[REWRITE] ม่านวิวาห์อลเวง [Chaotic wedding] #ป๋อจ้าน MPREG AUTHOR : SNOOKY

ตอนที่ 15 : รีไรท์ 第15 集 ม่านวิวาห์อลเวง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,567
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,341 ครั้ง
    3 พ.ค. 63


ตอนที่ 15  ม่านวิวาห์อลเวง


มือทั้งสองของเซียวจ้านใช้ผลักดันหน้าอกแกร่งของอี้ป๋อไม่ให้แนบชิดกับตัวเองไปมากกว่านี้  แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดกันยิ่งเซียวจ้านดันอ้อมกอดจะยิ่งแน่นหนาขึ้น  เขาไม่สามารถสู้แรงอี้ป๋อได้สักนิดทั้งๆที่เป็นบุรุษเช่นเดียวกันแท้ๆ


เจ้าปล่อยข้านะ  เจ้ามานอนกอดข้าทำไม?” ผ้าห่มผืนหนาถูกอี้ป๋อดึงขึ้นมาคลุมร่างตัวเองและเซียวจ้านเอาไว้  แสงเทียนที่ยังไม่ดับสนิทสร้างความสลัวในห้องจนนึกสงสัย

อี้ป๋อ  ไม่ดับเทียนก่อนหรือ  จะนอนทั้งๆที่แบบนี้?”


อืม  ข้าไม่ชอบความมืด” 


เซียวจ้านพลิกร่างที่เคยหันหลังให้อีกฝ่ายนอนกอดหันมาถามอย่างตั้งอกตั้งใจ  ชายอกสามศอกไม่ชอบความมืดมันช่างน่าสงสัยจริง


อย่ามองข้าแบบนั้น  ถ้าไม่อยากนอนอย่ามอง”


แววตาที่เซียวจ้านใช้มองอี้ป๋อหากเทียบกับดวงดาวบนท้องฟ้าก็นับว่าแพรวพราวยิ่งกว่าเอามานับรวมกันเสียอีก  ยามที่เซียวจ้านมองมายังใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติแฝงคำถามมากมายสอดลึกไปในดวงตาสีนิล  ทำเอาอี้ป๋อกลืนน้ำลายเอือกใหญ่


ถ้าข้าไม่หยุดมองเจ้าจะทำอะไรข้า?”


ท้าทาย?” 


เซียวจ้านยักคิ้วไปให้อี้ป๋อสองสามครั้งเพื่อล้อเลียนเสียมากกว่า  เขาเริ่มขันในใจตั้งแต่รู้ว่าอี้ป๋อกลัวความมืดแล้วหากจะกวนประสาทสักนิดเซียวจ้านก็คงสะใจไม่น้อย


คนกลัวความมืดอย่างเจ้าจะมาทำอะไรข้าได้?” คิดผิดมหันต์  ทั้งๆที่ร่างกายถูกนอนกอดจนลมหายใจแทบรินรดต้นคอใต้ผ้าห่มผืนใหญ่แต่มิวายท้าทายหาเรื่องเข้าตัว  อี้ป๋อจ้องไปที่ริมฝีปากยิ้มแย้มของเซียวจ้าน  จ้องอยู่นานเหมือนคิดว่าจะจัดการเช่นไร


ข้าถามว่าเจ้าจะทำอะไรข้าได้  พ่อดอกพิกุลไม่สิ  พ่อขี้ขลาด...อื้อ!”


อี้ป๋อไม่สามารถยับยั้งชั่งใจตัวเองได้อีก  ริมฝีปากหยักกดทับริมฝีปากอ่อนนุ่มสีหวานเหมือนผลทับทิมสดก่อนจะละเลียดไปตามกลีบปากช้าๆ  เซียวจ้านตกใจเบิกตาโพลงจนเผลออ้าปากเล็กน้อยจึงเป็นโอกาสทองให้อี้ป๋อสอดลิ้นเข้าไปหยอกล้อลิ้นเล็กด้านใน


เรียวลิ้นเซียวจ้านแข็งทื่อไม่กล้าตอบรับลิ้นเกเรเอาแต่ใจที่คอยกวาดน้ำหวานในปากเข้าลำคอแกร่ง  แต่พอมือหนาลูบไล้ไปที่ช่วงเอวคอดและบีบเบาๆเปลือกตาสีไข่ก็ค่อยๆปิดลงตอบสนองจูบนั้นด้วยอารมณ์พาไป


เหมือนมีผีเสื้อวิ่งบินวนในช่องท้องให้รู้สึกหวามไหวไปกับจูบหวาน  เซียวจ้านครางฮืมออกมาอย่างพอใจไม่ต่างกับอี้ป๋อสักนิด


อื้อ”


รู้สึกถึงได้ว่าช่วงเอวตัวเองเริ่มมีแรงคลายผ้าคาดออกจากกันช้าๆ  มือหนาของอี้ป๋อกระตุกมันออกอย่างไวและสอดมือร้อนสัมผัสเนื้ออวบใต้ร่มผ้าจากเอวนุ่มไปถึงหน้าอกเจ้าเนื้อและบีบขยำอย่างเอาแต่ใจ


เซียวจ้านสะดุ้งตัวแรงและเหยียดหน้าอกเข้าหาเพราะความหวาบหวิวในอก  ยามที่นิ้วเรียวแกร่งบดขยี้มาที่ยอดตุ่มไตยิ่งจูบตอบรับอี้ป๋อมากขึ้นเท่านั้น


(คัท  สามารถอ่านได้ในเล่ม)


รอบรีปริ้นท์

ลิ้งค์สั่งซื้อ   คลิกที่นี่

วันนี้ - 15 พฤษภาคม 63
ราคาเล่มละ 320 บาท ส่ง 40/70


หรือแบบ E-BOOK คลิกที่นี่

      ข้าชอบเจ้า  เซียวจ้าน”


...เฮือก!...


เปลือกตาสีไข่อ่อนล้าสะดุ้งตื่นจากความฝันที่มีเพียงประโยคหนึ่งคอยวิ่งแล่นในหูไม่รู้จบและผวาลุกขึ้นจากเตียงอย่างแรง  อกน้อยหอบหายใจถี่กอบโกยอากาศเข้าปอดและกวาดสายตามองเจ้าของเสียงที่ดังในหู


ไม่พบ  เซียวจ้านไม่พบอี้ป๋อ  หรือเหตุการณ์เมื่อคืนเซียวจ้านเพียงแค่ฝันไป  คงจะจริงอย่างที่คิด มีหรือที่อี้ป๋อจะมาบอกชอบตัวเอง


เป็นเพียงแค่ฝันหรือ?”


