[ปิดพรี][BTS] #I Will Always Be By Your Side ♡ / kookmin [END]

ตอนที่ 17 : SEVENTEEN : การตัดสินใจของคุณหนูจองกุก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,554
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 90 ครั้ง
    12 พ.ย. 60

SEVENTEEN

การตัดสินใจของคุณหนูจองกุก

 

 

                “ห้ะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

                สี่เสียงของเด็กอายุน้อยกว่าประสานกันทันทีที่จีมินเอ่ยสิ่งที่ต้องการจบ คือตอนแรกก็ไม่เข้าใจหรอกว่าเจ๊มาเคาะเรียกเวลานี้ทำไมแถมยังให้มากันให้ครบอีก แน่นอนเจ๊ต้องการไอ้เราก็ต้องทำให้อยู่แล้วอะไรช่วยได้ก็ช่วยแต่เรื่องที่จะให้ช่วยนี้มัน

                “นะ...ฉันอยากเจอจองกุก”

                อื้มนั้นแหละสิ่งที่เจ๊แกต้องการแหละ มันใช่เรื่องง่ายๆที่ไหนเมื่อพวกเขาติดต่อจองกุกไม่ได้เลย ไม่วายคงถูกกักบริเวณก็แบบนี้ประจำแหละเวลาที่ไอ้กุกมันทะเลาะกับที่บ้านก็ถูกกักบริเวณเป็นประจำ

                “โหยยยยเจ๊งานหยาบเลยนะเนี้ย”เป็นเจโฮปเองที่เอ่ยออกมาอย่างลำบากใจไม่ใช่ไม่อยากช่วยแต่ตอนนี้คือมืดแปดด้าน เก้าด้าน สิบด้านมากถ้าจะให้พาเจ๊ไปเข้าบ้านไอ้กุกโต้งๆก็ได้มีสงครามระหว่างแม่ผัวกับลูกสะใภ้แน่นอนอะ

                “แล้วน้องเจ๊อีกอะ เหมือนน้องเจ๊จะไม่ชอบไอ้กุกนี้”ว่าแล้วยุนกิก็เอ่ยออกมาบ้างก็จริงอย่างที่ยุนกิบอกว่าจีซองไม่ค่อยชอบจองกุกเท่าไหร่ แต่ก็นะวันนี้ทั้งวันตอนที่ทำงานในร้านสะดวกซื้อจีมินก็วางแผนไว้หมดแล้วแหละ ไม่ว่ายังไงเขาก็ต้องได้เจอจองกุกให้ได้ ต้องเคลียร์ให้ได้ว่าจะไปต่อ จับมือกันไปหรือว่าจะ..จบ..

                “ไม่ต้องห่วงหรอก ตอนนี้จีซองไปทำงานที่ผับแล้วฉันโกหกน้องว่าปวดหัวอะ”

                ถึงแม้มันจะไม่ใช่เรื่องดีที่จีมินโกหกน้องอีกแล้วแต่ก็อย่างที่บอกว่าจีซองไม่ชอบจองกุกถ้าบอกไปตรงๆเจ้าตัวคงไม่ยอมแน่เพราะงั้นเรื่องจีซองค่อยเคลียร์ทีหลังก็ได้มาว่ายังไงเจ้าตัวก็น่าจะไม่อยากถ้ามันเป็นความต้องการของจีมินละนะ

                ตอนนี้ห้องทั้งห้องกลับเข้าสู่ความเงียบทันที บนใบหน้าของทุกคนก็ส่อแววคิดหนักต่างคนต่างคิดหาช่องทางให้จีมินไปพบกับจองกุกได้แม้ว่ามันจะมีเปอร์เซนต์น้อยแค่ไหนก็ตาม เนิ่นนานที่ห้องทั้งห้องมันเงียบสงบจนในที่สุดรอยยิ้มกว้างก็ปรากฏบนใบหน้าของคิมนัมจุนทันทีที่เจ้าตัวนึกอะไรออก

“เหี้ยยยยยยยยยยยพวกมึงงง พวกมึงจำได้ปะตอนมอสี่อะ!!”เสียงทุ้มเอ่ยออกมาอย่างตื่นเต้นอยู่คนเดียวแม้ว่าคนอื่นจะทำสีหน้างงๆก็ตามแต่แล้วเมื่อเรื่องราวความทรงจำมันย้อนเข้ามาในหัวเด็กทั้งสี่คนก็ต้องคลี่ยิ้มกว้างออกมา

“เออจริงด้วย!! ตอนนั้นไอ้เหี้ยกุกมันชอบแอบแม่มันไปเที่ยวช้ะ”

“ใช่ไง...”

