[REWRITE] ม่านวิวาห์อลเวง [Chaotic wedding] #ป๋อจ้าน MPREG AUTHOR : SNOOKY

ตอนที่ 13 : รีไรท์ 第13 集 ม่านวิวาห์อลเวง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,638
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,572 ครั้ง
    28 เม.ย. 63

ตอนที่ 13  ม่านวิวาห์อลเวง


ทำหน้าเหมือนคนไม่เคยดื่มสุรา  เอ  หรือว่าเจ้าดื่มไม่เป็น  ฮ่าๆๆเซียวจ้านยกเหล้าในจอกกระดกทีเดียวรวดเหมือนดื่มน้ำเปล่าและยื่นส่งให้เจียงเฉิงเป็นเชิงอยากได้อีกสักจอก  แต่เจียงเฉิงห้ามเอาไว้เพราะยังเหลือพิธีส่งตัวเข้าเรือนหอ  เซียวจ้านเลยทำหน้าไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก


อี้ป๋อเจ้าไม่ดื่ม  ข้าดื่มนะเซียวจ้านยื่นมือไปจะหยิบจอกในมือหนาแต่เป็นอี้ป๋อกระดกมันใส่ปากทีเดียวรวดเสียก่อน  ราวกับเสียหน้าไม่ได้หากเซียวจ้านมาล้อกันว่าดื่มไม่เป็นเยี่ยงนี้


ช่างสมกับที่เป็นคุณชายอี้ป๋อเสียจริง  รับอีกจอกหรือไม่?” เจียงเฉิงเอ่ยถามแต่ไม่ทันคว้าจอกกลับมือร่างทั้งร่างของอี้ป๋อก็เริ่มโซเซจนซีเฉินรีบเดินเข้ามาดู


เกิดอะไรขึ้นหรือไฉนอี้ป๋อร่างโงนเงนอย่างนี้ เมื่อซีเฉินลากสายตาไปเห็นจอกเหล้าก็คาดเดาได้ไม่ยากว่าคงเป็นเพราะดื่มสุราเป็นแน่  เจียงเฉิงหันไปเห็นซีเฉินหัวเราะในลำคอก็อดถามไม่ได้  แต่ไม่ทันได้ถามอี้ป๋อก็ซบคอพับลงไปที่บ่าเซียวจ้านซะก่อน


อี้ป๋อ!  หนักนะเจ้ามาซบข้าแกล้งข้าหรือไร?”


ฮ่าๆ  เซียวจ้านอย่าได้ดุว่าไปเสีย  อี้ป๋อไม่ได้แกล้งเจ้าหรอกเขาเมาจริงๆ นี่เป็นความลับอย่างหนึ่ง  อี้ป๋อน่ะดื่มสุราไม่เป็น  ฮ่าๆๆ


เซียวจ้านอ้าปากค้างกลางอากาศเอามือไปประคองร่างเจ้าบ่าวตัวเองเอาไว้แน่นกลัวว่าจะร่วงลงไปนอนกับพื้นให้อายแขกเหรื่อในงาน  อยากจะขำออกมาแต่ก็กลัวไม่งามแต่สภาพอี้ป๋อตอนนี้อย่าว่าจะด่าเขาได้เลยลำพังตื่นมายืนให้ตรงคร้านว่าจะทำไม่ได้ด้วยซ้ำ


ฮ่าๆ  พิธีส่งตัวเข้าเรือนหอคงไม่ต้องมีพิธีแล้วกระมัง  ไปๆพาเจ้าบ่าวเจ้ากลับเรือนหอเถิดพวกข้าคงไม่ไปส่งแล้วล่ะ


ซีเฉินหัวเราะก่อนที่เวินฉิงจะเดินมาดูตรงจุดเกิดเสียงสำราญแล้วส่ายหน้า  หมดกันพิธีส่งตัวเข้าหอ ก็เจ้าบ่าวเมาล้มพับคาบ่าเจ้าสาวขนาดนี้ถ้าทำเป็นพิธีใหญ่โตมีหวังคุณชายอี้ป๋อของนางได้อายไปทั่ว  เลยได้แต่ลอบบอกให้เซียวจ้านพยุงร่างเจ้าบ่าวตัวเองไปเรือนที่เคยพาไปวันก่อนแล้วกัน


...พรึ่บ...


ร่างทั้งร่างของอี้ป๋อถูกเซียวจ้านวางลงกับเตียงอย่างไม่เบานักแต่ก็ไม่ถึงกับแรงอะไร  ร่างกายเหนื่อยล้าพ่นลมหายใจออกมาทางโพรงจมูกเบาๆและยกหลังมือซับเหงื่อตัวเองที่พรมใบหน้าหวานจากความเหนื่อยยามแบกร่างผู้ชายหนักๆมาถึงเรือนหอ


ทั้งๆที่เป็นวันวิวาห์แท้ๆแต่เจ้าบ่าวของเขากลับเมาสุราเพียงแค่จอกเดียว  รู้ถึงไหนอายถึงนั่น  แต่ก็ดีแล้วเมื่อเป็นเช่นนี้อาการวิตกตั้งแต่เมื่อคืนของเซียวจ้านจะได้หมดไป  สิ้นฤทธิ์เยี่ยงนี้คงไม่มีอะไรเกิดขึ้นในวันเข้าหอแน่แท้


ฟู่  ข้าล่ะหนักนัก คนอะไรหนักเสียจริง


เซียวจ้านหันไปบ่นกับคนที่นอนบนเตียงตั่งไม้ปูด้วยผ้ารองสีแดงเป็นมงคลวันแต่งงาน  เมื่อดวงตากลมโตทอดมองไปยังรอบๆห้องก็อดเผยรอยยิ้มออกมาเสียไม่ได้  ห้องนี้กว้างขวางและถูกตกแต่งด้วยผ้าสีแดงรอบห้อง  กลิ่นดอกเหมยแดงด้านนอกเรือนส่งกลิ่นหอมยามลมพัดเอื่อยๆเข้ามาทำให้เซียวจ้านรู้สึกผ่อนคลาย


เอาเถิดสภาพนี้เจ้าคงไม่แผลงฤทธิ์อะไร  ข้าจะไปอาบน้ำอาบท่า


ร่างโปร่งหันไปมองอี้ป๋อในชุดสีแดงไม่ต่างกับเขาแต่เพราะเหตุใดกันกลับขลับความขาวและความสง่างามแม้ยามเมาให้ดูดีเยี่ยงนี้ได้  ช่างแปลกใจยิ่งนักคนอย่างคุณชายอี้ป๋อจะไม่มีเวลาไหนน่าเกลียดเชียวหรือ


