[ปิดพรี][BTS] #I Will Always Be By Your Side ♡ / kookmin [END]

ตอนที่ 15 : FIFTEEN : บางครั้งการไม่ได้เจอกันเลยมันก็ดีกว่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,472
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 115 ครั้ง
    2 พ.ย. 60

FIFTEEN

บางครั้งการไม่ได้เจอกันเลยมันก็ดีกว่า

 

 

“ระหว่างนี้เจ๊ก็อยู่ที่นี่ไปก่อนละกัน ผมจะไปนอนที่ห้องของยุนกิ”เจ้าของเสียงทุ้มเอ่ยออกมาด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงทันทีที่พวกเขากลับมาถึงหอพักแล้ว โชคดีที่พวกเขาทั้งสี่คนรู้สึกตงิดใจตั้งแต่แม่ของไอ้กุกอยากคุยกับไอกุกเป็นการส่วนตัวแล้ว พวกเขาทั้งสี่คนจึงตัดสินใจมาบ้านพี่จีมิน เอาจริงๆคือก็รู้ว่าอยู่ตรงไหนแต่ก็งมหานานมากกกกก กว่าจะเจอก็ตอนที่สองพี่น้องกอดกันกลมโดยมีข้าวของที่โดนเหวี่ยงออกมานอกบ้านแล้ว

“อื้ม ขอบคุณนะเอาไว้เดี๋ยวฉันจ่ายค่าเช่าให้”

“เฮ้ยไม่ต้องหรอกน่า อยู่ไปฟรีๆเลยยังไงแม่ผมก็เป็นคนจ่ายอยู่แล้ว”

“เอาน่าเจ๊ อะไรที่ช่วยกันได้พวกเราก็อยากช่วยนะ”เป็นยุนกิเองที่เอ่ยออกมาโน้มน้าวจีมินทันทีที่แทฮยองเอ่ยจบ บนใบหน้าของทุกคนตอนนี้มันเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดและแน่นอนว่าพวกเขาเองก็พร้อมทำทุกอย่างที่จีมินต้องการด้วย

อย่าบอกจองกุกนะว่าฉันอยู่ที่นี่

อื้ม..นั้นแหละคือสิ่งเดียวที่จีมินขอเอาไว้ ไม่เช่นนั้นจีมินก็จะย้ายออกไปอยู่ที่อื่นทันที ไม่ใช่ว่ามีเงินเยอะจนสามารถเลือกได้แต่ยังไงดีละคับที่อยู่ได้คับใจอยู่ยากละมั้ง

“งั้นพวกเราไปก่อนนะเจ๊ ของกินในตู้อยากกินก็กินเลยนะ”เมื่อช่วยกันขอของอันน้อยนิดของทั้งจีมินและจีซองเข้ามาในห้องแล้วแทฮยองก็เอ่ยขอตัวทันทีพวกเพื่อนๆเองก็เห็นด้วยก็นะเวลานี้จีมินคงอยากจะอยู่กับน้องตามลำพังมากกว่า พวกเขารู้ว่าตอนนี้มันเป็นช่วงที่แย่ที่สุดในชีวิตของจีมินเลยก็ว่าได้ ถ้าอย่างน้อยมีไอ้กุกอยู่ข้างๆมันก็คงจะดี..

 

 

พวกเด็กๆออกไปแล้วทำให้ห้องนี้ตกอยู่ในความเงียบทันที จีมินเองก็เริ่มจัดข้าวจัดของให้อยู่เป็นที่เป็นทางมีบ้างที่แอบมองไปทางระเบียงที่มีร่างของน้องชายยืนอยู่คนเดียวจะบอกว่าเจ้าตัวยืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่ก้าวขาเข้ามาในห้องแห่งนี้เลยแหละและแล้วความเป็นห่วงมันก็ทำให้จีมินต้องเดินเข้าไปหาจนได้

แกร๊ก..

ถึงแม้จะมีเสียงเปิดประตูกระจกที่กั้นระเบียงแล้วแต่จีซองก็ยังคงเอาแต่ยืนมองวิวด้านหน้าอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งร่างของพี่ชายเดินเข้ามายืนอยู่ข้างๆนั้นแหละเจ้าตัวถึงจะหันมามอง

“พี่จีมิน....”

“หืม?”

