[ปิดพรี][BTS] #I Will Always Be By Your Side ♡ / kookmin [END]

ตอนที่ 18 : EIGHTEEN : เมื่อต้องมาเผชิญหน้ากัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,850
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 82 ครั้ง
    15 พ.ย. 60

EIGHTEEN

เมื่อต้องมาเผชิญหน้ากัน

 

 

ถ้าเป็นก่อนหน้านี้จองกุกคงไม่เข้าใจว่าคนที่ทำงานในวัยเรียนมันรู้สึกยังไง ทำงานที่ใช้แรงมากกว่าสมองทำงานหนักที่ได้รับค่าจ้างเพียงน้อยนิดผิดกับคุณพ่อที่ทำงานในห้องแอร์สบายๆแต่เงินเดือนก็สูงลิบลิ่ว โลกที่จีมินอยู่เป็นคนละโลกกับที่จองกุกอยู่จริงๆนั้นแหละ

“ตั้งใจทำงานนะกุก เดี๋ยวตอนพักกลางวันจะวิ่งมาหา”เจ้าของเสียงหวานที่เป็นห่วงจองกุกยิ่งกว่าอะไรก็เอ่ยออกมาทันที ก่อนจะเขย่งปลายเท้าไปจุ้บเบาๆที่ริมฝีปากบางๆของอีกฝ่ายแม้ว่าตอนนี้ทั้งคู่จะยืนอยู่หน้าร้านอาหารก็ตาม

“รู้แล้วค้าบบบ ไปทำงานได้แล้ว”

“อื้อ”

ขานรับคนตัวสูงเพียงแค่นั้นก่อนที่จีมินจะวิ่งข้ามถนนไปอีกฝั่งเพื่อทำงานในร้ายสะดวกซื้อทันที ใช่แล้วแหละตอนกลางวันจองกุกเข้ามาทำงานในร้านอาหารที่เป็นร้านเดียวกับที่จีซองทำ  มันอยู่อีกฝั่งของถนนตรงข้ามกับหอของพวกเขานั้นแหละ แน่นอนว่าไอ้พวกเพื่อนๆมันก็ตื่นเต้นตกใจกันใหญ่ที่จองกุกเลือกจะออกจากบ้านมาใช้ชีวิตแบบนี้แต่ก็เอาเถอะมันเลือกแล้วอะนะ ส่วนถ้าจะถามว่าตอนนี้พวกนั้นไปอยู่ไหนก็นั้นแหละไปโรงเรียนไง

ยืนมองแผ่นหลังเล็กจนเจ้าตัวหายเข้าไปในร้านสะดวกซื้อแล้วจองกุกก็หันหลังเดินเข้าร้านไปทันที โชคดีที่เจ้าของร้านเมตตาจีซองพอสมควรทำให้จองกุกใช้เส้นสายเข้ามาทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟกับเด็กขับรถคอยส่งอาหารตามบ้านที่โทรมาสั่ง นี้ก็ทำงานมาได้หลายวันแล้วมันก็เริ่มคล่องขึ้น

“จองกุกอ่า...ไปส่งของหน่อยเร็วววว”เสียงของผู้จัดการร้านหรือว่าพี่นีแอลตะโกนเรียกชายหนุ่มพร้อมกับอาหารที่แพ็คเสร็จเรียบร้อยจนดันไปทั่วทั้งร้านแน่นอนว่าจองกุกเองก็รีบวิ่งเข้าไปหานายจ้างเลยแหละ

“ไปส่งที่ไหนครับ”

“ตามนี้เลย”พูดจบมือหนาก็ส่งอาหารพร้อมกับกระดาษใบเล็กๆที่จดตำแหน่งบ้านของลูกค้าเอาไว้ อ่านเพียงแค่รอบเดียวจองกุกก็รู้ทันทีว่ามันอยู่ที่ไหน

“ได้เลยพี่”

ขานรับเจ้านายเป็นเพียงแค่นั้นจองกุกก็หุนหันวิ่งไปหน้าร้านตรงไปยังมอไซด์คันเก่าของร้านที่เอาไว้ส่งของทันที ยอมรับว่ามันไม่ได้สบายเหมือนรถยนต์คันหรูตากแอร์สบายๆ มันทั้งร้าน ทั้งเหนื่อย ทั้งเพลียแน่นอนว่าจองกุกไม่ได้ขี่วันละรอบหรอก ต้องบอกว่าวันละหลายสิบรอบเลยต่างหากพอส่งบ้านนู้นเสร็จ บ้านนี้ก็สั่งต่อ แดดก็ร้อนทำเอาผิวขาวสุขภาพดีของจองกุกเริ่มคล้ำลงนิดหน่อยแต่ไม่เป็นไรหรอก..

