ป๋อไม่ชอบคนแบบตัวเองสุดๆ  หรือนี่จะเป็นโอกาสทองของเซียวจ้านเข้าแล้ว


ยิ่งอี้ป๋อไม่ชอบเซียวจ้านก็จะยิ่งทำ  คอยดูกันว่าคนที่โกรธจัดเดินตรงไปที่ห้องตรงข้ามเซียวจ้านเมื่อครู่จะทนเซียวจ้านที่เข้าไปยุ่มย่ามได้นานสักเท่าไหร่กันเชียว

 


...ก๊อกๆๆ...


คุณชายหลี่ยามเหม่าแล้วท่านตื่นหรือยัง?”


เซียวจ้านนอนหลับไปกับอารมณ์ขันเมื่อใดก็ไม่รู้จนมีเสียงเคาะประตูไม้ด้านหน้าห้องนอนตัวเองนั่นแหละถึงได้กระเด้งตัวจากเตียงไม้เบิกตาดูนอกหน้าต่างตอนได้ยินว่าเป็นยามเหม่าแล้ว  คนที่นี่มักตื่นยามเหม่ากันเป็นเรื่องปกติแต่ไม่ใช่กับเซียวจ้าน


เพิ่งจะยามเหม่าเองปกติยามซื่อข้าถึงจะตื่น  เหตุใดคนบ้านนี้ช่างรีบกันจริง


เซียวจ้านนั่งบ่นกับตัวเองแต่ก็ยอมลุกขึ้นตาแทบจะปิดเดินไปทางหน้าห้องที่สาวรับใช้ของตระกูลหวังมาปลุก


ว่าอย่างไรหรือเพิ่งยามเหม่าเองปลุกข้าทำไม?”


คุณชายหลี่ยามเหม่าแล้วสิถึงต้องตื่นไม่ใช่หรือ  ตอนนี้ท่านซีเฉินและคุณชายอี้ป๋อกำลังนั่งรออยู่ด้านล่างแล้ว  ท่านรีบอาบน้ำลงมาเถิด


เดี๋ยวเจ้า!เซียวจ้านตะโกนออกมาจากช่องประตูห้องที่ไม่ได้เปิดกว้างดีนักไปยังสาวรับใช้ด้านนอก  เธอกำลังหันหลังเดินกลับแต่ถูกท้วงเอาไว้เสียก่อนจึงค่อยๆเอี้ยวตัวมาตามเสียงเรียก


ท่านมีอะไรหรือ?”


ข้าจะถามว่ายามปกติคนบ้านนี้ตื่นยามเหม่าใช่หรือไม่หรือวันนี้มีอะไร


ปกติจะตื่นยามเฉินย่อมได้  แต่ว่าวันนี้แม่นางฉิงจะกลับมาเรือน ท่านซีเฉินและคุณชายอี้ป๋อจึงตื่นไว  ข้าว่าท่านรีบเถิดข้าขอตัว


(*ยามเหม่าคือช่วงเวลาตีห้าถึงเจ็ดโมงเช้า  ยามเฉินคือช่วงเวลาเจ็ดโมงถึงเก้าโมงเช้า ส่วนยามซื่อคือช่วงเวลาเก้าโมงถึงสิบเอ็ดโมงตามการนับเวลาจีนโบราณ)


สาวรับใช้อธิบายตามที่เซียวจ้านต้องการรับรู้เสร็จก็รีบเดินไปทำงานด้านล่าง  ปล่อยให้คนเพิ่งสร่างเมาเกาหัวและถอนหายใจ  ชีวิตในเรือนตระกูลหวังช่างขัดกับชีวิตอิสระของเซียวจ้านจริงเชียว


ตื่นแล้วหรือเซียวจ้านเมื่อคืนก่อเรื่องอะไรไว้?”


...กึก...


ไม่ทันที่เรียวขาของเซียวจ้านจะก้าวมาถึงตั่งไม้กลางห้องที่อี้ป๋อและซีเฉินนั่งอยู่  จู่ๆซีเฉินก็จ้องมาที่ร่างคนมาใหม่และถามเสียงเข้มพาเอาเหงื่อซึมปรกหน้าเซียวจ้าน


เมื่อคืนเขาไปเมามากับเวินหนิง  เยี่ยงนี้แล้วที่ซีเฉินถามคือรู้แล้วใช่หรือไม่  แต่ว่าใครกันที่เป็นคนคาบข่าวไปบอกให้ตัวเองตกที่นั่งลำบากอย่างนี้  เพราะถ้าซีเฉินรู้เจียงเฉิงอาจจะรู้แล้วเซียวจ้านต้องโดนหวายแช่เยี่ยวแน่ๆ


เจ้าออกจากเรือนไปตั้งแต่เย็นกลับมาจนค่ำและเมาสุรากลับมาใช่หรือไม่เซียวจ้าน  ใยเจ้าถึงได้ก่อเรื่องเพียงวันแรกที่มาถึง  หากเรื่องนี้ถึงหูอาเจ้าจะเป็นเยี่ยงไร?”