“ผมคิดมานานแล้วนะ...และผมก็คิดดีแล้วด้วยผม..ไม่อยากเรียนต่อแล้ว”

ใบหน้าสวยต้องหันหน้ามามองน้องชายทันทีที่มองเขาอยู่ก่อนแล้ว ในดวงตาคมมันกำลังส่อแววสั่นไหวอย่างรุนแรง จีมินเข้าใจว่าทำไมจีซองถึงไม่อยากเรียนยิ่งเจ้าตัวมารู้ว่าเงินที่จีมินหามานั้นเขาหามาด้วยวิธีไหน ว่าแล้วที่ริมฝีปากอิ่มก็ค่อยๆยกยิ้มออกมาบางๆ

“อื้ม...งั้นไปทำงานกับพี่ที่ผับนะเราร้องเพลงเพราะนี่น่า..พี่จำได้”

น่าแปลก..ใช่มันแปลกมากสำหรับจีซองที่นอกจากจีมินจะไม่ว่าอะไรแล้วยังยอมให้เขาไม่เรียนต่ออีก แต่ถึงอย่างนั้นบนใบหน้าหล่อก็ยังคงนิ่งสงบก่อนที่แขนแกร่งจะยกขึ้นไปโอบไหล่เล็กของคนเป็นพี่เอาไว้ ดวงตาคมก็เลื่อนไปโฟกัสวิวด้านหน้าอีกครั้งอย่างไม่กล้าสบตากับอีกฝ่าย

“ผมขอโทษนะพี่จีมิน ถ้าผมรู้ว่าเงินที่มีหามา..มันแลกมากับอะไร”

“........”

“ผมจะไม่รีดไถพี่เลย ถ้าผมรู้ว่าพี่ต้องทุกข์ทรมานเหมือนตายทั้งเป็นแบบนี้..”

“.......”

“ผมจะไม่ประชดชีวิตด้วยวิธีการแบบนี้เลย”

หมับ!

สิ้นประโยคสุดท้ายที่จีซองเอ่ยออกมาแล้วร่างเล็กของคนเป็นพี่ก็ต้องตวัดกอดรัดเอวของน้องเอาไว้ทันที ซุกหน้าลงกับหน้าอกของอีกฝ่ายอย่างต้องการความอบอุ่นและกำลังใจ อย่างน้อยในเวลาที่แสนเลวร้ายแบบนี้มันก็ยังมีเรื่องดีๆเกิดขึ้นบ้างละนะเรื่องดีๆที่มันทำให้จีมินรู้สึกว่าเขาเองก็ยังอยากจะมีชีวิตอยู่ต่อ...

“เราสองพี่น้องจะต้องช่วยกันทำงานแล้วไปเอาบ้านของเราคืนกันนะ”เมื่อกอดน้องจนพอใจแล้วจีมินก็เงยหน้าขึ้นไปมองใบหน้าของน้องทันที จีซองเองก็ก้มหน้าลงมามองใบหน้าของคนพี่ด้วย

“ครับ แต่พี่เลิกทำงานนั้นนะ.....ถือว่าผมขอ”

“.......”

“ผมเองก็ทำงานด้วยแล้วไง มันก็พอแล้วนะพี่ เลิกนะ”

จีมินเองก็ได้แต่สบตากับน้องชายอยู่อย่างนั้นมันลังเลไปหมดเพราะอย่างที่รู้ว่างานนั้นมันได้เงินเยอะกว่าการเป็นบาร์เทนเนอร์นักแต่ถ้าเป็นคำขอของน้องชายแล้วละก็..

“อื้ม พี่จะไม่ทำงานนั้นแล้วพี่สัญญา..”

 

 

 

และเพราะว่าทั้งจีมินและจีซองเองก็ว่างในตอนกลางวันทำให้เจ้าตัวอยากจะหางานอื่นๆทำด้วย แน่นอนว่าเรื่องที่จะขอให้จีซองที่มีเสียงเป็นพรสวรรค์ไปทำงานที่ผับของพี่จินนั้นมันง่ายนิดเดียวเมื่อพี่จินเอ็นดูเขาขนาดนี้