“........”

“.......”

“ต้นไม้บ้านข้างๆ!!

ว่าแล้วสี่เสียงก็ตะโกนออกมาพร้อมกับทันที แน่นอนว่ามีเพียงจีมินเท่านั้นแหละที่ยังไม่เข้าใจ...

 

 

 

 

 

ไม่เข้าใจแต่ตอนนี้จีมินก็มายืนอยู่หน้าบ้านของบ้านข้างๆบ้านจองกุกแล้วยอมรับว่าใจเต้นแรงไม่น้อยยิ่งเห็นบ้านที่หลังใหญ่โตนั้นจีมินก็ยิ่งใจเต้นแรง หากแต่มองไปตามปลายนิ้วของพวกเด็กๆที่ชี้ให้ดูร่างเล็กก็ต้องเข้าใจทันทีเมื่อเขาต้องปืนเข้าบ้านคนอื่นก่อนจะเลาะไปข้างบ้านปืนต้นไม้ต้นใหญ่ๆที่กิ่งมันเอนไปทางระเบียงห้องนอนของจองกุกพอดี โชคดีที่บ้านตรงหน้านี้เจ้าของย้ายออกไปนานแล้วทำให้มันไม่ยากเลยที่จะแอบเข้ามา

“พวกผมส่งเจ๊ได้เท่านี้แหละที่เหลือก็สู้ๆนะ”

“ผมไปรอเจ๊ที่หอนะ”

“หวังว่าจะได้ข่าวดีนะเจ๊”

“พวกเรารักเจ๊นะแต่ไปละบายยยย”

ร่างเล็กที่ปืนต้นไม้ไปนิดหน่อยแล้วก็ต้องหันหน้ามาพยักหน้ารับพวกเด็กๆทันทีที่เจ้าตัวแสบโบกมือบายๆเมื่อมาส่งจีมินที่ต้นไม้ต้นใหญ่นี้แล้วยอมรับว่าปืนต้นไม้นี้มันง่ายมากกว่าปืนกำแพงเมื่อกี้อีกแต่ยังดีที่พวกเด็กๆ (ยกเว้นยุนกิ) นั้นตัวค่อนข้างสูงจึงพากันอุ้มพากันช่วยจีมินปีนข้ามมาจนได้

ห่อมมมมมแอบปืนเข้าบ้านไปหาผู้ชาย....

เอาเถอะ..ถ้าผู้ชายคนนั้นเป็นจอนจองกุกอะนะ ว่าแล้วมือเล็กก็ไต่ไปตามกิ่งก้านของต้นไม้จนสูงขึ้นเรื่อยๆทันที ลำบากนิดหน่อยแต่ตอนนี้จีมินก็ปืนมาถึงระเบียงห้องของจองกุกแล้ว มองผ่านเข้าไปในกระจกผ้าม่านที่ยังคงเปิดอยู่มันทำให้เห็นว่าภายในห้องมันมืดสนิทเพียงใดหากแต่พัดลมแอร์ยังทำงานจีมินก็จะโมเมว่าจองกุกยังอยู่ในห้องที่พวกเด็กๆบอกว่าห้องนี้เป็นห้องของจองกุกละกัน

ตุ้บ!

ร่างเล็กกระโดดลงมายืนบนระเบียงอย่างเบาที่สุดแม้จะเกิดเสียงนิดหน่อยก็ตาม มือเล็กก็พยายามเลื่อนประตูกระจกออก นึกแปลกใจนิดหน่อยที่ทำไมจองกุกถึงไม่ยอมล็อกประตูระเบียงกันนะ

คลืน...

