-My Sweetheart..You're Everything -KiHae HanHyuk SJ-

ตอนที่ 69 : :: Chapter 47 : เส้นบางๆ ::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,738
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    27 มี.ค. 53

 

 

 

 

Chapter 46

เส้นบางๆ

 

 

 

 

“มินมิน    ไปไหนมา”   คยูฮยอนเกาะประตูแล้วโผล่หน้ามาถาม   ร่างสูงอาการดีขึ้นเพราะได้นอนพักฟื้นร่างกายแทบจะทั้งวัน   ตอนสายๆ ก็ยังจำได้ว่าก่อนจะหลับไปมีร่างอวบคอยเช็ดตัวให้อยู่   แต่พอตื่นมาตอนบ่ายไม่เห็นแม้แต่เงา   สอบถามเอากับมารดาก็บอกว่าซองมินออกไปข้างนอก   ไม่รู้ว่าไปทำอะไรที่ไหนถึงได้ไม่รู้จักเป็นห่วงดูแลแฟนตัวเองปล่อยให้นอนซมคิดถึงจนแทบบ้า

“ไปหาด๊อง”   ซองมินตอบพลางเปิดตู้เย็นหาน้ำดื่ม   คยูฮยอนย้ายร่างตัวเองมานอนบนโซฟากลางบ้านซองมิน

“ใคร?”

“เพื่อน   คนที่อยู่กับชั้นตอนที่นายไปช่วยไง”

“อ้อ”

“มาทำอะไรที่นี่   กลับไปนอนที่บ้านนายไป”

“ไล่ชั้นเหรอ”  คนป่วยเกเรเริ่มเอาแต่ใจตวัดเสียงห้วน

“เปล่า”   ตอบเอาใจ   หย่อนก้นลงข้างคนป่วยแล้วอังหน้าผากตัวเองกับคยูฮยอนวัดไข้จนอีกฝ่ายยอมเผยยิ้ม   “ตัวไม่ร้อนแล้วนี่”

“เพราะมีนายไงชั้นเลยไม่เป็นอะไร”   คำหวานที่เป็นเพียงเรื่องง่ายๆ สำหรับหมาป่าไม่ทิ้งลายอย่างเขายังคงเป็นของคู่กัน

แขนยาวตวัดกอดร่างอวบให้ชิดเข้ามาแล้วระดมจูบ   ซองมินเบือนหน้าหนีเล็กน้อยแต่สุดท้ายก็ต้องยอมให้คยูฮยอนสอดลิ้นหนาเข้ามาซุกซนภายในโพรงปากของตัวเองอย่างจำนน

“อยู่กับนายทีไร   ชั้นไม่เคยห้ามใจตัวเองได้สักที”

มือไม้ที่เคยสงบเริ่มเคลื่อนไหวไปโดยธรรมชาติประสาคนมือไว   คยูฮยอนรู้ตัวดีว่าเขาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้เลยในยามที่มีกระต่ายตัวน้อยอยู่ข้างกาย   ดวงตากลมแป๋วที่จ้องมองมาอย่างไร้เดียงสาแต่ดูซุกซนและแพรวพราวในคราวเดียวมันล่อตาล่อใจเขาได้ตลอดเวลา

“อยู่กับนายทีไร  ชั้นก็เปลืองตัวทุกทีเหมือนกัน   อย่าน่า”  ร่างบอบบางกว่าถอนตัวออกมา   คยูฮยอนหน้างิด   ถามคำเดียว

“ทำไม”

“นายยังป่วยอยู่นะ  ชั้นเป็นห่วงนายหรอก  เจ็บซ้ำไปแล้วจะยุ่ง   ชั้นพานายไปนอนดีกว่า   พักผ่อนเยอะๆ จะได้หายไวๆ”

ใจไม่อยากเชื่อแต่พอรู้ว่าอีกคนเป็นห่วงตัวเองอยู่บ้างคยูฮยอนก็ไม่กล้าที่จะขัดใจ   จะพูดว่าเกรงใจก็ไม่ถูก   คงต้องบอกว่ากลัวเสียมากกว่า   กว่าได้มาครอบครองเลือดตาแทบกระเด็น  หากปล่อยให้หลุดมือไปง่ายๆ ความพยายามที่ผ่านมาก็สูญเปล่า   ไม่น่าแปลกที่คยูฮยอนคนนี้จะกลัวเสียซองมินไปยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น

“ก็ได้   วันนี้ชั้นจะยอม”

“ฮื้อ  ยอมเยิมอะไรอ่ะ   ชั้นหวังดีกับนายนะ”   ตอนนี้รอยยิ้มหวานของซองมินไม่ต่างอะไรไปกับดอกไม้งามที่มีหนามแหลมคม   ยิ่งถลำลึกไปกับความงดงามยวนใจของมันมากเท่าไหร่   ดงหนามพิษก็จะยิ่งกรีดเนื้อให้เจ็บแสบและค่อยๆ ตายลงไปช้าๆ   รับรู้รสชาติความทรมานอย่างแสนสาหัส

“จริงน่ะเหรอ”   เล่ห์เสน่ห์นารีเคยทำให้จอมราชาเข่นฆ่ากันมาแล้วฉันใด   ลีลาออดอ้อนของซองมินก็ย่อมละลายใจคยูฮยอนให้ยวบยาบหลงกลง่ายฉันนั้น

คำพูดประโลมโลกที่นายเคยพูดกับชั้น   วันนี้ชั้นจะใช้มันเป็นเครื่องมือที่ทำให้นายต้องเจ็บปวด   ทุกสิ่งที่นายจะรู้สึก   ...ชั้นเจอมาแล้วทั้งนั้น   เตรียมใจรับมันไว้ให้ดีก็แล้วกัน

โจวคยูฮยอน   คนโง่!

