[REWRITE] ม่านวิวาห์อลเวง [Chaotic wedding] #ป๋อจ้าน MPREG AUTHOR : SNOOKY

ตอนที่ 11 : รีไรท์ 第11 集 ม่านวิวาห์อลเวง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,052
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,434 ครั้ง
    22 เม.ย. 63


ตอนที่ 11  ม่านวิวาห์อลเวง


นี่เจ้าด่าข้าได้เยี่ยงไร  เพราะข้าไม่ใช่เหรอที่สังเกตความผิดปกติจนเราได้มานั่งที่นี่


“...”


อี้ป๋อไม่ได้โต้กลับอะไรเพราะนั่นคือความจริง  หากไม่ได้เซียวจ้านอยู่ด้วยเขาคงไม่ทักฉุกคิดเรื่องความมั่งคั่งของซูเซ่อที่มีได้เยี่ยงไรกับกิจการท่าเรือ  จริงอยู่ที่ท่าเรือมีคนเข้าออกมากมายรายได้มหาศาล  แต่ซูเซ่อนักพนันและติดสุราคงหาเงินมาซื้อของแพงๆพวกนั้นเยอะแยะไม่ได้


เจ้าเงียบนี่ยอมรับแล้วใช่ไหมว่าคนเก่าคนแก่ของเจ้าน่าสงสัย


อืม  เขาดูรวยผิดปกติ


ใช่  หากว่าตามตรงข้าสงสัยว่าเขาสมรู้ร่วมคิด  น้อยสุดก็คือยอมรับสินบนแต่ข้าว่าอย่างแรกมากกว่า  เพราะดูท่าแล้วคนงานของเจ้ามีไม่น้อยคงจะร่วมคิดร่วมทำ


ถูกทุกอย่างที่เซียวจ้านว่าอี้ป๋อจึงนั่งเงียบรอฟังที่เซียวจ้านอธิบายต่อไป  เขายอมรับว่าทึ่งในตัวชายนักรักอิสระดูไม่เอาการเอางานและโง่เขลา  แต่จริงแท้นั้นเซียวจ้านคือคนฉลาดและมีไหวพริบเป็นเลิศ  ถึงว่าซีเฉินถึงมั่นใจนักว่าหลานชายตระกูลเจียงจะไม่ได้ไร้ความสามารถสร้างภาระให้ตระกูลและสร้างความขายขี้หน้าให้  เพราะอย่างนี้นี่เองอี้ป๋อเข้าใจแล้ว


ไม่แน่ข้าว่าน่าจะยามวิกาลซูเซ่อต้องเร่งหาเงินปล่อยให้คนพวกนั้นขนซากสัตว์เข้ามาเป็นครั้งสุดท้ายเพราะยากจะส่งข่าวได้ทันว่าเราเริ่มระแคะระคาย  และครั้งต่อไปต้องระวังมากขึ้น


ข้าเห็นด้วย  คืนนี้หากเป็นอย่างที่เจ้าและข้าสงสัยต้องอาศัยเป็นช่วงเวลาบอกข่าวกัน  หากไม่ลงมือสืบวันนี้คงยาก 


เซียวจ้านยิ้มหวานให้กับความฉลาดของตัวเองและความฉลาดของอี้ป๋อ  เขาไม่ต้องพูดเยอะแยะมากมายอี้ป๋อก็รู้ความที่เขาต้องการจะสื่อ 


ข้าจะให้คนไปเรียกคนงานในบ้านมาสมทบและเจ้าก็อยู่ที่นี่


หาเจ้าว่าอย่างไรนะอี้ป๋อ  เจ้าจะไม่ให้ข้าไปร่วมด้วยที่ท่าเรือหรอกหรือ?”


อันตราย


ใครจะเชื่อว่าเพียงสองคำที่เอ่ยมาจากกลับปากหยักจะทำให้เซียวจ้านใจกระตุกวูบ  คำสั้นๆแต่ความหมายยากเกินจะอธิบาย  หากให้อธิบายเป็นคำสั้นๆสองคำเช่นเดียวกันกับคำที่อี้ป๋อพูดออกมานั่นคงเป็นคำว่า...


เป็นห่วง  เพียงแค่เซียวจ้านลองตีความหมายดูหัวใจก็สั่นไหวแปลกพิกล

 



เมื่อถึงยามค่ำหลังจากที่อี้ป๋อและเซียวจ้านปรึกษาแผนสำหรับคืนนี้เรียบร้อยระหว่างทานข้าวก็กลายเป็นเซียวจ้านได้นั่งตบยุงอยู่ที่ด้านล่างโรงเตี๊ยมอยู่กับเวินหนิงที่อี้ป๋อกำชับหนักกำชับหนาว่าให้เวินหนิงเฝ้าเซียวจ้านไว้ให้ดีห้ามไปเพ่นพ่านที่ท่าเรือเด็ดขาด


ริมฝีปากยู่ของเซียวจ้านยังคงบ่นถึงอี้ป๋อไม่หายจนเวินหนิงต้องเอานิ้วแหย่ที่รูหูเพื่อแคะให้เสียงบ่นของคุณชายของเขาออกไปจากหูทีเพราะมันฟังได้ไม่หมดหรอกนะ


คุณชายเซียวจ้านเลิกบ่นสักทีเถิด  ที่คุณชายอี้ป๋อไม่ให้คุณชายตามไปก็เพราะไม่อยากให้เป็นอันตราย


นี่เจ้ากล้าดุข้ารึเจ้าไม่เข้าใจไง  ข้ากับเขานะนั่งหารือตั้งนานว่าจะจับผิดซูเซ่อยังไง  แต่ที่ไหนได้ดันสั่งให้เจ้ามาเฝ้าข้าและออกลุยคนเดียว” 


ยิ่งพูดเซียวจ้านยิ่งนึกเคืองยิ่งนัก  ตอนแรกก็นึกว่าพูดเล่นๆไม่ให้เซียวจ้านไปแต่ที่ไหนได้อี้ป๋อพูดจริงทำจริง  ไม่ให้เขาไปท่าเรืออย่างเด็ดขาดเยี่ยงนี้ใช้ได้ที่ไหนกัน


ข้าว่าเขากลัวท่านไปถ่วงมากกว่า


เวินหนิง!  เจ้าอยากตายนักใช่หรือไม่ ข้าเป็นนายเจ้านะ


จากอาการขึ้นเคืองที่อี้ป๋อให้เขานั่งจมปลักตบยุงอยู่ที่โรงเตี๊ยมก็เปลี่ยนเป็นอาการโมโหคนข้างๆแทน  มือเรียวเอื้อมมือไปคว้าคอเวินหนิงก่อนจะใช้เท้าถีบให้กลิ้งหล่นจากเก้าอี้เตี้ยให้หายขุ่นเคือง  อย่างเซียวจ้านน่ะหรือเป็นตัวถ่วง 


คนอย่างอี้ป๋อในความคิดของเซียวจ้านก็คงกลัวว่าถ้าเขาไปจะเด่นเกินหน้าเกินตากระมัง


ท่านถีบข้า  ข้าเจ็บนะ


ดี  เจ็บก็ดีจะได้ไม่กล้าดูถูกข้า  ว่าแต่เจ้าไม่สนใจไปดูหน่อยหรือว่าเหตุการณ์เป็นอย่างไร  ข้าว่าน่าสนุกดีหรอกนะ


เมื่อไม้แข็งไม่ได้ผลก็ต้องใช้ไม้อ่อนนั่นแหละ  ตามประสาคนรู้จักกันมาตั้งแต่เด็กอย่างเซียวจ้านและเวินหนิง  ดังนั้นจุดอ่อนที่เวินหนิงมีอย่างเซียวจ้านน่ะหรือจะไม่รู้  สะกิดนิดสะกิดหน่อยคนอย่างเวินหนิงมีหวังคล้อยตามได้ไม่ยากนักหรอก


เรื่องอันใดที่ท่านว่าน่าสนุกหรือ?”