พอมองไปที่เตียงรอบห้องก็มีเพียงเตียงเดียว  ย่อมแน่อยู่แล้วในเมื่อที่นี่สร้างเป็นเรือนหอ  ดังนั้นเขากับอี้ป๋อก็ต้องนอนร่วมเตียงกัน

ฝันไปเถิดข้าไปนอนตรงโต๊ะเขียนหนังสือย่อมได้


เซียวจ้านมองไปที่โต๊ะเขียนหนังสือถัดจากเตียงนอนพร้อมระบายรอยยิ้มออกมาบางเบา  ขอเพียงมีฟูกสักผืนหมอนสักใบเขาไม่เกี่ยงจะนอนให้หลังปวด  เพราะมันย่อมดีกว่ามานอนร่วมกับอี้ป๋อเสียอย่างไรล่ะ


อื้อ  เจ้าจะไปไหน?”


ดวงตาปรือของอี้ป๋อลืมขึ้นมามองร่างของเซียวจ้านในชุดสีแดง  ยิ่งเมาก็ยิ่งตื่นมาเห็นว่าร่างตรงหน้างดงามขัดกับบุรุษเพศเสียจริง  อี้ป๋อค่อยๆลุกยันกายนั่งช้าๆปล่อยให้เท้าห้อยลงข้างเตียงเพื่อนั่งตรงขอบเตียงไม้หลังตรงสมกับเป็นอี้ป๋อ


เจ้าเมาได้อย่างไรกัน  เห็นเจ้ากระดกสุราจอกเดียวในงานแต่งเองไม่ใช่หรือ?”


ว่าแล้วก็อยากคลายความสงสัยในใจนักเซียวจ้านจึงถามออกไปตามใจอยากรู้  เกิดมายี่สิบปีไม่เคยเห็นใครดื่มสุราจอกเดียวหลับมาก่อน  แล้วยิ่งเป็นคนเก่งไปเสียทุกเรื่องอย่างอี้ป๋อมันก็น่าแปลกใจนัก


ข้าเมาแล้ว...เซียวจ้าน  ข้าเมาแล้วจริงนะ


 “นี่เจ้าเมาไม่ใช่หรือ  ตื่นมาทำไมนอนไปเสียข้าจะไปอาบน้ำ  อ้ะ!ร่างทั้งร่างของเซียวจ้านถูกอี้ป๋อคว้ารวบไว้ด้วยมือเดียวเกี่ยวตวัดนั่งลงบนตักแกร่งอย่างไร้แรงต้าน  เซียวจ้านเบิกตากว้างพลางเอามือไล่ปัดมือหนาที่โอบเอวคอดอย่างเอาเป็นเอาตายแต่ก็ดิ้นหนีไม่พ้น


มะ  เมาแล้วมาโอบข้าขึ้นตักทำไม  ปล่อยนะเจ้าคนคออ่อน  เจ้าจะทำอะไรข้า!


เข้าหอ...ก็ต้อง...


ช้าก่อน  ถ้อยคำพวกนี้ช่างแปลกหูเซียวจ้านยิ่งนัก  เสียงกระซิบข้างหูอันแหบพร่าและมือที่ค่อยๆเลื่อนมายังผ้าคาดเอวสีแดงฉาดนั่น  อี้ป๋อกำลังจะถอดมันหรือ  ไม่ได้การหากเซียวจ้านยังนิ่งเช่นนี้มีหวังคนเมาได้แผลงฤทธิ์อย่างที่กลัวแน่ๆ


เข้าหอแล้วจะทำไมในเมื่อเจ้ากับข้าหาใช่คู่รักแต่งงานไม่  ปล่อยข้านะอี้ป๋อ!


คู่รัก..เจ้าเป็นเมียข้าแล้วไม่ใช่คู่รักหรือ?”


อี้ป๋อยังดึงดันด้วยน้ำเสียงทุ้มแหบกับถ้อยคำเพี้ยนหู  คนเมาเป็นได้เช่นนี้เชียวหรือหากเซียวจ้านไม่เตือนสติมีหวังต้องโอนอ่อนไปตามน้ำเสียงหวานหูแน่นอน  เซียวจ้านเขยื้อนเอี้ยวตัวหลบจากอ้อมแขนของอี้ป๋อเล็กน้อยและเบี่ยงคอหลบจมูกโด่งรั้นกำลังดมดอมความหอมซอกคอขาวสุดแรง


อี้ป๋อ  อื้อ  เจ้าอย่าทำเยี่ยงนี้เจ้าเมาแล้ว  เจ้าไม่รู้ความหากตื่นขึ้นมาเจ้าจะเสีย...อื้อ!


ริมฝีปากหยักบดกลีบปากสีชมหูหวานแนบแน่นด้วยแรงมือหนาที่คว้าคอเซียวจ้านไว้กับที่  ความอุ่นร้อนแทรกซึมที่กลีบปากบางเสียจนร้อนลามไปทั่วหน้า  ดวงตากลมโตเบิกกว้างจ้องมองไปที่เครื่องหน้าของอี้ป๋ออันไร้ที่ติ  หล่อเหลาและยากจะหยุดมองนั่นด้วยหัวใจเต้นแรง


แรงโอบตระหวัดมีอยู่มากจนแยกไม่ออกว่าผ้าคาดเอวของเซียวจ้านนั้นหลุดร่วงไปตั้งแต่เมื่อใด  ยามที่ลิ้นร้อนแทรกเข้ามาในโพรงปากเปลือกตาสีไข่หลับสนิทมัวเมาไปกับรสสุราเจือจางในโพรงปากของอี้ป๋ออย่างว่าง่าย


อืม


เสียงทุ้มครางในลำคออย่างพอใจในรสจูบของเซียวจ้าน  แม้ว่าอีกฝ่ายจะหยุดนิ่งให้ได้คุมเกมก็ตามทีแต่ว่าน้ำหวานในปากเซียวจ้านนั้นประทับใจไปหมดจนหยุดลิ้นต้อนตักตวงลงคอไม่ได้  เสียงจูบลามกหูยังคงดังไปทั่วเรือนหออันเงียบสงัด  ไม่รู้เมื่อใดที่ร่างของเซียวจ้านถูกกายแกร่งดันนอนชิดพื้นผ้าปูสีแดงเสียแล้ว