ความรักเมื่อถูกทำลายจนย่อยยับก็สามารถกลายเป็นความแค้นได้เหมือนกัน   รักมากก็แค้นมาก   ราวกับว่าระหว่างความรักและความแค้นนั้นอยู่ห่างกันเพียงแค่เส้นบางๆ คั้นระหว่างกัน

และคงไม่มีผู้ใดยับยั้งความร้ายกาจของมันได้นอกจากผู้โยงพันธนาการ   ความเจ็บปวด...  ก็ต้องแลกด้วยความเจ็บปวด

 

 

 

 

 

 

ผ้าปูที่นอนลายปลานีโม่ที่เพิ่งเปลี่ยนเมื่อวานบัดนี้จมทะเลสีขุ่นจนชื้นแฉะเป็นแห่งๆ   กลางเตียงขนาดกว้างมีสองร่างตระกองกอดกันแนบแน่นหลังผ่านการปฏิญาณรักไป ริมฝีปากแดงบวมเจ่อเพราะรสรักผ่อนลมหายใจรดบนซอกคอหนาเป็นจังหวะ   คิบอมหลับสนิททว่ายังคงเจือยิ้มไว้บนใบหน้าโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว

ร่างสูงตื่นนอนก่อนเพราะเรี่ยวแรงที่ถูกดงเฮสูบไปในชั่วข้ามคืนนั้นกลับฟื้นคืนมาได้รวดเร็ว   ต่างกับร่างเล็กที่ยังหลับสนิทกอดรัดเขาแน่นแย่งเอาความอบอุ่นให้คุ้มกับที่สูญเสียเรือนร่างให้เขาเชยชม

คิดถึงแล้วก็ได้แต่ยิ้ม   คิบอมยิ้มจนแก้มจะแตกซะแล้วตอนนี้

คิบอมจูบแก้มขาวหนักๆ สองทีจะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกตัว   กระซิบข้างหูเบาๆ อย่างที่คิดฝันมาตลอดในรุ่งเช้าหลังจากตกเป็นของกันและกัน

“อรุณสวัสดิ์ครับ  สุดที่รักของผม”

“งือ...”

ร่างเล็กขยับตัว   ยิ้มเก้อๆ ให้ทั้งที่สายตายังคงปรือปรอย  คิบอมดันร่างของตนเองให้ลุกขึ้นนั่งจากนั้นก็เฝ้ามองท่วงท่าอิริยาบถของดงเฮอย่างเย็นใจ   ช่วงคอขาวผ่องลามไปถึงอกอวบอิ่มที่เมื่อคืนถูกบี้บดนับครั้งไม่ถ้วนขึ้นสีเข้มแดงระเรื่อประจานเรือนร่าง   คนสวยเห็นสายตากรุ้มกริ่มที่ใช้สำรวจมองตัวเองแล้วก็ค้อนขวับเข้าให้   ดึงผ้าห่มลายการ์ตูนขึ้นมาพันขดตัวอยู่ในนั้นเป็นหนอนชาเขียว   โผล่มาให้เห็นแค่คาง   ดูน่ารักน่าแกล้งไปอีกแบบเหมือนกัน

“ชีกอ”   คนสวยว่าเข้าให้   คิบอมยิ้มกริ่มรับคำปวารณานั้น   ตากลมเหลือบไปเห็นส่วนแข็งแรงของเจ้าคนตัวโตที่เมื่อคืนผยองเดชช่วงชิงความบริสุทธิ์ของตัวเองให้สิ้นแล้วก็อายจนหน้าแดง   คว้าหมอนที่นอนหนุนแล้วปาไปปิดส่วนนั้นของคิบอมอย่างรวดเร็ว

“ชีเปลือย”   ว่าเข้าให้อีกคำ  “ใส่เสื้อผ้าเลยนะ   คนผีทะเล”   ต่อว่าคิบอมด้วยถ้อยคำที่ฟังแล้วน่ารักน่าชังมากกว่าทำให้รู้สึกผิดหู

“อ้าว   ทีเมื่อคืนไม่เห็นพูดแบบนี้นี่”   คิบอมทำน้อยใจ   “บอกแต่...  เจ็บๆ   แน่นๆ   อยากเป็นของผม   แล้วก็ครวญครางจนดังลั่นห้อง”

“อ๊า   คนบ้า!

อับอายแทบแทรกแผ่นดินหนีเมื่อถูกล้อเลียน   คิบอมหัวเราะร่า   มือหนาดึงผ้าห่มที่คนสวยใช้ปกปิดความกระดากอายออกให้พ้นเรือนกายเล็กแสนเย้ายวน   ยื้อยุดกันอยู่สักพักในที่สุดร่างแน่งน้อยที่เพิ่งถูกโจรสวาทปล้นเอาเรี่ยวแรงไปจนสิ้นก็เป็นฝ่ายพ่ายแพ้

“คิบอมบ้า   แกล้งเค้า”   ดงเฮร้องขณะทุบตีชายที่กำลังยึดครองตนไว้ในอ้อมกอดเบาๆ   สองร่างเปลือยเปล่านอนกอดกันกลมเป็นชีเปลือยอยู่กลางเตียง

“เปล่าแกล้งซะหน่อย   เมื่อคืนก็เห็นมาหมดแล้ว   จะอายอะไรล่ะครับ  หืม”   คิบอมจุ๊บซ้าย  จุ๊บขวา   เอาอกเอาใจเป็นการใหญ่

“ก็คนมันอายนี่   ด้านเหมือนตัวเองซะเมื่อไหร่ล่ะ   แล้วก็...  เลิกเอา... อ..อะ...ไอ้นั่น...   มาสีได้แล้ว   คนหน้าไม่อาย”

“หึๆ   หมายถึงอะไรครับฮันนี่”   คิบอมได้ใจ   ถูไถให้รุนแรงแสดงอาการยิ่งกว่าเดิม   ขาอ่อนที่ถูกเสียดสีจากคิบอมให้แปดเปื้อนราคีรักหนีบเข้าหากันโดยอัตโนมัติ   มันอายจนแทบบ้ากับอาการทะลึ่งตึงตังของคิบอม

“ก็...  ก็...”   ยังไม่กล้าพูดตรงๆ  ให้ตายยังไงชาตินี้ก็คงไม่มีวันทำใจให้ชินกับของพรรค์นี้ได้แน่ๆ  อีแบบนี้ก็ได้แต่เบะปาก  ทำท่าจะร้องไห้ทั้งที่ขนมันลุกซู่แบบนี้นี่ล่ะ

“อ่ะๆๆ   ล้อเล่นนิดหน่อยเอง   ไม่เอาไม่ร้อง”   คิบอมปลอบเป็นเด็กๆ   ดงเฮยื่นปากให้บู้ใบ้ว่างอน  ร่างหนาเขยิบตัวกอดให้แน่นกว่าเดิมจนเนื้อแนบเนื้อไม่เหลือที่ว่าง   ใจที่เง้างอดก็พลันเปลี่ยนเป็นเสียวแปลบปลาบราวไฟฟ้าสถิต