หึ


เซียวจ้านยืนนิ่งราวกับเป็นแท่งหินอึ้งกับที่ซีเฉินรู้เรื่องมาได้อย่างไรไม่รู้แต่ก็ต้องสะดุดกับเสียงก่นในลำคอเหมือนคนสะใจอะไรบางอย่าง  ซึ่งคนๆนั้นก็นั่งตั่งไม้ข้างๆซีเฉินนั่นแหละ


นี่เจ้าฟ้องอาเจ้าหวังให้ทำโทษข้าหรือเจ้ามันร้ายนักนะอี้ป๋อ!


อี้ป๋อจับไปที่เนื้อผ้าสีขาวสะอาดของตัวเองและจับให้เรียงตัวสวยสง่าเช่นทุกครั้ง เซียวจ้านคิดดีๆแล้วต้องเป็นอี้ป๋อแน่ๆในเมื่อยามดึกเขาจำได้ว่าแกล้งอี้ป๋อขนาดไหน  อย่างนี้แล้วเซียวจ้านกำลังโดนเอาคืนแน่ๆ  แต่เอาคืนแบบนี้แรงไปหน่อยนะ
อี้ป๋อ


กรรมใดใครก่อกรรมนั้นย่อมคืนสนอง” 


อี้ป๋อเผยอปากพูดออกมาเบาๆด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่เซียวจ้านนี่สิอยากจะกินหัวของอี้ป๋อเข้าไปอยู่แล้ว  เอาคืนแบบนี้ไม่สนุกเลยนะอี้ป๋อ!!

 


 “ข้าไม่คิดเลยว่าคนที่กลัวดอกพิกุลร่วงอย่างเจ้าจะเป็นคนเยี่ยงนี้  อี้ป๋อ!


เสียงของเซียวจ้านเพียงแค่บ่นๆอี้ป๋อไปอย่างนั้นแต่ว่าปากของเซียวจ้านกลับยู่ขึ้นเล็กน้อยเพื่อให้รู้ว่างอนอี้ป๋อ  คาดไม่ถึงว่าคนที่เขาแกล้งได้อย่างง่ายแสนง่ายเมื่อคืนนั้นพอเช้ามาจะเอาเรื่องมาล้างแค้นกัน


อย่างไรหรือ  หลานข้าเป็นคนเยี่ยงไรหรือว่าที่สะใภ้ตระกูลหวัง  เจ้าช่วยบอกข้าที


ดวงตาของเซียวจ้านเบิกกว้างขึ้นเมื่อมีเสียงผู้หญิงอันไม่คุ้นหูดังจากด้านหลัง  มีเพียงซีเฉินเท่านั้นที่เผยรอยยิ้มกว้าง  ส่วนอี้ป๋อยังคงหน้านิ่งจ้องมองเซียวจ้านในสายตาตลอดไม่ได้ละไปไหน


เวินฉิง  เจ้ากลับมาแล้วหรือ ข้ากับอี้ป๋อกำลังรอเจ้าอยู่


ซีเฉินละทิ้งเรื่องที่เซียวจ้านออกไปท่องราตรีเสียจนเมากลับมาที่เรือนไว้แค่นั้นก่อนที่จะเดินมาหาสตรีคนรักตรงหน้า  เวินฉิงคลี่ยิ้มเล็กน้อยแม้จะห่างกันเพียงสามคืนก็อดความคิดถึงไว้ไม่ได้


ท่านน้าเวินฉิง


อี้ป๋อจึงลุกขึ้นเสียบ้างและก้มหน้าทำความเคารพน้าที่เป็นฮูหยินของตระกูลพลางสลับสายตามองเซียวจ้านที่ยืนงงในหมู่คนรู้จักกัน  แต่เขาเนี่ยสิไม่รู้เลยว่าเวินฉิงคือใคร  สีหน้านึกคิดของเซียวจ้านพาเอาคิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย


เวินฉิง  อ๋อ  ท่านคือฮูหยินของตระกูลหวัง


พอคิดขึ้นได้ว่าเผลอเสียมารยาทกับคนในตระกูลหวังจึงรีบเดินมาขนาบข้างอี้ป๋อและก้มหัวทำความเคารพอย่างที่อี้ป๋อทำไปเมื่อครู่  รอยยิ้มหวานฉีกยิ้มแหยๆไปเพราะนางไม่ตอบรับเลย  เกรงว่าจากนี้เซียวจ้านต้องเจอเรื่องทุกข์ยากแล้วกระมัง


รู้จักข้าก็ดีแล้วจะได้หัดสำรวมไว้หน้าตระกูลหลี่และอาเจียงเฉิงของเจ้าบ้างนะเซียวจ้าน  ข้าว่าข้ากลับมาครั้งนี้คงมีเรื่องต้องอบรมเจ้าหลายอย่างเพื่อเข้าตระกูลอย่างสมเกียรติ


อบรม?”


ก็ใช่น่ะสิ  นี่เจ้าคิดว่าท่าทางกระโดกกระเดกอย่างเจ้าจะมาเป็นหลานสะใภ้ข้า  ข้าจะไม่อายชาวบ้านเขาหรือเยี่ยงไร


เวินฉิงกระตุกสีหน้าดุขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเซียวจ้านกำลังทำหน้าเหมือนมีภัยเข้าหาตัว  เธอดูแล้วว่าเซียวจ้านเผินๆนี่ท่าจะแสบใช่ย่อยจนต้องกำราบหลายเรื่อง


เอาเถิดเวินฉิง เจ้ากลับมาเหนื่อยๆอาบน้ำอาบท่าแล้วลงมาทานอาหารเช้าร่วมกันเถิด  ข้าให้คนไปตั้งโต๊ะรอแล้ว  ส่วนเซียวจ้านเจ้ากับข้ายังมีเรื่องที่ต้องคุยกัน


หา?”