แม้ว่าจีมินจะเลื่อนประตูกระจกเดินเข้ามาท่ามกลางความมืดแล้วจองกุกก็ยังคงนอนนิ่งไม่ขยับ เขาไม่รับรู้อะไรแล้วเมื่อเขาร้องไห้จนเผลอหลับไปข้าวก็ยังไม่ได้กินทั้งวันแต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่สามารถทำให้ต่อมความรู้สึกต่างๆของจองกุกทำงานหรอก ยอมรับว่ามันลำบากไม่น้อยที่จีมินต้องเดินเข้ามาในห้องแสนกว้างนี้ท่ามกลางความมืดแต่อย่างน้อยแสงจากระเบียงมันก็พอส่องแสงให้จีมินคลำทางเข้ามาจนถึงเตียงได้

ใบหน้าหล่อยังคงเรียบนิ่ง ลมหายใจดังออกมาอย่างสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังหลับแต่เพราะสภาพใบหน้าที่แสนอ่อนล้ากับคิ้วเรียวที่ยังคงขมวดเข้ากันแน่นนั้นมันทำให้จีมินอดเป็นห่วงไม่ได้ ว่าแล้วร่างเล็กก็มุดตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนเดียวกับจองกุกทันที นอนตะแคงข้างหันหน้าเข้าหากันด้วยระยะห่างที่แสนสั้นรับรู้ถึงลมหายใจของกันและกันก่อนที่จีมินจะยื่นใบหน้าไปจุ๊บเบาๆที่ริมฝีปากของอีกฝ่าย

จุ๊บ!

จองกุกก็ยังคงหลับ...

จุ๊บ!

ยังไม่ขยับตัว...

จุ๊บ!

ไม่แม้จะขยุกขยิกเลยสักนิด...

“จองกุก....”ว่าแล้วจีมินก็ยอมแพ้ผละริมฝีปากออกมาก่อนที่มือข้างหนึ่งจะยกขึ้นไปประคองแก้มข้างที่อยู่ด้านบนของจองกุกเอาไว้ นิ้วหัวแม่มือก็เกลี่ยที่แก้มของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา “มาหาแล้วเนี้ยตื่นได้แล้ว”

เอ่ยออกมาเพียงแค่นั้นก่อนที่มือเล็กจะบีบแก้มของจองกุกเบาๆแต่มันก็ทำให้จองกุกครางออกมาเบาๆในลำคอพร้อมกับเปลือกตาที่ค่อยๆขยายขึ้นแล้ว

“อือ....”เสียงครางต่ำดังออกมาคล้ายว่าเจ้าตัวกำลังรำคาญที่ถูกใครมารบกวนเวลานอนหากแต่ทันทีที่ดวงตาคมตื่นเต็มตาแล้วมันก็ต้องเบิกโพลงทันทีที่เห็นจีมินนอนยิ้มให้อยู่ตรงหน้า ความอบอุ่นที่แก้มจากฝ่ามือเล็กมันยืนยันได้เป็นอย่างดีว่าเขาเองไม่ได้ฝันไป

^^

“จี..มิน....”

“กว่าจะตื่นนะ”

พึ่บ!

เป็นจองกุกเองที่เด้งตัวมานั่งบนเตียงดีๆ แน่ๆจีมินแน่ๆอะถึงแม้ว่าแสงสว่างมันจะมีเพียงน้อยนิดก็เถอะแน่นอนจีมินเองก็ลุกขึ้นมานั่งตรงหน้าอีกฝ่ายด้วย ไม่ลุกมานั่งเฉยๆหรอกอย่างจีมินน่ะตอนนี้ย้ายตัวเองไปนั่งบนตักหันหน้าเข้าหาอีกฝ่ายแล้ว

“......”

“เค้าขอโทษ..ที่ยอมแพ้ เค้าขอโทษที่ไม่จับมือกุกให้แน่นกว่านี้ เค้า...คิดถึงกุก”เป็นจีมินเองที่เอ่ยออกมาก่อน แขนเรียวก็ยกขึ้นไปคล้องคออีกฝ่ายเอาไว้ใบหน้าที่อยู่ใกล้กันมันทำให้หัวใจของทั้งคู่กลับมาเต้นแรงเหมือนคนกลับมามีชีวิตอีกครั้งทันที ความเจ็บปวดในใจเริ่มจางหายไปแม้ว่าจริงๆแล้วปัญหามันจะยังไม่ได้หายไปก็ตามแต่ในเวลานี้เขาทั้งคู่ไม่คิดถึงอะไรแล้ว ไม่คิดถึงอะไรเลยนอกจากคนตรงหน้าที่ตอนนี้ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังเลื่อนเข้าหากันตามสัญชาตญาณ

“ขอบคุณนะ..ขอบคุณที่กลับมาหากัน”จองกุกเอ่ยเพียงแค่นั้นก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะประจบจูบกันทันที ในหัวตอนนี้มันไม่สามารถเอาเรื่องนู้นเรื่องนี้เข้ามาแทนที่ความคิดถึงและความโหยหาได้

ตอนนี้พวกเขาคิดเพียงแค่ว่า...

