(อวสาน)ตำนานฮิคารุ เกนจิ (วรรณกรรมญี่ปุ่น)

ตอนที่ 149 : โชคชะตาหรือความรัก?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,166
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    22 มิ.ย. 50


...ปิ้ว...ปิ้ว...
...ซ่า...ซ่า...ซ่า

เสียงนกนางนวลคู่หนึ่งบินร้องไปมาบนท้องนภาสลับกับเสียงคลื่นทะเลกระทบฝั่งของอ่าวซึมะ เสียงของพวกมันทำให้ท่านผู้ชายประจำเรือนขององค์หญิงอาคาชิ ซึ่งบัดนี้เป็นชายาของฮิคารุ เก็นจิแล้ว รู้สึกนึกถึงบ้านเกิดที่อยู่ไกลแสนไกลและไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้กลับไปอีกไหม?
"นี่...จริงๆแล้วข้าไม่ควรพบกับเจ้าเลย" ฮิคารุเอยขึ้นด้วยน้ำเสียงเศร้าพลางมองผืนน้ำด้านนอก เขาสวมกิโมโนสีขาวซึ่งเป็นเสื้อใน บอกให้ทราบว่าเขาเพิ่งจะตื่นนอน...
"อาคาชิ..."
"อยู่กับเจ้าแล้วทำให้ลืมเกียวโตไปเสียสิ้น"
อาคาชิซึ่งนั่งฟังอยู่ข้างๆ นางแต่งตัวด้วยกิโมโนสีสันสดใสเรียบร้อย พลางคิดถึงนัยนะในคำพูดของสามี
"ก็เราได้มาพบกันในที่เงียบเหงาเช่นนี้ ท่านก็เลยเห็นข้าดีกว่าตัวจริงหลายเท่าน่ะสิเจ้าคะ" นางตอบอย่างถ่อมตัว หมดความหยิ่งยะโสราวกับสาส์นที่นางตอบเขาไม่
"ไม่ ไม่จริงหรอก" ฮิคารุรู้สึกแปลกที่ได้เห็นอีกด้านของนาง
"เจ้าดูถูกตัวเองมากเกินไป ไม่ดีเลยนะ"
"ท่านหญิงที่ดีพร้อมอย่างเจ้าจะหาที่เมืองหลวงก็คงไม่ได้"
ฮิคารุชมเชยนาง
"คนเราไม่ได้อยู่ที่กำเนิดหรือชาติตระกูล เจ้าเป็นหลักฐานที่ดีในเรื่องนี้..."
...ฮิคารุรู้สึกขำตัวเองเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะมาพบและได้อาคาชิเป็นภรรยา ข้อความในสาส์นทำให้เขาคิดว่านางเป็นพวกต่ำศักดิ์ที่อยากทะยานเป็นหงส์ แต่เมื่อได้เห็นรูปโฉม กิริยาวาจาความคิดความอ่าน เขากลับมองว่า นางเป็นหญิงฉลาดและถ่อมตัว หาได้อวดดีไม่...ฮิคารุที่เคยติดนิสัยดูถูกคนต่ำศักดิ์ กลับแปรเปลี่ยนไป ความหยิ่งที่เป็นลูกคนโปรดในอดีตจักรพรรดิก็มลายลง...เขาเองก็มีมารดาเป็นคนต่ำศักดิ์เช่นกัน เหตุไฉนไยต้องหัวเราะเยาะชาติกำเนิดผู้อื่นด้วย?
 
...แม้จะอยู่กับภรรยาคนล่าสุด ฮิคารุก็หาให้ไม่ให้เกียรติกับภรรยาเอกที่รอคอยเขาที่เกียวโต...ประโยคนี้สร้างความเจ็บแปล็บให้อาคาชิไม่น้อย
"นางคือภรรยาเอกที่นิโจใช่ไหมเจ้าคะ"
"ข้าต้องขอโทษเจ้าด้วย"
ประกายตาของฮิคารุแข็งกร้าวเล็กน้อย แสดงถึงความที่ยังให้เกียรติภรรยาเอกอยู่...เขาไม่ใช่ผู้ชายที่กล่าวถ้อยคำอ่อนหวานเพื่อเอาใจภรรยาน้อย และไม่ใส่ใจภรรยาเอกลับหลัง...
...หากเป็นผู้หญิงอื่น คงไม่พอใจหรือน้อยใจสามี แต่คนอย่างอาคาชิมิใช่อย่างนั้น...
"สำหรับข้า มุราซากินั้น จักเอาไปเปรียบกับผู้ใดมิได้" ฮิคารุกล่าวให้เกียรติมุราซากิ
...เป็นทั้งลูกและเป็นทั้งเมีย...
...เป็นสมบัติล้ำค่าและสิ่งที่ข้าใฝ่ฝัน...

 
"แต่ที่ข้ารู้แน่ ก็คือ ข้ากับนางเป็นเหมือนหนึ่งเดียว" ฮิคารุคำนึงรำพัน
"ข้าคือนาง และนางก็คือข้า..."

...ฝันที่มหัศจรรย์และไม่น่าเชื่อ...
...ข้ากลับได้มาเห็น ณ ชายหาดแห่งนี้...



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

1,541 ความคิดเห็น