เพื่อจีมินเขา..ทนได้...

ติ้งต่องงงงง..

เมื่อขี่มาถึงหน้าบ้านของลูกค้าแล้วมือหนาก็ยกขึ้นไปกดกริ่งเรียกทันที มันไม่ใช่บ้านหลังใหญ่อะไรแต่ไม่อยากจะบอกว่าเจ้าของบ้านเรื่องมากมากๆใช่..จองกุกไม่ได้มาส่งอาหารที่บ้านนี้ครั้งแรก

แอ๊ด....

“อาหารมาส่งแล้วครับ ทานให้อร่อยนะครับ”ประโยคเดิมๆที่พูดมันทุกวัน วันละหลายสิบครั้งดังออกมาจากริมฝีปากบางทันที พร้อมกับร่างหนาที่ส่งอาหารให้อีกฝ่ายพลางโค้งตัวนิดหน่อยอย่างที่ถูกสั่งสอนมา

“ชักช้าจริงๆเลย ฉันหิวจะตายแล้วนะย๊ะ”

“ขอโทษครับ จะไม่ให้มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีกแล้วครับ”

อื้มนั้นแหละแม้ว่าจะถูกคนอื่นมองด้วยแววตาที่แสนดูถูกจองกุกก็เลือกที่จะก้มหน้าก้มตาเพื่อที่จะได้ไม่เห็นมัน ยื่นมือไปรับเงินมาก็ต้องโค้งหัวให้เขาอีกครั้ง ขนาดเขาเป็นแค่เด็กส่งอาหารยังโดนคนที่มีเงินมากกว่ามองอย่างดูถูกขนาดนี้แล้วจีมินที่ผ่านมาต้องทนขนาดไหนกันละแค่คิดมันก็ทำให้จองกุกหัวใจต้องเจ็บอีกแล้วแต่ไม่เป็นไรหรอกเพราะว่าอย่างน้อยก็มีเขาคนหนึ่งละที่มองว่าจีมินมีค่าสำหรับเขาเสมอ

 

 

 

แน่นอนว่าวันทั้งวันจองกุกแทบจะไม่ได้พักเลยนั่งพักได้แค่ห้านาทีก็ต้องไปส่งอาหารที่บ้านนู้นบ้านนี้มันเหนื่อยมากเหนื่อยจนจะขาดใจยิ่งเวลาอาหารกลางวันคนยิ่งแน่นร้านร่างสูงที่ไม่ได้ไปส่งอาหารบ้านไหนก็ต้องมาเสิร์ฟอาหารไปตามโต๊ะนู้นโต๊ะนี้จนหัวหมุนไปหมด หิวก็หิวแต่ก็ต้องปั้นหน้ายิ้มให้กับลูกค้า มุมมองในชีวิตของจองกุกก็เริ่มเปลี่ยนไปจากที่เขาไม่เคยเข้าใจว่าพนักงานจะเหนื่อยขนาดไหนก็เอาแต่เรื่องเยอะเรื่องมากบริการไม่ดีก็ชักสีหน้าบ้างครั้งก็เหวี่ยงตามประสาคุณหนูจองกุก แต่พอมาตอนนี้ ตอนที่จองกุกได้เป็นพนักงานมันทำให้เขาได้รู้แล้วว่าเบื้องหลังรอยยิ้มของพนักงานที่ปั้นยิ้มให้กับลูกค้านั้นมันเหนื่อยแค่ไหน เหนื่อยกายแต่ก็พักไม่ได้ เหนื่อยใจที่ต้องมาเป็นที่รองรับอารมณ์ของลูกค้า โดนเหวี่ยงจนหน้าชาแต่ก็ทำได้แค่ก้มหน้าก้มตาขอโทษ

ถ้าย้อนเวลากลับไปได้จองกุกจะไม่ทำตัวเยอะ เหวี่ยงพนักหน้าในอาหารเวลาที่ของมาเสิร์ฟช้าเลย..