แต่ทำไมเซียวจ้านต้องแสดงสีหน้าผิดหวังเช่นนี้ด้วย  เมื่อคืนเขากับอี้ป๋อไม่ได้ร่วมรักกันจริงๆใช่หรือไม่  เพราะไม่อย่างนั้นยามตื่นคงเจอตัวคนที่สอบสะโพกใส่ช่องทางรักของตัวเองแล้ว  แต่นี่ไม่เลยเซียวจ้านไม่พบหากเนื้อตัวยังมีเสื้อผ้าครบถ้วน


อ้ะ!”


แม้รอบข้างจะดูปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็จริง  แต่ไม่เลยช่องทางของเซียวจ้านเสียดมากเป็นสัมผัสคุ้นเคยยามหลังมีสัมพันธ์ทางกายกับอี้ป๋อ  เซียวจ้านจะมีอาการนี้ทุกครั้ง  ถ้าอย่างนั้นเซียวจ้านไม่ได้ฝันไป  เขากับอี้ป๋อได้ร่วมรักกันจริงๆ


แล้วตัวการที่ทำให้เซียวจ้านเสียดทางรักไปไหนเสีย?


เจ็บ”


ใบหน้าหวานบูดเบี้ยวเล็กน้อยตอนหยัดกายลุกจากเตียงนอนยับยู่ยี่  แสดงว่าเมื่อคืนอี้ป๋อคงเป็นคนหาเสื้อผ้ามาให้เขาใส่สินะ  แม้กระทั่งร่างกายคงเช็ดทำความสะอาดให้จึงนอนได้สบายตัวเพียงนี้  เมื่อคิดได้อย่างนั้นรอยยิ้มเล็กๆก็ผุดขึ้นที่มุมปากของเซียวจ้านอย่างง่ายดาย

นี่ไม่ใช่ความฝันแต่เรื่องนั้นคงฝันไป”


ผิดหวังในใจบ้างแต่ก็ไม่อยากคิดเข้าข้างไปเองว่าอี้ป๋อพูดบอกชอบตัวเอง  แกล้งทำเป็นลืมเสียก็จบสิ้นหากอี้ป๋อคิดจริงก็คงชัดเจนแก่ใจเข้าสักวัน  ร่างของเซียวจ้านลุกขึ้นไปที่ห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายก่อนที่คนในเรือนจะมาตามถึงที่นี่


และดูท่าว่าคงต้องเผื่อเวลาจัดการกับที่นอนด้วยตัวเองเสียแล้ว  ขืนใครมาเห็นเข้าโดนล้อไปสามวันเจ็ดวันแน่ๆว่าตัวเองและสามีป้ายแดงได้ทำเรื่องอย่างว่ากันเละเทะไปหมด


ใจง่ายจริง” ตำหนิตัวเองด้วยรอยยิ้มพลางถอดเสื้อส่องกระจก  รอยรักสีแดงเป็นจ้ำๆย้ำว่าอี้ป๋อเอาแต่ใจตัวเองแค่ไหน  เล่นทิ้งเอาไว้ทั้งซอกคอ  เนินไหล่  หน้าอก  ไม่รู้ว่ามีตรงไหนที่อี้ป๋อไม่ทิ้งไว้บ้าง 


ร้ายกาจสมกับเป็นอี้ป๋อ

 

เซียวจ้านเดินเข้ามาที่ตัวเรือนก็เห็นเพียงแค่ซีเฉินและเวินฉิงกำลังจิบน้ำชาอยู่ที่โต๊ะใหญ่กลางห้องโถงกว้างแต่ไร้วี่แววของอี้ป๋อผู้ทิ้งร่องรอยไว้ตามร่างกายตัวเองไม่  ดวงตากลมสอดส่องไปรอบข้างก็ไม่เห็น


แปลกมาก ปกติอี้ป๋อคงอยู่ร่วมวงสนทนาตอนเช้าสิ  แม้ว่าจะเลยมื้อเช้าไปแล้วก็ตามคงไม่ได้ไปไหนหรอกนะ


มองหาอี้ป๋อหลานข้าอยู่ล่ะสิ  นู่น  อยู่ในครัว”


ห้ะอยู่ในครัว?” 


น้ำเสียงตกใจดังเป็นเสียงปรอทแสบแก้วหูเวินฉิงเสียจนเอานิ้วมาอุดรูหูไว้  ซีเฉินทำเพียงยกยิ้มเล็กน้อยและเดินเข้ามาหาเซียวจ้านที่เดินเข้ามาถึงกลางเรือน


เข้าไปหาเถิดเขากำลังเตรียมมื้อเช้า” 


มื้อเช้ามันน่าจะผ่านพ้นไปแล้วมิใช่หรือ  อี้ป๋อยังไม่ได้ทานข้าวเช้าเพราะรอทานพร้อมเขาก็น่าแปลกแล้วแต่เวินฉิงบอกว่าอีกฝ่ายอยู่ในห้องครัว  ไม่รอช้าเซียวจ้านสาวเท้าเดินเข้าไปโดยไม่ลืมก้มหัวให้ผู้ใหญ่ทั้งสอง


ที่แท้ลุกมาจากเตียงก่อนเพราะมาเตรียมมื้อเช้ายิ่งกว่าผีหลอกตอนกลางวันเป็นไหนๆ  ไม่รู้อะไรดลใจให้อี้ป๋อเข้าเรือนเพราะอยู่มาเป็นเดือนเซียวจ้านไม่เคยเห็น


อ้าว  เวินหนิง  ซือจุย  เจ้ามาอยู่อะไรตรงนี้?” เวินหนิงและซือจุยก้มหัวให้เซียวจ้านเล็กน้อยก่อนจะยกตะกร้าและคันเบ็ดให้ดู  เซียวจ้านยิ่งงงเข้าไปใหญ่ว่ามาอวดให้ดูทำไมหรือจะชวนไปตกปลา?


คุณชายอี้ป๋อให้ข้ากับซือจุยไปตกปลามาเมื่อเช้า  ข้าสองคนเลยอยู่ที่นี่” เซียวจ้านพยักหน้าเข้าใจสาเหตุของคันเบ็ดตรงหน้าแล้ว  แต่ที่ไม่เข้าใจคือใช้ให้เด็กหนุ่มทั้งสองไปตกปลาทำไมแต่เช้ากัน


คุณชายเข้าไปดูเองเถิด  ป่านนี้คุณชายอี้ป๋อคงทำเสร็จแล้ว  ข้าล่ะอัศจรรย์ใจยิ่งนัก  อยู่บ้านนี้มาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอยข้าไม่เคยเห็นคุณชายอี้ป๋อเป็นแบบนี้มาก่อน”


ซือจุยขมวดคิ้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังก่อนจะยกยิ้มให้เซียวจ้าน  แม้ว่าจะยังสงสัยกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นแต่จู่ๆคำพูดพวกนั้นก็สร้างจังหวะหัวใจน้อยๆเต้นกระส่ำขึ้นมาแปลกๆ


