[REWRITE] ม่านวิวาห์อลเวง [Chaotic wedding] #ป๋อจ้าน MPREG AUTHOR : SNOOKY

ตอนที่ 20 : รีไรท์ 第 20 集 ม่านวิวาห์อลเวง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,126
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,280 ครั้ง
    28 พ.ค. 63

ตอนที่ 20 ม่านวิวาห์อลเวง

 

“ท่านอา...”

 

หลังจากที่เซียวจ้านกลับมาที่เมืองเจียงเพียงก้าวพ้นประตูบ้านหลังใหญ่เจียงเฉิงก็รีบเดินออกมาจากในเรือนทันที ร่างกายโงนเงนของเซียวจ้านบ่งบอกได้อย่างดีว่าเมื่อคืนคงไม่ได้นอนเป็นแน่ ไหนจะขอบตาบวมช้ำ

 

“นี่มันเรื่องอะไรกัน เหตุใดเจ้าถึงกลับมาที่เมืองเจียงด้วยสภาพเช่นนี้?”

 

เจียงเฉิงลูบไปตามกรอบหน้าของหลานตัวเองที่แสนน่าสงสาร เขารู้และดูออกว่าเซียวจ้านหนีมาจากเมืองหวังเป็นแน่และร้องไห้มาอย่างหนักด้วย เรื่องอะไรที่ทำให้เซียวจ้านผู้ไม่เคยร้องไห้แม้แต่ครั้งเดียวกลับมาสภาพแบบนี้

 

“ตรงนี้แดดจัดเข้าบ้านก่อนแล้วเจ้าค่อยเล่าให้ข้าฟัง”

 

 

...ปั่ก! ...

 

จอกน้ำชาในกำมือของเจียงเฉิงดังกระทบโต๊ะไม้ด้านหน้าทำเอาเสียงดังลั่นและน้ำชาหกเต็มโต๊ะเมื่อฟังเซียวจ้านอธิบายด้วยน้ำเสียงอิดโรย ตอนนี้เขาให้คนพาเซียวจ้านขึ้นไปพักหลังจากเดินทางมาหลายชั่วโมง และยามนี้เจียงเฉิงโกรธเมืองหวังยิ่งนัก

 

กล้าดีอย่างไรหวังอี้ป๋อถึงได้ทำเรื่องต่ำช้าแบบนี้

 

“เวินหนิง เจ้ายืนยันข้าได้ใช่หรือไม่ว่าที่เซียวจ้านพูดมาคือเรื่องจริง”

 

“ข้าเห็นกับตา คุณชายเองก็เห็น ข้าไม่มีทางปดต่อท่านเจียงเฉิง”

 

ยิ่งได้รับการยืนยันจากลูกน้องตรงหน้าความโกรธสุมอกยิ่งมีมากโข เขาต้องได้เจรจากับเมืองนั้นยุติการแต่งงานทั้งหมดและสิ้นสุดการปรองดองนี้เสีย หลานคนเดียวยังเลี้ยงมาได้แล้วลูกของเซียวจ้านเหตุใดจะเลี้ยงไม่ได้กัน

 

“ให้คนไปบอกเมืองนั้นว่าข้าจะไม่ขอเกี่ยวดองอีก อี้ป๋อหักหน้าเราเกินไปไม่พอยังทำร้ายจิตใจหลานข้า”

 

เวินหนิงแสดงใบหน้าตื่นกลัวออกมาอย่างชัดเจน เด็กหนุ่มคิดมาตลอดว่าเจียงเฉิงนั้นเย็นชากับเซียวจ้านเพราะไม่ได้รักเท่าไหร่ แต่วันนี้เวินหนิงเห็นแล้วว่าใครที่บังอาจทำให้เซียวจ้านเสียใจ เจียงเฉิงไม่ไว้หน้าทั้งนั้น

 

“เข้าใจแล้วท่านเจียงเฉิง”

 

เมื่อเวินหนิงลับสายตาไปดวงตาสีดำเข้มก็มองไปยังห้องชั้นสองของเรือนใหญ่ เขาสงสารเซียวจ้านจับใจเมื่อได้ยินเสียงสะอื้นดังออกมาเป็นระยะ มือหนากวักมือเรียกคนในบ้านให้เตรียมยาบำรุงเพราะตอนนี้ร่างกายเซียวจ้านคงรับไม่ไหวพลอยทำให้ลูกในท้องเป็นอันตรายไปด้วย

 

ยาในกายังไม่ทันที่เจียงเฉิงจะเดินถือถึงห้องเซียวจ้าน เรียวขาแกร่งต้องรีบวิ่งเข้าไปในห้องทันที

 

“อ่อก อ่อก”

 

เสียงอาเจียนของเซียวจ้านดังออกมาถึงนอกห้องก่อนที่เจียงเฉิงจะเห็นว่าเซียวจ้านกำลังโก่งคออาเจียนกับกระโถนจนหน้าแดง ใบหน้าที่เคยอิดโรยยิ่งดูโทรมเข้าไปอีก ยิ่งเห็นยิ่งโกรธนัก

 

“เซียวจ้าน เจ้าดื่มยานี่ก่อน”

 

เจียงเฉิงรินยาใส่จอกและยื่นให้กับเซียวจ้าน น้ำตาที่ไม่เคยได้หยุดไหลได้เปื้อนใบหน้าอิดโรยนั่นอีกหนก่อนจะจ้องมองไปยังหน้าอาตัวเองและโผลเข้ากอด

 

“ท่านอา ฮึก ข้าเจ็บเหลือเกิน ข้าเจ็บไปหมด”

 

เสียงสะอื้นของเซียวจ้านบีบหัวใจอาแท้ๆ อย่างเจียงเฉิงเสียจนต้องเอามือยกขึ้นปลอบโยนที่แผ่นหลังช้าๆ เซียวจ้านระบายน้ำตาออกมาอย่างไม่อายใครและไม่คิดจะกักเก็บเพราะเหมือนตลอดทางที่นั่งรถม้ามาเขาเก็บมาเกินพอ

 

“ข้าไม่น่าชอบเขาเลย ข้าคงไปทำลายความรักของพวกเขาด้วย ข้าไม่น่าเลย”

 

“เรื่องนี้หาใช่เจ้าที่ผิด เจ้าไม่รู้ว่าอี้ป๋อจะเป็นแบบนี้เจ้าถึงให้ใจ คนที่ผิดคือข้า...ข้าที่บังคับเจ้า”

 