อะไรกันนี่ เซียวจ้านอุตส่าห์โล่งอกแล้วแท้ๆว่าเรื่องท่องราตรีเมื่อคืนจะไม่ถูกรื้อฟื้น  เหตุใดถึงกลับมาเล่นงานเขาอีกแล้วล่ะ  เพราะอี้ป๋อคนเดียวแท้ๆเซียวจ้านเลยส่งสายตาคาดโทษไปให้


คอยดูนะถ้าข้าโดนอาเจียงเฉิงเอาหวายฟาดหลังข้าจะมาแกล้งเจ้าอีกอี้ป๋อ


หึ อี้ป๋อไม่ได้ดูเกรงกลัวต่อคำขู่ราวกับเป็นแมวตัวน้อยๆของเซียวจ้านเลยสักนิด  กลับกันอี้ป๋อกลับยกยิ้มมุมปากเป็นเชิงท้าทายว่าเจ้ากับข้าใครหรือจะพ่ายเสียก่อน

 


ลมเย็นๆด้านนอกเรือนยามฟ้าสางมีแสงอรุณสาดส่องมาตามผืนหญ้าพาเอาเขียวชอุ่ม  คนงานคนสวนต่างเร่งมือตัดเล็มใบไม้ใบหญ้าไปเรื่อยแต่ไม่ลืมก้มหัวทำความเคารพต่อผู้ที่จะมาเป็นหลานสะใภ้ของตระกูลหวังที่เดินกอดคอเวินหนิงออกมาชมนกชมไม้ด้านนอก


จากนี้จะเป็นเยี่ยงไรคุณชายหลี่?”


หือเจ้าหมายความถึงเรื่องใด  เรื่องท่องราตรีหรือเรื่องน้าเวินฉิง


ข้าหมายถึงทั้งสองอย่าง  แต่อย่างแรกข้าว่าท่านซีเฉินไม่น่าเอาเรื่องไปบอกท่านอาของคุณชายหรอกเพราะข้าสังเกตดูแล้ว  อีกอย่างเมื่อครู่ท่านซีเฉินแค่ตักเตือนท่านมิใช่หรือ?”


เซียวจ้านพยักหน้าตอบรับคำถามของเวินหนิงข้างๆ  เมื่อครู่ที่ซีเฉินเรียกเขาไปคุยตามลำพังนั้นมิได้มีเรื่องคอขาดบาดตายอย่างที่วิตก  เพียงซีเฉินตักเตือนว่ามันจะไม่งามหากใครเอาไปนินทาเข้าเพราะไม่นานจากนี้หลังจากตบแต่งเข้าเรือนเขาจะรู้ทั่วกันว่าเซียวจ้านคือภรรยาอี้ป๋อ  ตำแหน่งหลานสะใภ้ที่นี่


เฮ้อ  ข้าเบื่อจริงอาหนิง  ข้าไม่อยากแต่งงานกับเจ้านั่น  ข้าเป็นชายนะจะไปรักไปชอบกับชายได้เยี่ยงไร  ข้ารักอิสระแต่กลับห้ามข้าไม่ให้รักสนุกและอยู่ตามกฎมารยาท


ข้าเข้าใจคุณชายนะแต่ว่าเรื่องนี้เราห้ามไม่ได้หรอก  ทุกอย่างกำหนดไว้แล้วนอกเสียคุณชายจะทำให้คุณชายอี้ป๋อล่มงานแต่ง


เวินหนิงหันมามองชายที่คล้องบ่าเขาแล้วส่งสีหน้าสงสารปนเข้าใจอย่างสุดซึ้ง  เพราะถึงอย่างไรเซียวจ้านก็เปรียบเสมือนพี่ชายเขามาตลอด  ตั้งแต่เวินหนิงถูกส่งตัวมาแลกเงินจากตระกูลหลี่ก็มีแต่เซียวจ้านนี่แหละที่เป็นเพื่อนคุยเพื่อนเที่ยว  เป็นพี่ชายที่แสนดีมาตลอด


แม้จะพากันเอาหลังอาบหวายแช่เยี่ยวของเจียงเฉิงจนหลังกร้านก็ตาม


ข้าต้องทำให้ได้เวินหนิง  ข้ารู้มาว่าเจ้านั่นไม่ชอบใครไปยุ่มย่าม  คอยดูนะข้าจะป่วนข้าจะทำให้เจ้านั่นเตะข้ากระเด็นจากเรือนเลย


คุณชายอี้ป๋อแลดูมีความอดทนสูงนัก ขนาดเมื่อคืนตามที่คุณชายเล่ามาว่าทำอะไรบ้าง  คุณชายอี้ป๋อยังนิ่งอยู่เลย


ฮ่าๆๆ  ข้าไม่เชื่อหรอกว่าคนเราจะอดทนอะไรได้นาน  คอยดูนะวันนี้ท่านน้าเวินฉิงจะเรียกข้าอบรม  ข้าก็จะหนี