ยิ่งเขาทำแบบนี้  ก็ยิ่งทำให้ผมรู้สึกว่า...   ร่างกายของผมมีเจ้าของแล้วจริงๆ

คิบอมแช่อ้อมกอดแสนอบอุ่นไว้แนบกายและใจอย่างเนิ่นนาน   ร่างเล็กยินยอมให้เขาตักตวงเอาความสุขอย่างเต็มใจด้วยความรู้สึกที่ไม่ต่างกัน   เวลาผ่านไปก็ยังคงอิ่มเอมรักจนไม่รู้จักพอ  ทว่าภาระหน้าที่ที่รออยู่ก็ทำให้ต้องตัดใจ

“ไปอาบน้ำกันนะครับคนดี”

“ม่ายอาว”  ขอเปลี่ยนจากคนดีเป็นคนดื้อ   ส่ายหัวดิกปฏิเสธแล้วซุกหน้าในอกหนาอีกครั้ง   ยิ่งถูกโอ๋ก็ยิ่งอยากอ้อน   ยิ่งถูกใส่ใจก็ยิ่งอยากเอาแต่ใจ   “ง่วง  เจ็บด้วย   ไม่อยากไปทำอะไรเลย”

ใจคิบอมก็อยากให้ได้พักผ่อนเพราะรู้ว่าดงเฮคงจะเหนื่อยไม่น้อย  เมื่อคืนเขาก็รังแกหลายรอบไปหน่อย   ตัวเขาเองน่ะไม่เท่าไหร่   แต่ดงเฮน่ะมีเรียนในอีกหนึ่งชั่วโมง     เจออีหรอบนี้ก็คงได้แต่ขู่   “ไม่ลุกต่ออีกรอบนะ”

“เง๊อ   ทำบ่อยๆ เดี๋ยวถ้าเค้าท้องขึ้นมาทำไงอ่ะ”

“อืม...  คนแรกชื่อคิเฮ   คนที่สองก็บอมด๊อง”

“บ้า”  แขนหนาถูกตีเพี๊ยะเข้าให้   “เค้าชอบชื่อฮานึลมากกว่า”   เอ๊า   เป็นงั้นไปนะลิ้มเฮ

“งั้นก็มีหลายๆ คนสิ”   คิบอมหาทางออกจนได้   พูดแล้วก็รู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก   นึกถึงว่าถ้ามีเจ้าตัวเล็กสักสองสามคนคอยมาวิ่งเล่นอยู่รอบๆ ตัวและมีดงเฮอยู่ข้างกายคอยใช้ชีวิตร่วมกัน   คิบอมก็คงเป็นผู้ชายที่มีความสุขที่สุดในโลก

“เพ้อเจ้อ”   ชักจะบ้าใหญ่เห็นทีเลยต้องหยุด   “เค้าไม่ใช่ผู้หญิง   จะท้องได้ไง”

“ไม่เป็นไร   ทำบ่อยๆ เดี๋ยวก็ท้องเองนั่นแหละครับ”

 

 

 

 

 

 

ตั้งแต่มาถึงมหาวิทยาลัยจนกระทั่งคิบอมส่งดงเฮเข้าคลาสเรียนและบอกว่าจะรออยู่หน้าตึกแล้วจากไปนั้น   ร่างเล็กต้องหน้าแดงทนเขินอายกับฮยอกแจและซองมินที่ร้องแซวล้อเลียนไม่หยุด   บอกว่าไม่นึกว่าจะไวไฟติดลมง่ายบ้างละ   หน้านิ่งๆ แต่วิ่งไวบ้างละ   ได้ผล 100% ยิ่งกว่าเดนทิสเต้บ้างละ   ทำเอาดงเฮอายม้วนคว้าชีทมาปิดหน้าแดงๆ ของตัวเองแทบไม่ทัน

ตอนแรกก็ไม่นึกว่าจะรู้   แต่เผอิ๊นนนเผอิญเพื่อนทั้งสองคนของตัวเองดันมีประสบการณ์ผ่านเรื่องแบบนี้มาแล้วด้วยกันทั้งคู่   มันเลยไม่ยากที่ผีมันมักจะเห็นผี

“ชิชะ   จะอะไรกันนักกันหนา   ทำไมนายไม่มีแบบนี้มั่งฮะฮันกยอง”

ฮยอกแจแหวทันทีที่เห็นคิบอมเดินคู่มากับเพื่อนรักซึ่งเป็นไอ้โหดของตัวเอง   น้องอ่อนแอเท้าสะเอวมองคิบอมที่ถือกล่องอาหารเที่ยงหน้าตาน่าทานเข้าไปหาดงเฮแล้วประคองไปนั่งด้วยกันที่โต๊ะ   ...ในขณะที่ฮันกยองเดินมาตัวเปล่า   คิดแล้วก็หมั่นไส้ตงิดๆ

ไม่ได้อิจฉา   แค่หมั่นไส้

“โธ่   หนูเล็กคร้าบบบ   อาหารกล่องพวกนี้น่ะมันก็มีดีแค่หน้าตาน่ากินเท่านั้นแหละ   สารอาหารน่ะลอยหายไปกับก๊าซที่อัดอยู่ข้างในหมดแล้ว”   ฮันกยองโอดครวญ...  หรือแก้ตัวก็ไม่รู้

“ไม่ต้องมาแถ   นายไม่สนใจชั้นเลยนะ”

“ไม่สนยังไง   ยามกินผมก็ป้อน   ยามนอนผมก็ปล้ำ   แค่นี้ยังไม่ดีพออีกเหรอ”

“ไอ้โหดบ้า!!   คู่ไอ้โหดกับน้องอ่อนแอก็เริ่มจะบู๊กวนประสาทใส่กันพอหงุมหงิมอีกตามเคย   “สัปดี้สัปดน   วันๆ ก็เอาแต่คิดเรื่องพรรค์นี้อ่ะนะนายน่ะ”

ฮันกยองได้ยินแล้วก็แกล้งเบ้หน้า   ทำปากขมุบขมิบแต่พูดเสียงดัง   “ตัวเองก็เห็นด้วยทุกทีนั่นแหละ”

“พูดอะไรนะ!!   ฮยอกแจเสียงเขียวหน้ายักษ์มาก่อนเลย

“เปล่าคร้าบบบบบ”