ยะ  อย่า


เซียวจ้านได้สติตอนที่อี้ป๋อกำลังเปลื้องเสื้อชั้นนอกสีแดงบนร่างกายตัวเองออกด้วยแรงมือดันอกแกร่งเพียงเล็กน้อย  ใบหน้าหวานเจือสีแดงระเรื่อยิ่งไม่น่าปล่อยให้หลุดรอดเสียไปกันใหญ่  ร่างที่คร่อมอยู่ด้านบนก็บ่งบอกว่าเมาได้ที่จากแก้มสากแดงก่ำจนเซียวจ้านกลัวใจอี้ป๋อยิ่งนัก


เจ้าเมาแล้ว  อย่าทำเช่นนี้เลยเซียวจ้านกลัวว่าตื่นมาอี้ป๋อจะตกใจหรือเสียใจหากจะทำตามพิธีเข้าห้องหอให้เสร็จทางร่างกายอีกขั้นแล้วตื่นเช้ามาจะผิดหวังในตัวเอง  ปากค่อนข้างบวมเจ่อจากรสจูบเผยอออกจากกันช้าๆเพื่อร้องห้าม


ข้าเมาแล้ว...แต่ข้ารู้ตัวดี  เจ้าเป็นของข้า!


เจ้าเอาแต่พูดว่าข้าเป็นของเจ้า  ข้าเป็นเมียเจ้านะอี้ป๋อ...งั้นข้าขอถามอะไรเสียหน่อยได้หรือไม่?”


ไหนๆก็ไหนๆแล้ว  เซียวจ้านยกยิ้มเปี่ยมไปด้วยเลศนัยนั่นขึ้นมาและหรี่ตามองคนเมาที่อยู่บนร่างของตัวเอง  เขาว่ากันว่าคนเมามักจะไม่พูดปด  งั้นคืนนี้เซียวจ้านขอแกล้งอะไรหน่อยก็แล้วกัน


เจ้าว่ามา  ว่าเสร็จข้าจะได้ต่อ


เจ้านี่มัน!  ถามจริงเถิดเจ้าช่ำชองเรื่องอย่างว่านักหรือ?”


เรื่องอย่างว่า...ร่วมรักนั่นหรือ  หึ!  ข้าไม่เคย  ข้าทำกับเจ้าคนแรกและคนเดียว


...ตึกตักๆๆ...


เสียงหัวใจเจ้ากรรมของเซียวจ้านดังมาจากอกข้างซ้ายสร้างความอับอายเสียจริง  กลางคืนเงียบสงัดเยี่ยงนี้อี้ป๋อต้องได้ยินแน่ๆว่าเซียวจ้านกำลังใจสั่นไหว  แต่จะเป็นไปได้เยี่ยงไรในเมื่ออี้ป๋อ...ครั้งแรกครานั้นที่โดนยาใคร่ดูไม่เหมือนคนประสีประสาสักนิด  เล่นเอาเซียวจ้านช้ำไปทั้งตัวล้มป่วยทั้งวัน


เจ้า  พูดปดหรือไม่?”


หากไม่เชื่อหูเจ้าเชื่อตาของข้าเถิดเซียวจ้านจ้องมองไปที่ดวงตาสีนิลของอี้ป๋อที่มันกำลังหวานเยิ้มไปด้วยฤทธิ์สุราจอกเดียวนั่นด้วยความจริงจัง  ไม่มีความวูบไหวเยี่ยงคนโกหก  อี้ป๋อสามารถจ้องมองสอดประสานสายตาเซียวจ้านอย่างเปิดเผย


เจ้า...ไม่ได้พูดปด  ถ้าอย่างนั้นที่เจ้าทำกับข้าเจ้าชอบหรือ?”


เซียวจ้านถามออกไปเพียงแค่อยากรู้นักว่าชอบในรสร่วมรักใช่หรือไม่  ไม่ได้มีความหมายใดแอบแฝงแม้แต่น้อย  แต่ดวงตาของอี้ป๋อกลับไล่มองตั้งแต่อกของเซียวจ้านลาดขึ้นมาที่เนินหน้าอก  ไหปลาร้า  ซอกคอหอมกรุ่น  จุดแมลงวันใต้ริมฝีปาก ริมฝีปากชมพูอิ่ม ปลายจมูกรั้นจนจบที่ดวงตาหวานละมุน


ชอบ  อืม


อี้ป๋อพูดคำว่า ชอบออกมาสั้นๆก่อนที่จะโน้มกลีบปากหยักทาบทับริมฝีปากบางอีกครั้ง  หัวใจเต้นผิดจังหวะกำลังร้องเรียกให้เปิดปากถามว่าชอบอะไรกันแน่  แต่ใจดันไม่กล้าพอเพื่อหาคำตอบอันไม่ชัดเจนนั่น  พร้อมกับหัวสมองที่ขาวโพลนและหลับตารับจูบหวานอย่างยินยอม


อี้...ป๋อ


เซียวจ้านเพรียกชื่อเจ้าของกลีบปากที่จูบซับตามพวงแก้มแดงระเรื่อและยกแขนเรียวตวัดโอบรอบคอแกร่ง  แสงเทียนกระทบกับม่านแดงช่างสร้างบรรยากาศเสียนี่กระไร  จนเซียวจ้านจะต้านหรือห้ามไม่ไหวทำได้เพียงปล่อยให้อี้ป๋อไซ้คอสร้างอารมณ์หวามอยู่อย่างนั้น


ในเมื่อเป็นคืนเข้าหอแล้วคนเมาท่าจะแผลงฤทธิ์ไม่หยุด  กระต่ายน้อยชุดแดงคงไม่มีทางหนีพ้นราชสีห์เป็นแน่


อือ อี้ป๋อ


จั๊กจี้คอไปหมดเมื่อเซียวจ้านต้องมานอนให้อีกคนเป่าลมใส่คอเป็นจังหวะเช่นนี้  แต่ช่างแปลกนักนอนให้ทำตั้งนานแล้วเหตุใดอี้ป๋อถึงนิ่งซุกคอเงียบไม่เปลี่ยนท่า  ตั้งใจจะไซ้คออย่างเดียวหรือไงกัน!