เซียวจ้านยกยิ้มที่มุมปากอย่างกระหยิ่มใจนัก  เมื่อครู่ได้เจอหน้าเวินฉิงแล้วก็รู้ว่านางเคร่งและสำรวมเอาการ  หากมาเจอลิงบ้าอย่างเซียวจ้านมีหรือจะไม่ไล่ออกมาจากเรือน


อี้ป๋อไม่ไล่ข้าก็ต้องเป็นท่านน้าเวินฉิงนั่นแหละ


คุณชายนี่ช่างพยายามเก่งเหลือเกิน  ความร้ายกาจข้าขอยกให้ท่าน


เอ้ะ!  ข้าโดนด่าหรือโดนเจ้าชมห้ะเวินหนิง!เวินหนิงยิ้มร่าเมื่อได้หลอกด่าคุณชายของตัวเอง  พอโดนจับได้ก็รีบวิ่งหนีให้พ้นท่อนขาที่กำลังง้างกลางอากาศมาเตะก้นให้ช้ำม่วงทันที  เวินหนิงโดนมาเยอะแล้วจำท่าได้ดีว่าหากเป็นเช่นนี้ก้นช้ำแน่ๆ


อย่าหลบข้านะเวินหนิง!


หยุด!  เหอะ...นี่หรือว่าที่หลานสะใภ้ข้า แก่นเซี้ยวเสียจริงเซียวจ้านที่กำลังไล่วิ่งเตะเวินหนิงต้องหยุดชะงักกลางครันเมื่อเสียงแหลมดังขึ้นมาอีกแล้ว  ไม่รู้เพราะเหตุใดเวินหนิงถึงกับกลัวตัวสั่นไปตามๆกันเพียงได้ยินเสียง


ท่านน้าเวินฉิง


ไม่ต้องมาเรียกชื่อข้าเซียวจ้าน  เจ้ากลับมาในเรือนได้แล้วเพราะข้าจะเริ่มอบรมเจ้าวันนี้


เซียวจ้านถึงกับคอตกไม่คิดว่าเวลาสนุกจะหมดไปไวเช่นนี้  เมื่อครู่ทานอาหารร่วมกันก็เหมือนโดนจ้องไม่ให้อมข้าวเป็นเด็กๆพอออกมาสูดอากาศข้างนอกได้ครู่เดียวก็โดนตามกลับ


คุณชายรีบไปเถิดนางเดินนำไปแล้ว  ข้าเอาใจช่วยให้ท่านรอดกลับมาได้


เวินหนิงข้าไม่ได้เข้าโรงเชือด!เวินหนิงยิ้มแหยๆเมื่อมุกไม่ผ่านแถมคุณชายตัวเองยังทำหน้าดุใส่อีก  ดูท่าวันนี้เซียวจ้านลำบากแน่ๆเพราะไม่รู้ว่าเวินฉิงจะสอนเข้าเรื่องอะไรกัน

 



ณ  ห้องเก็บหนังสือ


สถานที่โอ่อ่าสมกับความร่ำรวยของตระกูลหวังถูกตั้งไปด้วยชั้นหนังสือมากมายหลายตู้  เซียวจ้านกวาดสายตาไปยังกองหนังสือเก่าๆที่ถูกเรียงซ้อนชั้นอย่างสวยงามตามมุมห้องและกวาดสายตาไปยังหนังสือเล่มใหม่ที่แยกกันอย่างชัดเจน


กลิ่นสาบหนังสือเพราะโดนเก็บรักษาไว้นานส่งกลิ่นมาให้ย่นจมูกใส่ก่อนจะเดินตามไปถึงโต๊ะอ่านหนังสือที่เวินฉิงเรียกให้มาพบ  แต่สายตาเจ้ากรรมดันเหลือบไปเห็นบุรุษผิวขาวซีดในชุดคลุมโบราณสีขาวเนื้อ เสื้อด้านในเป็นสีฟ้าอ่อนกำลังจดจ่ออยู่กับหนังสือไม่ได้เหลียวมองสิ่งใดอื่น


อี้ป๋อ...มาทำอะไรที่นี่กันนะ  หรือว่าจะมาช่วยกันทรมานข้า?”


เจ้าบ่นอะไรเสียงเป็นแมลงหวี่แมลงวัน  มานี่เดี๋ยวนี้เจ้าต้องเริ่มแล้ว ไม่ต้องไปมองหลานข้าเหมือนจะเขมือบหัว


เวินฉิงส่งเสียงเรียกมาจากโต๊ะอ่านหนังสืออีกด้านตรงมุมซ้าย  เซียวจ้านยังเหลือบไปมองอี้ป๋อที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะอีกมุมแล้วส่งยิ้มขันให้  คนอะไรหน้าตายแม้กระทั่งอ่านหนังสือทำหน้าเหมือนอมทุกข์


ขอรับๆจะไปเดี๋ยวนี้

                                 

นั่งลงและอ่านหนังสือที่ข้าหยิบมาให้จนหมดเงียบๆ  ห้ามหลับห้ามขี้เกียจเพราะสิ่งพวกนี้คือสิ่งที่เจ้าต้องเรียนรู้