นั่นไงว่าผิดเสียที่ไหน  คนอย่างเวินหนิงน่ะโดนเป่าหูด้วยคำว่าสนุกคำเดียวหางโผล่หูกระดิกแล้ว  เซียวจ้านดีใจออกนอกหน้ายิ้มให้เวินหนิงอย่างมีเลศนัยและพยักหน้าให้เป็นอันว่าต่างคนต่างรู้กัน


ที่อำพรางตัวระหว่างเซียวจ้านและเวินหนิงซึ่งพากันเดินมาตามทางเข้าท่าเรือของตระกูลหวังก็คือกองไม้สูงบังมิดครึ่งตัวก่อนที่ทั้งสองคนจะนั่งหลบอยู่ด้านหลัง  ให้ตายเถอะเซียวจ้านมองไปยังท่าเรือแล้วรู้สึกว่าเขาพลาดเองที่กล่อม
เวินหนิงช้าไป


ภาพเบื้องหน้าคือซูเซ่อกำลังคุกเข่าอยู่ตรงหน้าของอี้ป๋อที่ชักสีหน้าโกรธจัดในแบบที่เซียวจ้านอดหวาดกลัวไม่ได้เลย  เขาเคยโดนอี้ป๋อดุก็จริงแต่เชื่อเถอะว่าเบื้องหน้านั้นเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่อี้ป๋อเคยดุเขา

คุณชายอี้ป๋อน่ากลัว


เวินหนิงส่งเสียงกระซิบมาทางคุณชายของตัวเองที่หมอบอยู่ข้างๆ  เซียวจ้านพยักหน้าเห็นด้วยกับท่าทางของอี้ป๋อ  มือแกร่งกำดาบแน่นจนปลายแหลมคมชี้ตรงไปทางซูเซ่อนั่งตัวสั่นกับคนงานด้านหลังนับสิบชีวิต


ข้าเองก็ว่าน่ากลัวเช่นกัน  เขาไม่ใช่คนที่ข้าเคยเห็นเลย


ถ้าคุณชายอี้ป๋อจับได้ว่าข้าลอบพาท่านมาที่นี่ขัดคำสั่งเขา  ข้าอาจไม่พ้นชะตากรรมเหมือนชายผู้นั้น...เรากลับกันเถิด

เซียวจ้านพยักหน้าเห็นตามอย่างที่เวินหนิงว่า  อย่างไรเสียมาครั้งนี้ก็ไม่ได้เห็นอะไรเด็ดๆแล้วเพราะทุกอย่างคลี่คลายก็สู้กลับดีกว่าแล้วให้อี้ป๋อเล่าให้ฟัง  ถ้าอี้ป๋อรู้เข้าเขาอาจโดนโกรธเหมือนอย่างซูเซ่อโดน


จุ๊ๆๆ  นี่ใครกัน นี่เหตุใดถึงลับๆล่อๆตรงนี้  ถ้าจำไม่ผิดนี่เป็นคุณชายเซียวจ้านว่าที่ภรรยาคุณชายอี้ป๋อที่กำลังเอาดาบจี้คอเจ้านายข้าใช่หรือไม่?”


ทันทีที่ทั้งสองเอี้ยวตัวว่าจะคลานกลับไม่ให้ตัวพ้นจากขอบไม้สูงก็พบกับปลายเท้าสี่ห้าคู่ที่ยืนรออยู่เบื้องหน้า  ดวงตากลมโตค่อยๆไล่จากต่ำขึ้นสูงก่อนที่ดวงตาจะเบิกโพลงตกใจอกสั่น  ชายห้าคนนี้มีอาวุธครบมือไม่ว่าจะเป็นมีดหรือปืน


ท่านจำผิดแล้ว  ชายข้างๆข้าเป็นเพียงพ่อค้าธรรมดา สหายข้าเอง


เป็นเวินหนิงที่ตอบเสียงสั่นกลับไปหาชายทั้งห้าคนนั้นพลางยิ้มร่าราวกับไม่มีอะไรให้น่ากลัวทั้งๆที่เวินหนิงนั้นหวาดบุคคลข้างหน้าจนฉี่แทบรดกางเกง


งั้นหรือแล้วเหตุใดถึงมานั่งลับๆล่อๆตรงนี้ล่ะ  งานการไม่มีทำควรกลับบ้านนอนใช่หรือไม่?”


ใช่ๆ  เป็นอย่างที่ท่านว่ามาเลย  งั้นข้ากลับสหายกลับก่อนนะเซียวจ้านแกล้งเค้นเสียงหัวเราะออกมาและแกล้งคล้องบ่าเวินหนิงให้ดูเหมือนบริสุทธิ์ใจไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น  ตอนแรกก็คิดว่ารอดแต่เดินไปไม่กี่ก้าวปกคอเสื้อเซียวจ้านก็ถูกกระชาก


แหม  แต่ข้าว่าอย่าเพิ่งกลับเลยข้าอยากพาไปให้คุณชายชุดขาวนั่นดูหน้าเสียหน่อยว่านี่ใช่ว่าที่ภรรยาของเขาหรือเปล่า  เจ้าจะไม่มาก็ได้แต่ระวังปืนในมือข้าจะลั่นไปที่เอวเจ้า


เซียวจ้านตัวกระตุกเฮือกเมื่อความเย็นที่ปลายกระบอกปืนสั้นจี้มาที่เอวคอดตัวเอง  ลำตัวผอมเพรียวเหยียดเกร็งและสั่นสะท้าน  จริงอย่างที่อี้ป๋อกำชับว่าห้ามเพ่นพ่านที่นี่  เซียวจ้านผิดเองที่ไม่เชื่อฟังและโดนลากตัวไปที่ท่าเรือสมใจอยาก


ข้าไม่คิดเลยว่าคนเก่าแก่อย่างเจ้าจะกล้าสมรู้ร่วมคิดกับคนพวกนี้  ของเถื่อนทั้งหลายและซากสัตว์ขึ้นท่าเราได้เพราะเจ้าให้ความช่วยเหลือ


คุณชายอี้ป๋อ...ขะ  ข้าผิดไปแล้วจริงๆ  ข้าขออภัยโปรดอย่าส่งข้าให้คนตรวจเมืองเลย


มือไม้ของซูเซ่อกำลังสั่นระริกพนมมือขอร้องคุณชายของตระกูลหวังผู้เป็นเจ้าของท่าเรือหวังเป่ยด้วยความหวาดกลัว  ทั้งที่เตรียมการมาดีแล้วว่าคืนนี้น่าจะย้ายของปลอดภัยและย้ายไปขึ้นท่าที่อื่นในวันพรุ่ง  แต่อี้ป๋อผู้ฉลาดสมคำร่ำลือดันตลบหลังก่อนเสียได้


เจ้าไม่มีสิทธิ์ร้องขอ!