เจียงเฉิงกอดร่างทั้งร่างของเซียวจ้านแน่นอกแกร่งและลูบแผ่นหลังบางนั่นช้าๆ พร้อมน้ำตาที่ไหลลงมาเพราะสงสารหลานของตัวเอง ยิ่งคนที่ไม่เคยร้องไห้ให้ใครหนีกลับมาสภาพแบบนี้ เจียงเฉิงยิ่งรู้สึกผิดที่ทำให้คนร่าเริงมีบาดแผล

 

เขาจะไม่ยอมให้อี้ป๋อได้ตัวเซียวจ้านและหลานกลับไปอีก

 

 

 

เมื่อเจียงเฉิงเอายาให้เซียวจ้านดื่มจนตอนนี้เซียวจ้านหลับไปแล้วจึงค่อยๆ เดินออกมาจากห้องโดยไม่ลืมเปิดหน้าต่างให้ลมระบายเข้ามาด้านในห้องนอน คิ้วเรียวของเจียงเฉิงครุ่นคิดหนักว่าเขาจะจัดการเรื่องนี้อย่างไรดี

 

คล้อยบ่ายใกล้ตกเย็นงานการตรงหน้าก็เสร็จเรียบร้อยจึงใช้ให้คนไปปลุกเซียวจ้านมาทานข้าวแต่ถ้าอาการยังไม่สู้ดีก็จะให้คนเอาสำรับขึ้นไปถึงห้อง แต่ทว่ายังไม่ทันที่เจียงเฉิงเรียกคนงานจู่ๆ เวินหนิงก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาเสียก่อน

 

“ท่านเจียงเฉิง! แฮ่กๆๆ ท่าน...ท่านเจียงเฉิง คุณชายอี้ป๋อมาที่นี่!”

 

“เจ้าว่าอย่างไรนะ! ดี ไปเชิญเขาเข้ามาข้าจะได้คุยให้จบๆ ไป”

 

ในเมื่อตัวการมาถึงหน้าเรือนขนาดนี้ก็ดีเหมือนกันเพราะกว่าสาส์นยุติการแต่งงานจะไปถึงตระกูลหวังก็คงอีกนานโข สู้พูดวันนี้ให้จบสิ้นเรื่องสิ้นราวเสียดีกว่า ไม่นานคุณชายอี้ป๋อก็เดินเข้ามาในเรือนใหญ่และทำความเคารพเจียงเฉิงที่ไม่อยากจะรับไหว้สักนิด

 

ไม่พูดพร่ำทำเพลงอี้ป๋อหย่อนกายนั่งลงที่เก้าอี้ตรงโต๊ะน้ำชาและทำท่าจะเอ่ยปากพูด

 

“คุณชายอี้ป๋อ ข้าไม่นึกว่าท่านจะทำแบบนี้กับหลานชายข้า ข้าบอกตามตรงว่าข้าเสียใจมากที่เห็นเขาหนีกลับมาด้วยสภาพนี้” พูดไปน้ำตาก็คลอเบ้าไปยิ่งทำเอาอี้ป๋อรู้สึกผิดแต่ก็ยังอยู่สู้หน้าเพื่อมอบความจริงใจทั้งหมดที่มีแก่ผู้ใหญ่

 

“ข้าไม่มีข้อแก้ตัว ข้ามาที่นี่เพื่อขอโทษและอธิบายเรื่องราวที่ข้าปิดบังเซียวจ้าน”

 

“อธิบายเรื่องอะไรหรือ? ที่ไปจูบกับสตรีหน้าบ้านทั้งๆ ที่หลานข้าเป็นภรรยาเจ้าและกำลังมีลูกกับเจ้าสินะ”

 

“ท่านเจียงเฉิง...” อี้ป๋อพูดไม่ออกและรู้สึกผิดจับใจ เรื่องราวที่เจียงเฉิงว่ามามันคือเรื่องจริงทุกอย่าง อี้ป๋อทำลงไปจริงๆ

 

“ข้าขออภัยในความผิดครั้งนี้ ท่านเจียงเฉิงได้โปรดละเว้นความผิดครั้งนี้ให้ข้าได้หรือไม่ ข้าสัญญาว่าจากนี้จะไม่มีเรื่องอย่างนั้นอีก”

 

หัวเข่าแกร่งของอี้ป๋อทรุดลงคุกเข่าตรงหน้าเจียงเฉิงจนอีกฝ่ายอดตกใจไม่ได้ คนอย่างอี้ป๋อนี่หรือจะยอมทำอะไรแบบนี้เพื่อเซียวจ้าน แทบราวกับเป็นคนละคน

 

“กลับไปเสียเถอะ ข้าคงไม่กลับไปที่นั่นอีก”

 

ใบหน้าของอี้ป๋อที่เคยก้มเพื่อสำนึกผิดรีบเงยหน้าขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงแหบแห้งราวกับขาดน้ำแต่เขาจดจำได้ดีว่าเป็นเสียงของใคร ร่างกายบอบบางแทบแตกสลายค่อยๆ เดินจับราวบันไดชั้นสองเดินลงมาหาเขาก่อนที่เวินหนิงจะรีบเดินไปพยุงไม่ให้ล้ม

 

 

ทันทีที่เห็นใบหน้าของคนที่ตัวเองรัก อี้ป๋ออยากจะชกหน้าตัวเองแรงๆ ว่าเหตุใดถึงทำให้คนที่มีใบหน้าหวานราวน้ำผึ้งและสดใสราวกับแสงพระอาทิตย์ซีดหมองและขอบตาบวมช้ำได้ มันเป็นเพราะเขาเองที่ปิดบังเรื่องจูบของจื่ออี้

 

“เซียวจ้านฟังข้าก่อน ข้าอธิบายได้”

 

อี้ป๋อรีบลุกขึ้นยืนและเดินไปหาเซียวจ้านทันที แม้ว่าเวินหนิงอยากจะเอาตัวกั้นมากเพียงใดก็ตามแต่มันเป็นเรื่องของเจ้านาย เวินหนิงเลยต้องถอยห่างออกมาและมองมือของอี้ป๋อค่อยๆ ประคองมือเล็กราวกับต้องการรั้งให้ยืนฟัง

 

“ปล่อยข้า เจ้ากลับไปเถิดข้าไม่อยากฟังอะไรจากเจ้า เจ้ากลับไปหานางและข้ายินดีเลี้ยงเขาคนเดียว เจ้าไม่ต้องกังวล”

 

ใครจะรู้ว่าน้ำเสียงแข็งทื่อเหมือนไร้ความรู้สึกนั่นแฝงไปด้วยความเจ็บปวดมากเพียงใด ใบหน้าซีดหันไปอีกทางเพียงเพราะไม่อยากให้อี้ป๋อเห็นน้ำตาที่กำลังเอ่อคลอ เขาบังคับไม่ให้มันไหลลงมาแม้ว่ามันจะยากเกินทน

 

“ข้าเป็นพ่อจะปล่อยให้เจ้าเลี้ยงลูกคนเดียวได้อย่างไร อีกอย่างข้าก็รักเพียงเจ้าข้าจะกลับไปหาใครได้ เซียวจ้านได้โปรดฟังข้า...”