รอยยิ้มเมื่อครู่จางหายไปในพริบตาเมื่อมาพบกับกองหนังสือซ้อนกันประมาณสิบเล่มได้  แต่ละเล่มหนาเหมือนคนเขียนอุทิศทั้งชีวิตมาแต่งทำเอาเซียวจ้านขวัญผวา


นี่ท่านน้าจะให้ข้าอ่านหมดนี่เชียวหรือ  ข้าจะไปทำได้อย่างไรกัน


อย่ามายอกย้อนข้านะ  ถ้าข้าไม่ทำขนาดนี้จะเรียกว่าอบรมเจ้าได้เยี่ยงไร  มานั่งอ่านเดี๋ยวนี้อย่าให้ข้าไปหยิบอีกสักสามเล่มมาเพิ่ม


ตายพอดี  แค่สิบเล่มเซียวจ้านยังไม่รู้ว่าจะอ่านหมดไหมแล้วถ้าเวินฉิงโกรธไปเอาเพิ่มอีกสามเล่มมีหวังวันนี้เซียวจ้านตาบอดเพราะอ่านหนังสือแน่ๆ


อย่านะท่านน้าข้าจะไปอ่านเดี๋ยวนี้ไม่ดื้อไม่ซนยอมๆไปก่อนแล้วกันเพราะถึงอย่างไรเซียวจ้านก็ไม่คิดจะเป็นเด็กดีอยู่แล้ว  ค่อยอาศัยจังหวะหนีไปก็ไม่สาย


ดีมาก  ตรงนี้ข้าฝากอี้ป๋อด้วย  หลานอย่าให้ว่าที่เมียเจ้าไปไหนล่ะ ข้าจะไปงีบเสียหน่อยอี้ป๋อเงยหน้าจากหนังสือและพยักหน้าตอบรับอย่างหน้านิ่งส่งมาเวินฉิงเลยเบาใจเดินจากห้องไป  พอไม่มีนางแล้วเซียวจ้านจึงถอนหายใจออกมาได้เปราะหนึ่ง


อ่านหนังสือไปสิ  ในนั้นคือสิ่งที่เจ้าต้องรู้มาช่วยงานข้า” 


เปิดปากจนได้  เซียวจ้านยิ้มออกมาและมองซ้ายมองขวาเพื่อตรวจให้แน่ใจว่าไม่มีใครในห้องหนังสือนอกจากเซียวจ้านและอี้ป๋อเลยเดินไปตีสนิทเสียหน่อยเผื่อเจรจาลดหย่อนกันได้


หนังสือพวกนี้ทำให้ข้ามาช่วยงานเจ้าเรื่องใดกัน?” 


โชคดีที่เซียวจ้านหยิบหนังสือมาด้วยหนึ่งเล่ม  พอเห็นอี้ป๋อก้มหน้าอ่านต่อก็เบ้ปากใส่ในความหยิ่งนั่นเล็กน้อยก่อนจะหยิบหนังสือมาดู


...การท่าเรือ...


หืม  ท่าเรือมันเขียนว่าท่าเรือตระกูลหวังบนปกมันคือสิ่งใด?”


เป็นอาชีพที่ครอบครัวข้าทำอยู่  เจ้าต้องศึกษาว่าเรามีกี่ท่าในเมืองและข้อบังคับการค้าเพื่อมาช่วยงานข้า


เพิ่งจะรู้ก็วันนี้ว่าตระกูลหวังมีการค้าใหญ่โต การเป็นเจ้าของท่าเรือได้ต้องร่ำรวยมหาศาลเพราะค่าผ่านทางยกสินค้าขึ้นฝั่งก็มากโข  ว่าที่ตระกูลสามีตัวเองนี่ช่างยิ่งใหญ่อะไรขนาดนี้


ข้าอยู่เฉยๆไม่ได้หรืออี้ป๋อ  ข้าไม่สันทัดเรื่องพวกนี้หรอกขืนอ่านไปก็เข้าหูซ้าย...


อ่านไป  มีตรงไหนไม่เข้าใจก็ถามข้า


เซียวจ้านยังพูดไม่จบเลยอี้ป๋อก็แทรกด้วยน้ำเสียงดุๆปนรำคาญออกมาเสียก่อน  สายตาดีของเซียวจ้านมองไปที่หนังสือในมือของอี้ป๋อก่อนจะเห็นว่ามันเป็นบัญชีเดือนนี้ที่ตระกูลได้รับ  แค่คิดก็ปวดหัวแทนตัวเลขเยอะไปหมด ไหนจะเป็นรายชื่อสินค้าที่ผ่านท่าเรืออีก


เจ้าไม่ปวดหัวบ้างหรือ  ดูสิมีแต่ตัวเลขกับชื่อเรือ ชื่อสินค้าอะไรก็ไม่รู้ลายตา


ร่างน้อยถือวิสาสะเดินเข้าไปนั่งตรงข้ามกับอี้ป๋อที่นั่งอ่านหนังสืออยู่และเอานิ้วเรียวสวยไปจิ้มมืออี้ป๋อเพื่อเรียกร้องความสนใจพ่วงด้วยฉีกยิ้มหวานใส่  หวังจะให้เปลี่ยนประเด็นไม่ต้องอ่านหนังสือพวกนี้


เอานิ้วไปจากตัวข้าแล้วอ่านของเจ้าเสีย


ฮือ  ข้าอ่านไม่ไหวหรอก ทำไมเจ้าไม่ช่วยอธิบายให้ข้าจำได้ง่ายๆทีละเล่มล่ะ?”


