ขายอีบุ๊ค [JACKJAE] FAKE BOYFRIEND #แฟนกำมะลอจจ FT.MARKBAM [MPREG] AUTHOR: SNOOKY

ตอนที่ 17 : [Rewrite] เตรียมเป็นสะใภ้หวังเต็มตัว 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,093
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 197 ครั้ง
    12 ต.ค. 62

...ก๊อกๆๆ...


เสียงเคาะประตูดังขึ้นจากมือเล็กที่วันนี้ไม่ได้ไปเรียนภาคบ่ายเพราะเพิ่งกลับมาจากโรงพยาบาล  และมันก็คงไม่ทันเข้าคลาสภายในสามสิบนาทีแน่ๆ เขาเลยตัดสินใจลาเรียน


และตอนนี้แบมแบมก็เคาะประตูนานกว่าที่จะรอได้แล้ว


“คุณมาร์คครับ  ผมเอาข้าวต้มมาให้ช่วยเปิดประตูให้ทีนะครับ”


เขาตะโกนพูดอยู่หน้าห้องหวังว่าคุณมาร์คจะมาเปิดให้สักหน่อยเพราะถาดข้าวต้มมันหนักจะตาย


“คุณมาร์ค”


แบมแบมเริ่มไม่สู้ดีแล้วเพราะยืนรอตะโกนเรียกก็ไม่มีใครเปิดประตูให้เลย  หรือว่า!


“แย่ละ!


แบมแบมคิดได้ว่ามาร์คอาจอักเสบที่มือพาลป่วยเลยรีบวางถาดอาหารและวิ่งเข้าห้องทำงานมาร์คเพื่อหยิบกุญแจสำรองไขเข้าไป


“คุณมาร์ค...”


ตรงกันข้ามกับสิ่งที่แบมแบมคิดเพราะมาร์คไม่ได้เป็นอะไรเพียงแค่นั่งหันหลังตรงปลายเตียงพร้อมหูฟังเสียบที่หูเท่านั้น  อย่างนี้สินะเขาเรียกเท่าไหร่ก็ไม่ได้ยิน


“คะ...”


ร่างเล็กกำลังเผยอปากเรียกชายตรงหน้าแต่พอเดินเข้าไปใกล้ๆ กลับพูดไม่ออก  ผู้ชายที่ลากเขามาข่มเหงที่นี่แม้ว่าจะเลี้ยงดูปูเสื่ออย่างดีก็ตามกำลังร้องไห้


มือบางยื่นไปปาดน้ำตาให้มาร์คช้าๆ จนเจ้าตัวสะดุ้งหันมองคนมาเยือนที่เขาไม่รู้เนื้อรู้ตัวเลยด้วยซ้ำไป


“นายเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ทำไมฉันไม่ได้ยิน”


“สักพักแล้วครับว่าจะเอาข้าวมาให้  นี่คุณ”


“อะไร?”


มาร์คถามเสียงเบาเมื่อแบมแบมมีเรื่องจะถามเขา  มาร์คน่ะเปลี่ยนไปราวกับคนละคน  นิ่งเฉยและไม่ได้ร้ายกับแบมแบมอีกเลย  ดังนั้นมันก็ไม่ผิดถ้าแบมแบมจะคิดว่าเรื่องที่เขาเจอมาน่าจะหนักอยู่


มันเป็นเรื่องของพี่ชายแบมแบม  ซึ่งเขาควรได้รู้สิ


“เกิดอะไรขึ้นระหว่างคุณกับพี่ชายของผม  พี่ไปทำไรให้คุณ?”