กระต่ายตัวอวบผู้ได้ดูจำอวดจำเป็นส่ายหน้าน้อยๆ อย่างปลงตก   ข้างซ้ายก็มีฮยอกแจคอยกัดกับฮันกยองเถียงกันไปเถียงกันมา   แม้จะโวยวายกันขนาดไหนแต่ก็ดูเหมือนทั้งคู่จะไม่เคยเบื่อหน่ายที่จะต่อล้อต่อเถียงหรือคอยหาเรื่องกัน   ในเมื่อเริ่มต้นมาจากคู่กัดก็คงไม่มีทางที่จะจบลงด้วยคู่หวานอย่างทูลิ้มแน่นอน   เป็นไปในแบบฉบับของตัวเองโดยมีความรักและความเข้าใจเป็นตัวประสานความสัมพันธ์คือสิ่งที่พอดีที่สุดแล้วสำหรับฮันกยองและฮยอกแจ   ไอ้โหดและน้องอ่อนแอของกันและกัน

ส่วนข้างขวา    คู่ทูลิ้มที่เริ่มต้นจากการไม่ชอบขี้หน้าและปะทะฝีปากบวกลีลากันบ้างเป็นครั้งคราวแต่ก็ไม่เคยต่อล้อต่อเถียงกันคอเป็นเอ็นเหมือนอีกคู่   ยิ่งตามยั่วยวนกวนอารมณ์กันมาตั้งแต่เริ่มก็คงไม่ใช่เรื่องยากที่ปัจจุบันยังคงง้องอนและเล่นเล่ห์เสน่ห์รักใส่กันอยู่ไม่คลาย   ยิ่งตอนนี้...  คิบอมได้พิสูจน์ให้ร่างเล็กเห็นแล้วว่า   คำพูดมันไม่หวานเท่ากับการกระทำ   เขาใส่ใจและดูแลตนเองอย่างดีมาตลอด   ไม่มีครั้งใดเลยที่ดงเฮจะต้องไปรู้สึกอิจฉาคู่รักคนอื่นๆ รอบกาย   เพราะคนตรงหน้านี้ได้กระทำทุกอย่างที่เขาต้องการทั้งหมดแล้ว   คิดไม่ผิดจริงๆ ที่ยกตัวและหัวใจให้คิบอมได้ครอบครอง

“ทานนี่นะครับ”   คิบอมตักซุปจากกล่องสแตนเลสอย่างดีเพื่อการรักษาอาหารสำหรับคนที่เขารักไปจ่อที่ริมฝีปากบาง   ดงเฮอ้าปากรับความรักนั้นไปเต็มๆ ใจ

“อาหย่อยยัง   ไอเอาอาอากไอ๋อ๋อ”

“ตอนเช้าผมโทรไปที่บ้านแล้วให้เค้าทำเตรียมไว้ให้   เมื่อกี้คนขับรถเพิ่งเอามาส่ง   นึกว่าจะต้องหิ้วท้องรอซะแล้ว”

ก็ว่าอยู่...   ไม่งั้นอาหารตรงหน้าจะอุดมไปด้วยเนื้อไก่  ไก่  ไก่  และก็ไก่ที่บำรุงเรี่ยวแรงและพละกำลังแบบนี้เหรอ    หรือว่าคืนนี้คิบอมคิดจะ...    อ๊า   =////=   แค่คิดก็เขินแล้วอ่ะ

“หน้าแดงจัง   แดดร้อนเกินไปเหรอ”   คิบอมใส่ใจดูแลแทบจะทุกอณูรูขุมขน

“เปล่าๆ”   คนกำลังคิดทะลึ่งส่ายหัวดิก

“คงกำลังคิดถึงแรงที่ได้บำรุงไปล่ะมั้ง   คืนนี้จะเอาไปใช้ท่าไหนดี   กี่ยกดี”   เจ้าคนกล้าคิดกล้าพูดกล้าทำกล้ารักกล้าแลกอย่างซองมินจัดเข้าให้หนึ่งดอก

“บ้า!  มินนี่อ่ะ...   เค้า..เค้ากับคิบอมไม่เคยทำเรื่องแบบนั้นซะหน่อย”   ดงเฮหน้าแดงปฏิเสธพัลวัน

“เชื่อตายล่ะ   จริงอ่ะเหรอคิบอม”   หันไปหาแนวร่วมที่แอบยิ้มกริ่มแก้มท่วมหน้าอยู่ใกล้ๆ   คิบอมเห็นดงเฮเข่นเขี้ยวประมาณว่าพูดอะไรไม่เข้าหูละก็เจอดีแน่เลยได้ยิ้มลูกเดียว   ตอบไปสั้นๆ

“อย่าล้อดงเฮสิซองมิน”

“เชอะ   เข้าข้าง”   คนไม่มีคู่ตุนาหงันเริ่มหงุดหงิดอีกครา    ชิชะ!!!   อิจฉาโว๊ยย ย ยยยย~!!!!

“พี่ฮยอนจุ๊งงง~   ทันใดนั้นตากลมๆ ก็เหลืบไปเห็นชายหนุ่มร่างสูงดวงหน้ากระเดียดหวานไปทางสวยเดินลอยชายอยู่เนืองๆ พร้อมด้วยซอนยีที่อยู่ข้างกาย   ตะโกนเรียกเสียงดังข่มรัศมีสวีทของคู่ทูลิ้มซะเกือบมิด

คิบอมหันไปมองตามทางที่ซองมินตะโกนเรียกตาขวาง   ตาคมเริ่มตั้งเค้าทะมึนอีกครั้งตามสัญชาตญาณ   ยิ่งเห็นใบหน้าของหญิงสาวที่ริอ่านมีใจให้คนของตัวเองก็ยิ่งหงุดหงิด   แต่ทว่ามีบางประโยคลอยเข้ามาในมโนจิตของคิบอมซะก่อน

ผม...  กำลังจะเป็นของเขา   อย่าโทรมารบกวนเวลาของเราอีกเลยนะครับ

เพียงเท่านี้   คิบอมก็ยิ้มหน้าบานจนดงเฮแทบจะมึนกับอารมณ์ที่เปลี่ยนมาเปลี่ยนไปไวดังพายุของเจ้าลิ้มบอมนี่

หญิงสาวเพียงคนเดียวใช้สายตาเรียวจ้องมองไปยังเด็กหนุ่มที่ตัวเองให้ใจไปอย่างอาลัยอาวรณ์   ร่างเล็กถึงกับปั้นหน้าไม่ถูก   พยายามไม่สบตาหญิงสาวเพราะรู้ตัวดีว่าเมื่อวานตัวเองเอ่ยอะไรไป