“ถ้าสะดวกก็เริ่มงานได้เลยนะจีมิน เฮ้ยยยโชคดีชะมัดตอนนี้ที่ร้านต้องการคนพอดี”เสียงของพี่เยริเจ้าของร้านสะดวกซื้อใต้หอของพวกแทฮยองเอ่ยออกมาอย่างอารมณ์ดีทันทีที่จีมินเข้ามาสมัครงานเป็นแคชเชียร์นี้ก็ไม่คิดว่าจะได้หรอกแต่ตอนที่ลงมาซื้อของเห็นว่าร้านนี้มีแค่คนเดียวเลยลองๆสอบถามดูก็ได้งานเฉยถึงแม้จะได้เงินไม่เยอะแต่มันก็ใกล้กับห้องมากๆก็แหมเดินลงมาก็ถึงเลยนี้น่า

“ครับผมเริ่มได้เลยแหละครับ แหะๆ”

“จ้า ยังไงก็ฝากตัวด้วยนะ”

“ครับ”ขานรับเพียงแค่นั้นจีมินก็เดินเข้ามาอยู่หลังเคาน์เตอร์ทันที ความจริงพี่เยริบอกว่าก่อนหน้านี้เจ้าตัวก็มีลูกจ้างแหละแต่เพิ่งลาออกไปได้สามวันแล้วและจีมินก็เป็นคนแรกที่มาสมัครเธอจึงไม่ลังเลที่จะรับไว้

ถ้าถามถึงจีซองรายนั้นนอกจากจะร้องเพลงเพราะแล้วยังทำอาหารเก่งมากๆอีกด้วยเรียกได้ว่าถึงการเรียนไม่เอาไหนแต่เรื่องทักษะต่างๆที่โรงเรียนไม่มีสอนจีซองนั้นถนัดแทบทุกอย่าง เจ้าตัวจึงเลือกที่จะไปสมัครงานตามร้านอาหารในตอนกลางวันเนี้ยแหละ

 

 

 

ภายในบ้านหลังโตแต่ก็เต็มไปด้วยความเงียบเหงา ร่างของลูกชายเพียงคนเดียวก็เดินลงบันไดมาด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่งไร้ความรู้สึก หลังจากที่เจ้าตัวหายเข้าไปในห้องอย่างนานจนตอนนี้ก็ปาไปสามทุ่มกว่าแล้ว แน่นอนว่าหน้าห้องก็มีชุดอาหารเย็นวางไว้ให้เจ้าตัวด้วยแต่เขาก็ไม่ได้สนใจอะไร

“จะไปไหน”

กึก!

สองเท้าหยุดกึกทันทีเมื่อเสียงของผู้เป็นแม่ดังขึ้น ร่างสูงที่ตอนนี้อยู่ในชุดที่เป็นเพียงเสื้อยืดกางเกงยีนส์ธรรมดาๆเท่านั้น แต่ถึงอย่างไงเธอก็ยังไม่ไว้ใจอยู่ดีแน่นอนว่าถึงจะได้ยินเสียงของผู้เป็นแม่ทักขึ้นมาจองกุกก็ยังคงมองไปข้างหน้าไม่แม้แต่จะหันหน้ามามองมารดาเลยสักนิด

“ไปข้างนอก”เอ่ยออกมาเพียงแค่นั้นก่อนที่สองเท้าจะเริ่มเดินออกไปทันทีถ้าไม่ติดว่าผู้เป็นแม่เดินมาดักหน้าสะก่อน

“ฉันถามว่าแกจะไปไหน!

ว่าแล้วริมฝีปากบางก็ต้องเม้มเข้ากันอย่างต้องการระงับสติอารมณ์ทันที ก่อนที่ลิ้นร้อนจะดันที่กระพุ้งแก้มอย่างที่ชอบทำเวลาโมโห สายตาคมก็เอาแต่มองนู้นมองนี้ไม่ยอมหันมามองใบหน้าของมารดาอยู่ดี

“ผมจะไปหอของไอ้แทฮยอง  รู้แล้วก็ถอยออกไป”

เสียงของลูกชายมันทั้งเย็นชาและไร้ความรู้สึกที่สุดเท่าที่เธอเลี้ยงเจ้าตัวมาเลย แน่นอนว่ามันทำให้คุณนายจอนต้องอึ้งไม่น้อย ก็นะนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทะเลาะกันแต่นี้มันครั้งแรกที่จองกุกดู...

เจ็บมากขนาดนี้...

