ขายอีบุ๊ค [JACKJAE] FAKE BOYFRIEND #แฟนกำมะลอจจ FT.MARKBAM [MPREG] AUTHOR: SNOOKY

ตอนที่ 12 : [Rewrite] ศึกชิงนาง 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,754
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 144 ครั้ง
    14 ก.ย. 62

แม่อยากให้ลูกเลิกมีอคติในหัว เลิกบ้างานบ้าง  มากินข้าวกับแม่บ่อยๆ  พายองแจมานั่งเล่นที่บ้านนั่งหัวเราะกันเหมือนอย่างวันนี้”


หน่วยน้ำตาของเธอเริ่มซึมออกมาจนแจ็คสันอดมองไม่ได้  เธอดูจะคาดหวังกับเรื่องของเขาและยองแจมากกว่าที่ตั้งใจเอาไว้ซะแล้ว  เหมือนเขากำลังหลอกให้แม่ตัวเองดีใจและมีความสุขกับเรื่องที่ปั้นแต่งขึ้นมา


แจ็คสันกำลังทำบาป  แต่จะให้ถอยตอนนี้มันก็ไม่ได้เหมือนกัน


ผมสัญญาว่าจะพายองแจมาหาแม่บ่อยๆ นะครับ  ส่วนเรื่องแต่งงานเราสองคนยังไม่คิดไปถึงขั้นนั้นหรอก แค่ทุกวันนี้ก็เอาให้รอด  เอ้ย  แค่ศึกษากันไปก่อนดีกว่า”


แจ็คสันเกือบหลุดออกมาแล้วไหมล่ะ


อ๋อเหรอ ศึกษากันไปก่อนแต่ไปจิ้มเขาแล้วเนี่ยนะไอ้ลูกไม่รักดี”


อ้าวไหนแม่วนมาเรื่องนี้ซะได้  แจ็คสันนี่หลบมือแม่ตัวเองที่ไล่ตีเนื้อตัวจนแทบไม่ทัน


โอ้ยแม่ผมเจ็บนะ  ก็คนรักกันมันก็ต้องมีบ้างผมบอกแล้วไงว่าผมไม่ได้เริ่ม  ยองแจยั่วเองต่างหาก”


ยังจะมาพูดอีก  ถ้าฉันเป็นหนูยองแจนะจะเอาเลือดจากหัวลูกเลยให้ตายเถอะ”


แม่ของแจ็คสันพ่นลมหายใจแรงและเลิกทุบตีแจ็คสันสักที แจ็คสันเหลือบตาขึ้นมามองแม่ตัวเองและเข้าไปใกล้ๆ ก่อนจะโอบรัดเอวเธอกอดหลวมๆ


แม่ก็...ว่าแต่ยองแจไปไหนเนี่ย  ล้างจานนานไปแล้วนะที่บ้านก็มีคนใช้นี่ไม่น่าจะนานขนาดนี้”


อื้อ!”


ดวงตาของยองแจเบิกกว้างเมื่อมือใครไม่รู้เอื้อมจากด้านหลังมาปิดปากของเขาไว้ขณะที่กำลังเดินกลับไปที่ห้องรับแขกที่มีแจ็คสันมองหาอยู่  ร่างเล็กดิ้นให้พ้นการเกาะกุมซึ่งแน่นอนว่าคนข้างหลังมีแรงมหาศาลเกินว่าที่ยองแจจะหลุดออกมาได้


อ่อย!”


เสียงกระแทกกระทั้นในลำคอมันไม่ได้ช่วยให้ใครได้ยินเสียนอกจากร่างจะถูกลากไปห้องแคบๆ มืดๆ สักห้องแถวนั้น  ซึ่งมันทำให้ยองแจรู้อย่างหนึ่งว่าคนที่กำลังจู่โจมเขาอยู่คือคนที่รู้จักบ้านนี้ดี


คุณมาร์ค!”