เอาสิ  ทำถึงเพียงนี้แล้วอี้ป๋อไม่รำคาญไล่จากห้องก็ให้มันรู้ไป  ทั้งจิ้มมือจิ้มแขนและจิ้ม...แก้มขาวๆจนสายตาอี้ป๋อตะลึงงัน  ร้อยวันพันไปตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีใครทำแบบนี้กับเขาสักครั้ง


นะ  นี่เจ้า...


เอ๋  ข้าแค่จิ้มแก้มเจ้าเองนะทำไมต้องโกรธด้วย  เฮ้ย!  เจ้าหูแดง


อี้ป๋อถึงกับเอามือมากุมหูของตัวเองเอาไว้ตามคำแซวของเซียวจ้าน   ดวงตาสีเข้มนิลเบิกกว้างแทบไม่เชื่อว่าเซียวจ้านเย้าแหย่นั่นจะเป็นเรื่องจริงจึงหันไปทางหน้าต่างกระจกด้านหลังห้องหนังสือแล้วค่อยๆเอามือตัวเองลงช้าๆ


เจ้าหูแดงจริงๆด้วย  อี้ป๋อเจ้าเขินข้างั้นหรือฮ่าๆๆ  พ่อดอกพิกุลเขินอายข้าที่จิ้มแก้มตลกเป็นบ้า


เจ้า! เซียวจ้าน!


อี้ป๋อส่งหน้าโกรธที่เซียวจ้านบังอาจมาแกล้งให้เขาต้องอับอายเยี่ยงนี้  บอกตามตรงว่าตั้งแต่เกิดมาอี้ป๋อไม่เคยหูแดงมาก่อนจึงไม่รู้ว่าตัวเองกำลังเป็นอะไร เพียงแค่มีชายหน้าหวานมาแกล้งจิ้มแก้มเหตุใดต้องเขินไปถึงหูเพียงนี้


ฮ่าๆ  ข้าไม่เคยเห็นใครเขินหูแดงมาก่อนเด็กน้อยเสียจริง


หยุดพูดเดี๋ยวนี้ไม่งั้นข้าจะปิดปากเจ้า


เอ๋  เขินแล้วโกรธกลบเกลื่อนหรือว่าแต่จะปิดปากข้าอย่างไรเล่า?” 


เซียวจ้านท้าทายคนกำลังโกรธระคนเขินด้วยการยื่นหน้ายื่นปากไปใกล้ๆ  ทีนี้แหละได้สมใจเซียวจ้านแน่ๆ เพราะอี้ป๋อต้องไล่เขาออกจากห้องแทบไม่ทันอย่างที่ตั้งใจไว้


เอาสิไล่ข้าออกไปเลย  ล่มงานแต่งก็ได้ไม่อย่างนั้นข้าจะบอกให้ทั่วว่าเจ้าเขินข้าจนหูแดง


“...”


อี้ป๋อไม่ได้ทำตามที่เซียวจ้านท้าทายแต่กลับเงียบไม่พูดอะไรและมองไปที่หน้าหวานซึ่งยื่นมาตรงหน้าแทน ในเมื่อเซียวจ้านแกล้งเขาให้อับอายทำตัวไม่ถูก  เซียวจ้านต้องโดนเอาคืน


จะไล่ข้าหรือปิดปากข้าดีนะ...อื้อ!


เสียงท้าทายเมื่อครู่หายไปกะทันหันพร้อมกับมือสากที่เชยคางเล็กขึ้นสูงเล็กน้อยก่อนจะเอียงหน้าเข้าหา  ดวงตาสีนิลจับจ้องไปที่กลีบปากชมพูอ่อนแล้วทาบทับริมฝีปากหยักลงไปอย่างแนบแน่นเสียจนเซียวจ้านเบิกตาโพลง


ไฉนกลับกลายเป็นเซียวจ้านโดนปิดปากเช่นนี้อีกแล้ว  ไม่สิครั้งนี้มันต่างจากบนรถม้าเพราะอี้ป๋อตั้งใจและบดกลีบปากเข้ามาจนร้อนระอุไปทั่วร่าง  ครั้นจะอ้าปากเถียงกลับกลายเป็นเปิดโอกาสให้อี้ป๋อขบเม้มริมฝีปากล่างอย่างหมั่นเขี้ยว


นี่คือการทำโทษคนท้าทายอย่างเซียวจ้านได้พิลึกชอบกล  อี้ป๋อไม่มีท่าทีจะผละริมฝีปากออกไปอย่างที่เซียวจ้านต้องการ  มือนิ่มทุบดึงไปที่ชายคอเสื้อคลุมตัวขาวค่อนข้างหนักแต่ยิ่งดื้อด้านอี้ป๋อยิ่งเปลี่ยนจากการขบปากเป็นกัดเข้าทีหนึ่ง


อื้อ!