อี้ป๋อ...อี้ป๋อ!  นี่เจ้าหลับคาซอกคอข้าเนี่ยนะ  เหอะ  ให้ตายเถอะ


ว่าแล้วเหตุใดถึงแปลกนัก  เซียวจ้านใช้มือดันร่างของอี้ป๋อสองสามครั้งไม่ไหวติงก็เลยคว้าต้นคอแกร่งให้เงยขึ้นมาก่อนจะส่งเสียงเหอะผ่านลำคออย่างน่าเหลือเชื่อ  เวลาเยี่ยงนี้คนเมาจู่ๆก็หลับคาคอขาวเสียจนน่าขัน


ฮ่าๆ  อี้ป๋อหนออี้ป๋อ  เจ้านี่ช่างน่าเอ็นดูนัก  ตอนเมาเจ้าก็น่ารักดีนะ


เซียวจ้านเอ่ยชมคนคอพับคออ่อนหลับที่ซอกคอหอมเช่นเดิม  เป็นเยี่ยงนี้แล้วเห็นว่าทั้งอี้ป๋อและเซียวจ้านคงได้ค้างท่านอนทับกันทั้งคืนแน่แท้  ตัวหนักขนาดนี้  โอบกอดเซียวจ้านขนาดนี้  ต่อให้มีแรงจากไหนก็คงดิ้นไม่หลุดแหละนะ


เป็นคืนเข้าห้องหอที่แปลกนัก  แต่หัวใจของเซียวจ้านกลับทำงานเหนื่อยราวกับวิ่งรอบเรือนหอสักสิบรอบปานนั้น 

 

เปลือกตาสีไข่ค่อยๆขยับลืมตาขึ้นเมื่อแสงอาทิตย์ด้านนอกเริ่มลอดแสงผ่านผ้าม่านสีแดงที่ใช้ประดับห้องหอแยงตาไปหมด  ร่างกายที่แสนหนักอึ้งเตือนสติว่าเมื่อคืนเขาไม่ได้นอนหลับสบายเสียสักนิดเมื่อร่างหนักๆของอี้ป๋อทาบทับเขาทั้งคืน


คิดย้อนไปแล้วก็น่าขันนัก  คนอะไรดื่มสุราเพียงจอกเดียวเมาไม่ได้สติหากยังหลับคาซอกคอทั้งๆที่จะได้เสียกันในคืนเข้าหอ  อี้ป๋อหนออี้ป๋อคงไม่ได้ตื่นมาเห็นรอยยิ้มกว้างของเซียวจ้านตอนนี้น่าเสียดายจริงเชียว


ฮึบ  เจ้านอนก่อนแล้วกันน่าจะยังไม่สร่าง


เซียวจ้านยันกายขึ้นมาผลักร่างของอี้ป๋ออย่างออมแรงลงไปนอนข้างๆเตียงอีกฝั่งก่อนจะเอี้ยวตัวไปหยิบผ้าห่มผืนหนาห่มร่าง  จะว่าไปเนื้อตัวของทั้งสองก็ยังสวมชุดแดงไม่ได้อาบน้ำชำระร่างกายสักนิด  เซียวจ้านจึงลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำไปกะว่าจะเข้าเรือนเสียหน่อย


ทิ้งให้คนยังไม่สร่างเมาหลับไปแล้วค่อยปลุกทานอาหารเช้าก็แล้วกัน

 

มาแล้วท่านเวินฉิงซือจุยออกอาการลุกลี้ลุกลนจนเซียวจ้านขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างนึกสงสัย  เหตุใดยามที่เขาเดินเข้ามาในตัวเรือนซือจุยและเวินฉิงต้องมองเขาด้วยสายตาอันแปลกไปเช่นนี้  เขาไปทำอะไรมาอีกหรือ?


ข้าขอตัวก่อน


ซือจุยก้มหัวให้เวินฉิงที่นั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวยาวโบกพัดในมือแล้วพยักหน้าอนุญาตให้ซือจุยออกไปก่อน  เวินหนิงที่กำลังเก็บผ้าในเรือนไปด้านนอกเมื่อเจอคุณชายของตัวเองก็ยิ้มกริ่มให้อย่างมีเลศนัย  ครั้งเซียวจ้านจะเอ่ยถามเวินหนิงก็วิ่งตามซือจุยไปเสียก่อน


เอ  เด็กบ้านนี้เป็นอะไรกันไปหมดทำไมเห็นหน้าข้าแล้วต้องหลบหนี?”


เซียวจ้านยกปลายนิ้วชี้ขึ้นมาเกลี่ยจมูกตัวเองเบาๆสองสามครั้งก่อนจะก้มหัวทำความเคารพกับเวินฉิงตรงหน้า  ไม่พ้นรอยยิ้มมีความนัยอีกแล้ว  นางส่งยิ้มและไล่สายตามองชุดเซียวจ้านตั้งแต่หัวจรดเท้า  ชุดสีแดงขลับความผ่องสวยเมื่อวานเปลี่ยนเป็นชุดสีเทาเช่นเดิม  หากแต่ว่าเสื้อด้านในกลับเป็นสีขาวเพี้ยนตา


คงไม่พ้นเอาเสื้ออี้ป๋อในห้องมาใส่เป็นแน่  ก็เวินฉิงกำชับคนในเรือนเป็นอย่างดีว่าให้เอาเสื้อของอี้ป๋อไปจัดไว้ ส่วนเสื้อซับสีดำของเซียวจ้านให้ทิ้งไว้ที่ห้องนอนตามเดิมถึงจะดูเหมาะกับคนมีสามีแล้วบ้าง


ท่านน้าเวินฉิงมองข้าเยี่ยงนี้...ข้ามีอะไรผิดแปลกไปหรือไม่?”


ฮ่าๆ  เปล่าหรอกเซียวจ้าน  ข้าแค่แปลกใจว่าซือจุย  เวินหนิงมาเล่าให้ข้าฟังขนาดนั้นเหตุใดเจ้าถึงเดินเหินคล่องนัก...ข้าก็คิดว่า...


เวินฉิงเลี่ยงที่จะพูดไปและเก็บใบหน้าเขินอายตัวเองไว้ภายใต้พัดสีแดงยกขึ้นมาปิดหน้า  ทำเอาเซียวจ้านอยากจะรู้เพิ่มไปอีกว่าสองแสบนั่นเอาเรื่องอะไรมาเล่าอีกหรือ  มันน่าพิกลนัก


ท่านคิดว่าอะไรหรือ..?”