พวกเจ้ามีอะไรก็ไปทำเถิด  ข้าจะไปถามเขาเอง” 


เซียวจ้านส่งยิ้มหวานให้ทั้งสองคนและมองตามแผ่นหลังเด็กหนุ่มนั่นเดินออกไปจากหน้าห้องครัวจนลับสายตา  ดวงตากลมจับจ้องไปที่บุรุษเสื้อขาวสง่างามด้านในห้องครัวและกุมหัวใจตัวเอง


ยามที่อี้ป๋อหยิบยกเครื่องปรุงด้านข้างมือใส่ไปในหม้อใบเขื่อง  เหตุใดถึงน่ามองเช่นนี้กัน  ใบหน้าตั้งอกตั้งใจหปรุงอาหารที่เซียวจ้านไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้เห็นจากผู้ชายเย็นชาดุจหิมะและไม่มีทีท่าว่าจะเข้าครัวได้  เหตุใดกัน  เหตุใดอี้ป๋อถึงทำเยี่ยงนี้


อี้ป๋อ  เจ้ากำลังทำอะไรซือจุยและเวินหนิงบอกข้าว่าเจ้าใช้ให้ไปตกปลา”


ทำแกงปลาเผ็ดให้เจ้า เมื่อคืนเจ้าละเมอว่าอยากกิน”


...ตึกตักๆๆ...


เสียงหัวใจของเซียวจ้านดังจนแทบจะระเบิด  อกสั่นจนคล้ายหัวใจจะออกมาเริงระบำด้านนอกเสียให้ได้  ต้นเหตุทั้งหมดเพียงเพราะเซียวจ้านละเมอว่าอยากกินแกงปลาเผ็ด  อีกฝ่ายจำต้องลุกจากที่นอนเพื่อมาปรุงอาหารให้เชียวหรือ


ข้าชอบเจ้า  เซียวจ้าน”


จู่ๆประโยคที่เซียวจ้านคิดว่าเป็นเพียงแค่ฝันไปกลับย้อนเข้าหูอีกครั้งและอีกครั้ง  มันเล่นวนอยู่ในสมองจนสลัดไม่ออก  ที่แท้แล้วนั้นไม่ใช่เพียงความฝันใช่หรือไม่  อี้ป๋อใส่ใจเซียวจ้านขนาดนี้ย่อมไม่ใช่ประโยคพูดเล่นหรือฝันไปสินะ


อี้ป๋อ...ทำไม?”


เสร็จแล้ว  เจ้าไปนั่งเถิดข้าจะยกไปตั้งโต๊ะให้” เกิดอะไรขึ้นกับอี้ป๋อกันแน่  อี้ป๋อกำลังเริ่มแสดงให้เซียวจ้านคนซื่อรู้แล้วใช่หรือไม่ว่าตัวเองชอบเซียวจ้านจริงๆ  แล้วเซียวจ้านจะรับมืออย่างไรกัน  ใบหน้าที่เห่อร้อนนี่ใช่อาการเขินหรือ?

 


ร่างของเซียวจ้านนั่งแข็งทื่ออยู่ที่โต๊ะทานข้าว  เวินฉิงเกี่ยวแขนซีเฉินไปด้านนอกเพื่อจะออกไปในตัวเมืองดูท่าเรือเสียหน่อย  ซึ่งความจริงก็เพียงเพื่อไม่อยากอยู่เป็นก้างขวางคอเท่านั้น 


คนอาบน้ำร้อนมาก่อนจะมีหรือที่จะไม่รู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้ระหว่างอี้ป๋อและเซียวจ้านเป็นอย่างไร  ไหนจะร่องรอยแดงจ้ำๆตรงซอกคอเซียวจ้าน  ใครไม่เห็นก็คงตาบอด  และที่สำคัญอี้ป๋อลุกมาทำอะไรขนาดนี้เล่นพาเอาคนทั้งเรือนงงเป็นไก่ตาแตก ก็เดาได้ไม่ยากว่าเพราะเหตุใด  หลานชายกำลังเข้าสู่การมีความรักสินะ


ท่านอาท่านน้าไปไหนหรือ?”


เห็นบอกจะไปดูท่าเรือ  อี้ป๋อข้าสงสัย”


ทานข้าวก่อนแล้วค่อยคุย  ทานข้าวห้ามพูด” 


ริมฝีปากสวยหุบทันควันราวกับโดนคาถาปิดปาก  อี้ป๋อส่งสายตาดุๆมาให้และวางถ้วยแกงปลาเผ็ดด้านหน้าเซียวจ้าน  กลิ่นหอมกรุ่นพาเอาอารมณ์หงุดหงิดโดนดุนั่นหายเป็นปลิดทิ้งและเลียมุมปากเพราะมันน่าทานมาก


แต่ข้าต้องพูด  ทำไมเจ้าถึงลุกมาทำอะไรแบบนี้  เจ้าห้ามอ้อมค้อมเชียว”


สิ่งที่ข้าพูดเมื่อคืน  ข้าจะทำให้เจ้าเห็นว่าข้าคิดเช่นนั้นจริงๆ”


...ฉ่า...


ไม่ใช่เสียงไฟลนอะไรที่ไหนแต่เป็นแก้มของเซียวจ้านนี่แหละที่เห่อร้อนแทบไหม้  เซียวจ้านไม่ได้โง่จับประเด็นไม่ออกว่าสิ่งที่อี้ป๋อพูดคือเรื่องใด  หากไม่ใช่คำสารภาพพวกนั้น


ไม่ต้องตัก...ให้ข้าก็ได้” 


มือเรียวยกขึ้นไปห้ามมือของอี้ป๋อที่พยายามตักเนื้อปลาใส่ชามข้าวให้เหมือนคนกำลังเอาอกเอาใจ แบบนี้มันก็แปลกๆนะที่อี้ป๋อจะมาทำอย่างนี้  แค่ทำอาหารให้มันก็เกินคาดพอแล้ว  เซียวจ้านก็แค่อยากจะขอร้องอี้ป๋อว่าช่วยปรานีหัวใจเซียวจ้านหน่อยเถิดนะ  แค่นี้ก็เต้นไม่เป็นจังหวะแล้ว


อร่อยหรือไม่?”