“มันไม่ใช่เรื่องของเด็ก  ไหนล่ะข้าวฉันหิวแล้ว”


คำก็เด็ก  สองคำก็เด็ก  แต่ถ้าคิดแบบที่มาร์คคิดแล้วน่ะ  เขาแค่ไม่อยากให้แบมแบมรู้ว่าพี่ชายของตัวเองแปลกประหลาดหรอก  อยากจะใจร้ายบอกแต่ก็อยากให้เจ้าตัวรู้จากปากพี่ชายเอง


“ไม่บอกก็ไม่ต้องกินครับ  นี่คุณ  ถ้าคุณไม่บอกผมจะช่วยยังไงให้คุณหายล่ะ”


“อยู่ตรงนี้กับฉันก่อนก็พอ”


มาร์คไม่ได้พูดอะไรต่อเพียงแค่ดึงแบมแบมมานั่งตักก่อนจะใช้คางของตัวเองเกยไปที่บ่าน้อยๆ ของคนข้างหน้าทำเอาแบมแบมนั่งตัวลีบไปหมด


“คุณ...”


“ขอสักพักเถอะนะ  พอได้ทำแบบนี้ก็ดีขึ้นมาหน่อย”


คร้านจะให้แบมแบมหาข้ออ้างหลีกหนีสัญญาณอันตรายหัวใจเต้นเร็วนี้ก็คงทำไม่ได้อีกแล้วล่ะ  เพราะท่อนแขนหนากำลังโอบกอดเขาและผสานมือแกร่งตัวเองไว้กับมือของแบมแบมเอาไว้


ผิดไหมนะที่แบมแบมกลับรู้สึกดีและแอบหวังลึกๆ ว่าถ้ามาร์คอ่อนโยนกับเขาไปนานๆ ก็คงจะดีไม่น้อย


“พรุ่งนี้ไปเดินสวนสาธารณะกันไหมครับ  มันอยู่แถวนี้เอง”


“เอาสิเผื่อว่าบรรยากาศข้างนอกจะทำให้ฉันดีขึ้น”


เสียงทุ้มดังข้างหูของแบมแบมทำเอาใจสั่นไปหมด  เสียงอ่อนนุ่มที่เขาเพิ่งได้ยินจากปากของมาร์ค  อยากฟังอีกจัง

 



“เตรียมของครบแล้วนะครับ  คุณมาร์คเสร็จหรือยัง?”


แบมแบมขานเรียกมาร์คจากห้องครัวแต่ก็ยังไม่มีวี่แววจะออกมาสักทีจนต้องทิ้งกล่องอาหารที่ทำเอาไว้ไปดูสักหน่อย


“เสร็จแล้ว  ฉันแค่ไม่มั่นใจว่าเสื้อยืดกางเกงยีนส์มันใส่แล้วจะหล่อไหมน่ะ  นายจะรีบไปไหน?”


“คุณมาร์คอยากไปแดดร้อนๆ หรือไงกัน?”


“นี่  เดี๋ยวนี้เถียงเก่งนะ”


แบมแบมยักไหล่เล็กน้อยก่อนจะเดินไปคว้าถุงที่ใส่ของว่างเตรียมเอาไว้  บรรยากาศเช้าๆ เนี่ยแหละเหมาะกับการเดินเล่นที่สุด


“คุณมาร์คจะให้เราตามไปไหมครับ?”


มาร์คทำเพียงส่ายหน้าเบาๆ กับลูกน้องของเขา  วันนี้อยากจะลองวิธีของแบมแบมดูสักครั้งว่าการไปเดินเล่นสบายๆ มันจะเป็นยังไง  มันจะเยียวยาความบอบช้ำได้ไหม


“คุณมาร์ครีบเดินสิครับ  หรือว่าเจ็บมืออยู่?”


“เปล่า  นายนี่เอเนอร์จี้สูงจังนะเดินเร็วเหมือนใครหาย”


“ก็ผมไม่เคยมาเดินเล่นแบบนี้นี่ครับ  ตั้งแต่มาบ้านของคุณผมก็มีหน้าที่เดียวคือเอาใจคุณ  ผมจะดีใจบ้างไม่ได้เหรอ?”