ใช่คนที่ลากยองแจมาคือมาร์คพี่ชายคนโตของบ้านหวังนั่นเอง  แสงที่รอดมาจากประตูเพียงเล็กน้อยมันก็ทำให้ยองแจพอมองเห็นว่าใครเป็นใคร  แต่ที่มองไม่เห็นคือเจตนาของมาร์คที่พาเขามาที่นี่ทำไม


ใช่ฉันเอง  จำฉันได้ด้วยเหรอนึกว่าคบอยู่กับมันและจะลืมคนที่คอยตามจีบนายมาเป็นปีๆ ไปแล้ว”


ไร้สาระ  หลีกทางด้วยผมจะไปหาแม่กับพี่แจ็คสัน”


ไม่น่าเชื่อนะว่าแมนๆ อย่างนายจะไปเป็นเมียแจ็คสันมันแล้ว”


มือของมาร์คเชยคางยองแจขึ้นมาเล็กน้อยแต่ใบหน้ารั้นสะบัดหนีและจ้องกลับด้วยสายตาเย่อหยิ่ง  เขาชักจะรำคาญมาร์คจริงๆ แล้วนะ


คุณมาร์คคุณเป็นบ้าอะไร เนี่ยผมเป็นแฟนน้องชายคุณนะ”


ฉันไม่เคยนับมันเป็นน้องและไม่อยากได้นายเป็นน้องสะใภ้ด้วย  ถึงร่างกายนายจะเป็นของมันแล้วแต่ฉันก็ไม่ถือ”


นิ้วของมาร์คลากไล้ไปทั่วกรอบหน้าของยองแจก่อนจะเกลี่ยที่พวงแก้มใส  ใบหน้าผู้ชายที่เขาหลงใหลมาตลอดหลายปี  เพียงแต่ไม่มีสิทธิ์ครอบครองเหมือนคนที่มาทีหลังอย่างแจ็คสัน


ราวกับเรื่องทุกอย่างเป็นเรื่องที่ตั้งใจเสียจริงที่พี่น้องต่างสายเลือดมารักผู้ชายคนเดียวกัน  เหมือนเป็นเรื่องที่ไม่ใช่แค่ความบังเอิญ


ปล่อยผม  คุณจะมาทำแบบนี้ไม่ได้  ปล่อย”


ยองแจดิ้นเป็นพัลวันเมื่อมาร์คดันร่างทั้งร่างชิดกำแพง หนำซ้ำยังรวบแขนยองแจเหนือหัว  ไม่เท่านั้นเสียงที่เคยตะโกนโหวกเหวกก็ถูกมาร์คใช้มือปิดปากแน่น


ซอกคอขาวกลายเป็นจุดน่าสนใจที่ใหม่ให้มาร์คได้ดูดดึงสร้างความเจ็บปวดและน้ำตาให้ยองแจ  มันเจ็บและทารุณมากกว่าจะเสียใจ  มันเจ็บเหมือนโดนกัดคอจนน้ำตาซึม  จะร้องก็ร้องไม่ได้


อื้อ อ่อย!!”


วงตารีเบิกกว้างกว่าเดิมเมื่อเสื้อที่สวมใส่ถูกเลิกขึ้นจากขอบกางเกงเพื่อมือร้อนจะสอดแทรกเข้าไปด้านในง่ายๆ  ความอุ่นร้อนลากไปทั่วแผ่นหลังของยองแจก่อนจะลามมาด้านหน้าบ้าง


หึ  ตรงไหนที่ไอ้แจ็คสันมันได้ไปฉันจะซ้ำให้หมด  นายจะเป็นของคนอื่นฉันไม่สน!  ฉันมาก่อนมันฉันควรมีสิทธิ์สิ”


ไอ่อะ!!”


ยอดอกของยองแจหดเกร็งด้วยความกลัว  ความรู้สึกมันไม่เหมือนตอนที่เจ้านายว่าจ้างแฟนกำมะลอของเขาสัมผัสสักนิด  ไม่เหมือนเลย


อั่ก!”