อี้ป๋อตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธแต่ก็ยังคงใช้สายตาดุดันจ้องไปที่ซูเซ่อไม่คลาดอยู่ดี  ปลายดาบแหลมคมแทบจะถึงเนื้อคอซูเซ่ออยู่แล้ว  เขาอยากจะลงโทษคนของเขาให้รู้สำนึกและเชือดไก่ให้ลิงมันดู  คนงานด้านหลังที่ช่วยกันขนของยังไม่กล้าแม้สบตา


มันกลับไม่เป็นอย่างใจอี้ป๋อต้องการ  เขากำลังจะให้คนมัดตัวชายทั้งหมดริมท่าเรือเพื่อส่งคนตรวจเมือง  แต่ทว่า...


แล้วถ้าเป็นชายผู้นี้ข้ามีสิทธิ์ร้องขอคุณชายอี้ป๋อหรือไม่?”


เซียวจ้าน!!

 

 

 

 

ดวงตาสีนิลเบิกกว้างกับภาพเบื้องหน้าพาเอามือที่กำดาบแน่นนั้นสั่นเล็กน้อย  ยามที่ชายฉกรรจ์สามสี่คนเดินพาร่างของเซียวจ้านและเวินหนิงออกมาที่ท่าเรือ  อี้ป๋อยอมรับเลยว่ามีความหวั่นใจไม่ใช่น้อย  ยิ่งอีกฝ่ายเอาปืนจี้เอวคอดออกมาอี้ป๋อยิ่งอยู่ไม่สุข


คุณชายหลี่!


เสียงลูกน้องในเรือนตระกูลหวังตะโกนชื่อของเซียวจ้านออกมาและทำท่าจะเดินเข้ามาช่วยแต่เป็นอี้ป๋อที่ยกมือห้ามอย่างสุขุม  ท่าทีเหมือนไม่ได้เป็นทุกข์เป็นร้อนแต่ความจริงนั้นแทบปะทุดั่งลาวา  ถ้าให้ลูกน้องตัวเองเข้าไปใกล้มากกว่านี้ไม่แน่ปืนที่เอวจะลั่นใส่เซียวจ้านได้


นาทีนี้อี้ป๋อเป็นรองนัก!


อี้ป๋อ...ข้าขอโทษ


ข้าบอกให้เจ้าอยู่ที่โรงเตี๊ยม


ข้ารู้ๆ  ข้าขอโทษแล้วไงเซียวจ้านขอโทษเสียงอ่อนและมองหน้าอี้ป๋อที่ขบสันกรามแน่น  เซียวจ้านรู้ซึ้งดีเลยว่าถ้าอี้ป๋อโกรธน่ากลัวมากแค่ไหน  แถมยังดูเย็นชากว่าเดิมนั่นคือสิ่งที่ทำร้ายความรู้สึกเซียวจ้านไม่ใช่น้อย


เอ  แสดงว่าคุณชายผู้นี้มีความสำคัญกับท่านไม่ใช่น้อยนะคุณชายอี้ป๋อ  งั้นข้าพอจะต่อรองแลกคนของข้าขึ้นเรือกลับเมืองได้หรือไม่?”


ชายร่างใหญ่สูงและดำคล้ำพูดวาจาต่อรองหาได้พูดเปล่า  มือกร้านน่ารังเกียจยังลูบวนไปที่เอวคอดของเซียวจ้านไปมาทำเอาอี้ป๋อกัดฟันแน่นพร้อมดวงตาอันวาวโรจน์ดั่งเพลิงไหม้  เขาจ้องบุรุษหยาบคายนั่นอยากจะฆ่าทิ้งเสีย


ฮ่าๆๆ  เจ้านี่น่าขันนักนะ  ข้านี่หรือจะมีความสำคัญกับอี้ป๋อ  เจ้าก็เห็นว่าข้าน่ะคือบุรุษอี้ป๋อก็คือบุรุษ  เจ้าไม่คิดบ้างหรือว่าอันที่จริงแล้วข้ากับเขาไม่ถูกกันและโดนบังคับแต่งงาน?”


เซียวจ้านทำลายบรรยากาศตึงเครียดด้วยเสียงหัวเราะเย้ยหยันกับสิ่งที่ชายร่างยักษ์นี่พูดเสียจนหน้าเสียไปครู่หนึ่ง  ใบหน้าของมันฉุกคิดตามที่เซียวจ้านโน้มน้าวและยังคงฟังเสียงหัวเราะร่าของเซียวจ้านอย่างเจ็บใจ


เจ้าลองคิดดูนะว่าถ้าข้าสำคัญจริง  อี้ป๋อคงไม่ยืนเฉยฟังเจ้ามาเอ่ยต่อรองหรอก  ดังนั้นแล้วเจ้าอย่าเอาข้ามาเป็นตัวประกันเลยนะมันไร้ประโยชน์


เซียวจ้านกลัว  กลัวแทบแย่กับปืนที่จี้เอวคอดอยู่  แต่ถ้าหากเขาแสดงว่าอ่อนแอพวกมันจะยิ่งได้ใจและต่อรองอี้ป๋อให้เดือดร้อนไปมากกว่านี้  งานใหญ่จะมาเสียเพราะเซียวจ้านไม่ได้เขาคิดอย่างนั้น


เสียงหัวเราะอันเริงร่ามีหรืออี้ป๋อจะรู้ไม่ทัน  เพียงแต่ที่เงียบไปเพราะต้องการใช้ความคิดว่าจะทำอย่างไรไม่ให้เซียวจ้านบาดเจ็บและงานไม่เสีย  ซึ่งไตร่ตรองดูแล้วอี้ป๋อก็ไม่เห็นสักทาง


ถ้าเป็นอย่างที่เจ้าว่าย่อมจริงที่เก็บเจ้าไว้คงไร้ประโยชน์  ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ตายตรงนี้เสียเพราะข้าไม่ยอมให้เจ้าปากโป้งไปบอกใครแน่


ห้ะ?”