หากแต่เมื่อช่วงเวลาที่แสนเหนื่อยจนจะขาดใจผ่านไปแล้วพลังงานชีวิตของจองกุกก็เดินดุ๊กดิ๊กถือข้าวกล่องเข้ามาหาเขา โชคดีที่พี่เยริเจ้านายของจีมินเข้าใจถึงได้ให้เวลาพักกลางวันของจีมินตรงกับของจองกุกคือช่วงเวลาบ่ายโมงกว่าๆ เวลาที่ลูกค้าไม่ค่อยเข้าร้าน

กริ่ง!

เสียงเปิดประตูดังขึ้นเรียกความสนใจจากทุกคนทันทีแต่พอเห็นว่าเป็นใครใบหน้าเหนื่อยล้าของเพื่อนร่วมงานก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มแซวทันที

“แหมมมมเช้าถึงกลางวันถึงจริงๆเลยนะ”

“นิดนึงนะพี่มินโฮ ผมเหนื่อยจะแย่แล้วเนี้ย”จองกุกเองก็หันหน้าไปตอบรุ่นพี่ร่วมงานด้วย พนักงานในนี้ต่างก็จบไม่สูงกันหรอกส่วนใหญ่ก็มีปัญหาเรื่องเงินกันจนไม่ได้เรียนทั้งนั้นแหละ

“เหนื่อยมาเลยหรอกุก”เจ้าของเสียงหวานเอ่ยออกมาอย่างเป็นห่วงทันทีเมื่อเขาทั้งสองคนเดินไปนั่งที่โต๊ะด้านในสุดแล้วอย่างที่บอกว่าเวลานี้ลูกค้ามีไม่เยอะทำให้เขาได้พักช่วงนี้แหละ

“หมดแรงจะทำอะไรแล้วเนี้ย เห้ออออ”ไม่พูดเปล่าจองกุกยังไหลตัวเองไปพิงกับพนักโซฟา ดวงตาคมก็ค่อยๆปิดลงอย่างเหนื่อยอ่อนด้วยทำเอาจีมินที่นั่งอยู่ข้างๆต้องหันซ้ายหันขวาว่ามีใครสนใจเขาไหมก่อนที่จะ..

จุ๊บ!

ริมฝีปากอิ่มกดแตะลงไปที่พวงแก้มของแฟนหนุ่มทันที ก่อนจะผละออกมาแน่นอนว่ามันทำให้จองกุกต้องปรือตามามองพร้อมรอยยิ้มกว้างเลยแหละ

“หึ...ป้อนข้าวหน่อย”

“ก็ป้อนทุกวันละปะ”

กลายเป็นภาพที่ชินตาไปแล้วเมื่อทุกๆวันจีมินจะเข้ามาป้อนข้าวกลางวันจองกุกมานั่งให้ร่างสูงอ้อนนู้นอ้อนนี้แน่นอนจีมินเองก็กินข้าวกับจองกุกนั้นแหละถึงจะหิวสุดๆแต่เขาก็ยังอยากจะกินพร้อมอีกฝ่ายอยู่ดี แล้วถ้าจะถามถึงจีซองละก็..

ตุ๊บ!

สองร่างเงยหน้าขึ้นไปมองโซฟาตัวตรงข้ามทันทีที่ร่างของคนอายุน้อยกว่าทิ้งตัวลงนั่งอย่างเหน็ดเหนื่อยไม่แพ้กัน แต่ก็เหนื่อยน้อยกว่าจองกุกแหละเพราะเจ้าตัวเป็นคนทำอาหารแต่คนทำอาหารก็ไม่ใช่ว่าไม่เหนื่อยนะเฟ้ยยยยย

“แล้วนาบีละ”จีมินเองก็หันหน้าไปเอ่ยกับน้องบ้างก่อนจะเลื่อนข้าวกล่องที่เตรียมเอาไว้ให้เจ้าตัวไปตรงหน้า เด็กหนุ่มที่หิวโหยก็รีบจ้วงข้าวเข้าปากทันที

นาบี..

เพื่อนที่จีมินและจองกุกเองก็ไม่รู้หรอกว่าแค่เพื่อนจริงๆหรือป่าว เด็กสาวที่เป็นนักร้องที่ผับพี่จินเหมือนกับจีซองนั้นแหละนักร้องกับนักร้องมันก็มีเคมีที่ตรงกันดีเนอะ

“ไปตายมั้---

ป้าบ!!