อี้ป๋อจ้องมาที่ใบหน้าของเซียวจ้านยามยกช้อนตักน้ำแกงเผ็ดเข้าปาก  สาเหตุของคำถามมันก็เป็นเพราะว่าอี้ป๋อไม่ได้กินเองน่ะสิ  อี้ป๋อไม่ทานอาหารเผ็ดแต่แปลกเพียงแค่สัมผัสแรกที่เรียวลิ้นของเซียวจ้านลิ้มรสชาติ  มันอร่อยจนน่าเหลือเชื่อคนอย่างอี้ป๋อจะสมบูรณ์แบบขนาดนี้ไม่ได้สิ  หล่อ  รูปร่างดี  เก่ง  ฉลาด  จ่ายตลาดเป็นและทำอาหารอร่อยขนาดนี้ไม่ได้


อี้ป๋อ  เจ้าทำให้ข้าทานอีกได้หรือไม่  มันอร่อยมากเลย” 


เซียวจ้านส่งยิ้มด้วยความอร่อยส่งมาให้อี้ป๋อและทำตาโตใส่  ฝ่ามือของอี้ป๋อกำเข้าหากันแน่นเพื่อควบคุมอัตราการเต้นหัวใจของตัวเองให้คงที่ไม่ให้หลงระเริงไปกับคำชมและท่าทางน่ารักของภรรยาตัวเองตรงหน้า


แต่พยายามแล้วรอยยิ้มก็ไม่อาจกลั้นเอาไว้ได้และปล่อยให้มันคลี่ยิ้มส่งหาเซียวจ้านพลางพยักหน้า


หากเจ้าชอบ...ข้าจะทำอีก”


เจ้าห้ามพูดปดข้านะ” นิ้วชี้เรียวยกชี้หน้าคาดโทษอี้ป๋อเอาไว้ก่อน  เพราะไม่รู้ว่าวันนี้ดีกับเขามากมายแล้วพรุ่งนี้ใช่ว่าจะกลับมาเย็นชากับเขาหรอกนะ


ข้าไม่เคยพูดปดเจ้าก็รู้  เมื่อคืนที่ข้าพูดไปเจ้าก็เห็นว่าข้าหาได้พูดปดต่อเจ้า”


แค่กๆๆ” 


น้ำตารื้นขอบดวงตากลมใสเมื่ออี้ป๋อพูดออกมาชัดถ้อยชัดคำเสียจนสำลักน้ำแกง  จะย้ำอะไรนักหนาเซียวจ้านรู้แล้วว่าลุกมาทำดีขนาดนี้ก็เพราะกำลังเดินหน้าจีบเขาอยู่  จะให้พูดอะไรล่ะเซียวจ้านทำตัวไม่ถูกแล้วเนี่ย 


เจ้าช่วยปรานีใจข้าบ้างเถิดอี้ป๋อ  ข้าก็อายเป็นนะ”


เจ้าจะชินไปเอง  นี่แค่เริ่มต้น” หวาใครก็ได้ช่วยบอกเซียวจ้านทีเถิดว่าต้องรับมือเยี่ยงไรเมื่ออีกฝ่ายประกาศขนาดนี้ว่าเป็นเพียงการรุกจีบเบื้องต้น  หากเอาจริงเอาจังขึ้นมาเซียวจ้านไม่ใจวายตายก่อนหรือ?


ข้าจะทานข้าว  เจ้าเลิกทำข้าอายเสีย”


หึๆ  กลางวันนี้ข้าว่าจะทำแกงสายบัว”


เจ้าว่าอย่างไรนะ  แกงสายบัวข้าชอบมากเลย  อี้ป๋อให้ข้าไปเก็บสายบัวกับเจ้านะ!”


เซียวจ้านวางช้อนลงและเอามือไปจับมือหนาพลางเขย่าด้วยความตื่นเต้นจนลืมเนื้อลืมตัวไปหมด  อี้ป๋อเคลื่อนสายตามองฝ่ามือนุ่มที่เขย่ามือตัวเองไม่หยุดและอมยิ้มเล็กๆ  นี่อี้ป๋อเพิ่งรู้ตัวเหมือนกันว่าเกิดมาตั้งยี่สิบห้าปีไม่เคยเสียอาการให้ใครเท่าเซียวจ้านเลยจริงๆ


ทำอย่างไรได้ในเมื่อตกหลุมรักคนตรงหน้าไปหมดทั้งใจแล้ว  และอี้ป๋อก็รู้เพียงอย่างเดียวว่าหัวใจของเซียวจ้านต้องทำให้เป็นของตัวเองให้ได้  ไม่รีบเร่งแต่จะค่อยๆคว้าเอาไว้ไม่ให้เผลอใจไปให้ใครนอกจากหวังอี้ป๋อผู้เดียว


ย่อมได้”


อี้ป๋อพยักหน้าอนุญาตให้เซียวจ้านไปด้วย  จะไม่อนุญาตได้เยี่ยงไรในเมื่อตั้งใจจะเอ่ยปากชวนไปพายเรือเล่นด้วยกันที่บึงบัวอยู่แล้ว  คิดจะเดินหน้าก็ต้องทำให้สมกับเป็นอี้ป๋อเสียหน่อย 

 



กลิ่นไอแดดอุ่นๆส่งกลิ่นหอมคละคลุ้งกับกลิ่นดอกบัวในบึงใหญ่  เรือไม้ลำยาวถูกพายอย่างเชื่องช้าโดยอี้ป๋อค่อยๆวาดเรียวไม้พายไปตามสีใสจนสร้างคลื่นกระจายไปทั่ว  ยามคลื่นน้ำกระทบแสงแดดอุ่นร้อนสร้างสีสันระยิบระยับไปทั่ว


ประกอบกับรอยยิ้มสวยของเซียวจ้านที่เอื้อมมือลงไปวักน้ำเล่นอย่างสดใส  อี้ป๋อไม่สามารถละภาพความสวยงามนั่นไปได้เลยแม้แต่น้อย  มุมปากหนาอมยิ้มเล็กๆที่แม้แต่เซียวจ้านยังคงไม่รู้ตัว


อี้ป๋อ  เรามาได้ถูกหน้ามาก  ดูสิดอกบัวมันโรยจนเหลือเพียงตัวดอกเต็มไปด้วยเมล็ด  ข้าเปรี้ยวปากเลย” 


เซียวจ้านไม่ว่าเปล่าพลางเอามือไปเด็ดขั้วดอกบัวนั่นมาไว้ในมือและคว้านแกะเมล็ดสุกด้านในมาปอกใส่ปากแล้วเคี้ยวๆ


หึ่ย!  ขมปี๋เลย  เหตุใดไม่อร่อยอย่างที่เคยกิน”


หึ  เอามานี่” 


อี้ป๋อวางไม้พายลงในตัวเรือและเคลื่อนกายมานั่งกลางลำเรือข้างๆกับเซียวจ้าน  มือน้อยส่งดอกบัวนั่นมาให้อี้ป๋อแต่โดยดีและจับจ้องไปที่ร่างหนากำลังแกะเม็ดบัวยื่นส่งมาให้


อันนี้ไม่ขม” 


เซียวจ้านใช้ความคิดเพียงครู่หนึ่งก่อนจะรับมากินอย่างชั่งใจ  เขาควรเชื่ออี้ป๋อหรือไม่ว่ามันจะไม่ขมเหมือนเม็ดแรกที่เขากิน  น่าเหลือเชื่อเมื่อส่งเข้าปากแล้วเคี้ยวมันช่างอร่อยเป็นไหนๆ


อื้อ  หวาน  เอาอีกๆ” เซียวจ้านแบมือเป็นเด็กๆจนอี้ป๋อกลั้นเสียงหัวเราะในลำคอเอาไว้ไม่ได้อีก  เซียวจ้านฉงนใจเล็กน้อยว่ามีอะไรให้น่าขันแต่ก็ไม่หยุดกินเม็ดบัวที่อี้ป๋อแกะให้ 


อร่อยงั้นหรือ?”


