รักตลอดเวลา ... Forever You (Project 20 ปี SPB)

ตอนที่ 10 : ชั่วโมงที่ 2 (จบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,826
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 129 ครั้ง
    23 มี.ค. 62

“ทำเอาใจแต่อานอร์ธ ถ้าพี่บอกอยากทานบ้าง ไทนี่จะทำให้พี่ไหม”

ว่าที่พี่เขยเอ่ยกับอนาคตน้องเมียด้วยความเอ็นดู ชายหนุ่มเข้านอกออกในบ้านนี้ในระยะเวลาาหกเดือนที่ผ่านมาจนมักคุ้นกับทุกคน แม้กระทั้งผู้ชายที่ชื่อชัยชนะเองก็พบปะกันจนไม่เคยคิดติดใจเรื่องที่เป็นคนเคยคบกับคนรักเขาเขามาก่อน ถือว่าเป็นเรื่องปกติที่ดวงหทัยจะมีแฟนเก่า เพราะเขาเองก็มีบัญชีรายชื่อที่ยาวไม่ใช่น้อย

“ก็บอกมาสิคะ ไทนี่ทำได้ก็ทำให้”

เด็กสาวตอบยิ้มๆ ทำหน้าให้สดชื่นได้ดีเหมือนทุกทีแต่ในใจวิบโหวงไปหมด เขี่ยอาหารของตัวเองไปมาไร้แก่ใจจะทานอะไร จะให้เงยหน้าก็ไม่ได้เพราะไม่อยากเห็นคนใจร้ายที่นั่งตรงข้ามกัน

“แล้วนี่เป็นอะไรหึ ยัยตัวเล็ก ทำหน้าเหมือนเด็กป่วย”

“เหนื่อยมั้งคะ”

“ทำอะไรเหนื่อยยะ ไปฉีกยิ้มให้เขาถ่ายรูป เงินก็ได้ตั้งเยอะตั้งแยะ”

“ไทนี่ไม่ได้อยากได้เงินสักหน่อย ที่ทำก็เพราะ...”

ประโยคเดิมที่เคยพูดเมื่อบ่ายแล้วโดยชัยชนะร้ายใส่หวนขึ้นมาในความคิดทำเอา เด็กสาวคนสวยเงยหน้ามองชัยชนะที่นั่งตรงข้ามหล่อนโดยปริยาย ก่อนจะพบว่าเขาเองก็มองมา หน้าหล่อที่เคยมีต่อรอยยิ้มเปล่งประกายไม่สู้ดีเหมือนกัน

“...เพราะอะไร จะว่าเบื่อก็ไม่น่าใช่ วันๆกิจกรรมเธอเยอะกว่าพี่อีกนะยะ”

นี่เป็นช่วงที่หล่อนกำลังเรียนปริญญาตรีแบบออนไลน์ ที่ใช้การนั่งฟังเลคเชอร์เก็บชั่วโมงผ่านระบบอินเตอร์เน็ต พอถึงเวลาสอบก็ทำส่ง มีการทำรายงานบ้างในบางหมดวิชา ซึ่งก็ไม่ได้หนักหนาอะไร เพราะเจ้าตัวเลือกเรียนในสิ่งที่ถนัด ทำให้ในเวลาว่างค่อนข้างมาก ไปลงเรียนคอร์สต่างๆคลายเหงาได้ไม่น้อย

“ช่างมันเถอะค่ะ พี่แทน ส่วนพี่ต้น อยากทานอะะไรวันไหนบอกไทนี่นะคะ ไทนี่จะทำให้”

“สัญญาแล้วนะ รอบหน้าก่อนมาจะบอกแทนไว้ หวังว่าคุณนอร์ธไม่โกรธกันนะถ้าเมนูเราชนกัน”

คราวนี้ต้นตระกูลมองหน้าชัยชนะที่นั่งอยู่อีกด้าน โดยที่ชายหนุ่มก็พยักหน้าน้อยๆ ไม่มีทีท่าอะไร

“เอาสิ ไทนี่ทำทุกเมนูจนผมเบื่อแล้ว ไม่อยากกินก็ต้องกิน เปลี่ยนไปทานเมนูใหม่ๆ ที่คุณต้นอยากบ้างก็ดี”

“งั้นไม่อยากกิน ก็ไม่ต้องกิน”

เสียงหวานเอ่ยไม่เบา จนพ่อแม่วางช้อนหันมอง หล่อนสู้ทำแต่ของที่เขาชอบในทุกครั้งที่เขามาเพราะอยากเอาใจคนที่ต้องอยู่คนเดียวไม่มีญาติมิตรที่ไหน ทั้งเห็นแก่บุญคุณที่เขาดูแลมาตลอดหลายปี เห็นเขาเป็นหนึ่งในคนที่สำคัญกับหัวใจ มีอะไรนอกจากคนในครอบครัวที่เป็นายเลือดเดียวกันก็นึกถึงเขา เห็นแก่เขา  แต่เมื่อครู่เมื่อบ่ายอีกฝ่ายแสดงออกว่าแคร์ความรู้สึกอีกคนมากกว่าจนทำหล่อนเจ็บ ลากยาวมาถึงตอนนี้