“กระต่ายน้อย   อยากไปบ้านกระต่ายน้อยจัง”   ฮยอนจุงไม่รู้ร้อนรู้หนาว   ใครจะรบราฆ่าฟันฟัดกันนัวเนียอยู่ต่อหน้า...  ไอ้บ้านี่ก็ไม่สน

ดงเฮทานสายตาที่มองมาทางตนเองกับคิบอมไม่ไหว   เงยหน้าไปสบตาแล้วก้มศีรษะให้นิดๆ ไม่พูดอะไรอีก   ปล่อยให้ซอนยียืนอยู่อย่างนั้นท่ามกลางความพอใจและแอบสะใจของคิบอม

รู้ดีว่าตัวเองมีจุดอ่อน   การที่เขาสงสารแต่คนอื่นโดยไม่นึกถึงเรื่องของตัวเองมากเกินไปทำร้ายคนที่เขารักและรักเขาอย่างคิบอมมาแล้วไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง    ดงเฮรู้ข้อนี้ดี   และอยากจะหลีกเลี่ยงมันให้ได้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้   เสียรุ่นพี่ซอนยีไปเขาคงไม่รู้สึกอะไรมากมาย   แต่ผมคงต้องตายแน่ถ้าสูญเสียคิบอมของผมไป

“ดงเฮ   พี่...มีเรื่องจะคุยด้วย”  หญิงสาวเอ่ยเบาๆ

“คุยตรงนี้ก็ได้ครับ   ผมกับคิบอม...  เราไม่มีเรื่องปิดบังกันอยู่แล้ว”   ตัดสินใจใช้คำพูดที่รู้ดีว่าจะทำให้คนตรงหน้าเจ็บปวด   แต่ก็ดีกว่าให้ความหวังต่อไปจนมันเปลี่ยนเป็นความประสงค์ร้ายทำลายความรักของเขาอย่างที่ผ่านมา

“แต่พี่...”

“ขอร้องล่ะครับ   ผมคิดกับพี่แค่พี่น้องจริงๆ”

ยิ่งพูด...   ก็ยิ่งถูกใจคิบอม   แม้ส่วนหนึ่งจะรู้สึกสงสาร...อยู่บ้าง   แต่ก็น้อยนิดถ้าเทียบกับความสะใจ  -*-

“พี่ชอบดงเฮจริงๆ นะ   พี่ไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับผู้ชายคนไหนมาก่อน”   คิบอมหันไปมองตาขวาง   แต่ยังคงใช้ท่าทีสงบนิ่งเฉยทั้งที่ใจร้อนดังถูกไฟลน

“ผมขอโทษนะฮะที่รับความรู้สึกนั้นของพี่ไม่ได้   ...ผม”   ตั้งใจจะพูดอะไรบางอย่าง   แต่มาคิดๆ ดูอีกทีหากไม่พูดอาจจะถนอมน้ำใจของซอนยีไม่ให้เสียไปมากกว่านี้   “ตัดใจจากผมเถอะนะฮะ”

พูดเท่านั้นแล้วก็ก้มหัวให้นิดๆ เป็นเชิงขอโทษ   ดงเฮรู้สึกอึดอัดกับสิ่งที่กำลังเกิดแต่อีกใจก็รู้สึกโล่งและสบายใจที่ได้ทำอะไรๆ ให้มันชัดเจน   คิบอมส่งรอยยิ้มให้นิดหนึ่งเป็นเชิงให้กำลังใจ   ก่อนที่ร่างสูงเบือนหน้าไปทางหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ  เอ่ยถ้อยคำบางประโยคโดยไม่แม้แต่จะมองหน้า   ไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาจะต้องญาติดีกับคนที่ขึ้นชื่อได้คิดจะมาแย่งคนของเขาไป

“หมดธุระแล้วก็เชิญเถอะครับ   สามีภรรยาเค้าจะจู๋จี๋กัน”

 

 

 

 

 

 

 

 

กว่าซองมินจะหนีจากฮยอนจุงที่เกาะตัวเองแน่นเป็นปลิงร้องปาวๆ ว่าจะมาบ้านให้ได้ก็แทบตาย   ฮยอนจุงเล่นจ้องเขาเขม็งทุกฝีก้าวว่าจะแอบปลีกตัวไปตอนไหน   ถ้าไม่ให้ฮยอกแจช่วยกันไอ้รุ่นพี่พิลึกนั่นไว้เขาคงต้องกระเตงคนที่ไม่สนใจจะฟังเหตุผลขอตามมาบ้านแน่ๆ   นอกจากฮยอกแจกับดงเฮแล้ว  จะให้ใครรู้ว่าเขาคบกับคยูฮยอนไม่ได้เด็ดขาด

มืออวบที่กำลังลงกลอนประตูรั้วชะงักกึกเพราะได้เสียงกุกกักดังมาจากในบ้าน   แต่พอเงี่ยหูฟังดีๆ ถึงได้รู้ว่าความจริงแล้วดังมาจากบ้านหลังข้างๆ  ทางห้องครัวที่มีกลิ่นของอาหารบางอย่างคละคลุ้งออกมา

“นายทำอะไรน่ะ”   ซองมินยู่ปากทันทีที่เข้ามาเห็นสภาพครัวเละๆ ฝีมือคยูฮยอน   กระเป๋าเป้ที่ใช้อยู่ทุกวันถูกยกขึ้นมากอดแนบอกเพื่อกันไม่ให้กลิ่นฉุนๆ ลอยเข้าจมูกได้

“กลับมาแล้วเหรอมินมิน”   คยูฮยอนยิ้มหวานพุ่งตัวเข้ามาจูบ   ร่างเล็กเห็นเท่านั้นก็ใช้มือยันไม่ให้เข้ามาใกล้จนใบหน้าหล่อเหลาเหยเกบอกบุญไม่รับ

“ชั้นถามว่านายทำอะไร   ไม่ได้บอกให้มาจูบ”

“ชั้นก็จะจูบ   ไม่ได้จะตอบนายว่ากำลังทำอาหารสักหน่อย”