แบมแบมหันมายิ้มเศร้าใส่มาร์คและหันหน้าเดินไปที่สวนสาธารณะต่อ  ใช่  แบมแบมโดนลากมาที่นี่  โดนขู่บังคับทุกอย่างเพียงทำหน้าที่บนเตียง  หาอาหาร  ทำทุกอย่างที่มาร์คต้องการ


ผิดเหรอที่เขาจะมีความสุขตอนมาร์คอกหักจนเปลี่ยนเป็นมนุษย์ใจดีกับเขาบ้าง


“แบมแบม  เอ่อ  เดินรอกันบ้างสิ”


ตัวเล็กสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อจู่ๆ มาร์คก็เดินมาประชิดตัวเขาซะแล้ว  อารมณ์น้อยอกน้อยใจยังมีอยู่เต็มอกแต่เขาไม่สามารถแสดงออกมาได้หรอก  มีเพียงอย่างเดียวที่แบมแบมทำได้คือทำให้มาร์คหายดีและเขาจะได้ไปจากที่นี่สักที


“คุณก็เดินไวๆ นะ  เดี๋ยวแดดมาจะหมดสนุกเอา”


มือเล็กคว้าข้อมือของมาร์คก่อนจะเดินจูงเขาไปที่ต้นไม้ต้นใหญ่กลางสวนที่เขาเล็งเอาไว้นานว่าถ้าได้ออกมาจากบ้านมาร์คสักครั้งก็อยากไปนั่งเล่นนี่นั่น


“โอเคๆ รีบแล้ว”


มาร์คหัวเราะในลำคอเมื่อเห็นความร่าเริงของแบมแบม  เด็กนี่เหมือนคนอายุไม่ถึงยี่สิบจริงๆ  เหมือนเด็กสิบขวบมากกว่า


“นั่งตรงนี้เหรอ?”


มาร์คประหลาดใจเล็กน้อยที่เห็นแบมแบมเอาผ้าอะไรไม่รู้มาปูกับพื้นหญ้าและหย่อนก้นนั่งลง  เขายอมรับว่าไม่เคยมาทำอะไรแบบนี้เลยสงสัยมากๆ


“ครับ  หรือคุณจะนั่งที่ไหนล่ะ?  มาสวนสาธารณะทั้งที่ต้องนั่งแบบนี้แหละแล้วคุณจะรู้สึกดีขึ้น”


“อืม”


มาร์คเป็นคนพูดน้อยอยู่แล้วก็ได้แต่ส่งเสียงเออออไปงั้น  พอได้นั่งบนหญ้าแม้จะมีผ้ากั้นอยู่มันก็สบายอย่างที่แบมแบมพูดจริงๆ ด้วย


“วันนี้ทำแซนด์วิชทูน่ามาครับ  กินเลยไหม?”


“เอามาสิ  หวังว่านายคงไม่ได้พาฉันมาฆ่าเพื่อแก้แค้นฉันหรอกนะ  มียาพิษไหม?”


มาร์คเล่นมุกหน้าตาย  เรียกว่ามุกไม่ขำพาเอาแบมแบมหรี่คิ้วมองไม่กะพริบ


“ไหนๆ ไม่มีลูกน้องคุณตามมาด้วยนี่นา  ผมจะฆ่าคุณที่นี่และหนีไปเลยดีไหม?”


“นี่นายแค้นฉันขนาดนี้เลยสินะ”


มาร์คยิ้มที่มุมปากและกัดแซนด์วิชที่แบมแบมทำมาให้ท่ามกลางเสียงหัวเราะของเด็กหนุ่มข้างๆ


“ก็คุณทำอะไรผมไว้บ้างล่ะ  แต่ช่างเถอะยิ่งผมคิดผมจะยิ่งเจ็บ  เอาเป็นว่าถ้าคุณหายดีเราสองคนก็หมดเวรหมดกรรมต่อกัน”


ทำไมกันนะ  เสียงแบมแบมแผ่วเหลือเกินหรือแค่มาร์คอ่อนโยนด้วยก็หวั่นไหว  อยากให้แบมแบมย้อนคิดดึงสติเอาไว้ว่าที่เขาดีด้วยเพราะอกหักเท่านั้น


“จะไปจริงๆเหรอ?”


“ห้ะ?  คุณมาร์คว่าอะไรนะครับ?”