ผิดแผนไปเสียหมด  นี่ไม่ได้อยู่ในความคาดหมายของเซียวจ้านสักนิด  คราแรกที่เซียวจ้านเลือกใช้แผนนี้เพราะเห็นว่าถ้าตัวเองไร้ค่ามันคงจะโยนทิ้งไป  แต่หากความจริงเซียวจ้านลืมไปว่ามันไม่ปล่อยให้รอดชีวิตเพื่อมาทำลายพวกมันแน่นอน


เซียวจ้าน!


ลำตัวบางเกร็งสั่นไปหมดเมื่อชายที่เอาแขนรัดคอข้างหนึ่งส่วนอีกข้างกำลังเหนี่ยวไกเข้าเอวตัวเอง  เขาผิดเองที่ฝืนคำสั่งอี้ป๋อแม้ใจลึกๆจะหวังให้อี้ป๋อมาช่วย  แต่เซียวจ้านก็ไม่อยากหวังสูงเกินไป  เพราะอย่างไรเสียเขากับอี้ป๋อก็หาใช่จะญาติดีต่อกัน


เปลือกตาสีไข่หลับสนิทลงพร้อมความรู้สึกสิ้นหวัง  เขาต้องมาตายที่นี่จริงๆหรือแต่นั่นก็มีคำตอบอยู่แล้วในเมื่อหาเรื่องตายเอง  อี้ป๋อเป็นต่ออยู่มากแต่เป็นเพราะเขาคนเดียวมาทำให้เสียเรื่อง  เซียวจ้านได้ยินเสียงเวินหนิงโดนชกต่อยอยู่ด้านหลังยิ่งรู้สึกผิดจับใจ


เพราะเซียวจ้านดื้อรั้นคนอื่นเลยต้องมาเดือดร้อนไปด้วย  เขาตายไปนั่นก็สมเหตุสมผลแล้ว


แลก ข้าแลก!


เสียงตะโกนของอี้ป๋อดังเข้ามาในหูแผดลั่นทั่วท่าเรือหวังเป่ย  เซียวจ้านตกใจเบิกตาโพลงขึ้นมาจนเห็นใบหน้าของอี้ป๋อที่ยอมจำนน  ความงดงามบนใบหน้าของอี้ป๋อดังเทพปั้นสรรค์สร้างยังคงเป็นเช่นนั้น  เพียงแต่ต่างไปตรงที่นัยน์ตาอันวาวโรจน์โกรธแต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกเสียจากยอมแพ้  


เซียวจ้านส่ายใบหน้าช้าๆจ้องมองไปที่อี้ป๋อต้องการสื่อว่าอย่าเอาทุกอย่างมาแลกกับชีวิตเขา  เพียงแต่อี้ป๋อยังยืนกรานแลกคนงานของมันเพื่อให้คืนเซียวจ้านและเวินหนิงกลับมา


อี้ป๋อ...อย่า


เซียวจ้านน้ำตาเอ่อคลอพาลจะปล่อยเม็ดน้ำตาให้ร่วงหล่นเมื่ออี้ป๋อลดระดับดาบคมนั่นจากคอของซูเซ่อ  แม้ว่าซูเซ่อจะไม่ได้อยู่ในข้อต่อรองเพราะไม่ได้เป็นคนเมืองมันก็ตาม  ที่อี้ป๋อลดระดับลงมันหมายความว่าอี้ป๋อไม่คิดคดโกงวาจาที่เอ่ยไป


เรียวขาแกร่งเดินเข้าหาชายผู้กักร่างของเซียวจ้านด้วยท่อนแขนนั่นช้าๆแต่ไม่มีคำสั่งให้ลูกน้องตัวเองลดดาบลงกับคนงานเมืองเถื่อน  หากเซียวจ้านไม่ปลอดภัยอี้ป๋อก็จะไม่ไว้ใจเช่นกัน


คืนเขาให้ข้าและข้าจะคืนคนให้เจ้า


ปืนที่ว่าถูกเหน็บเก็บที่เอวท้วมของมันเพื่อเปลี่ยนเป็นมีดสั้นแหลมคมแทน  เพราะมันคงน่าสนุกไม่ใช่น้อยที่ตั้งแต่เกิดมามันได้ค้นพบจุดอ่อนของอี้ป๋อแล้ว  นั่นคือเซียวจ้านที่ส่ายใบหน้าหาอี้ป๋อไม่หยุด  ดูท่าแล้วความสัมพันธ์ของสองคนนี้ท่าจะไม่ธรรมดาจริงๆ


ข้าคงต้องขอความแน่ใจก่อน ดาบของเจ้าโยนทิ้งเสียและลูกน้องของเจ้าก็ออกห่างคนงานข้าด้วย


ย่อมได้หากเจ้าเอามีดออกจากคอเซียวจ้าน


มันหัวเราะในลำคอดังลั่นและพยักหน้าตกลงตามที่อี้ป๋อเจรจา  เวลาคับขันเพียงนี้อี้ป๋อนับว่ามีสติทุกประการ  เขานิ่งและสุขุมแทบจะไม่แสดงอาการทางใบหน้าออกมาเลย  แต่เซียวจ้านกลับรับรู้ได้ถึงความร้อนใจเบื้องลึกของความรู้สึกของอี้ป๋อ


ดวงตาสีนิลจ้องไปที่ใบหน้าของเซียวจ้านจากวาวโรจน์แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนราวกับต้องการปลอบใจว่าเจ้าจะไม่เป็นอะไรตราบใดที่มีข้าอยู่ตรงนี้  เซียวจ้านรับรู้ถึงมันและส่งยิ้มบางเบาก่อนที่อี้ป๋อจะมองไปทางเวินหนิงด้านหลัง  เวินหนิงพยักหน้าราวกับรู้ใจอะไรสักอย่างแม้แต่เซียวจ้านยังไม่เข้าใจ


...พรึ่บ!...


ยามที่มันกำลังเก็บมีดสั้นลงเอวอี้ป๋อโถมร่างตัวเองก้าวประชิดตัวของมันและคว้าเอาปืนเหน็บเอวล่อตานั่นไว้ในมือเพียงชั่ววินาที  ไกที่เหนี่ยวลงมาครึ่งหนึ่งอี้ป๋อทำเวลาอันแสนสั้นนั้นกดลงล่างสุดและสอดนิ้วยิงไปที่ต้นขาของชายหยาบกร้าน


อ้าก!!


ร่างชายสูงใหญ่ดำคล้ำคุกเข่าลงไปกับพื้นแหกปากร้องลั่นและเอามือกุมแผลที่ขาหลังจากโดนยิงถากๆแต่สร้างเลือดไม่ใช่น้อย  เซียวจ้านอาศัยจังหวะนี้สะบัดตัวถีบร่างของมันนอนลงกับพื้นแล้ววิ่งเข้าหาอี้ป๋อทันที 


มือซ้ายอันแข็งแกร่งตวัดโอบร่างของเซียวจ้านเข้าข้างกายแนบชิดและยกปืนขนานกับพื้นตั้งท่ารอหากใครคิดทำร้ายคนของตระกูลหวังอีก  เวินหนิงเห็นท่าทีพวกมันวิ่งไปดูชายถูกยิงก็สวนหมัดใส่คนที่จับกุมตัวไว้แล้ววิ่งมาทางอี้ป๋อเช่นกัน


เจ้า...เป็นอะไรหรือไม่?”