ร่างของมาร์คงอตัวพร้อมกับปล่อยเสียงจุกออกมาเมื่อโดนขาของยองแจกระทุ้งเข้าที่เป้าเต็มๆ  เขาไม่ใช่สาวน้อยอ่อนแอไร้ทางสู้  เพราะฉะนั้นมาร์คกำลังมองยองแจผิดไปมากจริงๆ


ผมเกลียดคุณ อย่างน้อยก็ทำให้รู้ว่าคุณกับพี่แจ็คสันไม่ใช่พี่น้องกันจริงๆ ด้วย  เพราะคุณมันใจร้าย”


นายมองฉันร้ายขนาดนั้นเลยเหรอยองแจ  นายไม่เห็นความดีที่พยายามทำให้นายเห็นบ้างเลยเหรอ?


แววตาและน้ำเสียงของมาร์คทำเอายองแจไม่กล้าเปิดประตูออกไปด้านนอกชั่วขณะ  การอ้อนวอนร้องขอในสิ่งที่ตัวเองก็ทำเพื่อ
ยองแจมากมายกำลังส่งผ่านแววตานี้


และยองแจเองก็รู้ว่าสิ่งที่มาร์คพูดคือเรื่องจริง  มาร์คพิสูจน์และพยายามมามากแต่มันกลับไม่ได้มีค่ากับยองแจ  เพราะว่ามาร์คไม่ใช่คนที่เขารัก และไม่มีทางรัก  มาร์คเป็นผู้ชาย


นายก็รู้ว่าทั้งหมดที่ฉันทำไปมันเป็นเพราะฉันชอบ...ไม่ใช่สิ  ฉันรักนาย”


ลำตัวของยองแจแข็งทื่อทั้งที่เขาสามารถเดินไปจากห้องนี้ได้อย่างง่ายดาย  แต่ยองแจกลับยืนนิ่งให้มาร์คเข้ามาสวมกอดทางด้านหลัง  มันเป็นเพราะเขาเป็นคนใจอ่อนเกินไป


กำลังใจอ่อนให้คนที่จะปลุกปล้ำเขาเมื่อกี้หมาดๆ


...ปัง!!...


แต่แล้วเสียงถีบประตูที่ดังลั่นกลับดังขึ้นมาทำลายความใจอ่อนนั่นให้พังลงและผลักไสคนที่บังอาจมาทำเรื่องต่ำๆ กับเขาไม่พอ  ยังมาสร้างความกระอักกระอ่วนใจให้อีก


ออกไป!”


ยองแจตวาดเสียงดังลั่นใส่คนที่กำลังจุกกลางกายนั่นและผลักร่างของมาร์คให้ล้มลงกับพื้นก่อนที่เขาจะกระชากลูกบิดประตูซึ่งล็อกจากด้านในให้เปิดออก


ยองแจ  นายกับมัน!  ไอ้มาร์คนายทำอะไรแฟนฉัน!!”


แจ็คสันปรี่ตรงเข้าไปกระชากคอมาร์คขึ้นมาประชันหน้ากับตัวเอง  นอกจากมาร์คจะไม่รู้ร้อนรู้หนาวกับอาการจุกของตัวเองแล้วเขายังยิ้มเยาะเย้ยใส่คนที่กำลังโมโหเป็นฟืนเป็นไฟอีกต่างหาก


ยังจะมายิ้มอีกเหรอ  ไอ้หมาหิวโซชอบลักกินขโมยกิน!”


แจ็คสัน  แม่ว่าเกินไปแล้วนะพี่มาร์คเขาเป็นพี่ของลูกนะ!!”