พวกเขาต้องได้รักกัน...

 

CUT NC

(@KimTaeAM_09)


หลังจากที่เสร็จเรียบร้อยแล้วทั้งคู่ก็รีบใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยทันทีก่อนจะเป็นจีมินเองที่เอ่ยออกมาก่อนด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่แสนจริงจัง

“คิดดีแล้วนะกุก”

“อื้ม..มินยังทำงานเลี้ยงตัวเองได้ แล้วทำไมกุกจะทำงานเลี้ยงตัวเองบ้างไม่ได้”ไม่พูดเปล่ามือหนายังยกขึ้นไปประคองใบหน้าหวานของคนรักเอาไว้ด้วย “กุกจะไปเริ่มต้นใหม่กับมินนะ”

“........”

“กุกรู้ว่าแค่รักกันมันอาจจะไม่พอ แต่แล้วไงละถ้ามันไม่พอเราสองคนก็แค่ช่วยกันทำงานแค่นั้น”

“......”

“ให้กุกเข้าไปอยู่ในโลกของมินนะครับ^^

เอาเถอะ...ไม่ว่ายังไงเราสองคนจะไม่ปล่อยมือกันเด็ดขาดเราสองคนจะสู้กันจนถึงที่สุดแม้ว่าอุปสรรคมันจะมากมายแค่ไหนก็ตาม...

 

 

ตอนนี้ทั้งคู่ปืนต้นไม้ต้นเดิมกลับไปแล้วหากแต่จองกุกอาจจะลืมไปและจีมินอาจจะไม่รู้ว่าบ้านของจองกุกนั้นมีกล้องวงจรปิด..กล้องที่มันจับภาพได้ตั้งแต่จีมินปืนข้ามเข้ามาที่ระเบียงห้องนอนของจองกุกแล้ว

“แบบนี้ดีแล้วหรอคุณ ฉัน....ฉันทำใจไม่ได้ฉันเป็นห่วงลูก..”

“ผมก็เป็นห่วง...แต่แกเลือกแล้วให้แกไปใช้ชีวิตที่แกเลือกเองแบบสุดๆไปเลยเถอะ รอดไม่รอดค่อยว่ากัน”

“แล้วเรื่องเรียนละคะ”

“แกกลับมาเมื่อไหร่...”

“.....”

“ก็ค่อยส่งแกไปเรียนต่ออังกฤษ...”

"ค่ะแกกลับมาเมื่อไหร่ ฉันจะส่งแกไปอังกฤษ"

 

-----------60%-------------

หลังจากที่ออกมาจากบ้านของจองกุกแล้วทั้งคู่ก็ยังคงเดินจับมือกันไม่ยอมปล่อยบนใบหน้าก็ยังคงประดับไปด้วยรอยยิ้มมันเป็นรอยยิ้มที่ยิ้มจากใจจริงๆรอยยิ้มที่พวกเขาทั้งคู่เองก็ไม่ได้ยิ้มแบบนี้มานานแล้วแน่นอนว่าจองกุกมาแต่ตัวจริงๆเงินสักบาทของพ่อแม่ก็ไม่ได้เอามา กุญแจรถคันหรูก็ไม่ได้เอาออกมาด้วยยังดีที่จีมินเก็บเสื้อผ้าของจองกุกไว้บ้างก็เสื้อผ้าที่จองกุกเอาไปทิ้งไว้ที่บ้านของจีมินนั้นแหละจีมินไม่ทิ้งไว้หรอกเขาเองก็เก็บมันมาด้วย

“หิวงะ”

เดินไปตามทางเรื่อยๆในที่สุดความสบายใจก็ส่งผลให้จองกุกที่ไม่ได้กินอะไรมาทั้งวันก็เริ่มหิวทันที จีมินเองก็เพียงแค่ตวัดสายตาไปมองนิดหน่อย ยกยิ้มขำออกมานิดๆเมื่อใบหน้าหล่อมันกำลังบูดเบี้ยวเพราะความหิว ว่าแล้วร่างเล็กก็ลากจองกุกเข้าไปในซุปเปอร์มาเก็ตที่มีโต๊ะด้านหน้าให้นั่งทานทันที