 

“ปล่อย ข้าไม่อยากฟัง เพราะข้าไม่รู้เลยว่าสิ่งที่เจ้าจะเล่าออกมามีอะไรปิดบังข้าอีกหรือไม่ ข้าขอโทษที่ไม่อาจเชื่อใจอะไรเจ้าได้อีก”

 

มือเรียวสะบัดออกจากการเกาะกุมของอี้ป๋ออย่างแรงและหันร่างเดินไปทางบันไดขึ้นชั้นสองโดยไม่หันมามองอี้ป๋ออีก ภายใต้แผ่นหลังบอบบางนั้นกำลังสั่นเทาและน้ำตาไหลอาบแก้มทั้งสอง อยากจะหันกลับไปฟังคำอธิบายแต่ก็กลัวว่าอี้ป๋อจะปิดบังเหมือนเมื่อคืนอีก

 

ความเชื่อใจนั้นกว่าจะสร้างมาไม่ง่าย แต่ถ้าโดนทำลายทิ้งเมื่อไหร่ก็จะเสียมันไปอย่างง่ายดาย

 

“เซียวจ้านฟังข้าก่อน ท่านเจียงเฉิงข้าขอความเมตตา...”

 

“ข้าก็อยากช่วยเจ้า แต่ถ้าหลานข้าไม่อยากคุยข้าคงบอกเจ้าได้เพียง...กลับเมืองเจ้าไปเถอะและบอกกับอาเจ้าว่าเราไม่ต้องปรองดองกันอีก”

 

อี้ป๋อไม่ได้รั้งอะไรเจียงเฉิงไว้อีกเพราะนั่นจะเป็นการเสียมารยาทกับผู้ใหญ่ ดวงตาสีนิลข่มความเศร้าหมองไว้ในใจให้ลึกที่สุดก่อนดวงตาจะแปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่น เขาจะไม่ยอมเสียเซียวจ้านและลูกไปเด็ดขาด เมื่อตัวเองเป็นคนผิดเขาก็ต้องขอโทษ

 

ขอโทษจนกว่าเซียวจ้านจะให้อภัย เพราะมันเป็นเพราะเขาปิดบังเซียวจ้าน เรื่องทุกอย่างจึงเป็นแบบนี้

 

“คุณชายอี้ป๋อ...”

 

เวินหนิงพูดออกมาเบาๆ เมื่อมองไปยังอี้ป๋อที่ค่อยๆ คุกเข่าตัวเองลงอีกครั้งอยู่ตรงปลายบันได ดวงตามุ่งมั่นของอี้ป๋อมองไปทางชั้นสองเล็กน้อยก่อนจะกลับมามองตรงไม่แม้แต่จะกะพริบตา ไม่ว่าอย่างไรเขาต้องทำทุกอย่างให้เซียวจ้านรับฟังเขาทั้งหมด

 

ครั้งนี้จะไม่ปิดบังแม้แต่คำพูดเดียว

 

 

“เขา...กลับไปหรือยัง?”

 

ราวสี่ชั่วยามเซียวจ้านยังคงนอนไม่หลับอยู่บนเตียงจนกระทั่งเวินหนิงเอาน้ำร้อนเข้ามาให้ดื่มเพื่อลดไข้ เมื่อเซียวจ้านเห็นว่าเป็นใครก็เอ่ยถามเสียงแหบแห้ง เขาที่ว่าก็คืออี้ป๋อนั่นเอง

 

“ยังเลยคุณชาย เขานั่งคุกเข่าตรงบันไดมาสี่ชั่วยามได้แล้ว ข้าให้กลับไปก็ไม่ยอมกลับ”

 

“เจ้าว่าอะไรนะ?”

 

ลำตัวของเซียวจ้านค่อยๆ หยัดหลังพิงกับพนักหัวเตียงไม้ แววตาสับสนของเซียวจ้านมีมากจนเวินหนิงจับทางได้ว่าเซียวจ้านกำลังใจอ่อน

 

“สิ่งที่คุณชายอี้ป๋อทำนั้นกระทบจิตใจของเซียวจ้านอยู่มาก ข้าเห็นด้วยที่คุณชายควรนำหัวใจที่ให้เขาไปกลับคืนมา แต่ว่าข้าไม่เคยเห็นใครนั่งคุกเข่าแบบนี้เพื่อง้อคนรัก และยังเป็นคุณชายอี้ป๋อ...”

 

เวินหนิงละคำพูดเอาไว้เล็กน้อย แต่พอมองหน้าเซียวจ้านแล้วเวินหนิงก็เห็นว่ามันกำลังคล้ายเครื่องหมายคำถามให้เวินหนิงพูดต่อ เวินหนิงจึงกระแอมเสียงเล็กน้อยรวบรวมความกล้า

 

“ยิ่งเป็นคุณชายอี้ป๋อผู้ซึ่งเย็นชากับคนทั้งโลก แต่ยอมทำทุกอย่างเพื่อท่านไม่ว่าจะตอนก่อนหน้านี้หรือวันนี้ บางทีข้าก็เห็นใจว่าเขาอาจสำนึกผิดต่อท่านจริงๆ ...ข้าว่าท่านลองคิดเรื่องนี้ดูดีหรือไม่?”