อื้อ  เจ้าจะลองกินดูไหม  อ้าปาก”


เซียวจ้านไม่รู้หรอกว่าร่างหนานิ่งอึ้งไปเพราะอะไร  ถ้าถามถึงสาเหตุก็คงเป็นท่าทางเตรียมป้อนเม็ดบัวจากมือเซียวจ้านนั่นแหละ  ใครจะไปคิดว่าจู่ๆจะมีคนมาป้อนเม็ดบัวให้แต่อี้ป๋อไม่ปฏิเสธหรอกนะ  ก็เล่นยื่นหน้าไปรับเม็ดบัวเข้าปากอย่างไวเช่นนั้น


เป็นอย่างไร?”


หวาน...เพราะมือเจ้า”


...ฉ่า...


วันนี้ทั้งวันอี้ป๋อจะทำให้เซียวจ้านหน้าแดงไปถึงไหนกัน  มือบางยกขึ้นปัดลมเข้าหน้าหวังให้อาการเห่อร้อนคลายลง  แต่ไม่เลยยิ่งพัดยิ่งหน้าแดง


เจ้าพูดอะไรของเจ้า?”


หึๆ  อายงั้นหรือ?”


ปะ  เปล่าเสียหน่อย  ข้าแค่ร้อน!” 


ถึงจะพูดอย่างนั้นก็เถอะแต่น้ำเสียงดังๆเมื่อครู่มันคืออาการดุกลบเกลื่อนไม่ใช่หรืออย่างไร  เซียวจ้านหนอเซียวจ้านเสียอาการไปหมดแล้ว


เจ้าอยู่นิ่งๆข้าจะเก็บบัวเอง  อย่าโคลงเรือเดี๋ยวตก”


ใช่  อี้ป๋อห่วงว่าเซียวจ้านจะจมน้ำไป  แม้ว่ามีเขาอยู่ในเรือด้วยแต่ก็ไม่อยากให้คนว่ายน้ำไม่เป็นอย่างเซียวจ้านเป็นอันตรายไปเพราะตัวเอง  ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ให้อภัยตัวเองไปตลอด


อืม  งั้นข้าจะคอยรวบเป็นกำให้  เจ้าดึงสายบัวเลย”


การจะนำไปแกงสายบัวได้ต้องดึงทั้งต้นขึ้นมาหาใช่เด็ดเพียงดอก  มือหนาขมวดแขนเสื้อตัวเองขึ้นสูงเหนือข้อศอกแล้วก้มตัวลงไปกระชากสายบัวนั่นขึ้นมาที่เรือ  สายบัวอันแล้วอันเล่าดึงมาอย่างง่ายดายโดยมีเจ้าของเสียงหัวเราะร่าเริงคอยกำรวบผูกเก็บเรียงเป็นที่เป็นทาง


อี้ป๋อ  เจ้าเคยมาเก็บบัวหรือไม่?”


เคยสิ”


หืม  กับใคร ยังไง!”


น้ำเสียงแข็งบ่งบอกว่าไม่พอใจอย่างมากที่อี้ป๋อเคยมาเก็บบัวที่นี่  เพราะมันหมายความว่าอี้ป๋อต้องเคยมาเก็บกับผู้ใดแน่นอน  และนั่นคงไม่ใช่คนธรรมดาย่อมเป็นคนพิเศษสำหรับอี้ป๋อ  ใครกันนะเซียวจ้านไม่ชอบใจเลยไม่รู้เพราะอะไรเหมือนกัน


เจ้าจะหึงอะไรแม้กระทั่งแม่ข้า?”


แม่งั้นหรือใคร  ใครหึงเจ้า  ไม่มี”


เซียวจ้านถอนหายใจโล่งอกก่อนจะกลอกตาไปมาเมื่ออี้ป๋อเอ่ยล้ออาการโกรธเกรี้ยวน่ารักนั่น  มือหนาส่งบัวให้เซียวจ้านไม่หยุดและไม่ได้ละสายตาไปไหน  ทำไมจะไม่รู้ว่าหน้าบูดบึ้งตอนคิดเอาเองว่าอี้ป๋อต้องมากับใครสักคนนั่นอี้ป๋อจะจับทางไม่ได้เชียวหรือว่ากำลังหึง


ช่างดีต่อใจอี้ป๋อเสียจริง


แม่มากับข้าตอนเด็กๆ  ข้าชอบมากับท่านเพื่อขอให้ทำแกงสายบัวให้”

เจ้าชอบงั้นหรือข้าน่ะชอบมากเลย”


อืม  ข้าชอบรสมือแม่ที่สุด  ตั้งแต่ท่านเสียไปข้าก็ไม่ได้กินอีกแล้ว” สีหน้าของอี้ป๋อดูเจื่อนลงอย่างเห็นได้ชัด  ไม่รู้เพราะเหตุใดน้ำเสียงของอี้ป๋อตอนนี้ทำให้เซียวจ้านหน่วงในอกแปลกๆ  เขาเข้าใจอี้ป๋อเป็นที่สุดและเห็นอกเห็นใจจนกุมมือหนาเอาไว้


งั้นวันนี้เจ้าทำมันให้ข้าทานนะ  ข้าอยากรู้รสมือแม่เจ้าผ่านฝีมือเจ้า”


อืม  ข้าจะทำให้เจ้ากิน  แค่นี้ข้าว่าน่าจะพอแล้ว”


เซียวจ้านพยักหน้าและมองไปยังดอกบัวเต็มไปด้วยเม็ดนั่น  เขาอยากกินเม็ดบัวอีก  อยากกินมากๆจนอดเปรี้ยวปากไม่ได้  ราวกับอี้ป๋ออ่านใจออกจึงคว้ามาแกะเม็ดให้ทานเรื่อยๆ  เขามีความสุขที่ได้เห็นปากยู่ๆของเซียวจ้านเคี้ยวเม็ดบัวที่แกะด้วยตัวอี้ป๋อเอง


มีความสุขเสียจนอยากอยู่แกะเม็ดบัวให้เซียวจ้านกินไปนานๆ


เซียวจ้านเป็นอะไรไปหรือหน้าซีดมากเจ้าเป็นอะไร?” แต่จู่ๆเซียวจ้านก็กำเม็ดบัวในมือแน่นและก้มหน้าลงกับพื้นเรือ  ศีรษะของเซียวจ้านสะบัดเล็กน้อยคล้ายอาการกำลังวูบลงทุกทีจนอี้ป๋อต้องขยับกายมาใกล้และทิ้งดอกบัวนั่นข้างกายเพื่อมาประคองเซียวจ้านแทน


เซียวจ้านเป็นอะไรไป?”


