รักตลอดเวลา ... Forever You (Project 20 ปี SPB)

ตอนที่ 7 : ชั่วโมงที่ 2 (ต่อ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,570
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 127 ครั้ง
    21 มี.ค. 62

“อานอร์ธขา...”

เสียงหวานเรียกเขาทันทีที่ชัยชนะก้าวขาเข้ามาในสตูดิโอถ่ายรูปที่บริษัทเอเจนซี่โฆษณาติดต่อไว้ โดยที่ชายหนุ่มยังไม่ได้หันไปหาต้นเสียงเพราะมัวแต่วุ่นวายอยู่กับคนของเอเจนซี่โฆษณา มีเออีที่ติดต่องานกันเป็นประจำวิ่งปราดมาหาส่งยิ้มหวานที่ชายหน่่มก็ตอบรับเป็นอย่างดีเพราะมีการคุยกันนอกรอบแบบตัวต่อตัวมาแล้ว

“คุณนอร์ธ”

“ครับ เรียบร้อยดีไหม”

ในวงงานทั้งคู่วางตัวได้ดีจนไม่มีใครรู้ว่าทั้งคู่แลกเปลี่ยนความต้องการบางอย่างซึ่งกันและกัน โดยที่ชัยชนะก็ไม่ได้มองว่าเป็นเรื่องผิดอะไรในเมื่อต่างฝ่ายต่างไม่มีพันธะและไม่ได้เรียกร้องสถานะอะไรจากกัน

“ดีค่ะ น้องไทนี่เพิ่งแต่งตัวเสร็จ โมนี่ตาถึงจริงๆนะคะ”

อารียาเอ่ยถึงโมเดลลิ่งที่เข้าไปประชุมกับนายจ้างอย่างบริษัท เดอะ เทียร่า นำพอร์ตโฟลิโอ ต่างๆของนางแบบไปเสนอ แต่ก็พบว่ายังไม่ถูกใจจนลูกสาวคนเล็กของเจ้าของผ่านมาสวัสดีคุณอาคนหล่อนนั่นแหละ ถึงได้คำตอบที่หากันมานานทั้งวง

“จะได้เรื่องหรอครับ เก้งก้าง จะตาย ไม่ได้สวยแบบคุณอ้อเลย”

เขาตอบตาเป็นประกาย บริหารเสน่ห์ที่รู้ว่ามีเหลือล้น ขยิบตาให้ผู้หญิงที่มีตำแหน่งเป็นเออีมือหนึ่งของวงการ คล่องไปเสียทุกอย่าง จัดการทุกอย่างได้เรียบร้อย จนเขาเบาใจกล้าวางใจที่จะมาถึงสตูดิโอช้า ทั้งๆที่ที่ควรมาดูการถ่ายทำด้วยตัวเองว่าคอนเซปจะสื่อความหมายของเครื่องประดับได้ตามแรงบัลดาลใจของเเขาตอนออกแบบหรือไม่

“โอย อ้อแก่แล้วค่ะ จะไปสู้สาวๆ ได้ที่ไหน โน่น ไปหาน้องโน่นไปค่ะ ชะเง้อคอแล้ว กับอ้อ เดี๋ยวค่อยคุยกันเมื่อไหร่ก็ได้”

อาริยาบอกเสียงใส่ หัวเราะตาเป็นประกายใส่ชายหนุ่มที่เคนได้กินเขาสองคืนสามที ยังติดใจจนวันนี้ไม่หาย

“ครับ ไว้ยังไงคุยกัน”

ชายหนุ่มก้มศีรษะให้หญิงสาววัยใกล้เคียงกัน ดูเผินๆ ก็เหมือนว่าให้ความเคารพกันอยู่ในที แต่มีประกายในแววตาที่รับรู้กันอยู่สองคน ก่อนจะเดินมาเจอสาวน้อยที่จะครบสิบแแปดอยู่อีกไม่กี่วัน อดหายใจสะดุดไม่ได้ที่ภาพตรงหน้า แต่ก็ปัดความรู้สึกนั้นออกไป คงเพราะไม่คุ้นตา คงเพราะเขาเห็นดั่งฤทัยมานานเกินไป พอจากเด็กผมเปียมาเป็นหญิงสาวที่แต่งหน้าสวยสด เหมือนคนโตเต็มวัยแบบนี้ เลยอดกระตุกในใจไม่ได้...นี่คืออาการแบบ พ่อหวงลูกสาวใช่ไหม

“อานอร์ธ...”