ข้าไม่พูดหรอกกระดากปาก  เอาเป็นว่าข้าดีใจก็แล้วกันที่เจ้าสองคนเข้ากันได้ดิบดี


ยิ่งไม่พูดแต่วาจาล้อเลียนใช้คำกำกวมมันต่างอะไรกับไม่พูดเสียตรงไหน  เพียงเท่านี้เซียวจ้านก็เดาออกแล้วว่าเรื่องที่ว่าจากปากสองแสบซนนั่นจะเป็นอะไรไปได้เสียจากเรื่องเข้าหอแน่ๆ


ข้ากับอี้ป๋อไม่ได้เกินเลยกัน  ท่านน้าเวินฉิงเลิกเหนียมอายเถิด


แหมๆ  นอนทับกันขนาดเด็กวิ่งไปตามกินข้าวกินปลาโกยแทบไม่ทันนั่น  เจ้าไม่ต้องเหนียมอายมันเป็นเรื่องธรรมดาของผัวเมีย


ท่านน้าเวินฉิง...ข้ากับอี้ป๋อไม่ใช่ผัวเมียกันเสียหน่อย


ว่าแล้วที่เวินฉิงเตรียมล้อเขามาตั้งแต่เดินถึงหน้าเรือนมันคือเรื่องอะไร  ตาดีกันเชียวนะแต่เซียวจ้านขอให้สมองดีด้วยได้หรือไม่  เสื้อผ้าครบขนาดนั้นหากอี้ป๋อยังเมาหัวราน้ำจะเอาแรงที่ไหนไปทำรัก  ครั้งจะเถียงต่อเวินฉิงก็ส่ายหัวเดินไปที่ห้องครัว  ทำเอาเซียวจ้านเดินตามไม่ทัน


ท่านน้าเวินฉิงต้องเชื่อข้านะ  เมื่อคืนข้ากับอี้ป๋อไม่มีอะไรเกินเลย


ได้ๆ  ข้าเชื่อเจ้าก็ได้ไม่ต้องร้อนใจไปหรอก  ฮ่าๆเซียวจ้านส่ายหัว  นี่หรือเชื่อ  เวินฉิงโบกพัดหัวเราะขำเยี่ยงนี้เอาตรงไหนไปเชื่อ  หมดแล้วเซียวจ้านคงไม่วายโดนล้อไปอีกสามวันแปดวัน  เพราะเจ้าคนเดียวหวังอี้ป๋อ!


เอาล่ะๆเลิกหน้าแดงเถิด  แต่งวันแรกก็ต้องเข้าครัวทำอาหารให้สามีเข้าใจหรือไม่?”


ห้ะทำอาหาร?...ข้าจำเป็นต้องทำหรือ?” พัดที่เคยใช้โบกลมเข้าหน้า
เวินฉิงถูกพับลงที่มือเสียงดังอย่างขัดใจ  ร่างน้อยของเซียวจ้านสะดุ้งโหยง  นี่เขาหาเรื่องเข้าตัวอีกแล้วหรือกระไรกัน


จำเป็นสิ  หน้าที่ของเจ้าคือดูแลสามี  มื้อเช้าเจ้าทำเตรียมไว้ให้หลานข้าได้เลย  ส่วนของข้ากับท่านซีเฉินคนในบ้านทำไว้แล้ว  งั้นข้าไปก่อนล่ะเดี๋ยวให้คนเข้ามาช่วยเจ้าทำครัว


แย่แล้วเซียวจ้าน  ร่างโปร่งในชุดคลุมด้านนอกสีเทาเข้มยืนแทะนิ้วตัวเองเมื่อร่างของน้าเวินฉิงเดินออกไปจากห้องครัว  ที่นี่หารู้ไม่เชียวหรือว่าเซียวจ้านนอกจากจะแสบซนแล้ว  ข้อเสียมหันต์คือเรื่องเสน่ห์ปลายจวัก  เวินหนิงยังต้องก้มกราบวิงวอนอย่าทำแกงปลาที่ตกได้  แล้วนับประสาอะไรกับอี้ป๋อ  งานนี้ไม่ตายเพราะเหล้าคงตายเพราะฝีมือทำครัวของเซียวจ้านเป็นแน่!


ไม่ได้  หากน้าเวินฉิงรู้คงมีเรื่องล้ออีกเรื่องแน่นอน  เอาวะเป็นไงเป็นกันอี้ป๋อข้าจะปรานีเจ้านะ


ว่าแล้วเซียวจ้านก็จัดการขมวดแขนเสื้อตัวเองขึ้นมาและสูดลมหายใจเข้าลึก  นางในบ้านเดินเข้ามาโค้งหัวให้เป็นเชิงทักทายก่อนที่เซียวจ้านจะถามวัตถุดิบทำอาหารง่ายๆ  อย่างน้อยอี้ป๋อจะได้ไม่ตายเพียงแต่งงานวันเดียว

 



อืม


มือหนายกขึ้นกุมขมับตัวเองทันทีที่ลืมตาขึ้นช้าๆเพื่อปรับดวงตาให้เข้ากับแสงยามเฉิน  อี้ป๋อนึกเคืองตัวเองนักที่ตื่นมาเสียสายโด่งจนตะวันส่องก้นเพียงนี้ได้เยี่ยงไร  แต่ก่อนจะนึกเคืองตัวเองไปมากกว่านี้เมื่อกวาดสายตามองไปรอบเตียงกลับมีเขาเพียงคนเดียวที่นอนอยู่


เซียวจ้าน” 


ชื่อแรกที่สมองนึกถึงคือร่างบางชุดแดงเมื่อคืนที่หลับนอนด้วยกันกลับไม่อยู่ในสายตา  ห้องน้ำที่เปิดกว้างอยู่ทำให้อี้ป๋อรู้ได้ทันทีว่าไม่มีใครอยู่ในห้องแล้วนอกจากเขาเพียงผู้เดียว


ข้าจะไม่ดื่มสุราอีกแน่


ใช่แล้ว  เมื่อคืนจำได้เลือนรางว่าไม่ได้สติแต่ก็นึกแล้วนึกอีกก็จำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง  ก่อนจะเสียเวลาไปมากกว่านี้ให้คนในเรือนรอทานข้าวคงไม่ดีกับคนเจ้าระเบียบ  ร่างกายหนาสะบัดหัวตัวเองแรงๆและเดินเข้าห้องน้ำจัดการอาบน้ำอาบท่า