 

ราวกับเป็นน้ำหยดลงเม็ดหิน แม้จะเป็นน้ำหยดเล็กๆ แต่เซียวจ้านรู้สึกว่าหินกำลังชุ่มชื้นเพราะคำพูดของเวินหนิง ใจครึ่งหนึ่งบอกว่าอย่าใจอ่อน แต่อีกครึ่งใจกับเรียกร้องให้รับฟังเขาบ้าง และเซียวจ้านควรจะทำอย่างไรดี

 

“เจ้าก็เห็นว่าเขาปิดบังข้า เขาจูบกับคนอื่นหากบริสุทธิ์ใจคงเล่า แต่นี่ไม่”

 

“จริง ข้าเห็นด้วย แต่ถ้าหากเขามีเหตุผลว่าทำไมถึงปิดบัง ข้าว่าบางทีท่านอาจไม่ทรมานใจอยู่อย่างนี้ หรืออย่างน้อยถ้าเหตุผลเขาฟังไม่ขึ้นหรือกำลังปด ข้าว่าคุณชายของข้าฉลาดพอที่จะรู้ทันเขาและไล่ไปก็ยังไม่สาย”

 

เวินหนิงไม่ได้อยากส่งเสริมให้เซียวจ้านคืนดีกับคนที่ทำร้ายความรู้สึก แต่ที่เวินหนิงพูดนั้นเซียวจ้านรับรู้ดีว่าเวินหนิงหวังดีอยากให้ได้ลองคุยกัน หากจะจบกันไปก็อยากให้ทั้งอี้ป๋อและเซียวจ้านไร้สิ่งอันใดติดค้างกันอีก ไม่ใช่เพื่อใคร...เพื่อตัวลูกของทั้งสองเองนั่นแหละ

 

“แล้วถ้าอี้ป๋อมีเหตุผลที่ฟังขึ้นและไม่ได้พูดปดล่ะ ข้าควรทำอย่างไร?”

 

“ถึงเวลานั้นหัวใจของท่านจะบอกเอง เพราะเรื่องแบบนี้สมองนั้นอาจช่วยอะไรไม่ได้เท่ากับใช้ความรู้สึก” มีใครเคยบอกหรือไม่ว่าเวินหนิงคือลูกน้องข้างกายที่ดีที่สุดในชีวิตของเซียวจ้าน เป็นทั้งน้องชาย สหาย และวันนี้เวินหนิงได้เป็นอาจารย์สอนเขาเรื่องความรักอีกต่างหาก

 

“ขอบใจเจ้ามากเวินหนิง”

 

เซียวจ้านเดินลงมาจากเตียงและส่งยิ้มให้กับเวินหนิงเล็กน้อย การลงไปครั้งนี้เปรียบเสมือนเซียวจ้านกำลังเดินไปทางสองแยก ซึ่งมีอี้ป๋ออยู่ตรงกลางระหว่างรอยแยกนั้นและเขาเองก็ต้องตัดสินใจหลังรับฟังอี้ป๋อเสร็จสิ้น การเลือกทางไม่ว่าทางใดทางหนึ่ง เซียวจ้านจะใช้ความรู้สึกเลือกมันเอง

 

 

“เซียวจ้าน”

 

ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็นว่าอี้ป๋อนั้นนั่งคุกเข่าอยู่จริงอย่างที่เวินหนิงเล่าให้ฟัง ผ่านไปสี่ชั่วยามอี้ป๋อยังคงนั่งหลังตรงและจ้องมองไปยังข้างหน้า จนกระทั่งเซียวจ้านมานั่นแหละถึงได้หันมามองแต่ไม่ได้หยัดกายลุกขึ้นแต่อย่างใด

 

ราวกับกำลังให้เซียวจ้านเป็นผู้คุมชีวิตของตัวเขาเอง หากไม่ให้ลุกเขาก็จะไม่ลุกเด็ดดาด และเซียวจ้านมองมันออก

 

“ลุกมานั่งคุยกันดีๆ เถอะ ครั้งนี้ข้ามาเพียงเพื่อฟังเจ้าพูดเท่านั้น”

 

หัวใจของอี้ป๋อบีบแน่นคล้ายกำลังหยุดเต้นเมื่อน้ำเสียงเย็นชาของเซียวจ้านส่งเข้าหู น้ำเสียงที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้ยินเพราะทุกวันที่อยู่กับเซียวจ้านมีเพียงน้ำเสียงแห่งความสดใส วันนี้สินะที่อี้ป๋อได้ยินมันเพราะตัวเองเป็นคนทำเอง

 

“เจ้ากินอะไรหรือยัง?”

 

แม้ว่ายังเสียใจและโกรธคนตรงหน้านักแต่เซียวจ้านก็ยังคงเป็นห่วงว่าอี้ป๋อจะยังไม่ได้กินอะไร ดูจากใบหน้าเริ่มซีดของอี้ป๋อก็คงเดาได้ไม่ยากว่าน้ำคงไม่ได้แตะสักหยด

 

“ดื่มก่อนแล้วค่อยเล่า ข้าไม่อยากให้ใครมาตายที่เรือน”

 

เซียวจ้านส่งจอกที่รินน้ำใส่เต็มจอกให้อี้ป๋อ แม้ว่าจะร้อนใจอยากจะเล่ามากเพียงใดแต่ถ้าหากอี้ป๋อไม่ทำตามที่เซียวจ้านว่าก็กลัวว่าอีกฝ่ายจะพาลโกรธกว่าเดิม มือข้างหนึ่งยื่นไปรับจอกนั้นและรินน้ำลงคอ

 

“ข้ายังไม่หิว ข้าอยากอธิบายให้เจ้าฟัง”

 

“อืม งั้นเล่ามาเถอะ ครั้งนี้เจ้าอยากเล่าอะไรก็เล่ามา หรืออยากจะปิดบังข้าอีกครั้งก็สุดแต่ใจเจ้า เพราะถึงอย่างไรข้ามันก็แค่คนโง่ที่ให้เจ้าปิดบังต่อข้าได้มาแล้วหนึ่งหน”

 

หลังฝ่ามือของเซียวจ้านใช้เป็นที่ซับน้ำตาที่เริ่มไหลลงมาอีกครั้งยามคิดไปถึงเมื่อคืนวาน เซียวจ้านโดนคนตรงหน้าปิดบังราวกับคนโง่ ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บที่หัวใจจนรู้สึกหน่วงไปหมด

 

“ข้าสาบานว่าข้าจะไม่ปิดบังอะไรเจ้าอีก เรื่องของข้ากับจื่ออี้ที่ข้าเคยเล่าให้เจ้าฟัง ข้าสาบานว่าทั้งหมดคือเรื่องจริง”

 

อี้ป๋อเว้นช่วงให้ได้สบสายตาของเซียวจ้านสักนิด แววตาที่เคยสดใสหม่นหมองลงอย่างเห็นได้ชัด ยิ่งต้องมานั่งฟังเรื่องพวกนี้ เซียวจ้านก็ยิ่งเงียบลงมากกว่าเดิม อี้ป๋ออยากได้เซียวจ้านจอมพูดมากและยิ้มสวยคนนั้นกลับมา...