ทำไมต้องรุนแรงเช่นนี้ด้วยเซียวจ้านก็ได้แต่คิดในใจ มือน้อยขยุมไปที่สาบเสื้อสีขาวของอี้ป๋อและหลับตาปี๋  เขากลัวว่าอี้ป๋อจะสอดลิ้นเข้ามาเหมือนอย่างในหนังสือลามกที่เซียวจ้านเคยอ่านบอกเอาไว้  คนไร้ประสบการณ์ทำตัวเป็นนักรักนักสำราญใจเต้นจนแทบจะหลุดออกมาด้านนอกอยู่แล้ว


หึ


เมื่ออี้ป๋อเห็นว่าเซียวจ้านตัวสั่นราวกับลูกนกจึงค่อยๆผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่งจนน้ำลายสีใสทอเป็นเส้นออกมาสะท้อนกับแสงตะวัน  ดวงตาสีนิลสบกับใบหน้าตื่นกลัวแล้วยกยิ้มสะใจออกมา  อย่างน้อยครั้งนี้อี้ป๋อก็ได้ทำโทษแถมได้รู้ว่าจุดอ่อนของคนปากดีคืออะไรเข้าแล้ว


นะ  นี่เจ้าช่างร้ายกาจ  เจ้ามาจูบข้าทำไม?”


...”


อี้ป๋อนิ่งเงียบไม่ตอบและไม่สนใจเซียวจ้านอีก  ใบหน้าหล่อเหลาสมกับเป็นที่กล่าวขานถึงความงดงามบนใบหน้าบุรุษไร้ที่ติก้มลงอ่านหนังสืออีกครั้งแม้ว่าเซียวจ้านจะเอานิ้วชี้หน้าอย่างไรก็ตาม  ใบหน้าเรียบตึงของอี้ป๋อทำเอาอีกฝ่ายหงุดหงิด


เจ้าทำแบบนี้กับข้าเหตุใดยังคงทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น  เจ้าคงจูบสตรีมาเยอะแต่ข้าน่ะ...!


เซียวจ้านยั้งปากตัวเองเอาไว้ได้ทันการ  จะให้เขาสารภาพออกไปงั้นหรือว่าอี้ป๋อเป็นจูบแรกของตัวเองตั้งแต่บนรถม้าแล้ว  แบบนั้นมีหวังคนอย่างอี้ป๋อได้เอาคืนเขาจนปากช้ำแน่ๆเลยได้แต่เม้มปากตัวเองเข้าหากันแล้วลุกขึ้นยืน


เจ้าจะไปไหน  นั่งอ่านหนังสือเถิดถ้าไม่อยากปากบวม


อี้ป๋อยกยิ้มขึ้นมาเพื่อกลั่นแกล้งคนกำลังโกรธปนอาย  เซียวจ้านถลนตาออกมาแต่ไม่กล้าเถียงออกไปเพราะเกรงว่าอี้ป๋อได้กระชากมากัดปากให้ช้ำอีกแน่ๆ


ข้าจะไปเข้าห้องน้ำ  หรือถ้าเจ้าอยากตามมาจูบข้าในห้องน้ำอีกล่ะก็ย่อมได้  แต่ข้าจะไม่อ่อนข้อให้เจ้า  มาดูเถิดว่าคนช่ำชองอย่างเจ้าจะสู้ข้าได้หรือไม่!


เซียวจ้านไม่ได้โกรธเพียงแค่อายเท่านั้น  ไหนจะยามที่มองไปยังปากของอี้ป๋อที่มันแดงระเรื่อก็ยิ่งอายเข้าไปใหญ่เพราะคงไม่ต้องดูปากของตัวเองก็คงไม่ต่างจากเขา  เซียวจ้านถอนหายใจฟึดฟัดใส่คนหน้านิ่งก่อนจะเดินออกจากห้องหนังสือไป


แค้นนี้ต้องชำระคือสิ่งที่เซียวจ้านคิดในใจ


ข้าเคยจูบผู้ใดเสียที่ไหนกันเจ้าดื้อ


อี้ป๋อมองตามแผ่นหลังของเซียวจ้านและยกมือขึ้นมาจับปากตัวเอง  สัมผัสร้อนและสัมผัสนุ่มจากกลีบปากเซียวจ้านมันยังคงอยู่พอให้กกหูของอี้ป๋อเริ่มแดง
ระเรื่อขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะปิดท้ายด้วยการยกมือตัวเองไปทาบตรงหัวใจ


ทำไมใจข้าเต้นแรงเยี่ยงนี้


คนฉลาดอย่างอี้ป๋อถามไปอย่างนั้นเพราะต่างรู้ดีว่าเป็นเพราะจูบเมื่อครู่อย่างไรเล่า  แววตาสีเข้มเริ่มเปลี่ยนไปและจัดหนังสือที่เซียวจ้านโยนทิ้งเมื่อครู่กองเป็นตั้งเช่นเดิมเพื่อรอให้ลิงบ้ากลับมานั่งอ่านหนังสือด้วยกัน



100%

#ม่านวิวาห์อลเวง 

 



นักอ่านสามารถซื้อ #ม่านวิวาห์อลเวง แบบอีบุ๊คได้ที่  คลิกที่นี่

ศึกษาวิธีการซื้อได้ที่  คลิกที่นี่

หรือสามารถติดต่อสอบถามผ่านแอคทวิตเตอร์ @porzhan



 

ตัวอย่างตอนต่อไป

 

“คุณชายอี้ป๋อช่วยคุณชายเซียวจ้านด้วย  เขากำลังจมน้ำ!!