ข้าเวียนหัว  อี้ป๋อข้าพาลจะคลื่นไส้”


นอนตักข้าก่อนข้าจะพายเรือเข้าฝั่ง  หากนั่งเยี่ยงนี้จะแย่ลง” อี้ป๋อจับร่างของเซียวจ้านให้ล้มนอนหนุนตักแกร่งของตัวเองก่อนจะคว้าไม้พายวาดลงในน้ำด้วยใจร้อนรน  เซียวจ้านป่วยเพราะลมแดดได้เยี่ยงไรในเมื่อไม่ได้เจ็บได้ป่วย  ไม่มีเวลาให้


อี้ป๋อฉุกคิดรีบพายเรือเข้าฝั่งทันที


เวินหนิงที่ยืนดูสองคนนั้นกลางบึงบัวเมื่อเห็นอะไรผิดปกติก็รีบมายืนริมตลิ่ง  เวินหนิงยืนอยู่ตรงนี้นานแล้วเพราะกังวลเรื่องเซียวจ้านจะตกน้ำแม้ว่าจะแอบเบือนหน้าหนีตอนทั้งสองพลอดรักกันก็ตาม  แต่ตอนนี้เวินหนิงอยากจะว่ายน้ำไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นเสียอย่างนั้น


เวินหนิง...” ผ่านไปได้สักพักอี้ป๋อก็พายเรือเข้าฝั่ง  เปลือกตาของเซียวจ้านคล้ายจะปิดลงทุกทีแต่ก็ยังเห็นร่างของเวินหนิงริมตลิ่งอย่างเลือนลางจึงเรียกชื่อออกมา


อี้ป๋อพยุงร่างของเซียวจ้านขึ้นบนฝั่งโดยมีเวินหนิงก้มจับลำเรือไม่ให้เขยื้อนเอาไว้  มือบางกุมขมับตัวเองและสะบัดไปมาก่อนจะบีบแขนแกร่งที่ใช้พยุงตัวเองแรงๆเพื่อให้หยุดเดิน


เซียวจ้าน!”


อาการพะอืดพะอมที่ตีรื้นตั้งแต่นอนหนุนตักของอี้ป๋อจากอกมาถึงคออยากจะพ่นออกมาเต็มทนจนกักเก็บไม่อยู่  เรียวขาบางเดินผละออกจากอี้ป๋อเดินเข้าหาพุ่มไม้ละแวกนั้นและก่นคออาเจียนออกมาอย่างทรมาน  อี้ป๋อรีบเดินเข้าไปประคองเซียวจ้านพิงอกหลังอาเจียนทุกสิ่งออกมา 


คุณชายอี้ป๋อเหตุใดนายข้าอาเจียนหนักเช่นนี้?”


เวินหนิงดูท่าจะตกใจไม่แพ้กันเมื่อมองไปที่ใบหน้าซีดเซียวของเซียวจ้าน  ไม่น่าจะใช่เพราะตากแดดเป็นแน่เพราะเซียวจ้านไม่เคยแพ้แดดมาก่อน  ดูท่าจะทรหดต่อแดดจะตายไป  แต่ตอนนี้ไม่เลยเซียวจ้านดูอิดโรย


ไปตามหมอมาข้าจะพาเข้าเรือนหลังสวน!” เสียงเข้มกำชับเวินหนิงที่

พยักหน้าหงึกๆตามคำสั่งของอี้ป๋อ  เมื่อเวินหนิงวิ่งออกไปอี้ป๋อก็ประคองเซียวจ้านเข้าสู่อ้อมแขนแกร่งทั้งสองและโอบอุ้มร่างบางไปยังในเรือนหอ


อี้ป๋อ  ข้าอยากอาเจียน” เมื่อแผ่นหลังสัมผัสที่นอนก็ร้องขออี้ป๋อด้วยใบหน้าซีดเซียว  ตัวเองกำลังจะอาเจียนอีกหนและกลัวว่าจะเปื้อนที่นอนจึงบอกให้อีกคนหาอะไรมารองที  อี้ป๋อรู้งานรีบเดินไปหยิบกระโถนมาข้างเตียง


เจ้าเป็นอะไรไป  เหตุใดไม่สบายขนาดนี้?”


อ่อก  อ่อก” 


เซียวจ้านส่ายหน้าเป็นคำตอบว่าตัวเองไม่รู้เหมือนกันเพราะตัวเองก็ไม่ได้มีไข้อะไรมาก่อน  กินเม็ดบัวไปก็ไม่น่าจะใช่เพราะไม่ได้มีอาการแพ้บัว  แต่ตอนนี้ขอเซียวจ้านก่นคออาเจียนให้โล่งท้องก่อนเถิดทนไม่ไหวแล้ว


มือหนาคอยลูบแผ่นหลังเซียวจ้านไม่ห่าง  ใบหน้าที่เคยเคร่งขรึมพาลขมวดใบหน้าเครียดและเจือปนความเป็นห่วงมากกว่าเดิม


อี้ป๋อ  เซียวจ้านเป็นยังไงบ้างข้าพาหมอมาแล้ว”

 

เวินฉิงเมื่อได้ข่าวจากคนในเรือนก็รีบวิ่งมากับหมอที่เวินหนิงไปตามทันที  นางแสดงสีหน้าร้อนรนไม่ต่างอะไรกับอี้ป๋อแม้แต่น้อยจนเซียวจ้านทำได้เพียงเงยหน้าซีดๆขึ้นมามองและส่งยิ้มเชิงไม่ต้องเป็นห่วงกันมาก  เขาไม่ได้เป็นอะไรทั้งๆที่ตัวเองก็คลื่นไส้ไม่หยุด


อี้ป๋อ  เจ้าออกไปก่อนข้าจะดูเซียวจ้านตอนตรวจเอง”


แต่ข้า...”


ข้าบอกให้ออกไปรอก่อน  เจ้าไม่ได้ยินหรืออี้ป๋อ?”


อี้ป๋อก้มหน้าลงเล็กน้อยเมื่อน้ำเสียงเวินฉิงเอ่ยดุเขาอย่างดัง  ปกติอี้ป๋อไม่เคยอยากขัดคำสั่งของนางหรือใครเลยสักคน  แต่นี่เป็นเซียวจ้านที่กำลังป่วยเขาไม่อยากออกไปไหน  แต่เมื่อนางให้ออกไปก่อนอี้ป๋อก็จำต้องส่งสายตาเป็นห่วงทิ้งท้ายก่อนจะก้าวขาออกไป


ตรวจเลยว่าใช่ที่ข้าคิดหรือไม่?”