 

“ส่วนเรื่องจูบข้าขอโทษที่ข้าปิดบัง นั่นเป็นเพราะว่าข้าไม่เคยมีคนรัก ไม่แม้แต่จะเคยมีความรักด้วยซ้ำ ข้าจึงไม่รู้ว่าการปิดบังแล้วเขามารู้ความจริงมันแย่เสียกว่ายอมเล่าความจริง”

 

“หึ เจ้ากลัวข้าโกรธนั่นเป็นเพราะเจ้าเต็มใจจูบกับนางสินะ” น้ำตาใสยิ่งไหลลงมาเรื่อยๆ ยิ่งได้ฟังก็ยิ่งเจ็บ

 

“ข้าไม่ได้เต็มใจ ไม่เลยเซียวจ้านข้าเองยังตกใจที่นางมาจูบข้า ข้าไม่เคยคิดด้วยซ้ำว่านางจะร้ายกาจทำลงไปเพียงเพื่อเอาชนะเจ้าและอยากให้ข้าสนใจ” ร่างทั้งร่างของเซียวจ้านชะงักไปเมื่อได้ฟังความจริง ดวงตาสีอ่อนจ้องเขาไปในแววตาของ

 

อี้ป๋อนั้นไม่มีความโกหกเจือปนแม้แต่น้อย นี่มันเรื่องอะไรกัน?

 

“ข้ารู้ว่านางทำไปเพราะว่าอยากให้ข้ารักนาง ข้ารู้ตรงส่วนนั้นเลยปฏิเสธนางไปว่าข้ามีเจ้าแล้ว ข้าไม่มีวันรักนาง แต่สิ่งที่ข้าไม่รู้เลยว่านางจงใจจูบข้าให้เจ้าเห็นเพื่อที่เราจะได้ทะเลาะกันอย่างวันนี้”

 

มือหนาเอื้อมไปข้างหน้าช้าๆ และสัมผัสเพียงปลายนิ้วของเซียวจ้านเพราะกลัวอีกฝ่ายจะสะบัดหนี แต่ไม่เลยเซียวจ้านกลับวางมือบนโต๊ะไม้นั้นนิ่งเพื่อรอคอยให้อี้ป๋อจับไปประคอง เนื้อตัวสั่นเทาเจือปนเสียงร้องไห้ของเซียวจ้านทำให้อี้ป๋อโกรธตัวเองนัก

 

“แต่ข้ามีส่วนผิดเช่นกันที่ข้าปิดบัง หากข้าบอกเจ้าเรื่องคงไม่เป็นอย่างนี้ เซียวจ้านข้าขอโทษและสัญญาว่าข้าจะไม่ปิดบังอะไรเจ้าอีก ได้โปรดกลับมาให้ข้ารักและดูแลเจ้าเถิด”

 

“อี้ป๋อ...ฮึก เจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่าข้าเสียใจเรื่องใดที่สุด ที่ข้าเสียใจไม่ใช่เพราะจื่ออี้มาเล่าให้ข้าฟังว่าเจ้าสองคนเคยรักกันมาก่อน ข้าไม่ปักใจเชื่อนางเพราะรอฟังเจ้า แต่พอเจ้าปิดบังใจข้ามันคิดไปแล้วว่าเจ้ารักนางและหักหลังข้า”

 

ใบหน้าของเซียวจ้านก้มลงกับพื้นและระบายเสียงร้องไห้ออกมาดังไปทั่ว เสียงสะอื้นทำเอาไหล่บางทั้งสองสั่นเทิ้มไม่เว้นแม้แต่มือข้างหนึ่งที่กำเนื้อกางเกงของตัวเองจนยับด้วยความเจ็บก้อนเนื้อด้านซ้าย มือของอี้ป๋อบีบมือเซียวจ้านแน่นเพื่อไม่ให้เสียอีกฝ่ายไป

 

“แม้ตอนนี้เจ้ามาบอกข้าว่าเจ้าไม่ได้รักนางและที่ปิดบังข้าเพราะเจ้าไม่อยากให้ข้าเสียใจ แต่สิ่งที่ข้าได้ยินมาจากจื่ออี้และสิ่งที่เจ้าทำลายความเชื่อใจข้า...ข้าคงต้องขอเวลาคิดสักหน่อย”

 

หากอี้ป๋อไม่ปิดบัง เซียวจ้านคงเชื่อทั้งใจไร้ข้อกังขา ลำตัวบางสั่นเทิ้มจากการร้องไห้ทำเอาอี้ป๋อเจ็บปวดไปตามๆ กัน อยากกอดปลอบแต่ทำไม่ได้เพราะไม่รู้เลยว่าถ้าหากตัวเองเดินเข้าไปปลอบแล้วเซียวจ้านจะยิ่งถอยห่างจากเขาไปอีกเท่าไหร่

 

“ได้ ข้ารอเจ้าได้เสมอ ข้าจะรอจนกว่าเจ้าจะให้อภัยข้าและข้าขอสัญญาว่าข้าจะไม่มีทางทำร้ายความรู้สึกเจ้าอีก”

 

อี้ป๋อปล่อยมือจากเซียวจ้านและเฝ้ามองแผ่นหลังของอีกฝ่ายเดินขึ้นบันไดไปอย่างเชื่องช้า ขอบตาเอ่อร้อนนั่นพาลเอาน้ำตาของอี้ป๋อแทบหล่นใส่มือที่กำแน่น เจ็บปวดเหลือเกินที่ทำให้คนที่ตัวเองรักต้องเสียใจมากขนาดนี้

 

“ข้าจะให้คนจัดห้องรับแขกให้เจ้า คนจะมาบอกทางเจ้าไปพักและอย่าลืมกินอะไรก่อนเข้านอน”

 

“อืม”

 

เซียวจ้านหยุดเดินครู่หนึ่งเพื่อบอกอี้ป๋อว่าจะเตรียมห้องหับคืนนี้ไว้ให้ ความใจดีของเขาส่งผ่านน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ความรู้สึกและทำให้หัวใจของอี้ป๋อชาหนึบไปหมด หากเซียวจ้านให้อภัยสาบานเลยว่าชาตินี้จะไม่ทำให้เซียวจ้านเสียน้ำตาอีกเป็นครั้งที่สอง

 

 

เจียงเฉิงนั่งรออยู่ในห้องนอนของเซียวจ้านอยู่นานโขแล้วตั้งแต่ที่เซียวจ้านลงไปคุยกับอี้ป๋อนั่นแหละ ทุกประโยคเขาได้ยินหมดว่าทั้งสองพูดอะไรกันจึงต้องนั่งรอเซียวจ้านอยู่อย่างนี้ จวบกระทั่งเซียวจ้านเดินกลับห้องมาได้สักที

 

“ท่านอา...”