เมื่อแต่งตัวเสร็จก็อดยิ้มไม่ได้เมื่อบรรดาข้าวของเครื่องใช้ที่พลาดการสังเกตเมื่อยามเข้าหอนั้นถูกจัดวางเป็นคู่  รอยยิ้มเล็กๆเริ่มระบายบนปากหยักอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว  ไม่รู้เพราะเหตุใดความรู้สึกหัวใจพองโตจึงเกิดขึ้นกับเรื่องเล็กๆพวกนี้ 


เสื้อผ้าแขวนในตู้แยกระหว่างของอี้ป๋อและเซียวจ้าน  เครื่องประโคมผิวสองฝั่งไหนจะหมอนคู่บนเตียง  รวมถึงผ้าเช็ดตัว  มันตอกย้ำว่าทั้งสองร่วมชีวิตฉันสามีภรรยากันแล้วจริงๆ


ข้าว่าข้าคงเสียสติไปแล้ว” 


แม้จะพูดอย่างนั้นออกมาแต่อี้ป๋อกลับเก็บยิ้มตรงมุมปากไม่ได้เสียเลย  มือหนาจัดแต่งเสื้อผ้าชุดสีขาวสะอาดของตัวเองอีกครั้งที่หน้ากระจกก่อนจะพยายามเก็บรอยยิ้มให้เข้าทีเสียและเดินออกไปจากเรือนหอ


เอ้า  อี้ป๋อมาแล้วหรือ  มาๆนั่งได้แล้วพวกข้ารอทานมื้อเช้าอยู่” 


เป็นเสียงของซีเฉินเอ่ยทักหลานชายตัวดีของตัวเอง  ตั้งแต่ไหนแต่ไรไม่เคยเสียทีขนาดที่ว่าเมากลางงานแต่งหนำซ้ำยังตื่นสายโด่งขนาดนี้ปล่อยให้เซียวจ้านออกมาจากเรือนเพียงคนเดียว  เป็นสามีป้ายแดงที่น่าอายยิ่งนัก


ข้าขออภัยท่านอา  ท่านน้าที่ทำให้ต้องรอ” 


อี้ป๋อก้มหัวลงขอโทษอย่างรู้สึกผิดจากใจจริง  นึกตำหนิตัวเองในใจว่าเป็นเรื่องไม่สมควร  แต่พอเงยหน้าไปเห็นเซียวจ้านยกยิ้มหัวเราะขันเอามือปิดปากกลั้นเสียงก็ยิ่งอับอายเข้าไปใหญ่


เรื่องนี้โดนล้อลากยาวจากปากเซียวจ้านจอมแสบเป็นแน่


นั่งเถิดพวกข้าเข้าใจว่าเจ้าคงเสียแรง  นี่ข้าให้เมียเจ้าเข้าครัวเอาใจเชียวนะ


เซียวจ้านทำอาหารเองหรือ?”


อี้ป๋อถามออกมาอย่างตกใจจนเบิกตาเรียวกว้างขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย  เซียวจ้านที่นั่งข้างๆอี้ป๋อเพิ่งนั่งไม่ถึงเก้าอี้นั่นก็ถูกข้อศอกกระทุ้งไปที่เอวไม่แรงนัก  เป็นเชิงถามว่า เป็นข้าเข้าครัวเองมันแปลกหรือไร?”


ก็ใช่น่ะสิ  เจ้าเมาขนาดนั้นข้าต้องดูแลตามที่ท่านน้าเวินฉิงสั่งข้า


นั่นไงเล่า  เริ่มแรกก็ล้อเขาเรื่องเมาเสียแล้ว


ฝากไว้ก่อน” 


อี้ป๋อเอียงหน้าไปกระซิบเซียวจ้านใกล้ๆหูเพื่อต้องการให้รู้เพียงสองคนต่อหน้าซีเฉินและเวินฉิง


แล้วข้าจะทำให้เจ้าไม่มีเสียงล้อข้าทั้งคืน


อี้ป๋อ!” 


อี้ป๋อพูดให้ได้ยินแค่สองคนแต่เซียวจ้านตะโกนออกมาดังลั่นเมื่ออี้ป๋อพูดจาลามกใส่  รู้อย่างนี้น่าจะผลักตกเตียงไปตั้งแต่เมื่อคืนเสียให้หลังหักจะได้ไม่มีวาจามาล้อเล่นกับตัวเองแบบนี้ก็ดี


พวกเจ้าเลิกจีบกันเถอะก่อนที่อาหารมันจะเหม็นความรักของเจ้าสองคนจนไม่อร่อยพอดี


อ่ะ  นี่ฝีมือเมียเจ้าพวกข้าไม่แตะหรอก” 


ซีเฉินเลื่อนชามข้าวต้มมาไว้ตรงหน้าอี้ป๋อเพื่อจะได้สะดวกตักทานมากขึ้น  ดวงตาเรียวหันไปสบสายตากับเซียวจ้านอย่างชั่งใจ  หน้าตาของข้าวต้มในถ้วยไม่ได้ผิดแปลกจากที่เคยกินสีสัน
น่าทานจนน่าลิ้มลองด้วยซ้ำ


เลิกยิ้มก่อนเถิดอี้ป๋อ  เจ้าไม่ต้องดีใจนักที่มีคนของหัวใจทำอาหารให้กินขนาดนี้ก็ได้  เดี๋ยวคนนอกเรือนจะพาลเห็นรอยยิ้มเจ้าเอา” 


เวินฉิงเอ่ยล้ออี้ป๋อด้วยน้ำเสียงขัน  นางอดยิ้มตามไม่ได้ด้วยซ้ำที่เห็นหลานชายยิ้มหน้าบานมองชามข้าวต้มไม่กล้าตักทานแต่ก็อดล้อไม่ได้  ก็นางไม่เคยเห็นมาก่อนขอล้อเสียหน่อยเถิด


ไม่ต้องเกรงใจข้านะ  เจ้าทานเลยจะได้สร่างและนี่ข้าทำชามะนาวโสมไว้ให้แก้ปวดหัว


ความจริงก็ไม่ได้อยากใส่ใจอะไรนักหรอกเพียงแค่เห็นอี้ป๋อเมาแล้วรู้สึกถึงความเป็นเพื่อนมนุษย์ร่วมโลกเพียงเท่านั้น  เซียวจ้านคิดแบบนี้จริงๆนะหาได้มีความหมายอื่นแฝงไม่