“กวนแบบนี้นี่มันน่า...”   มือขาวยกขึ้นทำท่าจะฟาดให้   คยูฮยอนรีบกระโดดหนี    “ชิ   หายดีแล้วเหรอถึงได้ลุกมาทำอาหาร    สำนึกไว้ซะบ้างนะว่าเพิ่งโดนซ้อมมาน่ะ”

“ชั้นไม่ตายง่ายๆ หรอกน่า”   คนอวดดียักไหล่   กลับไปให้ความสนใจกับอะไรบางอย่างในหม้อที่กำลังเดือดปุดๆ   “ตอนอยู่ที่จีนก็ต่อยตีออกบ่อยไป   วันสองวันชั้นก็เดินปร๋อแล้ว”

“เฮอะ”   ซองมินแอบเหยียดปากหยันให้กับความอวดเก่งของผู้ชายตรงหน้า   “แล้วป้ายูนาล่ะ   ท่านไม่ทำอะไรให้นายกินหรือไง”

“แม่ชั้นน่ะถูกแม่นายลากไปช็อปปิ้งตั้งแต่บ่ายแล้ว”

“งั้น...”

“นายก็ต้องกินข้าวฝีมือชั้นเย็นนี้น่ะสิมินมิน”

“ง่ะ...  ...ชั้น..  ชั้นว่า...  ชั้นออกไปหาอะไรกินข้างนอกดีกว่า = =;;   ร่างอวบหมุนตัวเตรียมจะเผ่นแน่บออกไป   ทว่ามือดีก็คว้าหมับเอาไว้ได้ทันท่วงที

“ทำไมล่ะ   มินมินไม่อยากกินอาหารฝีมือคยูเหรอ”   ร่างสูงออดอ้อนใช้ขายาวๆ ถูไถบั้นท้ายกลมมนของร่างอวบ   ตากลมเพิ่งสังเกตเห็นว่าคยูฮยอนใส่ผ้ากันเปื้อนสีชมพูหวานลายกระต่ายอยู่บนตัว   ดูๆ ไปก็น่ารักเข้ากับหมอนี่ดีแฮะ   แต่...

“เอ๊ะ   นี่มันผ้ากันเปื้อนชั้นไม่ใช่เหรอ!

“หืม?   ก็อืออ่ะดิ   ของๆ นายก็เหมือนของๆ ชั้นนั่นแหละมินมิน   ยืมใส่เดี๋ยวเดียวเอง”

“ถอดออกมานะ!!  ถอดออกมา!   คยูฮยอนผงะนิดหน่อยที่ซองมินตะโกนใส่   มือเล็กกระชากปมที่รัดอยู่บนเอวหนาอย่างหวงแหน

“ก็ได้ๆ   ทำไมต้องโมโหด้วยเล่า   ก็แค่เอามาใส่เอง   ชั้นไม่ทำมันพังหรอกน่า”

ซองมินตวัดสายตาดุดันไปมองแล้วตะโกนกร้าว   “คนอย่างนายมันจะไปรู้อะไร   ต่อไปนี้อย่ามาแตะต้องของๆ ชั้นอีก!!!

คยูฮยอนชาวาบไปทั้งตัวเพราะสายตาเคียดแค้นที่เหมือนคนตรงหน้าเกลียดชังเขานักหนา   ดวงตากลมที่เคยสดใสขุ่นมัวจัดอย่างกรุ่นโกรธ   คยูฮยอนอดคิดไม่ได้ว่าที่ไม่อยากให้เขาแตะต้องสิ่งสำคัญที่กำลังถูกกอดไว้แนบอกของซองมินนั่นเป็นเพราะผู้ชายคนนั้นหรือเปล่า

ที่นายหวงแหนผ้าบ้าๆนั่นมากขนาดนี้   คงไม่ใช่เพราะว่าไอ้เวรนั่นมันให้มาหรอกนะ

“อืม”

ร่างสูงตอบแค่นั้นแล้วกลับไปที่ห้องครัวอีกครั้งด้วยใบหน้าที่เศร้าสลด   หัวใจมันห่อเหี่ยวจนเหมือนจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เสียให้ได้   ทั้งที่เขาจะอาละวาดฉีกผ้านั่นให้ขาดเป็นชิ้นๆ ก็ย่อมทำได้   แต่ในเมื่อการกลับมาของคยูฮยอนครั้งนี้คือการเป็นผู้ชายที่ดีที่สุดสำหรับลีซองมิน   เขาจึงไม่มีสิทธิ์ที่จะทำตัวร้ายกาจ...เหมือนที่ผ่านๆ มาอีกต่อไป

รามยอนในหม้อที่ปรุงแต่งรสชาติด้วยความรักถูกเทใส่ชามอย่างเชื่องช้าพร้อมดวงใจที่เหี่ยวเฉาของพ่อครัว   ตั้งใจทำอาหารมื้อนี้สุดฝีมือทั้งที่เกลียดการเข้าครัวเป็นชีวิตจิตใจ   หวังจะได้เห็นรอยยิ้มหวานๆ ของกระต่ายตัวน้อยที่มายิ้มออเซาะประจบประแจง   สุดท้ายสิ่งที่เขาทำไปก็ไม่มีอะไรถูกใจ   หนำซ้ำ...  เฮ่อ   ทำไมมันกลายเป็นแบบนี้ไปได้วะ

หมับ!

“งอนเหรอ   ขอโทษนะ”

คยูฮยอนชะงัก  ร่างกายแน่นิ่งไม่ตอบสนองกับอ้อมกอดที่โอบรัดมาจากทางด้านหลังพร้อมศีรษะทุยที่แนบอยู่บนแผ่นหลังกว้าง

“มันเป็นของขวัญที่พ่อให้ชั้นน่ะ   นายก็รู้ว่าพ่อชั้นเคยให้ของขวัญชั้นซะที่ไหน   ชั้นกลัวว่านายจะทำมันพังถึงได้โมโหแบบนั้น   ดีกันนะ”

“จริงเหรอ   ไม่ใช่ของไอ้ชางมินนะ”   ใจที่ห่อเหี่ยวอเลิร์ตขึ้นมาในบัดดล

“ฮื้อ   พี่ชางมินเค้ามาเกี่ยวอะไรด้วยล่ะ   ก็เลิกกันไปตั้งนานแล้ว”

“จะไปรู้เหรอ   เห็นนายยังเพ้อถึงมันอยู่”   คยูฮยอนเองก็แอบน้อยใจซองมินอยู่เหมือนกัน