เสียงที่มาร์คพูดออกมามันเบาเกินกว่าที่แบมแบมจะได้ยินถนัดหูเลยต้องให้พูดอีกครั้ง  แต่มาร์คกลับทำหน้าตกใจสิ่งที่พูดออกมาซะก่อนเลยทำเพียงส่ายหน้าและกินแซนด์วิชต่อ


“ฉันบอกว่าแซนด์วิชอร่อยดี”


มาร์คกลายเป็นคนโกหกขึ้นมาเสียดื้อๆ ได้แต่ยิ้มและส่ายหัวราวกับเป็นเรื่องไร้สาระ  แต่ใจของเขาน่ะบอกได้อย่างดีเลยว่าไม่ไร้สาระสักนิด

 




“มากันแล้วเหรอลูก  ตาแจ็คสันลูกนี่มันแย่จริงๆ ทำไมมีหลานแล้วไม่บอกแม่”


...เพี้ยะ!...


แจ็คสันสะดุ้งตัวโหยงเมื่อแม่ของเขาจู่ๆ ก็เอามือมาตีแขนดังลั่นหน้าบ้าน  ไม่พอแค่นั้นนะยังทำกับเขาเหมือนหมูเหมือนหมา  เหมือนลูกติดเก็บมาเลี้ยง  ก็แม่น่ะสิเดินพยุงยองแจเข้าไปในบ้านและทิ้งแจ็คสันเอาไว้หน้ารถเนี่ยแหละ


“แม่  ผมลูกแม่นะครับเผื่อแม่ลืม”


แจ็คสันเดินบ่นกระปอดกระแปดเข้ามาในบ้านก่อนจะหย่อนก้นนั่งข้างๆ ยองแจ


“ยองแจลูก  เป็นยังไงบ้างแพ้ท้องหนักไหม  เนี่ยแม่นะดีใจมากเลยที่หนูจะมีหลานให้แม่แม้ว่ามันจะตกใจไปบ้าง  แต่แม่ก็ดีใจ”


“แม่...ผมพูดกับแม่อยู่”


“แจ็คสัน  ลูกคนนี้หนิเคยสอนแล้วใช่ไหมว่าอย่าพูดแทรก  ว่าไงจ๊ะยองแจเป็นยังไงบ้างลูก?”


คำก็ลูกสองคำก็จ๊ะจ๋า  สรุปเรียกแจ็คสันมาด้วยทำไมถ้าจะโอ๋
ยองแจขนาดนี้


“ผมก็แพ้ท้องอยู่ครับ  ยังไงขอโทษคุณแม่ด้วยที่ไม่ได้บอก ผมกลัวจะตกใจน่ะครับ  ผมเป็นผู้ชาย...ขอโทษด้วยครับ”


ยองแจก้มหน้าสลดอย่างเห็นได้ชัด  เพราะตั้งแต่นั่งในรถมาแล้วเขาเอาแต่คิดตลอดว่าจะบอกแม่แจ็คสันยังไงดี  เขารู้สึกผิดที่เธอดีใจมากแต่เขากลับจะสร้างความอับอายให้เปล่าๆ  ผู้ชายท้องเนี่ยนะน่าเชิดชูตรงไหน


“ไม่เป็นไรเลยลูก  อย่าคิดมากสิจ๊ะแม่น่ะดีใจจะแย่ที่รู้ว่าเป็นหนูนะ  ถ้าตาแจ็คสันไปคว้าคนอื่นมาเป็นแม่ของลูกแม่เครียดตาย”


“แม่ครับ  นี่ผมเป็นลูกแม่นะเลิกโอ๋ยองแจสักทีเถอะ”


“เงียบไปเลยนะ  เป็นลูกอะไรทำไมมีอะไรไม่บอกแม่  และดูสิน้องเขาต้องอุ้มท้องอยู่นายดูแลน้องดีหรือเปล่า”


แม่แจ็คสันหันมาดุลูกตัวเองอีกครั้งทำเอายองแจกลั้นหัวเราะแทบไม่อยู่ สงสารก็สงสารตลกก็ตลกที่หน้าเข้มๆ หงอจนเหลือไม่กี่เซน