“ใครตาย!!!” ยังไม่ทันที่จีซองจะเอ่ยจบก็โดนฝ่ามือเล็กจากเด็กสาวที่เดินเข้ามาได้ยินพอดีอย่างกับถูกตั้งเวลาเอาไว้ ทำเอาใบหน้าของจีซองแทบจะจุ่มเข้าไปในกล่องข้าวอยู่แล้ว จ้องหน้าอีกฝ่ายที่ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามองตาเขม็งก่อนจะหันไปสวัสดีๆพี่ๆที่นั่งอยู่อีกฝั่ง “สวัสดีค่ะพี่จีมิน สวัสดีค่ะพี่จองกุก”

เอ่ยจบเด็กสาวก็ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆจีซองทันที แม้ว่าจะดูโหดไปหน่อยแต่สองมือของเธอก็เต็มไปด้วยขนมนมเนยที่เตรียมมาให้เด็กหนุ่มที่อยู่ข้างๆเธอละนะ แน่นอนว่ามันทำให้จีมินอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ในเวลานี้อย่างน้อยน้องชายของเขาก็ยังมีคนที่พอจะฝากชีวิตเอาไว้ด้วย คนที่เข้ามาแชร์ปัญญาต่างๆกับจีซองเหมือนที่จีมินมี

“ฮ่าๆพี่ฝากเด็กแสบด้วยนะนาบี^^

“ย๊าส์!! พี่จีมินอ่าอย่าทำเหมือนผมเป็นเด็กนะ!!

“หุบปากแล้วก็ยัดข้าวไป.....ได้เลยค่ะพี่จีมิน^^

โหดไปหน่อยแต่ก็โอเค๊...

 

---------------50%-------------

วันนี้มันก็เป็นอีกวันที่ทั้งจีมิน จองกุกแล้วก็จีซองต้องมาตื่นทำงานแต่เช้าทั้งๆที่นอนไปได้ไม่ถึงห้าชั่วโมงก็แหมทำงานที่ผับด้วยนี่น่ากว่าผับจะปิดกว่าจะกลับถึงหอกว่าจะอาบน้ำแต่งตัว แน่นอนว่าเรื่องบนเตียงอะไรเนี้ยจองกุกก็เหนื่อยเกินกว่าจะทำให้อีกฝ่ายละนะและดูเหมือนจีมินก็เข้าใจดีเพราะเขาเองก็เหนื่อยที่ต้องทำมาหากินเหมือนกันเลยไม่ได้งอแงอะไร

แต่วันนี้มันไม่เหมือนทุกวันเพราะ...

“จองกุกอ่า..วันนี้ลาไหม ไม่สบายนี่น่า”ไม่พูดเปล่าจีมินยังยกมือขึ้นไปอังที่หน้าผากกว่าของจองกุกด้วย ความร้อนที่แผ่ออกมามันทำให้จีมินอดที่จะเป็นห่วงไม่ได้

“ไม่เป็นไรน่าจีมิน แค่นี้เด็กๆ แค่กๆ”

ไม่อยากจะบอกว่าตอนนี้จองกุกโทรมลงเยอะเลย โทรมลงกว่าตอนที่เป็นคุณหนูก็แน่ละชีวิตจองกุกเคยมาทำงานหามรุ่งหามค่ำสะที่ไหนของดีๆก็ไม่ได้กิน กลางวันก็ต้องขี่รถต่างแดดต่างลมกลางคืนยังต้องไปยืนชงเหล้าอีกแน่นนอว่ามันทำให้ร่างกายของจองกุกต้องแย่ลงถนัดตาผิดกับจีมินที่ทำงานหนักมาตั้งแต่เด็กจนชิน

“กุกอ่า...”

“แหนะทำหน้าแบบนี้อีกแล้ว”ถึงแม้จะมีรอยยิ้มบนริมฝีปากที่แห้งผากของจองกุกหากแต่ในแววตามันก็บอกได้อย่างดีว่าตอนนี้จองกุกเหนื่อยมากขนาดไหน

“ก็รู้สึกผิด..”