 

--------------50%------------

ใช้เวลาเพียงไม่นานจองกุกก็มานั่งอยู่ในห้องของไอ้ยุนกิแล้วเนื่องจากพวกมันบอกว่าคืนนี้มาสุมหัวห้องไอ้ยุนกิดีกว่าโดยให้เหตุผลว่าห้องของแทฮยองมันรกเสียจนอยู่ไม่ได้เลยแหละ

ก็นะ..ถึงแม้ว่าจีมินกับจีซองจะไปทำงานอยู่แต่ข้าวของของพวกเขานั้นละ...

“มึง..กูกลัวว่ามันจะคิดสั้นกระโดดตึกลงไปตายชิบหาย”เป็นนัมจุนเองที่เอ่ยออกมาอย่างเป็นห่วงเมื่อจองกุกปลีกตัวไปนั่งกินเบียร์คนเดียวที่ระเบียง กระป๋องเปล่าที่เรี่ยราดอยู่รอบตัวมันบ่งบอกว่าจองกุกดื่มไปเยอะแค่ไหนแน่นอนว่าต่อให้คอทองแดงแต่มันก็ต้องมีเมาๆกันบ้างแหละยิ่งช่วงนี้มันเป็นโรคซึมเศร้าอยู่ด้วยอะนะ

“เอาน่ามึงกูว่าเรารอดูสถานการณ์ไปก่อนดีกว่า”ยุนกิเองก็เอ่ยออกมาอย่างเป็นห่วงไม่แพ้กันหากแต่เขาเองก็รู้ว่าจองกุกคงอยากอยู่คนเดียว เอาจริงๆฟิลมันก็คงแบบไม่อยากอยู่คนเดียวในห้องแต่อยากมาหาเพื่อน พอมาหาเพื่อนก็อยากอยู่คนเดียว คืออารมณ์แบบอยากอยู่คนเดียวโดยมีเพื่อนอยู่ใกล้ๆด้วยงี้มั้ง

“เห้ออออออออออ ถ้ามันได้เจอกับพี่จีมินอีกครั้งมันจะดีขึ้นไหมวะ”

“มึงคิดได้ไงวะไอ้แท!! มึงไม่รู้หรอว่าบางทีการที่ไม่ได้เจอกันเลยมันอาจจะดีกว่าต้องเจอกันแต่ดึงเข้ามากอดไม่ได้นะเว้ย”

ยอมรับว่าอึ้งไม่น้อยที่ไอ้เจโฮปมันจะมีสาระแบบนี้แต่ตอนนี้กำลังเครียดไงเลยได้แต่พยักหน้าตามที่มันพูดพร้อมกับหันไปมองไอ้เพื่อนหน้ากระต่ายเป็นระยะๆด้วยความเป็นห่วง

 

 

เวลาล่วงเลยผ่านไปจนตอนนี้ปาไปตีสองแล้ว จองกุกก็ยังคงนั่งอยู่ที่เดิมแน่นอนว่ามันเข้ามาในห้องแค่ครั้งเดียวก็ตอนที่เอาตังให้พวกเขาไปซื้อเบียร์มาเพิ่มเอาได้แล้วมันก็กลับไปนั่งแดกเบียร์คนเดียวที่ระเบียง ร่างสูงที่สติไม่ครบแล้วก็เอาแต่เดินเซไปเซมาหลังจากที่เบียร์กระป๋องสุดท้ายหมดแล้ว

“พวกมึง..ไปซื้อมา-----

“พอเถอะไอ้กุก นี้มึงนั่งแดกมาหลายชั่วโมงละนะ”เป็นแทฮยองเองที่เอ่ยห้ามอีกฝ่ายคือไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่นั่งกินแต่ก็กินไม่เยอะไงเพราะห่วงไอ้คนที่มันเริ่มเมาแล้วนี้แหละ

“ไม่พอ! มันยังไม่พอ!!”แม้ว่าเสียงที่เอ่ยออกมามันจะไม่ได้ยานครางแต่มันก็บ่งบอกอยู่แล้วว่าจองกุกเมาแค่ไหน สองสูงโวยวายออกมาอย่างดังทำเอาพวกเพื่อนๆต้องส่ายหัวอย่างระอา

“กูว่ามึงนอนพักเถอะไอ้กุก มึงไปนอนที่ห้องกูก็ได้ไป”ไม่พูดเปล่าเจโฮปยังส่งกุญแจห้องตัวเองให้กับคนเมาแล้วด้วย คือถึงมันจะเมาแต่พวกเขาก็มั่นใจแหละว่ามันต้องกลับไปห้องของไอ้โฮปได้เพราะห้องของเจโฮปก็อยู่ถัดไปอีกสามห้องเองแล้วถ้าถามว่าทำไมไม่ให้ไปส่งละก็...