“พี่เขาดูแลผมดีมากครับ  จริงๆ นะครับคุณแม่ อย่าดุพี่เขาเลย  เจ้าวุ้นเกิดมาจากความรักของพี่เขานะครับ”


อยากจะบีบคอตัวเองก็วันนี้  ยองแจอยากจะสำลักน้ำลายที่พูดออกมาจริงๆ เชียว กล้าพูดไปได้ยังไงว่าเกิดมาจากความรัก


“เหรอลูก  อืม...ดีแล้วนะตาแจ็ค  ว่าแต่ลูกพายองแจไปฝากท้องเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?”


“ครับ  ตอนนั้นผมอยู่ฮ่องกงยองแจเลยฝากท้องคนเดียว  แต่อย่าเพิ่งดุผมนะครับผมพายองแจไปซื้อของบำรุงแล้ว”


ยองแจจับมือแม่แจ็คสันแน่นตอนที่เธอกำลังจะวาดมือไปตีแจ็คสันอีกรอบ  พอได้ยินจบประโยคเธอถึงเบาใจมาหน่อยว่าลูกชายไม่ได้เอาแต่บ้างาน


“แล้วนี่พี่มาร์ครู้เรื่องที่นายมีลูกกับยองแจหรือยัง?”


“รู้แล้วมั้งครับก็ส่งคนมาเล่นงานผมถึงห้าง”


“ว่ายังไงนะแม่ได้ยินไม่ชัด”


ยองแจหน้าเสียทันทีที่แจ็คสันเอาความแค้นความโกรธมาบ่นต่อหน้าเธอ  แล้วคนเป็นแม่จะรู้สึกยังไงถ้ามาได้ยิน  ร่างเล็กเลยรีบกุมมือแม่แจ็คสันเอาไว้และแก้ต่าง


“เอ่อ...ไม่มีอะไรครับคุณแม่ พี่แจ็คสันบอกว่าพี่มาร์ครู้เรื่องแล้วนะครับ  เขายังมายินดีกับเราอยู่เลย”


“เหรอ  อืมดีแล้ว  ว่าแต่ยองแจจ๊ะไหนๆ หนูก็ท้องแล้ว  มาอยู่บ้านนี้กับแม่ไหม  เนี่ยที่นี่มีคนดูแลหนูเยอะไปหมด  ตาแจ็คต้องทำงานแม่กลัวไม่มีคนดูแล”


“เอ่อ...แม่”


แจ็คสันยื่นหน้ามาจะค้านแต่ถูกแม่ตัวเองเอามือดันหน้าให้หันไปอีกทางซะก่อน


“คือมันจะไม่รบกวนคุณแม่เหรอครับ  ผมมาอยู่ด้วยจะแปลกๆ ไหม?”


“รบกวนอะไรกันล่ะ  แม่อยากมีสะใภ้มานานแล้วยังภาวนาให้เป็นยองแจอยู่เลย  พอเป็นยองแจแม่ก็ดีใจมากๆ”


แล้วแจ็คสันกับยองแจจะไปขัดอะไรได้ในเมื่อเธอมองหน้ายิ้มแบบมีความหวังแบบนั้น  และร่างหนาก็รู้จักแม่ตัวเองกว่าใครคืออยากได้อะไรก็ต้องได้

 




“ผมต้องนอนห้องเดียวกับคุณที่นี่จริงๆ เหรอ?  ห้องนี้มีโซฟาตัวใหญ่ไหม?”


ยองแจเดินสำรวจภายในห้องนอนของแจ็คสัน  แปลกนะห้องตั้งกว้างจะไม่มีโซฟาเลยหรือไง เห็นแต่เครื่องออกกำลังกายอย่างลู่วิ่งอะไรแบบนี้


“นายจะเดินหาไปทำไม ไม่มีหรอก”


“ก็หาที่นอนไงคุณ  หรือจะให้ผมนอนเตียงเดียวกัน ไม่เอาหรอก”


ยองแจก็ยังเดินไปว่าจะหาที่นั่งซะหน่อยเพราะเดินนานๆ ก็เริ่มเวียนหัวจนเริ่มเดินโงนเงน


“ทำไมเดินแบบนั้น  ยองแจ!