“ไทนี่ขอตัวนะคะ ไทนี่ไม่สบาย”

คำพูดแก้ตัวที่ใช้ได้ทุกครั้งถูกพูดออกมา แต่คราวนี้บิดากลับไม่ยอมปล่อยผ่าน

“ไทนี่ขอโทษอานอร์ธนะ ทำไมไม่น่ารัก มารยาทแบบนี้ไปเอามาจากไหน”

ได้ยินแบบนั้นเด็กสาวก็ยิ่งเจ็บในใจ เพราะเขาทำให้หล่อนเสียใจ แล้วยังต้องมาทำให้ถูกบิดาตำหนิแบบที่ไม่เคยโดนมาก่อน แต่เพราะไม่เคยดื้อกับใครเด็กสาวจึงยอมยกมือไหว้เขา

“ขอโทษค่ะ”

น้ำตาปริ่มจะไหล แต่แล้วคนที่อารมณ์ขึ้นเมื่อกี้ก็ต้องโอนอ่อน สีหน้าแบบนี้เหมือนตอนที่ดั่งฤทัยโดนดวงหทัยกวนขันทำแบบฝึกหัดแล้วทำไม่ได้ สุดท้ายก็เขานี่แหละต้องเขาไปขวางเพราะไม่อยากให้ แฟน ในเวลานั้นทะเลาะกับน้องสาว

“ไม่เป็นไร ไทนี่ไปพักเถอะวันนี้เหนื่อยมากแล้ว”

ชัยชนะบอกเสียงเรียบๆ แบบที่ไม่ค่อยได้ใช้ แต่มักเปล่งออกมายามเขาไม่พอใจ ตอนนี้เขาไม่ได้ไม่พอใจไทนี่ แต่กำลังหงุดหงิดที่ไทยทัพดุลูกสาวต่อหน้าคนอื่น ... เขาไม่ใช่คนอื่น ไอ้ต้นตระกูลต่างหาก !

 

ร่างบางนอนเงียบๆ อยู่บนเตียงหลังจากที่ร้องไห้ไปแล้วไม่รู้กี่ยก น้อยใจไปหมดทั้งพ่อแม่พี่ไม่มีใครขึ้นมาเหลียวแล จนตอนนี้หล่อนปลีกตัวมากว่าสามชั่วโมงก็ยังไม่มีใครคิดจะมาสนใจ มือบางกำแคนตุ๊กตากระต่ายที่ชัยชนะเคยให้ไว้คราวได้ใจกันครั้งแรกตอนที่ชัยชนะกลับมาจากศึกษาต่ มากราบพ่อแม่ของหล่อนในฐานะเจ้าของทุนการศึกษาโดยที่ชายหนุ่มบอกว่าเป็นของฝากเด็กน้อยที่เขารับรู้ว่ามีแต่ไม่เคยเห็นตัว

“ไทนี่”

แม่เดินเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ดั่งฤทัยก็ไม่รู้ รู้อีกทีคนที่หล่อนรักสุดหัวใจก็มาหยุดยืนอยู่ที่ข้างเตียงสอดตัวขึ้นมานอนแนบติดชิดกับบุตรสาวคนเล็กที่น้ำตาไหลลงมาอีกคำรบหนึ่ง ดึงร่างดั่งฤทัยมากอดไว้กับอก

“ฮือๆ”

“เลิกร้องได้แล้วค่ะ ตาบวมหมดแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ปวดหัว แล้วใครจะช่วยคุณแม่ทำขนม”

“ป้าไงคะ”

เสียงหวานสะอื้นติดรั้น เชิดหน้ามองมารดาเหมือนโกรธเคืองแต่แล้วก็ซุกหน้าสวยลงไปกับอกแม่

“เป็นอะไรขนาดนี้ หนูไม่เคยงอแงสักหน่อย”

“อานอร์ธไม่รักหนู คุณพ่อก็ไม่รักหนู”

หล่อนยังพร่ำต่อ แต่มารดาได้ยินเช่นนั้นก็ยกยิ้มในความมืดลูบหัวบุตรีอย่างเอาใจ

“ใช่ที่ไหน นี่ยอมนั่งเล่นหมากรุกกับคุณพ่อทั้งๆที่เกลียดจะตาย”

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับไทนี่ อานอร์ธทำตามใจคุณพ่อ ฮึกๆ ไทนี่ไม่รักอานอร์ธแล้ว”

“ไม่รักแล้วก็ทิ้งตุ๊กตาเขาไปดีไหม เรานี่เกลียดตัวกินไข่นีน่า”

“ก็บันนี่ไม่ผิดอะไร”

เด็กสาวเรียกเจ้ากระต่ายตามชื่อทื่อๆที่หล่อนตั้งให้ด้วยตัวเองในวัยสิบสองตอนได้มา ให้เกียรติมันขึ้นเตียงนอนด้วยตั้งแต่วันนั้นจนถึงคืนนี้ก็ยังกอดไว้ไม่ได้ปล่อย