 

เพียงแค่เซียวจ้านเห็นอาตัวเองอยู่ในห้องไม่ได้ต่อประโยคกันสักคำ น้ำตาที่กักเก็บมาจากด้านล่างก็ไหลลงมาอย่างง่ายดายพร้อมหัวใจที่แสนสับสน ทำไมความรักมันช่างยากเย็นขนาดนี้กันนะ

 

“เป็นอย่างไรบ้าง? ได้ฟังที่คุณชายอี้ป๋อพูดอธิบายแล้วอยากกลับไปเมืองนั้นหรือไม่?”

 

“ข้ายังไม่รู้เลยท่านอา...ข้าสับสนไปหมด เหมือนหัวใจข้าแบ่งเป็นสองซีก ซีกหนึ่งอยากกลับไปตั้งแต่เห็นเขาทรมานตัวเองแต่อีกใจข้าก็กลัวว่าต้องกลับไปเสียใจ”

 

“รู้หรือไม่ว่าตอนแรกที่เจ้ากับเวินหนิงเล่าให้ข้าฟัง ข้าทั้งโกรธทั้งอยากบุกไปเมืองนั้นและชกซีเฉินกับอี้ป๋อคนละหมัดสองหมัด แต่พอข้าได้ฟังแล้วข้าก็เข้าใจ”

 

เจียงเฉิงลูบไปยังกลุ่มผมยาวสลวยและถามอย่างใจเย็น เขาเข้าใจเรื่องพวกนี้ดีเพราะตัวเองก็อาบน้ำร้อนมาก่อน บางเรื่องใช้สมองคิดไม่ได้ ยิ่งเป็นเรื่องของความรักยิ่งใช้ไม่ได้เด็ดขาด และเขาก็เห็นได้ชัดว่าเซียวจ้านรักอี้ป๋อเข้าแล้วเต็มๆ ถึงได้นั่งเสียใจและสับสนอยู่อย่างนี้

 

“ที่ว่ามาเจ้าใช้ความรู้สึกหรือว่าหัวใจคิดกันล่ะ?”

 

“ข้า...คิดเอา”

 

“อืม งั้นเจ้าก็เลิกคิด บอกตามตรงทีแรกที่เจ้าเล่าให้ข้าฟังข้าโกรธอี้ป๋อมาก แต่พอข้าใช้ความเข้าใจฟังที่อี้ป๋อพูดเมื่อครู่กับเจ้า เขาเสียใจและไม่ได้ปดต่อเจ้าสักประโยค”

 

เจียงเฉิงยังคงลูบกลุ่มผมหลานของตัวเองต่อไปและลูบไปยังหน้าท้องแบนของเซียวจ้านเพื่อทักทายหลานในท้อง หลังจากนั้นใบหน้าของเจียงเฉิงก็เงยขึ้นเพื่อส่งยิ้มอบอุ่นที่เซียวจ้านไม่เคยได้เห็นมาก่อนในชีวิต

 

“หากเจ้าใช้หัวใจในการหาคำตอบ ข้าว่าคำตอบของเจ้าคงได้เร็วๆ นี้ ไม่มีใครไม่เคยทำผิดพลาดหากความผิดไร้เจตนาร้ายและเขาเองทำไปเพราะหวังดีต่อเจ้า คิดดูว่าถ้าเขารักนางจริงเขาคงไม่ตามเจ้ามาที่นี่หรอก”

 

“ท่านอา...ข้าอยากให้อภัยเขา ข้ารักเขาท่านอา ฮึก รักจนอยากลืมเรื่องที่เกิดขึ้นไปให้หมด พร้อมให้อภัยพร้อมเริ่มต้นใหม่กับเขา แต่ข้ายังไม่พร้อม”

 

ความอึดอัดในใจของเซียวจ้านระบายออกมาหมดสิ้น ไม่ว่าจะคำพูดหรือน้ำตา อันที่จริงเซียวจ้านมีคำตอบในใจดีอยู่แล้วตั้งแต่เห็นหน้าของอี้ป๋อ แต่ด้วยความดื้อรั้นที่ตัวเองติดตัวมาตั้งแต่เด็กยันโตมันสอนให้เขาต้องตั้งแง่กับทุกสิ่ง ไม่ยอมอะไรง่ายๆ

 

แต่พอเป็นเรื่องของอี้ป๋อ ความดื้อด้านทั้งหมดก็ถูกพังทลาย ยิ่งได้ฟังที่เขาพูดก็พร้อมให้อภัยเพียงแต่ยังกลัว

 

“อย่าไปเร่งหัวใจตัวเอง แผลไม่ใช่วันเดียวหาย เจ้านอนคิดทบทวนความรู้สึกตัวเองดูแล้วพรุ่งนี้ค่อยคุยกับเขาอีกที หาทางออกให้ตัวเองให้เจอว่าจะเอาอย่างไรกับเรื่องนี้เพราะเจ้าไม่ใช่มีเพียงเจ้าแค่ลำพังแล้ว เจ้ามีครอบครัว”

 

เจียงเฉิงหยัดกายยืนขึ้นและชี้ไปที่ท้องของเซียวจ้าน ใช่แล้วเซียวจ้านไม่ใช่ตัวคนเดียวอีกต่อไป เซียวจ้านมีลูกที่ทุกคนล้วนต้องการเกิดมามีครอบครัวที่สมบูรณ์ เห็นทีว่าคืนนี้เซียวจ้านต้องทบทวนหัวใจตัวเองอย่างหนักเสียแล้ว

 

เรียวขาทั้งสองของเซียวจ้านค่อยๆ เดินลงมาจากบันไดเพื่อเดินไปยังหน้าห้องรับแขกที่อี้ป๋อนอนเมื่อคืน ห้องรับแขกปกติแล้วจะอยู่ชั้นล่างของเรือนเพื่อสะดวกต่อแขกที่มาเยี่ยมเยียน แต่พอถึงหน้าห้องเซียวจ้านก็ไม่กล้าเคาะประตู

 

“ป่านนี้จะตื่นหรือยัง?” มองไปยังท้องฟ้าข้างนอกก็เป็นเวลาปกติที่อี้ป๋อจะตื่นแล้ว เพียงแต่เมื่อคืนเขาทั้งสองอยู่คุยด้วยกันก็เกือบครึ่งคืน ไม่รู้ว่าจะนอนเพียงพอหรือไม่