ขอบใจ” 


แต่พออี้ป๋อมองหน้าและอมยิ้มให้ก็ใจเต้นแรง  มันช่างคัดค้านกับที่คิดเสียจริง


อร่อยหรือไม่ แต่ข้ามองหน้าเจ้าแล้วก็คงอร่อยว่าไหมเวินฉิง  ความจริงเราสองไม่น่านั่งขัดพวกเขาเลยนะ


ซีเฉินเริ่มเอ่ยล้ออี้ป๋อตอนที่ตักข้าวต้มเข้าปากคำแรกไม่หมดคำ  หันไปคุยหยอกล้อเวินฉิงหวังหาคนร่วมสนทนาหยอกล้อด้วยและไม่ผิดหวังเพราะเวินฉิงยิ้มหรี่ตามาให้  ทำเอาเซียวจ้านก้มงุดกับโต๊ะตักอาหารที่คนในบ้านทำเอาไว้ใส่ปากเสียแทบไม่ทัน


พวกท่านทานเถิดอย่าเอาแต่ล้อข้ากับอี้ป๋ออยู่เลยเซียวจ้านพูดไปทั้งๆที่อาหารในเต็มปากเต็มคำ  พอเหลือบมองอี้ป๋อก็นึกแค้นในใจนัก  นอกจากจะไม่ช่วยแก้ต่างยังนั่งอมยิ้มอีก  ข้าวต้มมันอร่อยนักหรือไงกันนะ


เป็นอีกครั้งที่เซียวจ้านได้อยู่กับอี้ป๋อตามลำพังเมื่อซีเฉินและเวินฉิงขอตัวขึ้นไปสะสางงานที่คั่งค้าง  ปากหยักจิบน้ำมะนาวผสมโสมแก้อาการเมาค้างสองสามครั้งก่อนจะวางลงกับโต๊ะไม้  ปากหนาเตรียมจะเปิดถามก็ต้องหยุดลงเพราะเซียวจ้านนั้นไวกว่า


ข้าวต้ม...เป็นอย่างไรบ้าง?”


อี้ป๋อไม่ได้ตอบอะไรเพียงแค่มองไปยังชามเปล่าตรงหน้า  เซียวจ้านยิ้มเล็กน้อยไม่น่าเชื่อว่าอาหารที่ตัวเองทำจะถูกปากอี้ป๋อขนาดนี้  ครั้งแรกที่อยู่มาเนิ่นนานได้ทำอาหารไว้ให้ใครได้กิน  แปลกใจหน่อยเพราะตัวเองทำอะไรไม่เคยมีใครกินได้สักคน


ว่าแล้วเซียวจ้านก็เดินเข้าครัวเพราะอี้ป๋อนั้นดูท่าไม่มีวันตอบตัวเองเป็นแน่  มองดูหม้อข้าวต้มที่ยังพอมีเอาช้อนตักและเป่าเล็กน้อย


แค่กๆๆ  เค็มมากกินเข้าไปได้ไงหมดชาม!


ดวงตากลมเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาใสเพราะความเค็มจากข้าวต้มที่ตัวเองเป็นคนทำกับมือ  ตอนทำก็เร่งรีบไม่ได้ชิมหนำซ้ำยังไม่มีใครกล้าลิ้มลองอีกด้วย  ขาเรียวรีบเดินไปที่กลางห้องทานอาหารหาตัวอี้ป๋อทันที


อี้ป๋อ...อ้าว” 


แต่กลับไม่พบใครสักคนในเรือน  เมื่อเจอเข้ากับคนในเรือนจึงเอ่ยปากถามถึงอี้ป๋อ  นางก้มหน้าตอบว่าเพิ่งเห็นอี้ป๋อเดินออกไปเมื่อครู่จึงกล่าวขอบอกขอบใจเดินไปที่หน้าบ้านหวังจะเดินตามให้ทัน


อี้ป๋อ  คุณชายอี้ป๋อหยุดก่อน!” 


โชคดีที่เดินออกมาทันอี้ป๋อยืนอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่  เรียวขายาวก้าววิ่งไปหาร่างที่หยุดชะงักตามเสียงเรียกรีบคว้าแขนเขาเอาไว้ราวกับกลัวจะหนีหาย


ว่าอย่างไร?”


อี้ป๋อ  เจ้ากินข้าวต้มเค็มๆนั่นไปหมดได้ยังไงกัน  มันเค็มจนคน  ไม่สิ  ใครก็กินไม่ลงทั้งนั้น  มานี่ข้าจะเอาน้ำชาให้ดื่มเข้าเรือนก่อน


ไม่ต้อง


อี้ป๋อพูดออกมาสั้นๆและมองหน้าคนรู้สึกผิดตรงหน้า  เซียวจ้านสาบานว่าไม่ได้มีเจตนาปรุงให้เค็มเลยแม้แต่น้อย  ไม่รู้ว่าตัวเองหยิบเกลือแทนน้ำตาลหรือยังไงกันเหตุใดถึงเค็มขนาดนั้น


ไม่ต้องไม่ได้นะ  มันเค็มมากป่านนี้ลิ้นเจ้าชาหมดแล้ว


ไม่เป็นไร  ช่างเถิด


อี้ป๋อ  ทำไมเจ้าดื้อด้านนัก  กินไม่ได้ก็ไม่ต้องกินสิกินเข้าไปได้ยังไง?” 


อี้ป๋อทนเห็นเซียวจ้านพูดถามด้วยความร้อนรนไม่ได้อีกจึงคว้าแขนเรียวเอาไว้และให้อีกปล่อยแขนของตัวเองลง  ดวงตาสีนิลจ้องลึกไปยังดวงตาของเซียวจ้านและพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย


หากข้าไม่ทานคนในบ้านจะมองว่าเจ้าไม่ได้เรื่อง  แค่นี้เป็นคำตอบได้หรือยัง?”


อะ...อี้ป๋อ” 


น้ำเสียงเรียบเฉยแต่วาจาที่เปล่งออกมาช่างอบอุ่นนัก  เซียวจ้านพูดไม่ออกถึงเหตุผลที่รับรู้  หมายความว่าทั้งหมดอี้ป๋อทำเพื่อรักษาหน้าของเซียวจ้านเอาไว้งั้นหรือ  อี้ป๋อไม่ได้ชังหน้าตัวเองหรือไงกัน


เจ้ามันบ้า!