ไม่เลยอี้ป๋อ  ข้าไม่เป็นอะไร


เซียวจ้านตอบกลับอี้ป๋อที่ส่งเสียงทุ้มถามข้างๆ  ใบหน้าชุ่มไปด้วยเหงื่อและความตระหนกส่ายหน้าเบาๆไปยังอี้ป๋อแต่ทว่าร่างทั้งร่างที่มือหนาประคองอยู่สั่นระริกจนคิดว่าถ้าอี้ป๋อไม่กอดแนบข้างกายเซียวจ้านได้ล้มลงแน่  ผู้ชายที่รักแต่เที่ยวเล่นไม่เคยพบเจอเรื่องพวกนี้คงยากจะทำใจให้แข็งแกร่ง


มีข้า...เจ้าจะไม่เป็นอะไร


อี้ป๋อพูดออกมาแต่หาได้มองใบหน้าของเซียวจ้านไม่  แปลกที่ไม่ได้มองแต่เซียวจ้านกลับรู้สึกชุ่มไปทั่วหัวใจและรับรู้ได้ว่าคำพูดพวกนั้นเชื่อถือได้แน่นอน  มีอี้ป๋อเซียวจ้านจะปลอดภัย  เซียวจ้านเชื่อแบบนั้น


ขอบคุณและขอโทษนะอี้ป๋อ

 

โรงเตี๊ยมที่เดิมที่อี้ป๋อและเซียวจ้านมากินข้าวเมื่อยามเซินเป็นที่พักแรมในราตรีนี้หลังจากส่งพวกคนงานต่างเมืองที่ลักลอบเอาซากสัตว์ให้คนตรวจเมืองได้แล้ว  ซูเซ่อถูกอี้ป๋อไล่ออกและให้คนตรวจเมืองขังคุกอย่างไม่ไยดี คนทำผิดอี้ป๋อไม่คิดจะเลี้ยง


อี้ป๋อ  วันนี้วุ่นวายไปหมดแต่เจ้ายังนิ่งได้  เกิดเรื่องแบบนี้ประจำหรือ?”


เซียวจ้านที่นั่งดื่มน้ำตรงกลางห้องนอนระหว่างคั่นกลางเตียงไม้สองเตียงที่ตั้งตรงข้ามกัน  โชคยังดีที่มีห้องสองเตียงให้อี้ป๋อและเซียวจ้านได้หลับนอน  ไม่เยี่ยงนั้นชายสองคนมานอนร่วมเตียงเดียวกันคงแปลกไม่น่ามอง


ไม่เคย  เรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดอี้ป๋อส่ายหน้าและจ้องมองพูดมาที่เซียวจ้านน้ำเสียงราบเรียบยิ่งพาเอาเซียวจ้านยิ่งสงสัยเข้าไปกันใหญ่ว่าเหตุใดเรื่องไม่เคยเกิดแต่อี้ป๋อกลับไม่กระวนกระวายใจบ้างเลย


แล้วทำไมเจ้ายังนิ่งเฉย  ข้าหมายถึงเจ้าไม่มีอารมณ์โกรธหรือตกใจบ้างหรือ  ทำนองว่าเครียดก็ได้  เอ...เจ้านี่ช่างด้านชาจริง


ใครว่าข้าไม่มี  เจ้านี่ช่างโง่และขี้ลืมจริงๆ!


เซียวจ้านอ้าปากออกมาพ่นลมหายใจเฮือกใหญ่ผ่านโพรงจมูก  เซียวจ้านแค่ว่าเล่นเหตุใดอี้ป๋อต้องโกรธเคืองกันด้วย  ร่างบางแค่อยากทำให้อี้ป๋ออารมณ์ดีขึ้นมาจากเรื่องเมื่อครู่และไฉนโดนด่าว่าโง่และขี้ลืม เซียวจ้านใช้สายตาจ้องอาฆาตไปที่อี้ป๋อและนึกว่าเขาไปลืมอะไรตรงไหนกัน


หรือว่า...


เซียวจ้านใช้นิ้วปัดปลายจมูกตัวเองสองสามครั้งและคิดไปถึงเหตุการณ์ที่ตัวเองถูกชายร่างโตกักคอเอาไว้และใช้มีดจี้มายังคอเพื่อใช้เขาเป็นตัวประกัน  นาทีนั้นเซียวจ้านตระหนกนักไม่ทันเห็นสีหน้าอี้ป๋อ  แต่ด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองที่เขาไม่ค่อยได้ยินหูทำให้จำสีหน้าครู่หนึ่งได้


อี้ป๋อแสดงสีหน้าโกรธและเป็นห่วงเซียวจ้านอย่างเห็นได้ชัด  สันกรามที่ขบแน่นและหายใจเข้าถี่ๆอย่างใจร้อน  ทำไมเซียวจ้านถึงหลงลืมไปได้กันนะ  แต่อาการที่ว่า...เซียวจ้านต้องสำคัญกับอี้ป๋อขนาดไหนกันที่ทำให้คนไร้ความรู้สึกกระวนกระวายไม่เป็นตัวเองได้


หึ  คิดไม่ออกก็ไม่ต้องคิด


ขอโทษนะข้าคิดไม่ออก


เซียวจ้านโกหก  ริมฝีปากบางขบเม้มเข้าหากันเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ได้ใบหน้าก็เห่อร้อนประกอบด้วยหัวใจเต้นกระหน่ำดังกลองตี  เพียงแต่เซียวจ้านไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองไปว่าอี้ป๋อให้ความสำคัญกับตัวเอง  ร่างที่นั่งหัวเราะแห้งๆใส่
อี้ป๋อกำลังส่ายหน้านั่นแค่ไม่อยากเผยออกไป  ไม่อยากถามว่าทำไมต้องห่วงตัวเองขนาดนี้ 


เซียวจ้านไม่อยากถาม  ไม่อยากรับรู้ความจริงเพราะหากความจริงเป็นอย่างที่เซียวจ้านคิด  เซียวจ้านนั้นกลัวเหลือเกินว่าจะถลำลึกลงไป


นั่นเจ้าจะไปที่ไหน?” เซียวจ้านคิดว่าอยู่ตรงนี้แล้วมันรู้สึกแปลกๆพิกล หัวใจเต้นกระส่ำทุกครั้งที่ย้อนคิดถึงเหตุการณ์วันนี้ก็ว่าจะเดินไปข้างล่างเสียหน่อย  แต่ลุกขึ้นยืนเดินไม่กี่ก้าวอี้ป๋อก็ร้องทัก