“กูไปส่งมั้ย”

“เสือก!! พวกมึงอย่ามาทำให้กูดูน่าสงสารไปกว่านี้ได้ไหมวะ!!

อื้มนั้นแหละ...นิสัยไอ้กุกละมันไม่ชอบให้คนอื่นต้องทำท่าเป็นห่วงมันอย่างจะทำก็คงทำได้แค่แอบตามมันไปอย่างห่างๆแต่ก็อย่างที่บอกว่าห้องของเจโฮปอยู่แค่นี้เองอะนะ

หลังจากที่รับกุญแจห้องมาจากเจโฮปแล้วคิดหรอว่าคนอย่างจองกุกจะยอมเข้าไปนอนง่ายๆแม้จะมึนหัวจนโลกมันหมุนแค่ไหน ขาก็อ่อนแทบจะล้มพับแต่เขาก็ยังอยากจะดื่มอีก ดื่มให้ลืมไปให้หมดดื่มเพื่อลืมความจริงที่มันกำลังเป็นอยู่ ในหน่วยตาก็เริ่มมีน้ำตาคลอตลอดเวลา ในหัวใจก็เอาแต่ฉายใบหน้าของจีมินตลอดเวลาคล้ายกับภาพยนตร์ที่มันกำลังฉายวนไปวนมา..

“อึก..จีมิน......”

 

 

 

อีกด้านหน้าหอในเวลานี้ก็ปรากฏร่างของสองพี่น้องที่เพิ่งกลับมาจากทำงาน จีมินน่ะไม่เท่าไหร่หรอกเพราะทำงานกลางคืนจนชินแต่เด็กอย่างจีซองนี้สิคงเหนื่อยแย่อ่า..ถ้าจะถามว่าทำไมจีซองอายุเท่านี้ถึงทำงานได้ละก็..แหม..พี่จินเขากลัวตำรวจสะที่ไหนละ!!

“ขึ้นไปนอนพักไปเดี๋ยวพี่ซื้อน้ำอะไรเย็นๆไปให้”เป็นจีมินเองที่เอ่ยออกมาก่อน ก็จะไปซื้อร้านของพี่เยรินั้นแหละแต่พี่เขาไม่ได้ดูแลตอนนี้หรอกก็นะถึงจะขาดพนักงานตอนกลางวันแต่อย่างน้อยตอนกลางคืนก็มีพนักงานที่อยากหางานทำตอนกลางคืนอยู่สองสามคนละนะ

“ไม่ขึ้นไปพร้อมกันอะ”

“เอาน่าขึ้นไปเถอะ พี่ไปซื้อแปปเดียว”

ได้ยินอย่างนั้นเด็กหนุ่มเองก็พยักหน้าหน่อยๆก่อนจะหันหลังเดินเข้าไปในหอทันทีเหลือทิ้งไว้เพียงจีมินที่ยืนอยู่ที่เดิม ความจริงเขาเองก็อยากกินอะไรเย็นๆให้รู้สึกสดชื่นเหมือนกันจะให้นอนเลยก็ได้แหละแต่ยังไงดีละมันเหนื่อยมากๆเลยนี้ได้อะไรเย็นๆก็คงดี

ว่าแล้วร่างเล็กก็เดินเข้าไปในร้านสะดวกซื้อใต้หอทันทีโดยที่ไม่รู้เลยว่าเมื่อเข้าไปในนั้นเขาต้องเจอกันใคร...

กึก!

กึก!

สองร่างชะงักกึกทันทีเมื่อจีมินกำลังจะเข้าไปแล้วมีใครบางคนกำลังจะเดินออกมา มันเหมือนโลกนี้ถูกหยุดเวลาเอาไว้ต่างฝ่ายต่างเอาแต่จ้องตากันอยู่อย่างนั้น กลิ่นเบียร์ที่มันฟุ้งออกมาจากร่างสูง ไหนจะใบหน้าแดงๆ แววตาลอยๆนี้คงไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเจ้าตัวกำลังเมาแค่ไหน

“จีมิน....”