ก้มหน้างุดกับพื้นหญ้าไม่พอยังพูดว่าคนตรงหน้าอีก  อี้ป๋อยกยิ้มใส่เส้นผมสีดำที่ถูกมัดเป็นช่อเพราะรู้ดีว่าที่เซียวจ้านพูดคืออาการเคอะเขินเท่านั้น  ปากบอกว่าบ้าแต่ไม่กล้ามองหน้ากัน  ไม่ทันจะคว้าตัวเอาไว้ก็วิ่งหนีไปที่เรือนหอหลังบ้านเสียแล้ว


หึๆ  เจ้านั่นแหละบ้า” 


อี้ป๋อมองตามแผ่นหลังที่วิ่งไปจนลับสายตาด้วยรอยยิ้ม  จริงอยู่ที่ข้าวต้มมันเค็มมากแต่หากจะว่าตามตรงมันกลับรู้สึกกระชุ่มกระชวยหัวใจนักเพราะข้าวต้มชามนั้นเป็นฝีมือของเซียวจ้าน  รสไม่ได้เรื่องแต่เพียงคนทำเป็นเซียวจ้านก็ไม่ถึงกับแย่นัก

 




100%

#ม่านวิวาห์อลเวง 

 


เปิดรอบรีปริ้นท์แล้ว!!

PRE - VIEW  ม่านวิวาห์อลเวง [Chaotic wedding] #ป๋อจ้าน MPREG FIC AUTHOR : SNOOKY







ลิ้งค์สั่งซื้อ   คลิกที่นี่
วันนี้ - 15 พฤษภาคม 63
ราคาเล่มละ 320 บาท ส่ง 40/70


หรือแบบ E-BOOK


นักอ่านสามารถซื้อ #ม่านวิวาห์อลเวง แบบอีบุ๊คได้ที่  คลิกที่นี่

ศึกษาวิธีการซื้อได้ที่  คลิกที่นี่

หรือสามารถติดต่อสอบถามผ่านแอคทวิตเตอร์ @porzhan



 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.572K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,419 ความคิดเห็น

  1. #2410 M-j-Ko (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 00:46
    อ่านเรื่องนี้แล้วรู้สึกกระชุ่มกระชวยหัวใจ
    #2,410
    0
  2. #2397 Faye V. Charlotte (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 มีนาคม 2563 / 11:05
    เริ่งสงสารเซียวจ้าน อี้ป๋อขี้หวงขนาดนี้
    #2,397
    0
  3. #2380 despasito (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:04
    ขนาดนี้ทั่นไม่แปะป้ายที่ตัวเซียสจ้านเลยล่ะ
    #2,380
    0
  4. #2326 My love markbam (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มกราคม 2563 / 01:29
    พ่อคนขี้หวง
    #2,326
    0
  5. #2186 Lazy_g (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2562 / 11:22
    ความไอค่อกแค่ก 55555 ร้ายกาจจีงๆพ่อหนุ่มผู้นี้ ประกาศศักดาไปเลยเมียข้าใครอย่าแตะ
    #2,186
    0
  6. #2166 bunthida_85266 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 23:22
    รอน : ร้ายกาจจจจจจ!!!
    //สมกับเป็นทั่นจริงๆ อี้ป๋อ~
    #2,166
    0
  7. #2156 หัวเห็ดรักเหม่งน้อย (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 23:56

    เค้าจีบกันน่ารักจังเนอะ
    #2,156
    0
  8. #2123 063kannika (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 22:30
    แบบนี้ถึงจะเป็นทั่น หวงเก่งมากกก จ้านจ้านหนีเที่ยวไม่ได้แล้วนะ....555
    #2,123
    0
  9. #1935 ChonladaDao (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 08:19
    หวงเก่งจริงๆ
    #1,935
    0
  10. #1729 pondww♥ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 22:31
    ทำไมเป็นคนแบบนี้ฮะอี้ป๋อ แอะอะทวนความจำอย่างเดียวเลย ตาคุณชายขี้หวง!
    #1,729
    0
  11. #1395 Rainbow_Jang (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 20:23
    คนขี้หวง
    #1,395
    0
  12. #1215 Area6104 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 10:36
    หวงเก่งจริงๆ นอกจากเรื่องนั้นมีเรื่องไหนมั๊ยที่ทั่นจะไม่เย็นชา
    #1,215
    0
  13. #1195 zebra (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 15:20

    ขี้หึงสุดๆ

    #1,195
    0
  14. #1059 ppat41137 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 21:34

    ออร้ายยยยยหนูก็อยากให้ย้ำเยอะๆคะ

    #1,059
    0
  15. #1017 atompark1a (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 01:23
    คนบางคนก็กะแต่จะย้ำอยู่นั่นแหละ เราซื้อทิชชู่ไม่ทันแล้วว
    #1,017
    0
  16. #1016 Patty788 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 00:24
    ขี้หวงจังอะป๋อ5555
    #1,016
    0
  17. #1013 วั่งเซี่ยน (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 16:37

    เเจ้าที่แรงงง...ดุ..ดุ๊...ดุ!!!

    #1,013
    0
  18. #1011 Rabbit of Wolf (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 14:03

    พร้อมเสมอ
    #1,011
    0
  19. #1010 minnnnions (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 13:21
    หวงเก่ง ว่าที่ภรรยาของข้า ใครจะกล้าละท่าน
    #1,010
    0
  20. #1006 taekook57 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 12:19
    น่ารักมาก สมกับเป็นทั่น

    ปล.แต่แอบมีคำผิดอยู่นะคะ
    #1,006
    0
  21. #1000 peezchy (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 11:06
    หึงเก่งจังพ่อ เขารักของเขาอะเนอะ55
    #1,000
    0
  22. #995 FirstAugust (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 05:11
    หึงเก่งนะคะทั่น
    #995
    0
  23. #992 little.praew (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 02:32
    ท่านขี้หึงนะคะเนี่ย ยัยดื้อก็เป็นคนไม่คิดอะไรเกินไปไหม 55555
    #992
    0
  24. #990 pusita (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 00:24
    ซื้อ ยัยน้องง
    #990
    0
  25. #989 nanthaporn1469 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 23:34
    เขินแหละ555555
    #989
    0