 

“คุณชายอี้ป๋อตื่นและออกไปแล้วคุณชายเซียวจ้าน” เสียงนางในเรือนคนหนึ่งเดินมาบอกเซียวจ้านพร้อมก้มหัวให้เล็กน้อย มือที่เคยค้างกลางอากาศกำลังจะเคาะประตูห้องนั้นค่อยๆ ลดมือลงช้าๆ และหันไปหานาง

 

“กลับไปแล้วสินะ นี่เหรอคนที่บอกให้ข้าอภัย”

 

ก้อนเนื้อตรงหัวใจของเซียวจ้านหนึบชาไปหมดและกัดฟันแน่นก่อนจะเดินไปหน้าเรือนโดยไม่ได้ฟังคำทักท้วงของนางคนนั้นเลย ราวกับคนหูอื้อตาลายไม่ฟังไม่มองอะไรทั้งนั้นจนไปยืนอยู่ที่หน้าประตูใหญ่

 

“คนใจร้าย! ทำข้าเสียใจ อยากจะมาหาอยากจะไป อยากจะทำอะไรก็ได้สินะ งั้นก็ไม่ต้องกลับมาที่นี่อีกเลย ไม่ต้องมาให้ข้าเห็นหน้าอีกหวังอี้ป๋อ!!”

 

น้ำตาที่ทั้งผิดหวังและเจ็บใจระบายลงมาผ่านแก้มสีซีดจนมือสวยต้องรีบปาดมันทิ้งไม่ให้มันไหลลงมาให้น่าสมเพช คิดทั้งคืนว่าจะจัดการอย่างไรกับเรื่องพวกนี้แต่พอเช้ามาคนที่ทำให้เซียวจ้านคิดหนักกลับไม่อยู่ เหมือนโดนปั่นหัวให้เสียใจซ้ำไปมา

 

“ฮึก ใจร้ายที่สุด”

 

เซียวจ้านค่อยๆ ทรุดตัวนั่งยองๆ กับพื้นและก้มหน้าร้องไห้ออกมา ถ้าจะมาทำแบบนี้สู้ไม่ต้องมาให้เซียวจ้านเห็นหน้าเสียดีกว่า บอกให้ไปก็จริงแต่พอเขาไปเซียวจ้านก็ไม่ได้อยากให้ไปเสียหน่อย น่าจะอยู่ง้อกันนานกว่านี้ไม่ใช่หรือ

 

“เซียวจ้าน! เป็นอะไรไปใครทำอะไรเจ้า?”

 

“อี้ป๋อน่ะสิ ฮึก บทจะมาก็มาบทจะไปก็ไป คิดว่ามาง้อข้าแค่นี้ก็หายไปได้งั้นหรือ? แบบนี้ไม่ต้องมาเสียดีกว่า ข้าจะไม่ให้อภัยเจ้า...เดี๋ยวก่อนนะ”

 

ใบหน้าเปื้อนน้ำตาของเซียวจ้านค่อยๆ เงยจากอ้อมแขนตัวเองที่ฟุบหน้าลงไปมามองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าก่อนจะเบิกตาโพลง ก็คนที่เขาเพิ่งด่าฉอดๆ ไปเมื่อครู่ยืนอยู่ตรงหน้านี่ไง อี้ป๋อยืนอยู่ตรงนี้ไม่ได้ไปไหน

 

“ข้าไม่ได้ไปไหน ข้าแค่ตื่นมาทำข้าวต้มให้เจ้าเพราะเห็นว่าเจ้าไม่สบาย...”

 

...สวบ...

 

เซียวจ้านรีบลุกขึ้นและโผตัวเข้ากอดอี้ป๋อทันทีจนอีกฝ่ายเกือบจะหงายหลังล้มลงไป โชคดีที่อี้ป๋อรับร่างทั้งร่างของเซียวจ้านไว้ได้ทันไม่อย่างนั้นคงล้มไปทั้งคู่แน่ๆ

 

“เซียวจ้าน เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนไม่ดีขนาดนั้นเชียวหรือ? ข้าจะไปจากที่นี่ได้อย่างไรในเมื่อเจ้าไม่กลับไปกับข้า”

 

มืออบอุ่นที่แสนคุ้นเคยกำลังลูบไปยังกลุ่มผมของเซียวจ้านด้วยความทะนุถนอม เขาลูบอย่างช้าๆ เพื่อปลอบโยนคนกำลังเสียขวัญไม่หลงเหลือคนที่เย็นชาใส่จนน่าใจหายเมื่อคืนสักนิด จู่ๆ อี้ป๋อก็คลี่ยิ้มที่มุมปากเพราะแบบนี้แสดงว่าเขาจะได้เซียวจ้านคืนมาสินะ

 

“ข้าว่าเจ้าไปตั้งเยอะ คิดว่าเจ้าไม่อยากง้อข้าแล้ว” อารมณ์ความเป็นแม่มันก่อเรื่องอีกแล้วเหรอ เหตุใดเซียวจ้านถึงรู้สึกว่าตัวเองอารมณ์แปรปรวนเหลือเกิน ทั้งกอดอี้ป๋อแน่นทั้งร้องไห้

 

“มันเป็นเพราะข้าผิดเองข้าควรสำนึก หาใช่ข้าต้องโกรธเจ้าแล้วหนีกลับไป”

 

“แล้วเจ้าสำนึกมากหรือยังที่ปิดบังข้า?”

 

เซียวจ้านผละอ้อมกอดออกมาและใช้หลังมือปาดน้ำตาตัวเองลวกๆ สีหน้าไม่ยอมคนของเซียวจ้านกลับคืนมาแล้วเหมือนกำลังวางมาดเป็นต่อกับอี้ป๋ออย่างไม่ลดละ

 

“ข้าสำนึกมากจนข้าต้องทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เจ้ากลับคืนมา ข้าอยู่ไม่ได้หากไม่มีเจ้า...เซียวจ้าน”

 

“ข้า...หิวแล้ว”

 

ทั้งๆ ที่เป็นคนเริ่มก่อนแท้ๆ แต่กลับเป็นเซียวจ้านเสียเองที่ไม่กล้าสู้หน้าอี้ป๋อกำลังทำหน้าจริงจังและสื่อสารคำพูดที่จริงใจนั่นผ่านดวงตา ไม่มีคำว่าโกหกออกมาเลยสักนิด

 

“งั้นข้าจะตั้งโต๊ะให้”

 

“ไม่ต้อง...ข้าหมายถึงที่บ้านข้ามีคนทำอยู่แล้ว เจ้าก็มานั่งรอกินเถอะ”

 

เซียวจ้านไม่กล้าพูดต่อหน้าตรงๆ กับอี้ป๋อจึงแกล้งมองไปทางอื่นและเดินนำหน้าเข้าเรือนก่อนเป็นคนแรก ปล่อยให้อี้ป๋อเดินตามหลังมาติดๆ ด้วยรอยยิ้ม อี้ป๋อดีใจได้หรือไม่ว่าเซียวจ้านยอมให้อภัยตัวเองบ้างแล้ว แบบนี้มีหวังใช่หรือไม่?