แต่ยองแจเพิ่งจะรู้ว่าตรงนี้ไม่ได้มีแค่เขาสามคน  แต่คนที่สี่คือแม่ของแจ็คสันรวมอยู่ด้วย  และเธอก็เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดว่าสองพี่น้องต่างสายเลือดจงเกลียดจงชังกันแค่ไหน


แม่ไม่เห็นเหรอครับว่ามันตั้งใจทำอะไรแฟนผม  ถ้ามันเห็นผมเป็นน้องมันคงไม่ตีท้ายครัวผม”

แม่ว่าเราไปคุยกันดีๆ เถอะลูก”


และยองแจเองก็ทนเห็นสายตาผิดหวังเสียใจของคนเป็นแม่ไม่ได้จริงๆ  หากทว่าเขาไม่เคยได้รับความรักจากแม่สักครั้งเขาเลยอิจฉาแจ็คสันจนล้นอก  เขาไม่ควรทำให้ผู้หญิงคนนี้เสียใจ  ถ้าเขาเป็นลูกของเธอจะไม่ทำให้เธอผิดหวัง


ดังนั้นยองแจไม่ควรให้เรื่องมันแย่ไปกว่านี้


พี่แจ็คสันครับใจเย็นก่อนนะ  พี่มาร์คไม่ได้ทำอะไรยองแจ  พี่มาร์คเขามาช่วยยองแจหยิบไม้กวาดแล้วเราสองคนออกจากห้องนี้ไม่ได้เท่านั้นเอง”


และแล้วยองแจก็โกหกออกไปเพียงเพราะต้องการให้ผู้หญิงกลางคนรุ่นราวคราวเดียวกับแม่เขาสบายใจ  เพราะเขารู้ดีว่าแจ็คสันไม่มีทางเชื่อคำโกหกของยองแจอยู่แล้ว


เขาเลยตั้งใจจะพูดให้แม่ได้ยินต่างหาก


นั่นไงไม่มีอะไรเลยลูก  อย่าโมโหกันเลย”


จริงครับพี่แจ็คสัน  มันไม่มีอะไรหรอกนะอย่าทำให้คุณแม่ไม่สบายใจสิ”


ยองแจพยายามเดินเข้าไปเกาะแขนของแจ็คสันให้ใจเย็น  ทั้งน้ำเสียงและเจตนาของยองแจนั้นแจ็คสันรับรู้ได้ไม่ยากว่าเขาต้องการให้แจ็คสันน่ะใส่ใจความรู้สึกแม่ของตัวเองก่อนที่จะมาทะเลาะกันในบ้าน  แถมต่อหน้าท่านอีก


อืม  ถ้ายองแจว่าอย่างนั้นพี่จะไม่โกรธแล้ว”


แจ็คสันสบสายตายองแจและพยักหน้า  ที่ว่าจะไม่โกรธยองแจเองก็รู้ว่าแจ็คสันกำลังแสดงละครต่อหน้าแม่ของตัวเองเหมือนอย่างที่
ยองแจทำอยู่นั่นแหละ

            

          “งั้นแม่ไปรอห้องรับแขกนะ  แจ็คสันก็พาพี่เขาออกมาด้วยละกันพี่เขาน่าจะหายใจไม่ออกเลยไปนั่งกับพื้น”


ครับ  เดี๋ยวผมพาพี่เขาออกไปหานะครับ”


แผ่นหลังบางของเธอเดินออกไปจากบริเวณนี้แล้ว  ทั้งสามคนมองหน้ากันก่อนที่ยองแจจะกำหมัดแน่นอยากเข้าไปต่อยมาร์คอีกครั้ง  ทั้งเรื่องตัวเองโดนย่ำยีไหนจะก่อเรื่องให้ผู้มีบุญคุณต่อมาร์คอย่างเธอเสียใจด้วยฝีมือของมาร์คเอง


เขาเป็นคนไม่มีพ่อแม่  เขาไม่เข้าใจว่าทำไมคนที่มีครอบครัวอยู่ตรงหน้าถึงไม่รักษาความรู้สึก  ความรัก  และความห่วงใยพวกนี้เอาไว้


ไม่มีปัญญาหาของตัวเองหรือไงวะถึงต้องมายุ่งกับของคนอื่น!”