เวินฉิงหันไปหาหมอสตรีนางหนึ่งข้างๆ  นางพยักหน้าและส่งยิ้มให้เล็กน้อยก่อนจะเริ่มตรวจชีพจรต่างๆตามแบบแผนวิชา  เวินฉิงยืนบีบมือตัวเองแน่นหวังรอคำตอบที่อยากจะฟังเต็มแก่  ทำได้เพียงแค่รอเวินฉิงก็ยิ่งร้อนใจ


ใช่อย่างที่ท่านคิด  คุณชายผู้นี้กำลังตั้งครรภ์”


จริงหรือหมอ  เจ้าไม่ได้หลอกข้าใช่หรือไม่  จริงใช่หรือไม่!”


เจ้าค่ะ  น่าจะประมานเดือนเศษแล้ว”


นางยิ้มส่งมาให้เวินฉิงที่ออกอาการดีใจเสียจนกักไม่อยู่  ขอบตาสวยของนางกำลังเปื้อนน้ำตาเอ่อคลอเต็มเบ้าและรีบรุดตัวมานั่งบนเตียงเซียวจ้าน  กายบุรุษที่อยู่ท่ามกลางความมึนงงหยัดนั่งพิงหัวเตียงและจ้องหน้าสตรีทั้งสองไปหา


หูฝาด? สมองเพี้ยนหรือว่าเป็นบ้ากันแน่  เมื่อครู่เซียวจ้านได้ยินเต็มสองรูหูว่าที่ตัวเองอาเจียนขนาดนี้ไม่ใช่เพราะป่วยแต่ท้องงั้นหรือ?...เป็นไปได้อย่างไรกันเขาเป็นบุรุษ!


ทั้งสองคุยเรื่องอะไรกัน  เข้าใจผิดหรือเปล่าข้าเป็นบุรุษตั้งท้องไม่ได้”


นี่เจ้า...เจ้าไม่รู้จริงๆหรือ?” แล้วเซียวจ้านต้องรู้อะไรใบหน้าหวานส่งเป็นเครื่องหมายคำถามไปที่เวินฉิงก่อนที่นางจะไล่ให้หมอสตรีออกไปจากห้องก่อนเพื่อจะได้อธิบายให้เซียวจ้านเข้าใจสักที


ให้ได้รับรู้ว่าเซียวจ้านไม่ใช่บุรุษธรรมดาเหมือนใครเขา  เซียวจ้านควรรับรู้ในวันนี้  วันที่กำลังเป็นแม่คนอย่างใจเวินฉิงปรารถนามาตลอด


ท่านน้าเวินฉิงกำลังจะพูดอะไรกับข้าข้าท้องได้อย่างไรข้า...มีอะไรที่ข้ายังไม่รู้กันแน่?” 


เซียวจ้านส่งคำถามที่คั่งค้างในอกออกมาเหยียดยาวจนยากจะจับประเด็นเพื่อตอบ  มือบางของเวินฉิงลูบไปที่แผ่นหลังเล็กของเซียวจ้านราวกับกำลังปลอบโยนให้ใจเย็นลงเสียหน่อย


เจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่าท่านปู่ของอี้ป๋อและเจ้าเป็นสหายกันมาก่อน  ปู่ของเจ้าทั้งสองเป็นนักพรตที่เคยให้คำมั่นสัญญาว่าถ้าตระกูลหลี่มีทายาท  คนโตจะต้องแต่งงานกับบุตรคนโตของตระกูลหวังและร่วมสืบสายสกุลหวัง”


เซียวจ้านพยักหน้าเข้าใจที่เวินฉิงพูด  เรื่องนี้เจียงเฉิงเล่าให้ฟังบ้างว่าปู่ของเซียวจ้านเป็นนักพรตแต่ก็หาได้หายแคลงใจ  การเป็นนักพรตให้คำมั่นสัญญากันมันเกี่ยวอะไรกับที่เซียวจ้านสามารถตั้งท้องได้


คำมั่นสัญญานั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้เจ้าสามารถมีลูกได้  เพราะคำมั่นนั่นคือคาถาคำสัตย์  เมื่อไม่ได้ระบุว่าทายาทคนโตของตระกูลหลี่เป็นเพศใดนั่นหมายถึงไม่ว่าเพศใดต้องแต่งงานและมีทายาทร่วมกัน”


ซึ่งเป็นข้าทายาทตระกูลหลี่เพียงผู้เดียว  แม้ว่าข้าเป็นบุรุษแต่ข้าก็สามารถมอบทายาทให้ตระกูลหวังได้ตามคาถาคำสัตย์?”


ใช่  เรื่องนี้ข้าได้ยินซีเฉินเล่ามาอีกทีในวันที่เตรียมการไปสู่ขอเจ้าจากเมืองเจียง  เรื่องนี้เจียงเฉิงก็รู้ดี  ดังนั้นเราทั้งสามเลยไม่ได้ขัดอะไรกับการแต่งงานชายกับชายของเจ้าทั้งสองแม้แต่น้อย”


ว่าแล้วเชียว  เซียวจ้านพยักหน้าเข้าใจอะไรถ่องแท้มากขึ้นไม่ต้องซักถามอะไรต่อแล้ว  ที่ทุกคนไม่ได้อะไรกับการแต่งงานของเขาและอี้ป๋อเป็นเพราะรู้ดีอยู่แล้วว่าเขาสามารถมีทายาทได้ไม่ขายหน้าตระกูลหวังนี่เอง  แล้วอย่างนี้...ชายผู้นั้นล่ะ  ชายผู้เป็นพ่อของลูก...


แล้วอี้ป๋อ...เขารู้หรือไม่?”


รู้สิ  ไม่อย่างนั้นเขาจะปล่อยให้เจ้าท้องได้เยี่ยงไร  หืม?”