“มีเงินแค่พอรามยอนนะ”เสียงหวานเอ่ยออกมาเบาๆทันทีที่เดินเข้ามาข้างในกันแล้วก็นะวันนี้จีมินก็ไม่ได้ไปทำงานนี้ เงินที่ได้จากพี่เยริก็ต้องแบ่งเก็บเอาไว้ไปไถบ้านคืนอีก หากแต่ร่างสูงจากที่กลายมาเป็นคนยากจนเพียงพริบตากลับยกยิ้มออกมามือหนาก็ยกขึ้นไปวางไว้บนกลุ่มผมนุ่มของคนรักเท่านั้น

“ก็ได้น่า..อิ่มเหมือนกัน”

ก็รู้ว่าชีวิตไม่ใช่ของเล่น มันไม่ได้สวยงามและหอมหวานเหมือนในนิทาน มันไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ นี่มันชีวิตจริงที่ไม่ได้ละครเพราะฉะนั้นจองกุกเองก็เตรียมตัวเตรียมใจไว้แล้วว่าต่อไปในเขาไม่สามารถใช้ชีวิตแบบที่จองกุกคนเดิมใช้ได้แล้วแต่นั้นมันก็ไม่สำคัญหรอกขอแค่ให้มีจีมินอยู่ให้เขาได้ปกป้องแบบนี้มันก็เพียงพอแล้ว..

ขอแค่ให้ได้รัก...ให้ได้ปกป้องจีมินแบบนี้แหละที่จองกุกต้องการ..

 

 

 

 

แน่นอนว่ามันไม่ง่ายอีกนั้นแหละเพราะทันทีที่ทั้งคู่เดินมาจนถึงหน้าหอแล้วก็พบกับเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่กลับจากไปทำงานที่ผับมาพอดี จีมินเองที่อยู่บนหลังของจองกุกก็ดูจะตกใจไม่น้อย ที่ขี่หลังไม่ใช่อะไรคนเรามันก็เมื่อยเป็นนะแต่นะให้นั่งแท็กซี่กลับก็เปลืองตังทั้งคู่ก็เลยตัดสินใจเดินเล่นรับลมเดินไปเรื่อยๆจนจีมินต้องขึ้นมาขี่หลังจองกุกอย่างที่เห็นนี้แหละ

“จีซอง...”เสียงหวานพึมพำออกมาเบาๆร่างเล็กก็กระโดดลงจากหลังของจองกุกด้วย หากแต่ทันทีที่จีมินค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆน้องมากยิ่งขึ้นเท่าไหร่บนใบหน้าของจีซองกลับค่อยๆคลี่ยิ้มออกมา

“หึ...ดูสดใสขึ้นเยอะเลยนะพี่จีมิน..”

!!!

!!!

ไม่ใช่แค่จีมินหรอกที่ตกใจ จองกุกเองที่ตกใจไม่แพ้กันที่จีซองเอ่ยคำนั้นออกมาพร้อมรอยยิ้มเล็กๆที่มุมปาก ใช่จีซองไม่ชอบจองกุก จีซองไม่ชอบที่ผู้ชายคนนั้นมาทิ้งพี่จีมินในวันที่พี่จีมินต้องการเจ้าตัวมากที่สุดหากแต่เพราะสภาพร่างกายและจิตใจของพี่จีมินตอนไม่มีผู้ชายคนนี้มันแย่มากแย่จนทำให้จีซองต้องลบอคติพร้อมกับเฝ้ารอคอยว่าเมื่อไหร่ผู้ชายคนนี้จะกลับมาทำให้พี่จีมินยิ้มได้อีกครั้ง

และวันนั้นมันก็มาถึง...

ความรัก...มันเป็นเรื่องของคนสองคนที่จีซองไม่สามารถเข้าไปห้ามเข้าไปยุ่งได้ เขาก็ทำได้แค่อยู่ข้างๆพี่จีมินในฐานะน้องชายคนหนึ่ง ส่วนเรื่องอื่นๆทั้งหัวใจและอนาคตพี่จีมินต้องทำมันร่วมกับผู้ชายคนนั้น ผู้ชายที่ชื่อจอนจองกุก จีซองเข้าใจดีเพราะเขาเองก็กำลัง..

มีความรัก...