“รู้สึกผิดอะไร กุกเลือกเองนะไหนมาจูบเติมพลังหน่อยเร็ว”

สองร่างที่นั่งอยู่ปลายเตียงหันไปประจบจูบเพื่อเติมพลังให้แกกันและกันทันทียิ่งสัมผัสลึกซึ้งจีมินก็ยิ่งรับรู้ว่าตอนนี้จองกุกไม่โอเค ลมหายใจที่มันเคยอุ่นก็ร้อนจนทำเอาพวงแก้มของจีมินต้องร้อนตาม แต่ก็นั้นแหละยังไงจองกุกก็ยังดื้อด้านที่จะทำงาน

 

 

“กุกเอ้ยยยย ไปส่งอาหารที่บ้านป้าโซหน่อย”

“ค้าบบบบบบ”ร่างสูงที่ยืนสะบัดหัวสะบัดหน้าไล่ความมึนงงให้ออกไปอยู่ต้องตะโกนตอบรับเจ้านายไปทันที แม้ว่าตอนนี้จะรู้สึกเหมือนไข้จะขึ้น เริ่มปวดหัวมากแค่ไหนแต่จองกุกก็เลือกที่จะปั้นหน้ายิ้มก่อนจะขึ้นคร่อมมอไซด์ไปส่งอาหารที่บ้านลูกค้าอยู่ดี

มันเป็นวันที่แดดยังคงทำงานปกติหากแต่มันจะไม่ปกติก็ตอนนี้มันกำลังแผดเผาสติของคนที่ป่วยอยู่ให้ลดน้อยลงไป จองกุกที่ตอนนี้เริ่มขี่รถไม่ตรงแล้วก็ขี่โอนไปเอนมาในซอยเล็กๆอยู่อย่างนั้นพยายามประคับประคองสติให้ได้มากที่สุดหากแต่ดวงตามันก็เริ่มพร่าเบลอสะดื้อๆภาพตรงหน้าก็เลือนลางจนในที่สุดจองกุกก็ไม่สามารถประคับประคองสติให้ขี่รถต่อไปได้..

โครมมมมมมมมมมมม

 

 

 

Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

ท่ามกลางร้านสะดวกซื้อที่ยังคงเงียบนิ่งเพราะยังไม่มีลูกค้าเข้าร้านเสียงโทรศัพท์ของคนตัวเล็กก็ดังขึ้นมาทำเอาจีมินต้องหันไปยิ้มให้พี่เยรินิดหน่อยก่อนจะล้วงมันขึ้นมาหากแต่ทันทีที่เห็นว่าใครเป็นคนโทรมาคิ้วเรียวก็ต้องขมวดเข้ากันจนยุ่งไปหมด

-จีซอง-

“ว่าไงจีซอง”

[พี่จีมิน..ใจเย็นๆนะ]

“.......”

“เมื่อกี้ผู้จัดการบอกว่าพี่จองกุกรถล้มไม่ได้สติ ตอนนี้อยู่โรงพยาบาลแล้ว”

!!!!!

ไม่รู้ว่าจีซองตัดสายไปตอนไหน เมื่อตอนนี้จีมินได้แต่นั่งนิ่งค้างอยู่กันที่จนพี่เยริต้องเอามือมาปัดป่ายไปมาด้านหน้าของจีมินนั้นแหละเจ้าตัวถึงจะได้สติกลับมา

“พะพี่เยริ จองกุกเข้าโรงพยาบาล..”

“ห้ะ!!

“ผมขาลาครึ่งวันนะครับ”

ไม่รอให้พี่เยริได้เอ่ยอะไรเพียงแค่เธอพยักหน้ารัวๆจีมินก็คว้ากระเป๋าตังของตัวเองมุ่งไปยังโรงพยาบาลทันที จากที่ไม่คิดว่าจะนั่งแท๊กซี่แสนแพงแต่จีมินก็เลือกที่จะนั่งมันจนได้ในหัวก็เอาแต่คิดถึงจองกุกอยู่อย่างนั้น นึกโทษตัวเองว่าปล่อยให้จองกุกมาทำงานในขณะที่เจ้าตัวป่วยได้ยังไง