ดีนะที่แจ็คสันเดินตามยองแจไปเลยคว้ายองแจมากอดจากด้านหลังได้ทันก่อนหน้าหวานจะดิ่งลงพื้น


“คุณ  ผมเวียนหัว”


“ทำไมถึงไม่บอกกันถ้าล้มมาทั้งนายทั้งลูกจะเป็นยังไง”


แจ็คสันดุยองแจหน่อยๆ และเดินโอบเอวเล็กไปที่ปลายเตียงโดยมือของยองแจก็เกาะแขนแกร่งไม่ปล่อย  ทั้งคู่ไม่รู้ตัวกันเลยด้วยซ้ำว่าสายสัมพันธ์การเป็นห่วงมันก่อขึ้นมาเยอะแค่ไหน


“ขอโทษครับ”


ยองแจจ้องหน้าของแจ็คสันก่อนจะพูดคำขอโทษออกมาด้วยความรู้สึกผิดจริงๆ  อย่างที่แจ็คสันบอกถ้าเขาล้มหน้าทิ่มไปจริงๆ จะเป็นยังไง


“แม่เห็นว่าสองคนรักกันขนาดนี้แม่ก็ดีใจนะ  ขอบคุณที่หนูยองแจเข้ามาทำให้ใจด้านชาของแจ็คสันมันเปลี่ยนไปนะคะ”


ทั้งสองสะดุ้งโหยงไม่รู้ตัวว่าแม่ของแจ็คสันจะเดินเข้ามาในห้องด้วย  เธอเข้ามาทันพอจะเห็นว่าแจ็คสันดูแลยองแจขนาดไหน  แบบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน


“แม่ครับก็ผมรักเขานี่นา  เรื่องการดูแลอะไรแบบนี้มันก็ปกติ  ใช่ไหมครับยองแจ?”


“ครับ  ผมรักพี่แจ็คสันมากเลย”


ยองแจฉีกยิ้มใส่แม่ของแจ็คสันและกุมมือคนที่นั่งโอบเอวตัวเองเอาไว้จนแม่เขาน้ำตาซึม  เธอวางแก้วนมที่ถือมาบนโต๊ะข้างๆ ก่อนจะเดินมาลูบหัวลูกชายตัวเอง


“รักน้องเขาให้มากๆ นะเจ้าแจ็คสัน  น้องเขารักลูกขนาดนี้ถ้าทำเขาเสียใจแม่จะตีให้ก้นลาย  เอาเถอะๆ แม่ไปนอนก่อนละกัน  ลูกสองคนก็อาบน้ำอาบท่าเข้านอนกันนะ”


...กริก...


เสียงปิดประตูห้องของเธอดับลงสักพักเพื่อให้แน่ใจว่าเธอไปแล้วจริงๆ ยองแจถึงเอามือออกมาจากมือของแจ็คสัน


“คุณพูดอะไรเนี่ยโคตรบาปกับแม่เลยนะ ดูสิผมต้องโกหกผู้ใหญ่ด้วย”


ยองแจเขยิบตัวเองออกห่างจากแจ็คสันและปัดมือตัวเองไม่พอยังยกมาตบปากตัวเองเบาๆ อีก


“แล้วจะให้ความแตกหรือไงว่าเราไม่ได้รัก  เอ่อ  รักกัน”


แจ็คสันพูดไปตาก็มองที่อื่นไปทั้งที่แต่ก่อนสามารถพูดคำนี้ออกมาจากปากได้แบบไม่มีลังเลแท้ๆ


“นี่ไง เรามาอยู่บ้านหลังนี้ก็มีแต่ต้องระวังกันมากขึ้น  เรากลับไปอยู่คอนโดกันไม่ได้เหรอ?”