ข้าก็จะไปทำแผลให้เวินหนิงน่ะสิ  เขาบาดเจ็บนะ


ทีกับข้าบาดเจ็บเจ้ากลับไม่เหลียวแล ดูสิข้าเจ็บเอวชะมัด


ดวงตากลมโตของเซียวจ้านเบิกกว้างขึ้นเมื่อได้ยินเสียงโอดโอยของอี้ป๋อและเอามือไปกุมเอวซ้ายแน่น  คนอย่างอี้ป๋อไม่มีทางล้อเล่นกับเขาแน่  เซียวจ้านหนอเซียวจ้านเจ้ามันคนลืมบุญคุณ  อย่างน้อยอี้ป๋อก็ช่วยชีวิตตัวเองไว้เหตุใดถึงเป็นห่วงคนอื่นเสียเล่า


เจ้า...เจ็บมากหรือไม่หรือว่าเจ้าโดนแทง  ไม่ได้การละเดี๋ยวข้าไปขอไพรจากเจ้าของโรงเตี๊ยมก่อน


เซียวจ้านเอามือมาทำท่าจะจับก็กลัวโดนแผลอี้ป๋อเลยชักเข้าชักออกเป็นกระต่ายตื่นตูมก่อนจะทำหน้าเหลอหลาวิ่งลงไปชั้นล่างทันที  ระหว่างทางเซียวจ้านเห็นเวินหนิงนั่งนิ่งให้คนงานบ้านอี้ป๋อทำแผลให้แล้วอย่างน้อยก็ไม่น่าเป็นห่วง


จะมีก็แต่คนที่บ่นเจ็บเมื่อครู่นั่นแหละ  เซียวจ้านจึงต้องรีบคว้าตะกร้ายาในมือเถ้าแก่โรงเตี๊ยมเอาไว้และวิ่งขึ้นบันไดไป


อี้ป๋อ  ข้ามาแล้ว ไหนเจ้าถอดเสื้อให้ข้าดูแผลเจ้าหน่อยได้หรือไม่?”


ถอด...ถอดอะไร?”


ก็ถอดเสื้อไง ไม่อย่างนั้นข้าจะเห็นแผลเจ้าหรือ? มา!  ข้ารู้เจ้าไม่ถนัดข้าเปลื้องให้


เป็นอี้ป๋อที่เบิกตากว้างมองการกระทำอันรวดเร็วของเซียวจ้านที่ใช้มือปลดผ้าคาดเอวเขาออกพร้อมแหวกเสื้อชั้นนอกและชั้นในจนเห็นเนื้อกายกำยำราวกับคนดูแลสุขภาพสม่ำเสมอ  นี่ไม่ใช่คราแรกที่เซียวจ้านเห็นแต่เหตุใดมือถึงต้องชะงักตาต้องไม่กล้ามองด้วยนะ


ไม่ๆ  เซียวจ้านต้องไม่หวั่นไหวกับหุ่นชายเหมือนกัน  คิดได้อย่างนั้นเซียวจ้านก็สะบัดหน้าเบาๆสองสามครั้งแล้วถลกเสื้อให้เห็นถึงเอวซ้ายของอี้ป๋อ


ไหนล่ะแผลข้าไม่เห็นว่าเจ้าจะมีแผลอันใด


เซียวจ้านทั้งก้มทั้งคลำหาแผลตรงเอวอี้ป๋อซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่ก็ไม่เห็นมีแม้แต่ร่องรอยบาดเจ็บไม่  คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแล้วเงยหน้ามองอี้ป๋ออย่างนึกตำหนิ


นี่เจ้าหลอกข้าหรือเดี๋ยวนี้เป็นคนพูดปด?”


ใคร  ใครว่า  ขะ  ข้าพูดปด  นี่เจ้าไม่เห็นแผลใช่ว่าข้าไม่เจ็บ  ตอนเจ้าพิงแนบข้างเอวข้าเจ้าเผลอเอาข้อศอกกระแทก  มันเจ็บด้านใน


อี้ป๋อหันหน้าไปอีกทางพร้อมตอบคำถามด้วยน้ำเสียงสั่นๆจนตะกุกตะกักไปหมด  แต่เซียวจ้านคือเซียวจ้านไม่ได้แคลงใจกับน้ำเสียงของอี้ป๋อแต่กลับหวนคิดไปตอนที่อี้ป๋อพยุงร่างตัวเองแนบเอวเอาไว้  คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกว่าเผลอไปกระแทกตอนไหน


แต่อาจเผลอไปก็ได้  คนอย่างอี้ป๋อคงไม่โกหกเซียวจ้านหรอก


ข้าไม่ได้ตั้งใจ  มาข้าขอดูหน่อย


อี้ป๋อยอมเอียงกายด้านซ้ายให้เซียวจ้านจับๆคลำๆดูแผลที่ไม่ขึ้นแม้แต่ฟกช้ำ  คนคิดแง่ดีก็ได้แต่คิดว่ามันอาจจะบวมช้ำได้เลยเอาถุงประคบห่อไพรย้ำไปที่เอวซ้ายของอี้ป๋อนานนับนาที  เสียงลมหายใจบางเบาของอี้ป๋อพ่นออกและเข้าอย่างไม่เป็นจังหวะยามที่ก้มหน้ามองเซียวจ้านนั่งข้างๆและประคบยาให้


ริมฝีปากที่เรียบตึงตั้งแต่เกิดค่อยๆกระตุกยิ้มขึ้นมาช้าๆและเฝ้ามองคนที่นั่งซื่อทำแผลให้เขาซึ่งไม่ได้รู้สึกเจ็บเลยแม้แต่น้อย  อี้ป๋อยังนั่งยิ้มมองลูกประคบยกขึ้นย้ำด้านบนซี่โครงด้านล่างขอบเอวและหยุดสายตาไปที่แพขนตางอน  จมูกรั้นคนดื้อและริมฝีปากชมพูอ่อนที่เม้มเข้าหากัน


...อึก...


ก้อนน้ำลายอันเหนียวข้นกลืนลงคออย่างยากลำบากเมื่อเซียวจ้านทำปากยู่ขัดใจที่ต้องมาทำอะไรแบบนี้แต่หารู้ไม่ว่ามันช่างละสายตาไม่ได้เลย


เซียวจ้าน  ข้าว่าข้ามีวิธีให้ข้าหายปวดหายเจ็บ


หือวิธีใด...อืม


นิ้วชี้เรียวแกร่งใช้เชยคางมนขึ้นมาจากเอวตัวเองโดยที่เซียวจ้านยังไม่ทันถามจบด้วยซ้ำ  ความอุ่นพลันแทรกซึมมาที่กลีบปากเรียวของเซียวจ้านเสียจนดวงตารีเบิกกว้างและกดสายตาตัวเองจ้องมองไปยังกลีบปากหยักที่จู่ๆก็ฉกชิมความชมพูนุ่มต่อหน้าต่อตา


เครื่องหน้าของอี้ป๋อที่ว่าหล่อสมคำร่ำลือใกล้ชิดเพียงปลายจมูกของเซียวจ้าน  จมูกโด่งแนบเอียงไปกับจมูกรั้นและแพขนตาสั้นที่ปรกเปลือกตายามข่มตาหลับบดเบียดริมฝีปากเข้าหาแต่ไร้การล่วงล้ำเข้าไปด้านใน  เซียวจ้านยอมรับว่ามึนงงตกใจไปหมดที่อี้ป๋อคว้าเขาไปจูบไร้เอ่ยกล่าวเยี่ยงนี้


อื้อ!เซียวจ้านประท้วงในลำคอก่อนจะใช้มือดันอกอี้ป๋อให้ผละจูบตัวเองเสียตอนนี้  อี้ป๋อลืมตาขึ้นช้าๆแล้วค่อยๆผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่งพาเอาเซียวจ้านผู้เห็นทุกอย่างหน้าร้อนวูบวาบไปหมด


เหตุใดอี้ป๋อช่างไร้ยางอายเยี่ยงนี้กันนะ  ลักจูบเขาซึ่งๆหน้ายังทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก 


นี่เจ้ามาจูบข้าทำไมข้าไปทำอะไรให้เจ้า!