พอพ้นสายตาแม่ไปแจ็คสันก็เข้าไปกระชากคอมาร์คขึ้นมาอีกครั้ง  คราวนี้มันทั้งดุดันและเต็มไปด้วยอารมณ์โกรธอย่างเห็นได้ชัด


พี่แจ็คสันใจเย็นก่อนนี่มันบ้านพี่นะ  ยองแจไม่เป็นอะไรแล้ว”


ยองแจโกรธอยู่เต็มอกแต่จะให้ทำยังไงได้ในเมื่อเขายังอยู่ในบ้านหลังนี้มีผู้ใหญ่อยู่ทั้งคน  อีกอย่างยองแจไม่ได้เป็นอะไรมากแล้วและถือว่าเมื่อกี้ที่เอาคืนมาร์คไปสาสมเหมือนกัน  เขาควรยุติอารมณ์เหมือนโดนเหยียบหน้าของแจ็คสันก่อนที่เรื่องจะบานปลาย


มันจะทำระยำกับนายนะยองแจ  จะให้ฉัน...จะให้พี่ยอมได้ยังไง?


เกือบหลุดไปแล้ว  โชคดีที่แจ็คสันไหวตัวกลับคำทันเสียก่อน


แต่นี่บ้านพี่   เรากลับบ้านเราเถอะนะครับยองแจไม่อยากอยู่ที่นี่  ไม่อยากเห็นหน้าผู้ชายคนนี้”


ไม่อยากเห็นหน้าผู้ชายคนนี้?


คำสั้นๆ ไม่กี่คำแต่มันช่างบาดลึกไปที่หัวใจของมาร์คเหลือเกิน


กลับกันเถอะนะครับเดี๋ยวแม่ไม่สบายใจ”


เขาไม่อยากเป็นต้นเหตุทำให้อะไรมันเลวร้ายไปมากกว่านี้


อืม”


          แจ็คสันตอบรับเพียงสั้นๆ และเดินออกมาจากห้องแคบๆ โดยไม่ลืมแสดงละครระดับตุ๊กตาทองคำด้วยการประคองยองแจออกมาด้วย  เขาลาแม่ตัวเองไม่นานกับใบหน้ายิ้มแย้มของยองแจที่แสร้งว่าไม่ได้มีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นสักนิด


และแม่ของแจ็คสันเองก็ไม่ได้ติดใจอะไรแถมยังให้แม่บ้านเอากับข้าวในครัวจัดแจงให้ยองแจเอากลับคอนโดไปอีกเยอะแยะไปหมด

 





Marks Part


แบมแบมอยู่ไหน  กลับมาจากมหาวิทยาลัยหรือยัง?


เสียงเกรี้ยวกราดของผมไล่ถามบอดี้การ์ดของตัวเองรายตัวทันทีที่กลับมาจากบ้านใหญ่  รู้อย่างนี้ผมไม่น่าไปบ้านนั้นให้สิ้นเรื่อง  ถ้ารู้ว่าต้องไปเจอแจ็คสันและยองแจควงคู่หน้าชื่นกันมาอย่างนั้น


ครับ  เห็นว่ามีคนของเราไปรับถึงมหาวิทยาลัยตามคำสั่งท่านเรียบร้อย  ตอนนี้คุณแบมแบมน่าจะอยู่ที่คอนโดท่าน”


อืม”


ผมพยักหน้าและเดินลงจากรถตัวเองไปยังล็อบบี้คอนโดก่อนจะขึ้นห้องของตัวเอง  ภายในลิฟต์มีเพียงแต่ความเงียบและน้ำตาคลอดวงตาราวเหยี่ยวล่าเหยื่อได้ทุกเมื่อของผม  มันทั้งเจ็บใจและรู้สึกเจ็บปวดเมื่อเห็นว่ายองแจรังเกียจผมมากแค่ไหน


เมื่อต้องเห็นว่าคนที่ตัวเองรักมาตั้งนานเป็นของคนที่ผมเกลียดเข้าไส้อีก  มันน่าเจ็บใจไปหมด  ความรักที่ผมส่งให้ยองแจไม่เคยจะถึงนั่นก็ทำให้ผมเจ็บปวดไปทั้งหัวใจ


...ติ๊ด...