“ความจริงนายอยู่ที่นี่มันก็ดีมีคนช่วยดูแลนาย  อีกอย่างถึงไม่ว่าตอนนี้เราไม่ได้รักกันจริงๆ แต่ฉันน่ะไม่มีทางปล่อยนายไปไหนหรอกนะ  นายคือแม่ของลูกฉันไปแล้ว  เป็นครอบครัวไปแล้ว”


ยองแจหันไปมองหน้าแจ็คสันทันทีที่ได้ยิน  ดวงตารีเบิกกว้างไม่สามารถละสายตาไปจากแจ็คสันได้  ความจริงใจที่แจ็คสันฉายออกมาทางแววตาคือสิ่งที่ยองแจจะไม่ถามว่าล้อกันเล่นหรือเปล่า


“หึ  แล้วผมจะไปไหนได้ล่ะในเมื่อพ่อของลูกเจ้าวุ้นก็อยู่ตรงหน้านี้  ยกเว้นแต่พ่อเจ้าวุ้นจะไล่ผมไปเอง”


“งั้นก็อย่าหวังเลย  ฉันไม่มีทางไล่นายไปหรอกไม่งั้นลูกจะอยู่กับใคร”


ริมฝีปากหยักคลี่ยิ้มออกมาเล็กน้อยเมื่อเห็นคนตรงหน้าที่เป็นทั้งลูกจ้างกำมะลอและควบตำแหน่งแม่ของลูกยิ้มบางมาให้  เสียงหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะบางทีก็ดังไปเมื่อเอาของทั้งสองคนมารวมกัน  แต่ว่ามันก็ดังเป็นเสียงที่เพราะจริงๆ






แบมแบมเดินเข้ามาในบ้านเหมือนอย่างทุกที ต้องเอากระเป๋าไปวางในห้องก่อน  แต่พอเดินผ่านห้องทานอาหารก็รีบรุดตัวเข้าไปไม่ทัน


“คุณจะมากินเหล้าทั้งวันแบบนี้ไม่ได้นะครับ”


โชคดีที่เหมือนมาร์คจะเพิ่งหยิบแก้วเหล้ามาวางยังไม่ได้รินเหล้าเข้าไป


“เอามาฉันจะกิน”


“ไม่ครับ  คุณยิ่งทำแบบนี้แล้วเมื่อไหร่จะหาย”


ยิ่งจมปลักกับมันแล้วอย่างนี้เมื่อไหร่จะหายสักที  แบมแบมไม่อยากมาเริ่มต้นใหม่และไม่อยากเห็นมาร์คเป็นแบบเดิมๆ ด้วย


“ฉันฟุ้งซ่าน”


มาร์คแค่พูดมาแค่นั้นและกุมขมับตัวเอง  เมื่อวันนั้นเขาคิดว่าไปสวนสาธารณะมากับคนข้างๆ ตอนนี้ก็ว่าพอหายไปบ้าง  แต่พออยู่คนเดียวก็ฟุ้งซ่านงานการก็ทำไม่ได้


“งั้นไปเที่ยวข้างนอกกัน  เที่ยวสไตล์ผมเผื่อคุณจะดีขึ้น”


ไม่มีทางเลือกนี่นาในเมื่ออยู่บ้านก็เบื่อเลยไปตามที่แบมแบมบอก  ไม่นานก็มาถึงที่ๆ เต็มไปด้วยผู้คน


“ปกติคุณจะไม่ชอบความวุ่นวาย  ไม่ชอบอยู่ท่ามกลางคนเยอะๆ  วันนี้เรามาลองอยู่ในที่ๆ คุณไม่ชอบให้มันแตกต่างกับชีวิตปกติของคุณนะครับ”


“ที่นี่ที่ไหนเหรอ?