“มีที่ไหนเล่า   คิดเองเออเอง”   กระต่ายป่าตัวดีถูไถแก้มไปมาให้ร่างสูงจั๊กจี้เล่น   หัวใจชายหนุ่มพองโตคับอกแน่นจนแทบจะระเบิดที่ซองมินง้องอนและเริ่มทำตัวเหมือนที่แฟนทั่วๆ ไปทำกันสักทีมันทำให้คยูฮยอนกระชุ่มกระชวยหัวใจไม่หยอก

“ถ้ามันกลับมา   อย่ากลับไปหามันนะ”   เขายังคงระแวงในใจ   รักแรกของซองมินยังเป็นหนามยอกอกคาใจเขาเรื่อยมา

“อืม”  

“สัญญากับชั้นสิมินมิน”

“นายนี่ชักจะเด็กขึ้นทุกวันแล้วนะ   มาสัญญาอะไรเนี่ย”   ตากลมหรี่ลงก่อนเบนไปสบกับอีกคนที่เสหน้ามามองตน

“ถ้านายไม่ได้คิดที่จะกลับไปหามัน   ก็ให้สัญญากับชั้นสิ”

“เออๆๆ   ก็ได้ๆๆ   สัญญาๆ   พอใจยัง”

“ก็โอเค”

คนปากดีก็ยังคงเป็นคนปากดีอยู่วันยังค่ำ   ซองมินไม่ปล่อยกอดคยูฮยอนก็ไม่อึดอัดกาย   ร่างเล็กแอบลอบมองใบหน้าลอบยิ้มปริ่มสุขของคยูฮยอนจากทางด้านหลังแล้วก็ได้แต่นิ่ง   ถ้าเมื่อก่อนคยูฮยอนมอบความรักแบบนี้ให้เขาบ้างก็คงจะดี   เขาจะได้ไม่ต้องส่งคืนความเจ็บปวดตอบแทนให้เหมือนตอนนี้  นายผิดเองนะคยูฮยอน

“ช่าง...  ทำอาหารได้ไม่น่ากินเอาซะเลย - -”   เอ่ยพลางมองไปที่ชามใบใหญ่ที่มีเส้นบะหมี่และน้ำสีแดงข้นจากปลากระป๋องที่เพิ่งใส่ลงไปผสมรวมกัน

“เงียบน่า”

“อันที่จริงนายทำแค่ซุปฟักทองก็ได้นะ    นายทำอร่อยดี”

“มันพอสำหรับนายนี่   ชั้นไม่ได้กินฟักทองเป็นอาหารหลักนะมินมิน”

“ก็ตามใจ”   ร่างอวบยักไหล่พลางคลายอ้อมกอด  “แล้วนี่เรียกว่าอะไรล่ะเนี่ย   ง่ะ   เหมือนอ้วกเลย”

“รามยอนปลากระป๋อง”   คยูฮยอนตอบยิ้มแย้ม  ไม่สนใจท่าทางชวนน่าหงุดหงิดใจของซองมินที่บอกอาหารของเขาเป็นสิ่งปฏิกูล

“ไม่น่ากินจริงๆ ด้วย”

“อย่ามาแย่งชั้นกินก็แล้วกัน   ไปจัดโต๊ะเลยเจ้ากระต่ายอ้วน!~

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ประกาศ ,,,ตัวใหญ่ๆ

เพื่อฉากโคมไฟในสวีทฮาร์ท Believe คิเฮ   กรุณาไปอ่านข้อตกลงระหว่างเราในตอนที่ 1 นะคะ

 

 

 

 

 

เค.ดี.มินตาซี   เวอร์ชั่น   สติแตก   รับไม่ได้แนะนำให้เม้นท์เลยไม่ต้องอ่าน :P

 

 

อาทิตย์ ที่ผ่านมาขอบอกว่าโคตรๆๆๆๆๆๆ เครียด   ที่ว่าจะไปไบเทคก็ไม่ได้ไป T^T  ฟิคโดนแบนก็ต้องมานั่งแก้ซึ่งไม่มีแจ้งตรงไหนเลยว่าส่วนไหนที่มันต้องแก้ไข   ไอ้เราก็แก้ไปเหอะ   แต่ก็ยังไม่ได้ปลดแบนเพราะพี่เว็บบอกว่ายังเหลือเนื้อหาส่วนนั้นอยู่   อยากจะบ้า   หงุดหงิดจนเกินไปแล้วในตอนนั้น   ลบมัน..ให้หมดเลย  สิ้นเรื่อง

จากนั้น จันทร์ถึงศุกร์กับเคมี ชีวะ ฟิสิกส์ เป็นอะไรที่โคตรจะต้องปรับตัว   สถานการณ์รอบข้างกดดันมินมากๆ จนเครียดลงกระเพาะ   รู้สึกเหมือนกับทนไม่ได้แล้วในช่วงนั้น   เรื่องเรียนทั้งที่ตั้งใจแต่ก็ยังถูกดุ   คนบางคนก็ไม่เคยเห็นความสำคัญ   มันน่า...จับมาบีบคอกระชากๆๆๆ ซะจริงๆ

มินไม่รู้สึกอะไรกับการที่คนบอกว่ามินโง่ = =  อ่านะก็มันจริง   แต่รับไม่ได้กับการที่บอกว่า  ขี้เกียจ   อารมณ์นั้นโกรธมาก   ทุกอย่างมันมาทับๆๆๆๆกันและไม่สามารถระบายออกไปได้สักทาง   มึงมาเป็นกูบ้างมั๊ย   ฮ่าๆๆ  ทะเลาะกันไปเลย - -* 

รู้สึกเหมือนกำลัง learn to be alone   ตาบวมสามวันติดๆ   ตั้งใจว่าจะไม่อ่อนแอแล้วนะ   แต่ไม่ไหวจริงๆ   มันโคตรจะเดียวดาย   คิดจะทิ้งสวีทฮาร์ทแล้วไม่สนใจอะไรอีกเลยให้รู้แล้วรู้รอด   แต่ก็ทำไม่ได้   พยายามไม่ฟุ้งซ่านจนโอเคขึ้นมานิดหน่อย   แต่มันก็โหวงๆอยู่นะ   เวลามองไปข้างๆแล้วไม่เห็นใคร   แม้แต่คนที่ขึ้นชื่อว่ารักเราที่สุดก็ยังไม่อยู่ตรงนั้น   รู้สึกเหมือนถูกทิ้งจริงๆเลย

เง่อๆ

 

 

 

 

 

 

รักนะ  อ๊อดอ๊อด!!~

            ปล้ำเฮแมน *- -,,   ผม T^T   กล้าม  TTOTT   แมนไม่ไหวแล้วโว๊ย ยยยยย  อ๊ากกกกกกกกกกกกก  =[]=!!!!