ตุ้บ!

ของที่อยู่ในมือจองกุกมันตกไปอยู่ที่พื้นทันที พร้อมๆกับเสียงทุ้มที่พึมพำออกมาเบาๆของในถุงมันก็เป็นกระป๋องเบียร์นั้นแหละที่ซื้อได้ก็เพราะว่านี้มันเป็นแค่ร้านสะดวกซื้อธรรมดาๆบวกกับหน้าหล่อที่หล่อเหลาเอาการไม่ต้องทำอะไรพวกแคชเชียร์สาวๆก็แทบจะให้ฟรีอยู่แล้วแต่ติดที่ไม่ใช่ร้านของตัวเอง

“ถอยไปด้วยครับ”เหมือนว่าเสียงของตกเมื่อกี้นี้มันจะดึงสติของจีมินให้กลับมา แน่นอนว่าคนเมาอย่างจองกุกไม่ยอมหลบไปง่ายๆหรอก มองตาอีกฝ่ายอย่างโหยหาอยู่อย่างนั้นรู้ตัวอีกทีก็ดึงอีกฝ่ายเข้ามากอดแล้ว

หมับ!

ไม่สนแล้วว่าคนของแม่จะเห็นไหม ไม่สนแล้วว่าแม่จะขู่อะไรไว้..

“ฮึก..ปะ..เป็นไงบ้าง..”เป็นจองกุกเองที่เอ่ยออกมาพร้อมเสียงสะอื้นเบาๆ สติที่มีเพียงน้อยนิดมันไม่สามารถทำให้จองกุกควบคุมตัวเองได้เลยจริงๆ

“.......”

หากแต่จีมินก็ยังคงยืนนิ่งๆให้อีกฝ่ายกอดตัวเองอยู่อย่างนั้น ไม่ได้เอ่ยอะไร ไม่ได้กอดตอบด้วย หากแต่ในหัวใจมันกำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง

จองกุกก็เอาแต่กอดจีมินอย่างเงียบๆอยู่อย่างนั้นเนิ่นนานที่ความเงียบเข้าครอบงำจนในที่สุดจองกุกต้องค่อยๆผละตัวออกมาสบตากับอีกฝ่ายที่ยังคงนิ่งสงบ

“พอใจหรือยัง..”

“.....”

“ถ้าพอ...”

“.....”

“ก็ถอยออกไป”

ไม่เลยจีมินไม่ได้ต้องการแบบนี้เลยแต่เพราะว่าเขาเองก็ไม่อยากจะหลอกตัวเองให้เดินอยู่ในความฝันอีกต่อไปแล้ว ในเมื่อความเป็นจริงมันโหดร้ายแบบนี้มันโหดร้ายแต่จีมินก็ต้องดิ้นรนเพื่อที่จะเดินต่อไปให้ได้

เดินต่อไปโดยที่ไม่มีหัวใจ..

จะมีได้ไงละในเมื่อหัวใจของจีมินที่ฝากไว้ที่จองกุก..จีมินยังไม่เอาคืนมาเลย..

จีมินยังคงรักจองกุก...

“จีมิน.....”

ร่างเล็กเลือกที่จะกลั้นใจไม่สนใจน้ำเสียงและสายตาเว้าวอนจากอีกฝ่าย ตัดใจเดินผ่านร่างหนาเข้าไปในร้านสะดวกซื้อทันทีทิ้งจองกุกเอาไว้ที่เดิมกับน้ำตาที่ยังคงไหลลงมาเป็นสาย..

ไหลลงมาอาบแก้มไม่ต่างจากจีมินเลยสักนิด..