“แล้วอานอร์ธผิดอะไร อานอร์ธหน่ะรักหนูรู้ไหม”

“ไม่รู้หรอกค่ะ วันนี้ยังดุไทนี่ต่อหน้าคนอื่น”

“อานอร์ธเขาไม่อยากให้คนอื่นมองหนูไม่ดีหรือเปล่า”

หล่อนทราบเรื่องวันนี้หมดแล้วจากเจ้าน้องชายนอกไส้ของสามี ที่หน้าเจื่อนทันทีเมื่อดั่งฤทัยขอตัวออกจากโต๊ะอาหาร โดยที่ไทยทัพก็พยักหน้ารับรู้ไม่ได้พูดอะไร ยังดำเนินบทสนทนาไปจนมื้อกับข้าวสิ้นสุดลง ชายหนุ่มรูปงามเลือดผสมอนาคตที่สำคัญของเดอะ เธียร์ร่าก็ยังไม่ยอมไปไหนจนดวงกมลต้องออกปากถาม

นอร์ธจะนอนที่นี่ไหม พี่จะให้คนไปจัดบ้านให้ เสื้อผ้าเราก็ยังมีอยู่นะ ขับไหวหรือเปล่า

ก็เมื่อครู่ดื่มกันไม่น้อย แถมตอนนี้ยังยอมมานั่งทำกิจกรรมที่สามีหล่อนโปรดปรานควบคู่กับการจิบวิสกี้กัน

ไหวครับ ผมแค่...

แค่อะไร?

สตรีในวัยห้าสิบกว่าเลิกคิ้วมองชายหนุ่มวัยสามสิบหก ท่าทางขี้เล่นเป็นกันเองของเขาหายไป

ไทนี่ไม่สบายพี่ใจไม่ขึ้นไปดูหรอครับ เผื่อเป็นอะไรมาก ผมจะได้ช่วยพาไปหาหมอได้

ไม่เป็นอะไรหรอก คงงอแงตามประสา เดี๋ยวนอร์ธกลับพี่ค่อยขึ้นไปดูก็ยังได้

ดวงกมลทิ้งท้ายแบบนั้นแต่ก็ขอตัวขึ้นมาหาดั่งฤทัย เป็นห่วงบุตรสาวคนเล็กพอกัน ถึงแม้ทุกวันนี้ร่างกายเด็กสาวจะห่างหายจากอาหารป่วยมามาก แต่เรื่องเมื่อครู่ก็คงกระทบใจกันไม่น้อย

 

“ไทนี่ไม่รู้หรอกค่ะ ถ้าคุณแม่ว่าไทนี่ผิด ไทนี่ก็ขอโทษแล้วไง”

รู้ตัวว่าทำกิริยาไม่น่ารัก แต่หล่อนควบคุมตัวเองไม่ได้ พยายามกัดกลั้นความรู้สึกที่คิดว่าน่าจะใช่ให้ลึกลงไป คิดมาตลอดว่าประทับใจเขาในฐานะฮีโร่ที่เก่งกาจไปเสียทุกอย่าง จนหลังๆมานี้ทำไมมันกลายเป็นแบบนี้ก็ไม่รู้

“ดีแล้วลูก เชื่อแม่นะคะ อะไรที่คุณพ่อคุณแม่สอน หรือบอกให้หนูทำ คุณพ่อคุณแม่คิดแล้วว่ามันจะดีกับตัวหนูที่สุด อานอร์ธก็เหมือนกัน เขาไม่จำเป็นต้องมาดูแลไทนี่แบบนี้เลย แต่เขาก็ทำ เพราะเขาก็รัก ก็เอ็นดูหนูรู้ไหม”

“เขารักคุณพ่อคุณแม่หรอกค่ะ เขาถึงทำ”

ดั่งฤทัยอดยู่ปากไม่ได้ เมื่อได้ยินประโยคนี้

“เอาอะไรมาคิดคะ”

“ก็คุณพ่อคุณแม่เป็นผู้มีพระคุณ ให้เขาเรียนหนังสือ”

“หือ...หนูรู้ไหม อานอร์ธหน่ะ บ้านเขารวยกว่าเราไม่รู้เท่าไหร่ เพชรทั้งหมดที่เราเอามาก็ซื้อมาจากเขา เหมืองก็ของเขา ไม่ต้องง้อเราเลยสักนิด”

“แล้วรวยขนาดนั้น เขาจะมาให้คุณพ่อคุณแม่ส่งเรียนทำไม”

“ของบางอย่างมันไม่ใช่เรื่องเงินนิคะ มันเป็นเริ่องของความภูมิใจ แล้วก็...บางอย่างมันก็เป็นเรื่องส่วนตัวของเขา แต่ไทนี่เชื่อคุณแม่นะคะ คนอย่างอานอร์ธเขาไม่จำเป็นต้องทำอะไรที่เขาไม่อยากทำทั้งนั้น”

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 129 ครั้ง

53 ความคิดเห็น

  1. #36 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (@PuyzZMeekaeW) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 00:30
    จริงนะคะคุณแม่
    #36
    0