มือของเวินฉิงลูบไปที่ใบหน้าตระหนกของเซียวจ้านอย่างเอ็นดู  ตอนนี้นางเข้าใจดีว่าเซียวจ้านกำลังมึนงงไปหมดจากเรื่องราวที่ตนไม่เคยรับรู้มาตลอดยี่สิบปี  มารู้อีกทีก็ตอนที่ตัวเองกำลังมีเด็กในท้องแล้ว  ไม่แปลกที่จะตกใจตัวสั่นราวกับลูกนกตัวน้อย


ขอบใจที่ทำให้ข้าและซีเฉินสมปรารถนานะเซียวจ้าน  เอาล่ะสามีเจ้าคงอยากเข้ามาหาเจ้าเต็มแก่  ข้าไม่อยู่ขัดแล้ว  แต่จะให้คนเตรียมยาบำรุงให้”


เซียวจ้านพยักหน้าอย่างเหม่อลอย  ทุกอย่างมันรวดเร็วและสับสนไปหมด  ชีวิตของเซียวจ้านมีอะไรที่สมควรรู้บ้าง  นับตั้งแต่วันที่จู่ๆก็มีคู่หมั้น  วันที่ถูกพามาที่นี่จนกระทั่งวันที่กำลังเป็นแม่คน  มีอะไรที่เซียวจ้านสามารถกำหนดหรือรับรู้ด้วยตัวเองหรือไม่


คำตอบคือไม่มี



100%

#ม่านวิวาห์อลเวง 

 


เปิดรอบรีปริ้นท์แล้ว!!

PRE - VIEW  ม่านวิวาห์อลเวง [Chaotic wedding] #ป๋อจ้าน MPREG FIC AUTHOR : SNOOKY







ลิ้งค์สั่งซื้อ   คลิกที่นี่
วันนี้ - 15 พฤษภาคม 63
ราคาเล่มละ 320 บาท ส่ง 40/70


หรือแบบ E-BOOK


นักอ่านสามารถซื้อ #ม่านวิวาห์อลเวง แบบอีบุ๊คได้ที่  คลิกที่นี่

ศึกษาวิธีการซื้อได้ที่  คลิกที่นี่

หรือสามารถติดต่อสอบถามผ่านแอคทวิตเตอร์ @porzhan



 






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.341K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,419 ความคิดเห็น

  1. #2381 despasito (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:21
    เวินหนิงกับซือจุย นี่สายกระจายข่าวของจริง เรารู้โลกรู้5555
    #2,381
    0
  2. #2335 My love markbam (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 00:13
    สามีเป็นห่วงนะจ้าน
    #2,335
    0
  3. #2188 Lazy_g (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2562 / 11:48
    เซียวจ้านน รู้แล้วใช่มั้ยว่าอี้ป๋อเป็นห่วงง ซนให้น้อยลงหน่อยนะเราน่ะ อบอุ่นหัวใจจจ ฮื่อออ
    #2,188
    0
  4. #2160 หัวเห็ดรักเหม่งน้อย (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 00:40

    ตลก ตื่นเต้น โมโห ซาบซึ้ง น่ารัก
    #2,160
    0
  5. #2048 ...mauve (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 14:18
    ใครว่าคุณชายเขาเย็นชา ความรู้สึกคุณชายเขาไปลงที่จ้านหมดแล้วไงเลยไม่เหลือเผื่อแผ่ไปให้ใคร เขินมากค้าบ
    #2,048
    0
  6. #1941 ChonladaDao (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 10:31
    ป๋อเนียนเลยน้าาาาา
    #1,941
    0
  7. #1769 Kyuyi (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 14:49

    สนุกดีค่ะเพิ่งเข้าอ่านค่ะอัพต่อเรื่อยๆนะค่ะ

    #1,769
    0
  8. #1762 pondww♥ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 23:47
    เซียวจ้านเข้าใจอะไรมากขึ้นแล้ว55555 อั้ยเด็กดื้อ หยุดดื้อสักพักเถอะนะ เป็นรางวัลให้ความเป็นห่วงของอี้ป๋อเขาหน่อย
    #1,762
    0
  9. #1328 neovenesia (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2562 / 18:47
    รู้สึกป๋อจะหน้าหนามากขึ้นนะ อิอิ
    #1,328
    0
  10. #1274 toto (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 17:46

    หวานแบบคูลกายนายอี้ป๋อ

    #1,274
    0
  11. #1268 Patty788 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2562 / 23:19
    น่ารักกกกกอ่าาา เขินไปหมดแน้ว
    #1,268
    0
  12. #1225 YingNHJ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 23:50
    เย่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แต่งแล้วๆๆๆ
    #1,225
    0
  13. #1223 BeMine_ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 21:55
    เนี่ยยยยย บทจะหวานก็ทำเอาเขินตัวบิดดดดดด /เวินหนิงเอาไปสิบแต้มเยี่ยมจริงๆๆ
    #1,223
    0
  14. #1222 8FALLINLUV (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 19:36
    เวินหนิง ทำดีๆ อิอิ
    #1,222
    0
  15. #1221 Rabbit of Wolf (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 18:29
    แงงเวินหนิง เจ้าทำดีมาก
    #1,221
    0
  16. #1219 kundaneilllll (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 16:06
    ได้แต่งเร็วขึ้นไปอีก55555
    #1,219
    0
  17. #1218 Area6104 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 11:15
    ถึงกับต้องขยี้ตาอ่านอีกรอบ นี่ใช่ทั่นจริงๆหรอ แต่ก็ถึงบางอ้อ ก็นะ ตรงหน้า คือปฏิกิริยาที่ชื่อ เซียวจ้าน จ้าาาา

    จริงๆเลื่อนแต่งพรุ่งนี้เลยก็ได้นะ บางคนจะได้อวดอ้างเต็มที่ 5555
    #1,218
    0
  18. #1216 DOxiumin (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 10:48
    เจ้ากระต่ายโง่! หมาป่าออกจะชัดเจนมากเวอร์!!! ยังจะมาทำซื่ออีกรู้ทั้งรู้ อ้ากกกกกก ขัดใจอีแม่นัก อ้ากกกก ยังงี้ต้องจับขังในห้องด้วยกันสองคน?
    #1,216
    0
  19. #1214 fufoongfu (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 10:02
    จ้านเทอซื่อใช่มั้ยยยย 55555 ทั่นออกจะชัดเจน ปั้ดโท่วววว
    #1,214
    0
  20. #1211 Dan_neua (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 07:02
    ขนาดนี้แล้ว พอกลับถึงเรือนก็จัดงานแต่งเสียเดี๋ยวนั้นเลยเจ้าค่ะ -//-
    #1,211
    0
  21. #1210 julyin (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 05:50
    รีบแต่งเลยจ้าา ว่าที่บ่าวสาวรอไม่ไหวแล้ว
    #1,210
    0
  22. #1208 NamWan0263 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 22:22
    ทำไมหนูดื้อจังลูกกก
    #1,208
    0
  23. #1207 peezchy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 22:19
    เขาเป็นห่วงเธอไงตัวดื้อ
    #1,207
    0
  24. #1206 theuxnnamntinxy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 21:07
    ยัยดื้อเอ๋ยรักพี่เขาแล้วยังไม่รู้ตัวอีก
    #1,206
    0
  25. #1205 วั่งเซี่ยน (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 21:03

    ...ชั่งไม่รู้อะไรบ้างเลย...เซียวจ้านหนอเซียวจ้านเมื่อไรเจ้าจะรู้ถึงหัวใจดวงนั้น

    #1,205
    0