“...”


อย่าเงียบแบบนี้นะอี้ป๋อ  เจ้ามาจูบข้าทำไม?” อี้ป๋อเอนหน้าไปอีกทางและจัดแจงเสื้อผ้าตัวเองให้เข้าที่ก่อนจะจบด้วยรั้งผ้าคาดเอวให้ตรึงแน่นกับร่างกายกำยำ  เมื่อเสื้อผ้ากลับมาเป็นปกติจึงหยัดกายขึ้นยืนไม่สนใจคำถามอะไรที่เซียวจ้านโวยวายสักนิด


นั่นเจ้าจะไปไหนอี้ป๋อ  นี่!  คุณชายอี้ป๋อมาจูบข้าทำไม?”


ยา  ข้าแค่กินยา


ยา?


ริมฝีปากของเซียวจ้านเป็นยาไปเสียเมื่อไหร่กัน  สิ่งที่อยู่ในมือเซียวจ้านต่างหากลูกประคบคือยาไม่ใช่ปากสิ  ไม่ยุติธรรมที่สุดเรื่องนี้เซียวจ้านไม่ยอมให้อี้ป๋อเดินหนีไปที่เตียงง่ายๆหรอกนะ  เป็นใครกันถึงคิดจะจูบก็จูบคิดจะนอนก็นอน!


ยาอะไรกัน  ปากข้าไม่ใช่ยานะอี้ป๋อ  เจ้ามาลวนลามข้าเยี่ยงนี้มันไม่ถูก  เราสองคนมิได้เป็นอะไรกัน


แน่ใจหรือ?” 


อี้ป๋อนั่งลงที่ริมเตียงตัวเองก่อนจะเงยหน้าถามเซียวจ้านด้วยใบหน้าอันนิ่งไร้ความรู้สึกแต่น้ำเสียงคนโง่ยังดูออกเลยว่ากำลังเย้ยหยันถึงเหตุการณ์ที่ทั้งสองได้เสียกันมาสองครั้งสองครา


นะ  นี่เจ้าใช้เรื่องนั้นมาย้ำข้าอีกแล้วหรือได้กันใช่ว่าจะเป็นผัวเมียกันเสียหน่อย


สำหรับข้าได้กันแล้ว...เจ้าก็คือเมียของข้า


ให้ตายสิหวังอี้ป๋อเป็นคนแบบนี้ไปเสียเมื่อไหร่  ปากช่างด้านนักกล้าพูดออกมาหน้าตายเยี่ยงนี้ได้อย่างไรกัน  คำก็ผัวสองคำก็เมียไม่ขัดเขินบ้างหรือ  ผิดกับเซียวจ้านที่ถลึงตาโตผลักอี้ป๋อลงนอนกับเตียงอย่างแรงและชี้นิ้วใส่หน้าแต่ก็เถียงไม่ออก


โอ้ย!


อี้ป๋อ!” 


ช่างขี้ลืมนักเซียวจ้านได้แต่ตีหัวตัวเอง  รู้ทั้งรู้ว่าอี้ป๋อเจ็บเอวอยู่ยังผลักไปเต็มแรงขนาดนั้นไม่แปลกที่อีกฝ่ายจะร้องโอดโอยออกมาจนเซียวจ้านต้องรีบเข้าไปพยุงด้วยความรู้สึกผิด


ข้าขอโทษ  ข้าลืมไปว่าเจ้าเจ็บเอว  เจ้าเป็นอันใด...เห?”


อีกแล้ว  ไม่ทันที่เซียวจ้านจะได้ถามอาการให้จบคำร่างทั้งร่างก็ถูกอี้ป๋อกระชากลงทับร่างกายแกร่ง  ครั้นจะลุกหนีเซียวจ้านก็ไร้ทางเมื่ออี้ป๋อใช้แขนทั้งสองข้างรั้งเอวคอดเอาไว้ให้นอนทับอยู่อย่างนั้น


อี้ป๋อ  เจ้าประสาทกลับหรือทำอะไรของเจ้า  ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะเจ้าให้ข้านอนทับเจ้าทำไม  ปล่อย!


ฟังข้า...เรื่องวันนี้ที่เจ้าก่อจงจำไว้ว่าอย่าทำอีก  เข้าใจหรือไม่?” 


เสียงทุ้มราบเรียบโพล่งถามคนละเรื่องกับที่เซียวจ้านร้องขอไม่  แม้ว่าเซียวจ้านจะยังคงดื้อด้านจะลุกจากร่างอี้ป๋อเท่าใดก็ตามแต่เมื่อได้ยินน้ำเสียงจริงจังร่างทั้งร่างก็หยุดนิ่งอย่างคนสำนึกผิด


ข้าจะจำให้ขึ้นใจ  ขอโทษอีกครั้งเพราะมันทำให้เจ้าเดือดร้อน  เจ้ากลัวว่าเจ้าจะเดือดร้อนข้าเข้าใจแล้ว


หาใช่ข้ากลัวเดือดร้อน  แต่ข้ากลัวว่าถ้าตรงนั้นไม่มีข้า...ใครจะปกป้องเจ้า


อะ  อี้ป๋อ...


ลมพัดผ่านเพียงแผ่วเบากลับนิ่งสงบ  ดอกเหมยฮวาที่เคยสั่นตามแรงลมพาหยุดนิ่ง มีเพียงเสียงจักจั่นเรไรที่ส่งเสียงร้องขับขานอยู่ด้านนอกเท่านั้น  ความดังของเสียงช่างน้อยนิดเหลือเกินที่ไม่อาจปิดบังเสียงเต้นของหัวใจใครสักคนในห้องได้


แยกไม่ออกว่าเสียงหัวใจอันเต้นกระส่ำนี้เป็นของผู้ใดกันแน่


อย่าทำให้ข้าเป็นห่วงเจ้าอีกเลยนะเซียวจ้าน


อี้ป๋อพูดออกมาเบาแทบกระซิบก่อนจะปิดเปลือกตาตัวเองหลับสนิทแต่แรงที่มือยังคงรั้งเอวคอดตรึงบนร่างไม่ให้เคลื่อนกายหนีไปไหน  ไม่รู้ว่าเพราะแรงรั้งของอี้ป๋อหรือเพราะอะไรที่ทำให้เซียวจ้านไม่สามารถดิ้นหนีจากร่างอี้ป๋อได้  รู้ตัวอีกทีก็หลับตานอนทับร่างของอี้ป๋อเสียทั้งคืน


ไร้ผ้าห่ม  ไร้ไฟผิง  แต่สองร่างกลับรู้สึกอบอุ่นอย่างไม่เคยรู้สึกมาก่อน



100%

#ม่านวิวาห์อลเวง 

 


เปิดรอบรีปริ้นท์แล้ว!!