“ฮึก...ปะ..ไปโรงพยาบาลฮวาครับ”เอ่ยบอกพี่โชเฟอร์ก่อนที่เสียงสะอื้นมันจะดังออกมา นี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่จีมินคิดว่ามันถูกแล้วหรอที่เขาจะดึงจองกุกให้ลงมาตกต่ำไปกับตัวเอง ใบหน้าที่แสนอ่อนล้ายามที่เจ้าตัวหลับมันทำให้จีมินต้องคิดวนไปวนมาว่าถ้าจองกุกไม่เลือกเขาเจ้าตัวก็คงสบายกว่านี้ไม่ต้องมาทำงานหนักไม่ต้องมาเหนื่อยสายตัวแทบขาดแบบนี้ หากแต่เพราะรอยยิ้มของจองกุกที่มีให้จีมินยามที่เราสบตากันมันทำให้จีมินต้องเห็นแก่ตัวอีกครั้ง

เห็นแก่ตัวที่อยากให้จองกุกมาอยู่ข้างๆเขา......

 

 

 

 

เนิ่นนานที่จองกุกหายเข้าไปในห้องฉุกเฉิน จีมินที่ลางานมาแล้วก็เอาแต่เดินวนไปวนมาอยู่อย่างนั้นความจริงจีซองก็จะมาด้วยแต่เพราะติดลูกค้าจีมินเองก็ไม่อยากจะให้น้องเสียงานและเพราะการที่จีมินอยู่คนเดียวมันก็คงจะไม่พร้อมเท่าไหร่เมื่อจีมินต้องมาเผชิญกับ..

“จองกุก..จองกุกลูกแม่...ฮืออออออออออ”

ต้องมาเผชิญกับพ่อแม่ของจองกุก...

ร่างเล็กหันไปมองตามเสียงทันที ก่อนจะพบกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ทั้งตัวมีแต่เสื้อผ้าราคาแพง กระเป๋ายี่ห้อดังแม้ว่าอายุจะเยอะแล้วแต่บนใบหน้ายังคงสละสลวย ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลนั้นจีมินกลัวเหลือเกิน เคียงข้างกันนั้นก็เป็นผู้ชายที่แต่งตัวดูดีมีภูมิฐานไม่แพ้กัน

จริงอยู่ที่จองกุกออกจากบ้านมาได้เป็นเดือนหลายเดือนแล้วแต่เพราะความเป็นห่วงของพวกท่านมีหรอที่จะไม่ให้คนไปคอยดูว่าลูกชายของพวกเขานั้นตกระกำลำบากไปถึงได้แล้วและแน่นอนว่าทันทีที่รู้ว่าลูกรถมอไซด์ล้มพวกเขาก็รีบมายังโรงพยาบาลทันที

“สวัสดีครับคุณจอน สวัสดีครับคุณนาย”ร่างเล็กเอ่ยออกมาพร้อมกับโค้งหัวอย่างทำความเคารพอย่างเกร็งๆทันทีก็รู้ว่าท่านทั้งสองคงจะไม่ปลื้มกับเขาเท่าไหร่นักหรอกแต่ยังไงเขาก็ต้องทำความเคารพพ่อแม่ของจองกุกอยู่ดี

หากแต่แววตาที่ท่านทั้งสองมองมาที่จีมินตอนนี้มันทำให้หัวใจของจีมินต้องเต้นรัว พวกท่านยังคงไม่เอ่ยอะไรแต่มันก็ทำให้จีมินต้อลุ้นจนจะหยุดหายใจอยู่แล้วยิ่งร่างบางระหงค่อยๆย่างกายเข้ามาหาจีมินด้วยใบหน้านิ่งเรียบนั้นมันยิ่งทำให้จีมินต้องเริ่มตัวสั่นด้วยความกลัว..

“มาคุยกันหน่อย”

ประโยคเดียวของคุณนายจอนมันทำให้จีมินต้องหัวใจกระตุกวูบทันที..


______________________

#จีมินแอบขาย


















 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 82 ครั้ง

1,652 ความคิดเห็น

  1. #1646 ไรม์ (@DoDad) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2562 / 15:39