 

“เซียวจ้าน!  ตื่นขึ้นมาสิเซียวจ้าน!

 

 

 





ฝากติดตามและเป็นกำลังใจผ่าน #ม่านวิวาห์อลเวง ด้วยนะคะ


ช่องทางการติดตามการอัพเดตแฟนฟิค

TWITTER : @porzhan

AUTHOR : SNOOKY

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.288K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,419 ความคิดเห็น

  1. #2412 P-A-I-N (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 00:16
    บ้าเง้ย ดิ้นไม่ไหวเเล่ววววเขินนนนกพิีกีสกกวลจดหไัวบฃเบบดตยยยบข
    #2,412
    0
  2. #2404 NFthePeachY (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 16:29

    อาจ้านนนนน

    #2,404
    0
  3. #2373 despasito (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:13
    เจ้าตัวแสบ เจ้าตัวดื้อออ
    #2,373
    0
  4. #2316 My love markbam (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มกราคม 2563 / 22:25
    ดื้อมากกกก จ้าน
    #2,316
    0
  5. #2220 black word (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 15:12
    โอยยยย แสนดื้อเลย
    #2,220
    0
  6. #1717 pondww♥ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 16:09
    น้องลูกกกก อั้ยตัวซน โดนดุไม่กลัว กลัวจะโดนจับตีเนี่ย เพลาๆหน่อยนะอาจ้าน;--;
    #1,717
    0
  7. #1637 B_blue (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 22:33

    เซียวจ้านนน ทำไมซนแบบนี้นะ

    #1,637
    0
  8. #1257 ดิเดียร์ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2562 / 15:19
    บางประโยคมันดูไทยมันแย้งกับชื่อตัวละครอ่ะถ้าเป็นพีเรียดจีนน่าจะอีกแบบนึงมั้งแต่สนุกดีจระ
    #1,257
    1
    • #1257-1 snooky1304(จากตอนที่ 4)
      29 ตุลาคม 2562 / 19:22
      ขอบคุณคำชี้แนะนะคะ นุ๊กกลัวว่าถ้าพิมพ์พีเรียดจีนไปเลยคนจะอ่านไม่เข้าใจค่ะ แงงง
      #1257-1
  9. #999 minnnnions (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 11:00
    มีการเอาคืนเบาๆ น้องดื้อต้องโดนกำหราบ
    #999
    0
  10. #974 วั่งเซี่ยน (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 19:43

    ???????????????????????????????????????????????????

    โอ๊ยย!ทำใมดื้ออย่างนี้ยัยจ้านจะไม่ไหวแล้วนะ..ขำจนไม่ไหวแล้ว..มาคอยดูทั่นจะทำเยี่ยงไร

    ????????????????????????????????????

    #974
    0
  11. #907 zebra (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 23:05

    จ้านขี้เมาอ่ะ

    #907
    0
  12. #793 Wrn Js (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 05:03
    ตึกันบ่อยงี้ลูกดกแน่นอนน
    #793
    0
  13. #426 AlwaysDmHp (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 16:00

    ตีกันเยอะ ๆ นะคะ หลังจากนี้จะได้ "ทุกวันคือทุกวัน" ฮิ้วววว

    #426
    0
  14. #399 Rabbit of Wolf (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 19:58
    ทะเลาะกันบ่อยๆ ลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมืองแน่นอน
    #399
    0
  15. #392 ปาปัว?นิ?วกินี? (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 18:33

    น่าจะอยู่กันยืด

    ตีกันตลอดแบบนี้

    ชีวิตมีสีสัน

    #392
    0
  16. #331 [[Oo..~*VaLyn_KH*~..oO]] (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 13:42

    เอาละ ไม่ชอบให้ยุ่มย่ามก็จะยิ่งทำ คือแบบ จะอ่อยเค้าถูกไหม หึหึ ระวังนะ แทนที่จะโดนล้มงานแต่ง จะโดนเร่งให้เร็วขึ้น 55

    #331
    0
  17. #289 ChonladaDao (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 19:53
    แสบมากกกกก
    #289
    0
  18. #258 FirstAugust (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 02:31
    จ้านทั้งแสบทั้งดื้อ ป๋อต้องปราบให้อยู่นะ
    #258
    0
  19. #217 bb1a1n (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 06:33
    ดื้อมากกก ทั่นต้องสู้!!
    #217
    0
  20. #193 little.praew (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 09:11
    หมั่นเขี้ยวยัยน้องจัง อยู่ทีมทั่นนะคะ
    #193
    0
  21. #130 Mmm_bbb (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 10:01
    ระวังจะชอบโดยไม่รู้ตัวกันน้า
    #130
    0
  22. #127 theuxnnamntinxy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 09:32
    แกล้งกันไปมาเดี๋ยวก็รักกันเอง?
    #127
    0
  23. #126 toto (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 08:25

    ป๋อปราบจ้านได้แน่ ขอให้แต่งกันเร็วๆเถอะ

    #126
    0
  24. #125 MBLL (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 06:56
    แสบมากยัยดื้อ อี้ป๋อจะเอายัยน้องอยู่มั้ยนะ?
    #125
    0
  25. #124 BBCEXOFAN (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 05:05

    ยัยดื้อออ
    #124
    0