เสียงสแกนนิ้วหน้าห้องของผมทำให้กิจกรรมที่ว่าจะเอาสูทไปเก็บก็พับลงชั่วความคิดทันทีและเปลี่ยนเป็นจับจ้องคนที่อยู่ตรงหน้าห้อง  รอเขาจนกว่าจะเปิดประตูเข้ามา


คุณ...คุณกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?


เป็นเสียงของแบมแบมนั่นแหละที่พอเปิดประตูเข้ามาหาผมแล้วก็ถามเสียงสั่น  ดวงตาพริ้วไหวราวกับลูกนกนั่นทำให้ผมแอบสะใจอยู่นิดหน่อยว่าอย่างน้อยเขาก็กลัวผม  ไม่เหมือนกับพี่ชายของเขาที่ไม่มีวันไหนเลยที่ผมจะเอาชนะของเขาได้


แม้แต่จะเป็นเรื่องของหัวใจเองก็ตามที  เรื่องแบบนั้นน่ะไม่มีวันชนะได้เลยด้วยซ้ำ


นี่มันห้องของฉัน  ฉันจะกลับมาเมื่อไหร่ก็ได้  ว่าแต่นายเถอะทำไมเพิ่งกลับเอาป่านนี้  เห็นว่าเลิกเรียนตั้งแต่บ่าย”


คุณรู้ได้ยังไง?


ดวงตารีสั่นกึกกัก  ให้ทายน่าจะเป็นเพราะว่าเขากลัวผมที่ล่วงรู้เรื่องของเขาขนาดนั้นนั่นแหละ แต่อย่างว่าเด็กในปกครองจะทำอะไรผมต้องรู้ทุกอย่าง  แม้กระทั่งที่อยู่บ้านของเพื่อนของแบมแบมทุกคน เพราะเหยื่อน่ะปล่อยให้คลาดสายตาไม่ได้  โดยเฉพาะเหยื่อที่ยังไม่เคยโดนสัตว์ตัวไหนแทะมาก่อน


ไหนจะเป็นเหยื่อที่ผูกเกี่ยวกับเรื่องสำคัญๆ อย่างยองแจ  ยิ่งปล่อยไม่ได้


ไม่มีเรื่องไหนของนายที่ฉันจะไม่รู้นะแบมแบม”


คุณมันโรคจิต”


นายว่ายังไงนะแบมแบม?


ผมชักเสียงดุใส่เขาเมื่อคำพูดของอีกฝ่ายเริ่มใส่อารมณ์กับผมก่อน  เด็กคนนี้นี่มันยังไงถึงไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ในฐานะไหนถึงได้กล้าขึ้นเสียงใส่ขนาดนี้


คุณมันโรคจิต  ชีวิตของผมมันควรเป็นของผมไม่ใช่การที่คุณจะใช้อำนาจเพื่อรู้ทุกอย่างในชีวิตผมไม่ได้  คุณมันขี้แพ้แถมยังโรคจิต!”


...กรอด...


ฉันให้โอกาสนายแก้คำพูด  นายว่าฉันขี้แพ้กับโรคจิตใช่ไหม  ฉันให้นายแก้ตัว”


หมัดของผมกำรวบเข้าหากันและสาวเท้าเข้าไปใกล้ใบหน้าที่แสนจะเย่อหยิ่งของแบมแบม  ดวงตาของอีกฝ่ายแม้ว่ามันจะสั่นระริกแต่มันกลับเต็มไปด้วยความทะนงตัวเองมากกว่าความกลัว


แบมแบมคงโกรธผมที่วุ่นวายกับชีวิตเขาเกินไป  แต่ขอโทษเพราะผมเป็นเจ้าของชีวิตของเขา  ไม่ใช่ให้เขามายืนด่าผมแบบนี้


ผมไม่ได้พูดอะไรผิด  ผมไม่แก้ตัวทั้งนั้น  หลบไปครับ  ผมจะไปอาบน้ำนอน”


แบมแบมกระแทกไหล่มายังอกของผมทำให้เซเล็กน้อย  มันไม่สำคัญเท่ากับอารมณ์ของผมที่พุ่งสูงปรี๊ด  เขากับพี่ชายก็คงไม่ต่างกัน  ไม่ต่างกันสักนิด


นี่คุณเข้ามาในห้องผมได้ยังไง  ออกไปนะครับ!”