    คิดว่าเป็นเรื่องไม่ดีเท่าไหร่

    จองกุกพยายามมากอะ ชอบตอนเขามาหากันตอนพักกลางวัน รักนาง

    #1646
    0
  2. #1614 EntOo (@EntOo) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 02:28
    โอ้โห โคตรลุ้น
    #1614
    0
  3. #1583 Ploysin_02 (@Stigma_ptp2002) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 16:04
    คุยกันหรอ......
    #1583
    0
  4. #1540 Babbyours (@153792nc) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 13:56
    หน่วงสุดดดดดดดด
    #1540
    0
  5. #1535 meejus (@Kirito-Asuna) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 20:13
    ไม่ไหวล้าวววว
    #1535
    0
  6. #1411 acptx (@acptx) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 22:39
    โอยยย ไม่ไหววว
    #1411
    0
  7. #1391 shierichi (@shierichi) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 08:32
    อมก. นั่นไงว่าแล้วต้องมีอะไรแน่ๆ
    #1391
    0
  8. #1388 0852126593 (@0852126593) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 18:36
    ใจจะขาดรอนๆ
    #1388
    0
  9. #1369 sxzonny (@sonthann) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 21:36
    ไม่เอามาม่านะไรท์!!!งื้อออ หนักหน่วงเรื่องMamaพอแล้ว ฟิคไม่ต้องมาม่าหรอกกก55555
    #1369
    0
  10. #1347 jkookookie (@iamkarookook224) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 19:28
    ใจอ่อนได้แล้วนะคะคุณแม่ฮืออออออออออออออออออ
    #1347
    0
  11. #1346 จ้อนคนกาก (@jmmjmm) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 18:09
    รสถึงบางอย่างที่ไม่รู้ว่าดีหรือแย่ แต่ไรท์บอกยังไม่ถึงจุดพีคคคคคคแสดงว่ามันนนนนนนนนนงื้มมมมมมมมมม กลัวใจจจจจ
    #1346
    0
  12. #1345 BamBright (@BamBright) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 16:52
    ต่อน่ะๆๆๆๆๆๆ
    #1345
    0
  13. #1344 meelay (@meelay) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 16:32
    ลูกสะใภ้เผชิญหน้ากับแม่สะมีจะเกิดอะไรขึ้น ไรท์มาต่อเร็วๆนะคะ
    #1344
    0
  14. #1343 raiwawa (@raiwawa) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 16:17
    คุยอะไรกันนน คุณแม่ต้องใจเย็นๆนะคะ น้องเกร็จหมดแล้วนั้น
    #1343
    0
  15. #1342 JumpingRABBIT (@jincoolnet) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 15:19
    คุณแม่คะนี่ลูกสะใภ้นะคะ อ่อนโยนหน่อยนะคะแงงงงงง เผชิญหน้ากันครั้งนี้จะเปนไงบ้าง ยังไงความผิดก้ไม่ใช่ของจีมนะ ถ้าไม่ใช่เพราะทีาบ้านกีดกันกุกคงไม่ต้องเจองี้หรอก
    #1342
    0
  16. #1341 butterrson1 (@butterrson1) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 14:27
    ฮื้ออออคุยไรอะไรท์ ม่าอีกไหมอะ
    #1341
    0
  17. #1340 'jeymoon' (@Tunagporn2546) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 13:04
    ฮืออไม่ไม่ไม่อยากให้จองกุกไปอังกฤษ
    #1340
    0
  18. #1339 minsugaaa1993 (@minsugaaa1993) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 12:52
    ได้กินมาม่าแน่ๆเลย ฮืออออออ
    #1339
    0
  19. #1338 mooping11 (@0914103197) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 12:46
    ไม่นะ งื่ออออออออออ
    #1338
    0
  20. #1337 joy105102 (@joy105102) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 12:41
    เชปัลลลลลลลลลลลลลลลลลลลล อันเดววววววววววววววววววว
    #1337
    0
  21. #1336 upoppy (@upoppy) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 12:31
    สงสารจีมิน
    #1336
    0
  22. #1335 Yok-Wnl (@Yok-Wnl) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 12:30
    รู้เลยว่ายังไงต่อ;-;
    #1335
    0
  23. #1334 Janie773 (@Janie773) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 12:21
    ขอให้คุณนายยอมรับสักที TT
    #1334
    0
  24. #1333 Kim So Won (@suteeraluck) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 12:14
    ยอมรับเหอะนะ ได้โปรดดดดดด ให้ลูกชายคถณแม่ได้รักคนที่เขารักจริงๆเถอะ ได้โปร๊ดดดดดดดด
    #1333
    0
  25. #1332 คุณฟองเบียร์ (@bearjutaluckmoin) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 06:55
    ไม่บอกก็รู้เลยอ่าาาาT^T
    #1332
    0