เสียงหวานแต่หน้ายุ่งผิดกับความสวยที่ฉายอยู่ตรงหน้า

“ว่าไง”

“ทำไมไทนี่เรียกแล้วไม่มาหาคะ”

“แล้วอาต้องทำตามใจเราตลอดเลยหรือไง”

ชายหนุ่มยืนพิงสะโพกกับโต๊ะแต่งหน้า หยิบผลไม้ในกล่องของเจ้าตัวที่มีคนเตรียมมาให้จากบ้านเข้าปากตัวเองอย่างถือสนิท โดยที่อีกคนก็พยักเพยิดให้เขาส่งขวดน้ำให้ เนื่องจากดั่งฤทัยยังขยับตัวไม่ได้มากเพราะโดนช่วงผมจัดการอยู่ ดื่มเสร็จชัยชนะก็รับขวดน้ำกลับมาวางให้อย่างดีในตระกร้าคุ้นตา

“ขอบคุณค่ะ”

“อืม แล้วนี่พร้อมไหม”

“ไทนี่ไม่รู้หรอกค่ะว่าพร้อมไหม เคยถ่ายแบบที่ไหนละคะ”

หญิงสาวบอกชายหนุ่มมองหน้าเขาไวๆ ก็จับอาการได้ทันที ว่าชัยชนะมีเรื่องวุ่นๆ

“เมื่อคืน อานอร์ธนอนไม่พอหรือไงคะ”

เขาเลิกคิ้วมองคนตรงหน้าที่เห็นกันมาเข้าปีที่หก แล้ถ้ายังต้องทำงานอยู่ที่นี่แบบนี้ก็คงคลุกคลีกันไปจนเบื่อ ยกมือหนาขึ้นลูบหน้าหล่อของตัวเอง ก่อนจะหมุนตัวมองภาพสะท้อนในกระจกเงา หน้าที่มีโคงคิ้วสีน้ำตาอ่อนเช่นเดียวกับสีผม รับกับตาสีฟ้า มีจมูกโด่งงุ้มตามเชื้อชาติตะวันตกของบิดาขั้นกลาง ..เท่าที่เห็นก็หล่อเหมือนเดิม แล้วยัยเด็กนี่เอาอะไรมาพูด

“รู้ได้ไง”

“ก็มีรอยใต้ตา ดูแลตัวเองด้วยสิคะ อายุไม่ใช่น้อยๆ แล้ว อานอร์ธมีครีมไหม เนี๊ยทาตรงนี้เยอะๆหน่อย”

นิ้วเรียวเล็กของหล่อนชี้ที่หางตอ พูดคุยสื่อสารกันผ่านภาพในกระจก แต่คนตัวโตก็ไม่เห็นรอยที่ว่า เลยต้องหันกลับมาหาเด็กที่ใส่ความว่าเขาแก่

“ไหน ไม่เห็นจะมี พูดไปเรื่ิอย”

“มี นี่ไง”

“ไหน”

“ก็เขิยบหน้ามาใกล้ๆไทนี่สิคะ”

ชัยชนะไม่เคยกลัวเลื่อนหน้าเข้าใกล้ทันใด โดยที่อีกคนก็ไม่ได้เคอะเขินชี้ที่หางตาเขา พลางกดโทรศัพท์ในมือเปิดโหมดกล้องหน้าให้อีกคนเห็นสิ่งที่หล่อนกำลังจะบอก

“นี่ไงคะ เห็นหรือยัง”

“นิดเดียวเอง ช่วงมันเถอะ”

“นิดเดียวก็ไม่ได้ อานอร์ธต้องดูแลตัวเองสิ แล้วนี่มาแย่งผลไม้ไทนี่ขนาดนี้ ข้าวกลางวันก็ไม่ได้ทานใช่ไหมคะ”

“อาเป็นผู้ชาย ริ้วรอยอะไรก็ช่างมัน หรือถ้าทนไม่ได้ก็ไปหาซื้อมาไป๊ เดี๋ยวจ่ายตังค์ให้”

เขาบอกแบบตัดรำคาญ ถ้าไม่รับไปแบบนี้ อีกคนก็คงวอแวไม่จบไม่สิ้น บ่นงุ้งงิ้งเหมือนแมลงหวี่น่ารำคาญอยู่ข้างๆหูแบบนี้