ดวงตาของแบมแบมเบิกกว้างเมื่อเห็นผมเดินตามเขาเข้ามาในห้องติดๆ และหลบตัวหนีเข้าไปในห้องเพราะว่าผมดันประตูให้เปิดออกแล้วแทรกตัวเองเข้าไปข้างใน


คะ  คุณไม่มีสิทธิ์มาโกรธผมนะครับ  ในเมื่อคุณเริ่มก่อน”


มือเรียวเริ่มปัดป่ายไปทั่วห้องมากขึ้นในขณะที่ผมเองก็ไม่ได้มีท่าทีว่าจะลดจังหวะการเดินสักนิด  ผมเดินเข้าไปเรื่อยๆ เพื่อต้อนแบมแบมให้จนมุม


นายคิดว่านายเป็นใครแบมแบม?  นายกับพี่ชายนายไม่ต่างกันสักนิด  ปากเก่งทั้งคู่  ผิดตรงที่ปากของพี่ชายนายมันทำให้ฉันเจ็บเจียนตาย  แต่ว่านายมันไม่ใช่”


เพราะว่ายิ่งฟังนายพูดฉันยิ่งโมโห  และคิดว่าถ้าฉันไม่ได้พี่ชายของนาย  นายเองก็ควรทำหน้าที่ของนายได้แล้ว”


ไม่นะครับอย่าเข้ามา”





นักอ่านสามารถซื้อเป็นหนังสือแบบ E-Book อ่านได้แล้ววันนี้

ในราคาเพียง 200 บาทให้อ่านกันจุใจ 

E-Book ประกอบด้วย เนื้อหาตั้งแต่แรกจนจบและตอนพิเศษในเล่มโดยเฉพาะ

ลิ้งค์ซื้อ #แฟนกำมะลอจจ คลิกที่นี่

ลิ้งค์วิธีซื้อ #แฟนกำมะลอจจ คลิกที่นี่






สามารถแสดงความคิดเห็นผ่านทวิต #แฟนกำมะลอจจ

 

AUTHORSNOOKY

FANS PAGE SECRET SNOOKY FICTION

TWITTER @SKadsakul


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 144 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

537 ความคิดเห็น

  1. #181 aommknj (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 17:54
    ทำไมมาร์ร้ายกับน้อง
    #181
    0
  2. #146 Memekarn (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 23:57
    เห็นแววมาม่าคู่น้องมาแต่ไกลเชียวมาร์คอย่าทำน้องงง
    #146
    0
  3. #122 aruxfics (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 03:47
    ตลกพี่แจ็คสันถึงกับทำน้ำส้มหก55555555
    น้องแบม ฮรื้ออออออ
    #122
    0
  4. #121 Pitta-Blue (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2561 / 09:09
    มาร์คอย่าทำร้ายน้อง!!
    #121
    0
  5. #120 Amornrat Rien (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 21:15

    พี่มาร์ค ร้ายอ่ะ. ทำไมไม่อ่อนโยน

    #120
    0
  6. วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 18:42
    มาร์คอย่ารุนแรงกับแบมแบมมมม
    #119
    0
  7. #118 jjacksonn7 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 13:46
    แจ็คสันเธอจะต้องเจอแบบนี้บ่อยอีกแน่ๆ มาร์คอย่าทำแบมรุนแรงสิTT
    #118
    0
  8. #117 Paysage (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 04:27
    อยากจะขอดูยองแจใส่เสื้อกล้ามอีกคนจัง รู้สึกอิจฉาแจ็คสันที่ได้เห็นขาเนียนๆของน้อลลลล อย่าหื่นสิ =,,=

    มาร์คใจรว้ายยยอะ สงสารแบม ถ้ายองแจรู้เอาคืนมาร์คเลย มาร์คใจร้ายเกินไป
    #117
    0