 

 

ึง.วิว ,,,  กำลังจะถามเชียวว่าหายวงเล็บหัวไปไหนมา   วะฮ่าๆๆ   แต่ยังไม่ทันได้ถามก็รายงานตัวซะดิบดี   ดีมาก!!!  กรั่กๆๆๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

13,039 ความคิดเห็น

  1. #13011 litterrabbitza (@rabbitza) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2557 / 14:49
    มินมินจะหลอกให้ตายใจก่อนใช่ไหมเนี่ย
    แอบฮาฮันฮยอกนะ
    #13011
    0
  2. #12862 MayChuly (@mary13) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2556 / 11:49
    มินเราว่าหยุดเถอะ ต่างคนต่างก็รักกัน ทำไมไม่ลองเปิดใจดูบ้างล่ะ อย่าแก้แค้นอีกเลย
    #12862
    0
  3. #12794 mean>0<!! (@crazy-md) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2556 / 21:40
    มินอย่าทำแบบนี้เลยนะ คยูทำตัวน่ารักแล้วนะ
    #12794
    0
  4. #12653 07L2gswep (@cussopian) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2555 / 23:12
    แง่มมม มินๆ จะทำอะไรน่ะ ระวังจะเจ็บเองนะเออ -0-
    สู้ๆ น่ะมินๆ น้อยยย
    คยูก็พยายามเข้าละกานนน พอรุ้ว่าคยูกี้ทำไปเพราะไรเลยเริ่มสงสารตงิดๆ แง่วว =[]=!
    #12653
    0
  5. #12520 สโตกเกอร์ (@loveloveyaoi) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 9 มีนาคม 2555 / 22:01
    มินมินมาแบบร้ายนะเนี่ย
    #12520
    0
  6. #12415 Mapiiky (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2554 / 17:21
    หนูมินจะทำอะไรอิเอ๋ออ่ะ????
    #12415
    0
  7. #12401 pa-ma (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2554 / 10:25
    สงสารกี้แล้วอ่ะ >
    #12401
    0
  8. #12293 m___??? (@memay-boo) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2554 / 22:59
    โอะ วันนี้คิเฮ แรง
    กี้รอรับผลของการกระทำไปนะ
    #12293
    0
  9. #12248 OoMy (@oomnello) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2554 / 20:03
     กี้สู้ๆละกัน =___=
    #12248
    0
  10. #12137 AKIRA-AKI (@darker-40) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2554 / 19:52
    ชักสงสารคยูเเล้วแฮะ

    พยายามต่อไปแล้วกัน -__-

    เเล้วก็คงรอซองมินเเก้เเค้นด้วยแหละ (หนูเพ้อ)
    #12137
    0
  11. #11952 คุนจู (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2554 / 02:34
    ขอร้องล่ะ มินมิน





    อย่าทัมร้ายกี้น้อยเรยยยย
    #11952
    0
  12. #11818 suju (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 11 เมษายน 2554 / 16:36
    อ๊า มินๆจะทำอะไรอ๊า

    ไม่อยากร้องนะ
    #11818
    0
  13. #11751 ปีศาจเที่ยงวัน (@rungaram-ji) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 7 เมษายน 2554 / 13:46
    คยูกับมินมินนี่ต้องดราม่าแลย
    #11751
    0
  14. #11639 Noona_noon (@mayuminoon) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 24 มีนาคม 2554 / 20:38
    กี้มันไม่ได้ตั้งใจอะ มินมิน อย่าทำแบบนี้ต่อไปเลยนะ TT
    #11639
    0
  15. วันที่ 12 มีนาคม 2554 / 13:41
     ชักสงสารคยู.. 
    #11574
    0
  16. #11447 chutikan (@mechup) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2553 / 13:35
    มินอย่าแก้แค้นกี้เลยนะ

    สงสารคยูอ่า

    เด๋วจะเจ็บกันทั้ง 2 ฝ่ายอีก
    #11447
    0
  17. #11355 คะคะ (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2553 / 00:28
    อย่าเจ็บเองทีหลังก็แล้วกันมินๆ
    #11355
    0
  18. #11258 พ่อมดจูเนียร์ (@dekzheza) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2553 / 16:46
    มินทำดพราะแก้แค้นหรอเนี่ย แต่ก้อดีนะ
    #11258
    0
  19. #11019 KIHAE*129 (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2553 / 20:26
    อิอิ

    ทูลิ้มน่ารักเว้ย



    มินมินอย่าทำแบบนั้นเลยลูก
    #11019
    0
  20. #10876 KH_tangmo (@tangmo-teukky) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2553 / 10:50

    อ่า ไม่ต้องหรอกมินมิน

    ให้ความรักไปเลยดีกว่า ความเจ็บปวดไม่ต้องหรอก

    #10876
    0
  21. #10121 Jam (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2553 / 20:20
    หยุดแก้แค้นกันเถอะมิน เจ็บทั้ง2คนไม่ใช่หรอ
    #10121
    0
  22. #9935 zuffy (@zuffy) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2553 / 11:14

    มินๆอย่าแก้แค้นเลย

    ไม่ใช่แค่กี้ที่เจ็บ

    มินก็เจ็บไมใช่หรอ..ถ้าคนที่รเรกเจ็บปวด

    อภัย 1 ครั้งเหอะนะ...แค่ครั้งเดียวววว

    #9935
    0
  23. #9728 pp-129 (@pp-129) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2553 / 09:23
    สงสารทั้งมินทั้งกี้ มินอย่าแก้แค้นเลยนะ
    #9728
    0
  24. #9136 aris (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2553 / 23:02
    มินมินอย่าคิดที่จะแก้แค้นคยูคืนเลยนะ



    เพราะคนที่จะเจ็บที่สุดก้คงจะไม่พ้นมินมินเอง และก้คนที่เรารักด้วย
    #9136
    0
  25. #9055 kihae129-kryber (@kihae129-kryber) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2553 / 22:38
    น่ารักทุกคู่ มินมินน้อยเปลี่ยนใจซะ ไม่ต้องไปแก้แค้นหรอกนะลูกนะ
    #9055
    0