PRE - VIEW  ม่านวิวาห์อลเวง [Chaotic wedding] #ป๋อจ้าน MPREG FIC AUTHOR : SNOOKY







ลิ้งค์สั่งซื้อ   คลิกที่นี่
วันนี้ - 15 พฤษภาคม 63
ราคาเล่มละ 320 บาท ส่ง 40/70


หรือแบบ E-BOOK


นักอ่านสามารถซื้อ #ม่านวิวาห์อลเวง แบบอีบุ๊คได้ที่  คลิกที่นี่

ศึกษาวิธีการซื้อได้ที่  คลิกที่นี่

หรือสามารถติดต่อสอบถามผ่านแอคทวิตเตอร์ @porzhan



 


ฝากติดตามและเป็นกำลังใจผ่าน #ม่านวิวาห์อลเวง ด้วยนะคะ


ช่องทางการติดตามการอัพเดตแฟนฟิค

TWITTER : @porzhan

AUTHOR : SNOOKY

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.434K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,419 ความคิดเห็น

  1. #2324 My love markbam (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มกราคม 2563 / 00:53
    ก็หนูดื้ออ่ะจ้าน
    #2,324
    0
  2. #2194 nokmalody (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2562 / 22:11
    ป๋อจัดให้หนักๆเลย ซนดีนัก จ้านจ้าน
    #2,194
    0
  3. #2184 Lazy_g (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2562 / 10:52
    อี้ป๋อใจเย็นๆๆๆ โอ๊ยยย หึงแรงมาก แง สงสารทั้งคู่ อี้ป๋อก็รักเขาไปแล้ว
    #2,184
    0
  4. #1940 ^^นูน่าหัวสีชมพู^^ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 22:35
    เป็นแซ่บมากบอกเลย ปล.ป๋ออย่ารุนแรงกับจ้านนักหนา 5555
    #1,940
    0
  5. #1903 ChonladaDao (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 14:26
    ป๋อใจเย็นก่อนป๋อ
    #1,903
    0
  6. #1771 มือใหม่>-^ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 19:21

    ถ้าเรื่องนี้ตีพิมพ์เป็นเล่มดิฉันจะพร้อมเปย์!!!ค่าาาาาา พูดแล้วก็..เก็บตังค์ไว้รอดีกว่าาาา เพือตีพิมพ์เป็นเล่มจริงๆ^^

    #1,771
    0
  7. #1725 pondww♥ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 20:00
    อาจ้านลูกกกก อยากโอ๋อ่ะ เข้าใจความรู้สึกน้องนะว่าน้องเสียใจ เพราะเป็นคนรักอิสระขนาดนั้นอ่ะ มากอดๆนะคับ

    ปล.อี้ป๋ออย่าแกล้งน้องแรงนะ
    #1,725
    0
  8. #1453 BNINE (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 10:49
    ไม่น่าเลยจ้าน
    #1,453
    0
  9. #1212 Area6104 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 09:22
    ก็หาเรื่องใส่ตัวเองหนาาา ใครจะช่วยเจ้าได้ล่ะ เจ้าตัวดื้อ!!!
    #1,212
    0
  10. #1088 pppppp_l (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 00:57
    ใจเย็นกันนะคะฮือ
    #1,088
    0
  11. #1008 minnnnions (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 12:42
    ป๋อหึงจัด ฆ่าได้ฆ่า เมียข้าใครอย่าแตะ
    #1,008
    0
  12. #994 BAIMONQ23456789 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 03:03
    น้องก็ประชดเกินไป พี่ก็หึงโหดเกิ้นน
    #994
    0
  13. #944 นับสาม (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 09:49
    มีเราคิดอยู่คนเดียวมั้ยอ่ะว่าทุกคนทำกับเซียวจ้านเกินไป บังคับแต่งงานว่าแย่แล้วยังแบบมอมยาเพื่อให้ป๋อกับจ้านได้กัน แอบสงสารน้องเหมือนกันอ่ะ น้องดูทำไรกับชีวิตตัวเองไม่ได้เลย 55555
    #944
    1
    • #944-1 Prince The Killer(จากตอนที่ 11)
      18 ตุลาคม 2562 / 13:52
      เห็นด้วยค่า

      คือจะบอกว่าจ้านดื้นไม่ได้นะ คือทุกคนบังคับจ้านหมดเลยอ่ะ เห็นว่าดีงู้นงี้ก็เอาความคิดตัวเองเป็นหลักเหมือนกันปะ

      ถ้าเราเป็นจ้านเราก็ไม่ยอมอ่ะ
      #944-1
  14. #921 toto (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 04:47

    ป๋อหึงโหดแท้เหลา จ้านจ้านหนูทำตัวเองนะลูก

    #921
    0
  15. #906 BeMine_ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 22:58
    จ้านลูกกกกกกกก ทั้นโกรธแร้นนนนนนน
    #906
    0
  16. #879 rainbow0202 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 20:59
    พร้อมเปย์มาก
    #879
    0
  17. #859 hitsukaya2012 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 02:24
    พร้อมซื้อเลยค่ะ
    #859
    0
  18. #837 Wrn Js (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 13:31
    เราซื้อค่ะ เปิดพรีเลย ฮือออพอเข้าใจทั้งคู่นะทุกอย่างมันเร็วไปหมด เป็นอี้ป๋อที่รู้ตัวก่อน
    #837
    0
  19. #781 W. YM (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 05:15
    อี้ป๋อสติหลุดแน้ววววว แต่แอบเปนเขินๆ แงงงงงงงงง
    #781
    0
  20. #780 BBCEXOFAN (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 03:44

    แงงงงง แม่จะโดนพ่อทำโทษแย้ววว
    เปิดก็พร้อมอุดหนุนค่าาา
    #780
    0
  21. #779 beerangel (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 02:29
    ซื้อค่ะ
    #779
    0
  22. #778 FirstAugust (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 02:01
    เตรียมทิชชู เงินพร้อมโอน
    #778
    0
  23. #777 nuneny_NJ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 00:14
    เกียมทิชชู่เช็ดน้ำตาหรือเลือดดี
    #777
    0
  24. #776 Mmm_bbb (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 23:54
    เก็บเงินรอค้า
    #776
    0
  25. #775 WangYiBo_85 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 23:03
    นั่งมองเงินในบัญชีตัวเองเเล้วโคตรตลก ฮ่า ฮ่า
    #775
    0