“จริงนะคะ เดี๋ยวเสร็จจากนี่เราแวะซื้อกันเลยก็ได้”

“จะเสร็จกี่โมงก็ยังไม่รู้ เราหน่ะใช่มืออาชีพที่ไหน”

ชายหนุ่มมองหน้าดังฤทัย ก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อช่างแต่งตัวเข้ามาสะกิดให้หล่อนยืนขึ้นทำให้ชัยชนะต้องเปลี่ยนอริยบทตามไปด้วย เห็นสาวประเภทสองปลดเสื้อคลุมอาบน้ำออกเผยให้เห็นผิวสีทองละเอียดราวกับจะล้อแสงไฟ เล่นเอาชัยชนะกระพริบตาถี่ๆ ก่อนจะตวัดตาหาทีมงานในวันนี้

“นี่ถ่ายชุดอะไร”

“ชุดเกาะอกนี่ไงคะ สวยจังนะคะ อานอร์ธ ไทนี่ใส่แล้วรู้สึกว่าตัวเองเป็นเจ้าหญิงเลย”

ไม่ใช่คนทำงาน แต่กลายเป็น นางแบบ ของวันนี้ที่ตอบคำถามแทน มือไม้ลูบชุดสวยที่อยู่บนตัวหง่อนด้วยความพอใจ ต่อให้เติบโตในครอบครัวที่ร่ำรวยแต่หล่อนก็ไม่ค่อยได้ออกไปไหน เพราะมีทั้งอาการเมารถ เมาเรือน้ำ เมาเรือบินครบถ้วน อาหารก็กระเพาะอ่อนยิ่งกว่าอะไร เลยหลีกเลี่ยงการออกนอกบ้านเพราะเกรงจะเป็นปัญหาให้กับทุกคน แถมตัวดั่งฤทัยเองก็ห่างหายการเสวนากับคนอื่นมาหลายปี จะสนิทสนมขี้อ้อนเป็นกันเองก็แต่คนที่มักคุ้น หากเป็นคนอื่นที่เพิ่งรู้จักก็มักบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าหล่อนหญิง สาวสาวน้อยก็ไม่ได้สนใจ ในเมื่อหล่อนไม่ได้อยู่มา โตมาด้วยคนพวกนั้นก็ไม่เห็นจะต้องแคร์อะไร

“มันโป๊ไปไหมละ อายุเท่าไหร่เองเราอะ”

“หืม โป๊ยังไง นี่กระโปรงยาวไปถึงหน้าประตูแล้วค่ะ อานอร์ธ เคยไปสยาม ไปไหนบ้างไหม วันก่อนไทนี่นั่งรถผ่านกับคุณแม่นะ เห็นเขาใส่เสื้อกันมีผ้าเท่าผ้าเช็ดปากที่บ้านเราเองไหม”

คนพูดน้อยกับคนอื่น พูดมากใส่อานอกไส้ ก่อนจะเกาะแขนเขา เดินไปทางกล้องที่เซ็ทไว้

“อานอร์ธ อยู่รอจนไทนี่กลับเลยใช่ไหมคะ ห้ามไปไหนนะ ไทนี่ไม่รู้จักใครเลย”

เมื่อครู่คุณแม่ก็ให้คนขับรถที่้บ้านแวะมาส่งที่สตูดิโอ บอกว่าเดี๋ยวชัยชนะจะมาอยู่เป็นเพื่อนแล้วรอรับ ก่อนที่จะเลยไปธุระกับบิดา แต่ชายหนุ่มก็มาช้าทำให้หล่อนต้องเก้ออยู่คนเดียวตั้งนาน

“อามีทางเลือกหรือไง _ไปๆ รีบๆ ไปทำให้เสร็จ แล้วก็ตั้งใจทำให้ดีๆ อารออยู่แถวนี้แหละ”

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 127 ครั้ง

53 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 00:31
    อ้อนเยอะๆ ลูก
    #23
    0
  2. #19 amam mailmail (@innamam) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 21:33
    ว้าววววว
    #19
    0
  3. #18 maliriri (@maliriri) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 21:26
    โอ๊ย อยากมีอานอร์ธขาเป็นของตัวเองอะค่ะ หาซื้อได้ที่ไหนค้าาาา อิจมากกกกก
    #18
    0