________________________

#จีมินแอบขาย



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 115 ครั้ง

1,652 ความคิดเห็น

  1. #1643 ไรม์ (@DoDad) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2562 / 12:57

    ชอบฉากร้านสะดวกซื้อ

    #1643
    0
  2. #1612 EntOo (@EntOo) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 02:07
    เจ็บอะะะะะะ แง่งงงง
    #1612
    0
  3. #1580 Ploysin_02 (@Stigma_ptp2002) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 15:51
    😭😭😭😭😭😭😭😭😭
    ให้อิโมจิอธิบาย
    #1580
    0
  4. #1534 meejus (@Kirito-Asuna) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 18:01
    so sad ;(
    #1534
    0
  5. #1101 pipepais (@pattarapornjara) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 17:25
    เฮ้อ แซด
    #1101
    0
  6. #1100 bow_bie (@bow_bie) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 20:29
    ไม่อยากอ่านมาม่าเลยอ่าา หน่วงโคตรๆ
    #1100
    0
  7. #1099 kyunPP (@xm9000) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 07:11
    ฮื่ออออออ เศร้า;^; สงสารทั้งจีมินทั้งจองกุกเลยฮื่ออ
    #1099
    0
  8. #1097 patpck (@patpck) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 22:14
    หน่วงมาก ไม่ไหวแล้ว ฮื่ออออออTT
    #1097
    0
  9. #1096 puppy_9397 (@puppy_9397) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 17:28
    หน่วง หน่วงไปหมดเลยยยยย ฮืออออออออ ทำไมมไรต์ถึงโหดร้ายได้ขนาดนี้ //ปากระดาษทิชชู่ใส่
    #1096
    0
  10. #1095 JumpingRABBIT (@jincoolnet) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 17:10
    ทำไมอ่า ทำไมแค่เด็กมันรักกันถึงได้มีอุปสรรคมากมายขนาดนี้ จีมินอย่าใจร้ายขนาดนี้เลยนะ ทำตามใจตัวเองบ้างเถอะ ถ้ามันจะเกิดอะไรขึ้นก็หนีไปกันเลย
    #1095
    0
  11. #1094 Obi^ping (@kafair2004) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 13:56
    ฮื๊อออออเจ็บปวดเหลือเกินนนฮือ
    #1094
    0
  12. #1093 Dadada72 (@bpkk02) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 11:28
    TT หน่วง....
    #1093
    0
  13. #1092 shierichi (@shierichi) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 23:38
    ชอให้ความหน่วงนี้ผ่านไปเร็วๆด้วยเถอะ
    #1092
    0
  14. #1091 kookmin-ham (@kookmin-ham) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 20:21
    หน่วงมากค้ะ ร้องไห้เลย
    มาต่อเร็วนะค้ะ

    #1091
    0
  15. #1090 Yok-Wnl (@Yok-Wnl) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 16:33
    ฮื่ออออ น้ำตานุก็ไหลเป็นสายเช่นกันค่าาา
    #1090
    0
  16. #1089 LittleRain241 (@Littel_Gwang) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 15:22
    ฮือออ ทรมานใจ
    #1089
    0
  17. #1088 PnitaRoonwijit (@PnitaRoonwijit) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 05:22
    ร้องไห้ด่วนนนนน
    #1088
    0
  18. #1087 jennyctz (@jennycts) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 02:02
    ทำไมว่ะทำไม จีมินไปทำไรเวรกรรมไรมา ทำไมคนดีๆคนทำดีไม่ได้ดี แบบนี้ใครจะอยากทำดี สะท้อนสังคมมาก
    #1087
    0
  19. #1086 sinenp (@alrighteiei) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 01:29
    หน่วงมากกกกกกฮื่ออออออ
    #1086
    0
  20. #1084 porweyy. (@qpsmile) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 01:00
    หน่วงมากกกก โอ๊ยยยยย
    #1084
    0
  21. #1083 Ffoonn19 (@Ffoonn19) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 00:22
    น่าสงสารจองกุปจัว
    #1083
    0
  22. #1082 natcha16122 (@natcha16122) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 00:07
    สนุกมากๆๆสงสารจองกุกและก็จีมินมากๆๆ
    #1082
    0
  23. #1081 EyeJK_2552 (@ParkJM_2552) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 22:38
    ฮอล~จองกุกต้องพยายามเข้านะ
    #1081
    0
  24. #1080 CHIMECHIME (@got7youngjae) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 22:36
    ฮืออหน่วง รักกันแต่คบกันไม่ได้นี่มันปวดหัวใจจ
    #1080
    0
  25. #1079 'jeymoon' (@Tunagporn2546) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 22:27
    ไรท์ฮืออไม่อยากให้หน่วงนานๆ
    #1079
    0