“เรา..ไม่โกรธพี่หรอจีซอง”

“ผมไม่โกรธพี่หรอก หน้าพี่ดูเหมือนได้เกิดใหม่ขนาดนี้ผมจะไปว่าได้ยังไง”เอ่ยกับพี่ชายแท้ๆเพียงแค่นั้นก่อนที่จีซองจะเดินผ่านตัวจีมินมาเผชิญหน้ากับจองกุกทันที “แต่ก่อนอื่น..ผมขอทำอะไรสักอย่างนะ”

ผั๊วะ!

ไม่ทันได้ตั้งตัวหมัดเน้นๆของจีซองก็กระแทกเข้าไปที่พวงแก้มของจองกุกทันที มันแรงมากเสียจนจองกุกแทบจะเสียหลักล้มลงไปหากแต่จีมินเองก็วิ่งมาประคองไว้ทัน

“นี้สำหรับที่พี่ทิ้งพี่ชายของผมในวันที่พี่ผมแย่ที่สุด..”

“......”

“......”

“ถึงผมจะไม่ใช่น้องที่ดีแต่ผมก็รักพี่ผมเหมือนกัน...ดูแลพี่ผมดีๆนะครับ..”

“.......”

“.......”

“เพราะผมจะไม่ให้โอกาสที่สองกับพี่แน่..พี่จองกุก”เอ่ยจบเด็กหนุ่มก็เดินนำเข้าไปในหอทันที โดยมีสายตาของทั้งจองกุกและจีมินมองตามตลอดก่อนที่ทั้งคู่จะเดินเข้าไปในหอบ้างแน่นอนว่าจองกุกต้องนอนกับจีมินบนเตียงนั้นแหละเพราะทุกวันนี้จีมินก็นอนคนเดียวบนเตียง ส่วนเจ้าจีซองที่ไม่ชอบนอนกับใครก็เลือกที่จะนอนที่นอนปิกนิคที่เจ้าแทฮยองซื้อมาให้

เอาเถอะ...อย่างน้อยจองกุกก็ได้เข้ามาอยู่ในโลกที่โหดร้ายของจีมินอย่างสมบูรณ์แบบแล้วอะนะ : )

 

_________________________________

#จีมินแอบขาย


เห้ยยยยยยใจเย็นๆมาม่าหมดตู้แล้วที่บอกพีคคือพีคแบบไม่เจ็บ555555555555555555555 

มองตาสาแล้วเชื่อใจกัน!!!

จริงๆนะ

อิอิ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 90 ครั้ง

1,652 ความคิดเห็น

  1. #1645 ไรม์ (@DoDad) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2562 / 13:23