“ตลาดฮงแดน่ะครับ  คุณคงเคยได้ยินชื่อแต่ไม่เคยมาเดินหรอกเชื่อสิ”


ก็ดูเนื้อตัวมาร์คซะก่อน  ขนาดเสื้อยืดที่ใส่มาเดินชิลๆ น่ะราคากี่แสนวอนเข้าไปแล้ว  อย่างนี้จะเคยมาเดินซื้อเสื้อผ้าราคาตลาดที่ตัวละไม่ถึงหมื่นวอนได้ยังไง


“ไม่เคยมาแต่เคยได้ยินชื่อนะ  แล้วเราจะมาทำไรกันที่นี่”


“เที่ยวสิครับ  ดูสิของให้ซื้อเยอะแยะไปหมด แต่ตอนนี้ผมหิว  เราไปหาไรกินกันก่อนนะ”





นักอ่านสามารถซื้อเป็นหนังสือแบบ E-Book อ่านได้แล้ววันนี้

ในราคาเพียง 200 บาทให้อ่านกันจุใจ 

E-Book ประกอบด้วย เนื้อหาตั้งแต่แรกจนจบและตอนพิเศษในเล่มโดยเฉพาะ

ลิ้งค์ซื้อ #แฟนกำมะลอจจ คลิกที่นี่

ลิ้งค์วิธีซื้อ #แฟนกำมะลอจจ คลิกที่นี่






สามารถแสดงความคิดเห็นผ่านทวิต #แฟนกำมะลอจจ

 

AUTHORSNOOKY

FANS PAGE SECRET SNOOKY FICTION

TWITTER @SKadsakul




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 197 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

537 ความคิดเห็น

  1. #217 นานา (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 05:27

    อยากให้มีตอนมาร์คแบมบ้างค่ะ

    #217
    0
  2. #216 Chocomy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 02:32
    นี่ว่ามาร์คน่ากลัวมากอะ สงสารน้องแบม
    #216
    0
  3. วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 20:18
    ไม่หลงเลยเนาะ ขโมยจุ๊บด้วยเถอะ
    #214
    0
  4. #213 markbam55 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 19:00
    อย่างน้อยๆแจ็คสันก้ไม่ได้เลวเท่ามาร์คอะเนะ
    #213
    1
    • #213-1 markbam55(จากตอนที่ 17)
      20 ธันวาคม 2561 / 19:01
      หลงรักลูกแบมฉันเมื่อไหร่ตะให้น้องหนีไปไกลๆให้อกแตกตายเลยหึหึ
      #213-1
  5. #212 Paysage (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 09:15
    นี่คนที่ไม่ได้สนใจจิงดิ พูดกี่ทีก็ไม่เชื่ออะ ฮื้อออออ ค่ดเขินเลยตอนนี้แบบมันหวานไปหมดอะ คำพูดสวนกับการกระทำทุกอย่างเลยอิพิแจ็คเอ้ยยยย ไม่ชอบไม่รักแต่ดูแลดีพิเศษเหมือนยองแจเป็นเมียจริงๆเลย แง๊นนนนน ไม่ชอบไม่ติดใจแต่แอบขโมยจุ๊บง่าาาา มาแอบอมยิ้มอีก ยองแจน่ารักก็บอกมาเถ๊อะะะะะะ
    #212
    0
  6. #211 aommknj (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 07:09
    นี่ไม่ได้สนใจน้องจริงๆเหรอ เช็ดตัว ทายา ไม่ำด้สนใจเล๊ยย
    #211
    0
  7. #210 jjacksonn7 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 23:25
    ไม่ชอบเลยเนาะ ไม่ติดใจเลย ที่อมยิ้มนี่ยิ้มเฉยๆเนาะ
    #210
    0
  8. #209 jiab155 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 22:57
    หลงหนักมากถึงขั้นเพ้อแล้วนะรู้ตัวป่าว555555
    #209
    0
  9. #208 aruxfics (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 20:43
    กรี้ดดดดด ขโมยจุ๊บด้วย เขินตัวบิด
    #208
    0
  10. #207 pangpupii (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 20:30
    ฮรือออ ชอบบบบบ
    #207
    0
  11. #206 PloyBuaa (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 20:20
    ขี้ขโมยวะคุณแจ็ค
    #206
    0
  12. #205 Moss_mtk (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 20:07
    เอ๊ะ อารายยังงัยค่ะ คุณแจ็ค
    #205
    0
  13. #204 ARS-CY (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 19:59
    โอ้ยไรท์น่ารักอ่ะ
    #204
    0