 

 

 

100%

 

#ม่านวิวาห์อลเวง

 

เช็คเลขพัสดุรอบรีปริ้นท์ครั้งที่ 2 ได้ที่ คลิกที่นี่

 

E-BOOK

 

sds

 

นักอ่านสามารถซื้อ #ม่านวิวาห์อลเวง แบบอีบุ๊คได้ที่ คลิกที่นี่

 

 

ศึกษาวิธีการซื้อได้ที่ คลิกที่นี่

 

 

หรือสามารถติดต่อสอบถามผ่านแอคทวิตเตอร์ @porzhan

 

ฝากติดตามและเป็นกำลังใจผ่าน #ม่านวิวาห์อลเวง ด้วยนะคะ

ช่องทางการติดตามการอัพเดตแฟนฟิค

TWITTER : @porzhan

AUTHOR : SNOOKY

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.28K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,419 ความคิดเห็น

  1. #2418 ompao12ais (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2563 / 22:20
    อ่านสนุกดีชอบค่ะขอบคุณนะค่ะ
    #2,418
    0
  2. #2386 despasito (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:52
    ทั่นเอาใจเมียเก่งงงงง
    #2,386
    0
  3. #2341 My love markbam (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 23:43
    แหมมมมม เอาใจเมีย
    #2,341
    0
  4. #2223 black word (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 01:11
    สามีที่ดืออมากป่ะนาย
    #2,223
    0
  5. #2213 Lazy_g (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 14:03
    โง้ยยยย ละมุนละไมอ่อนโยนมากกกก เอาใจทุกอย่าง สามีที่ดือ น่ารักกกกกกกกกก
    #2,213
    0
  6. #2173 หัวเห็ดรักเหม่งน้อย (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2562 / 23:35

    ป๋อโคตรเอาใจจ้านจ้านเลยครับ รักเมียมากอ่ะเนอะ จ้านหัวใจทำงานหนักแล้วนะเราอ่ะ
    #2,173
    0
  7. #2087 pondww♥ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2562 / 01:01
    อ่อนโยนมากจริงๆนะพ่อคนนี้ ดูแลจ้านจ้านดีมากกกกก เขาละเมอถึงของกินก็ทำให้เขากิน โอ้ยยยย น่ารักๆๆๆ
    #2,087
    0
  8. #1955 ChonladaDao (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 14:22
    แง้ๆๆดีอะไรขนาดนี้ ;--;
    #1,955
    0
  9. #1803 Area6104 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 08:56
    เซียวจ้านเอ้ยย สามีดีอย่างนี้หลุดมือไป ชาตินี้ทั้งชาติจะหาได้เท่านี้หรือเปล่า 5555
    #1,803
    0
  10. #1784 toto (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 00:41

    สามีแห่งชาติชัดๆหวังอี้ป๋อ

    #1,784
    0
  11. #1778 มือใหม่>-^ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 15:45

    หาซื้อที่ไหนได้บ้างอ่ะ อยากได้!!!

    #1,778
    1
  12. #1768 L.a.cy (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 12:26

    อยากให้มีน้องแล้ว แงงงง

    #1,768
    0
  13. #1767 theuxnnamntinxy (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 10:04
    ยัยดื้อเข้าข้างตัวเองบ้างก็ได้พี่เขาชัดเจนขนาดนี้แล้ว
    #1,767
    0
  14. #1766 atompark1a (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 01:03
    เป็นสามีที่น่ารักขนาดนี้ได้ยังไงกัน แล้วจ้านทนไหวได้ยังไงกัน น่ารักขนาดนั้นเป็นชั้นชั้นวิ่งเข้าไปฟัดแล้ววว เอาใจเก่งจริงๆ
    #1,766
    0
  15. #1765 zebra (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 00:03

    เป็นสามีที่รักภรรยามาก

    #1,765
    0
  16. #1763 fufoongfu (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 23:47
    เมียอยากกิน ก้อจัดให้สมดังใจเลย อยากมีแบบนี้บ้างงง 55555
    #1,763
    0
  17. #1759 v_jj (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 22:38

    รอค่าา//อยากให้จ้านท้องแล้วง่าา อยากเห็นจ้านอ้อนคุณเค้าอ่ะะ คุณเค้าก็คงจะตามใจน่าดู นี้แค่ละเมอพูดยังขนาดนี้ ถ้าท้องแล้วอ้อนเค้าจะขนาดไหนน~ ><
    #1,759
    0
  18. #1757 Natwalun (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 22:14

    รอเล่มเรยค่ะไรท์ ชอบมากค่ะ????????????

    #1,757
    0
  19. #1755 ฮุนฮานป๋อจ้านตลอดไป (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 20:25
    พอบอกชอบแล้วเขินเลยน้วยเลยเขินมากกกกกกก เล่มสวยมากเลยค่ะจะรอเลยค่ะฮืออออแ
    #1,755
    0
  20. #1754 little.praew (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 20:09
    เค้าแสดงออกกันแล้ว กรี๊ดดดดด เขินนนนนนนน
    #1,754
    0
  21. #1752 p*p p-p (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 19:48
    มีวางขายที่ไหนไหมคะ
    #1,752
    0
  22. #1751 Tanyalak_51091 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 19:41

    เขิลลลล จนตัวเป็นเกรียวแล้วเจ้าค่ะ อ้อยยยยยยย

    #1,751
    0
  23. #1749 newwi2 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 18:59
    เขินตะหมูกบานเลยกี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    #1,749
    0
  24. #1748 pkk1436 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 18:44
    ดูแลดีอะไรขนาดนั้น เป็นสามีที่ดีจริงๆ ปรบมือออออออ ^^
    #1,748
    0
  25. #1747 neovenesia (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 17:38
    สปอยแม้แต่ในความฝันก้อเอามาทำจิง
    #1,747
    0