    จีซองเอ้ย กว่าจะกลับตัวได้

    #1645
    0
  2. #1582 Ploysin_02 (@Stigma_ptp2002) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 16:00
    อื้อหืออออคัตๆๆๆ555
    #1582
    0
  3. #1522 YJ09091995 (@jay1995_1995) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2560 / 06:36
    ว่าจะแค่เลื้อนๆผ่านแล้วไปอ่านสือต่อเจอฉากNC.เข้าไป! ช่างใจ1วิโยนสือทิ้งไม่อ่านแล้วว้อยยยยยย!!!
    #1522
    0
  4. #1509 chalisa_mon (@chalisa_mon) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 19:56
    โอ่ยยยย ไรท์เอา nc มาคั่นแบบนี้...ฮือออ ทำใจไม่ถูก(?) กำลังร้องไห้แล้วเห็นฉากคัท อหหห รีบเบิกตาเลยค่ะ แล้วคุณพ่อคุณแม่นี่ยังไง จะร้ายหรือจะดีคะ จะได้อวยถูก :D
    #1509
    0
  5. #1414 rinsoek (@rinsoek) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2560 / 12:45
    พีคตรงจองกุกออกมาอยู่กับจีมิน พีคตรงที่พ่อแม่ก็ปล่อยมาง่ายๆ โอ้ยยยยย โคตรพีค
    #1414
    0
  6. #1292 Obi^ping (@kafair2004) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 19:14
    เข้าใจคำว่าอิอิเลยยย
    อิอินี่แหละที่จะบั่บ...เล็กๆแต่เจ็บโอ้ยยย//ดึงทิชชู
    #1292
    0
  7. #1291 kipkip1234 (@kipkip1234) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 06:51
    รู้สึกได้ถีงความมาม่าตามมาอีกรอบบบ โนไม่อาวววแล้ว
    #1291
    0
  8. #1290 kookmin-ham (@kookmin-ham) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 00:16
    มันต้องมีมาม่าแอบไว้แน่ๆ
    #1290
    0
  9. #1289 jeon__jimin (@jeon__jimin) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 20:47
    จีซองมีฟามรักก555 ไรท์บอกมองตาเชื่อได้เเน่นะ!! //หรี่ตามอง
    #1289
    0
  10. #1288 porweyy. (@qpsmile) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 00:57
    โลกที่โหดร้าย55555555 จองกุกอย่ากลับไป เดี๋ยวโดนแยกอีก จีมินปีนห้องหาปู้ชาย สวดยอดไปเร้ย
    #1288
    0
  11. #1287 จีมินลูกแม่ (@pimmy1345) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 00:08
    จีซองหล่อมากลูกกกกก
    #1287
    0
  12. #1286 1996stx_ (@stampstill) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 23:13
    สงบศึกจีซองจองกุกแล้วนะคะ หมดปัญหาคาใจไปอีก 1 / จุดพลุ
    #1286
    0
  13. #1285 ling21 (@ling21) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 22:14
    กลัวจองกุกจะทนความลำบากไม่ไหวจังเลยยยยยยย สู้ไปด้วยกันนานๆนะ
    #1285
    0
  14. #1284 Janie773 (@Janie773) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 20:23
    อังกฤษ!!!!!! Whattttt!!! ไม่เนาะ ไม่ใช่แบบที่คิดเนาะ 5555
    #1284
    0
  15. #1283 puppy_9397 (@puppy_9397) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 20:14
    จับมือกันไว้ให้แน่นที่สุดนะ นี่รู้เลยต่อจากนี้ไม่ง่ายแน่ๆ
    #1283
    0
  16. #1282 0865292731 (@0865292731) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 19:25
    จีมินกับจองกุกต้องเข็มแข็งทั้งสองต้องได้รักกัน /ปาดน้ำตา
    #1282
    0
  17. #1281 Uraiwan96 (@Uraiwan96) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 17:57
    แบบนี้ดีแล้วค่ะไรท์ จีซองเข้าใจจีมินและจองกุกด้วย
    #1281
    0
  18. #1280 Mochijimin (@Mochijimin) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 16:42
    ไรท์ถ้าเปนไปได้อบากให้พ่อแม่จองกุกรับจีมินได้จัง ทำงานกันเองแบบนี้สงสารทั้งคู่เค้าาา
    #แค่ความคิดเห็นนะคะ
    #1280
    0
  19. #1279 joy105102 (@joy105102) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 15:47
    มันต้องมีเหตุการทำให้แม่กุกเปิดใจให้จีมแน่ๆ //ปลอบใจตัวเอง
    #1279
    0
  20. #1278 bow_bie (@bow_bie) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 15:22
    ฮื้ออออออ ดีใจจจจจ ไม่เอาดราม่าแล้วนะคะไรท์ จุบุ
    #1278
    0
  21. #1277 จองมิน (@kookmin7) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 15:12
    ไว้ใจไรท์ไม่ได้~~~555
    #1277
    0
  22. #1276 minsugaaa1993 (@minsugaaa1993) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 15:09
    อะไรคือพีคแบบไม่เจ็บบบบ
    มาม่าที่ห้องมีเยอะแล้วนะคะไรท์ ไม่อยากได้เพิ่มแย้ววววว
    #1276
    0
  23. #1275 JumpingRABBIT (@jincoolnet) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 15:09
    โลกที่โหดร้ายแต่มีความสุขที่สุดแล้วละที่ได้มีกัน ดีกว่าสุขสบายแต่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน อันนั้นอะปางตายมากกว่า 
    ต่อไปนี้ก็ช่วยกันทำมาหากินนะลูกก แต่นี่ก็ไม่เชื่อใจไรท์เหมือนกันอะ สรุปตอนหน้าต้องนั่งกำทิชชู่ไรงี้ปะ555555
    #1275
    0
  24. #1274 ParkAi... (@sensei198) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 15:03
    เชื่อไม่เชื่อไม่รู้แล้ว คนที่ไว้ใจมิได้ที่สุดคือไรท์ค่ะ (แอบอยู่ใต้เตียงรอบีบคอถ้าเอามาม่ามาให้กินอีก)
    #1274
    0
  25. #1273 upoppy (@upoppy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 14:36
    ดีใจอ้ะ????
    #1273
    0