-My Sweetheart..You're Everything -KiHae HanHyuk SJ-

ตอนที่ 31 : :: Chapter 22 : Want your virgin ::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,718
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    26 มี.ค. 53

 

 

 

 

22

Want your virgin

 

 

 

 

            คิบอมเดินเข้ามาในบ้านอย่างอารมณ์ดี    หลังส่งหน้าหวานลงที่บ้านของฮันกยอง   ปฏิเสธที่จะเข้าไปในบ้านแล้วขับรถกลับ    กลิ่นหอมของคนที่เคยนั่งอยู่เมื่อครู่ยังคงติดตรึงอยู่ภายใน   คิบอมถือโอกาสสูดดมเข้าเต็มปอดเสียชื่นใจ

 

 

ใจอยากจะอยู่กับดงเฮต่อ   แต่เพราะมีเรื่องที่ต้องทำ   จึงโทรนัดทิฟฟานี่ให้มาพบที่บ้าน    คุณและคุณนายคิมต่างไม่อยู่ทั้งคู่   คิบอมเลยจัดการอะไรได้สะดวกขึ้น

 

 

ก่อนที่จะมีคนทำให้เขาและดงเฮเกิดรอยร้าวจนมิอาจต่อได้ติด   ตัดรอนความรู้สึกดีที่เขากำลังเผชิญให้ห่างออกไป    ซึ่งคิบอมไม่มีทางให้เป็นอย่างนั้น

 

 

เชื้อร้าย...   สมควรตัดทิ้งโดยเร็ว    ด้วยการรักษาของแพทย์แผนกหัวใจ...

 

 

“คิบอม   มาแล้วเหรอคะ”    ทิฟฟานี่ลุกมาเกาะแขนคิบอมทันทีที่เห็นร่างสูง    พาไปนั่งบนโซฟาด้วยกัน    “ทิฟดีใจที่สุดเลยที่คิบอมโทรหาทิฟ    ทิฟคิดถึงคุณจัง”    หญิงสาวใจชื้นขึ้นโขเมื่อมีสายจากชายคนนี้   นึกว่าเธอจะไม่มีอะไรให้เขาเรียกหาอีกแล้วนับจากมีลีดงเฮเข้ามา

 

 

“ปล่อยเถอะทิฟฟานี่   เธอก็น่าจะรู้ดีว่าอะไรเป็นอะไร   กลับอเมริกาไปหาคนที่เค้ากำลังรอเธออยู่เถอะ”    คิบอมกล่าวไร้เยื่อใย    อยากจะจบเรื่องนี้โดยเร็วที่สุด

 

 

ทำไมคิบอมพูดแบบนั้นล่ะคะ    เราเคยรักกันไม่ใช่เหรอ    คิบอมไม่รักทิฟแล้วเหรอคะ    ผลักไสทิฟไปให้เค้าทำไม    หญิงสาวไม่เข้าใจ   เธอยอมรับว่าเธอมีรักหลังจากแยกกับคิบอม    แต่เธอไม่กล้าที่จะรัก...    ได้แต่กลับมาไขว่คว้าหาชายหนุ่ม

 

 

ชั้นไม่เคยบอกว่ารักเธอ   ทั้งเมื่อก่อนและตอนนี้   เค้ากำลังรอให้เธอกลับไปหาอยู่    อย่าปล่อยให้เวลาเสียไป    แทยอนไม่ใช่คนที่จะหยุดอยู่ที่ใครง่ายๆ   ถ้าเค้าเลือกเธอ    ก็อย่าปล่อยให้เค้าไป   ญาติห่างๆของคิบอม   คิมแทยอนผู้สร้างความหวั่นไหวแก่ทิฟฟานี่    แต่ท้ายที่สุดหญิงสาวก็ไม่กล้าที่จะรัก

 

 

แต่ทิฟรักคุณนะคะ   ทิฟ... ไม่ได้รักแท”    ทิฟฟานี่พูดไม่เต็มปาก

 

 

“แน่ใจเหรอ   ชั้นก็เคยแน่ใจว่าจะไม่มีวันรักคนที่มีอะไรเหมือนกับตัวเองได้    แต่ตอนนี้   ชั้นเปลี่ยนไปแล้ว”   พลันใบหน้าหวานของคนที่ก่อกวนหัวใจก็ผุดขึ้นทันที   รอยยิ้มบางๆเกิดขึ้นที่มุมปากยามนึกถึงคนๆนั้น  

 

 

“ดงเฮมันมีอะไรดี    คุณถึงทำเป็นสนใจมันนักหนา    มันเป็นผู้ชายนะ!”    ทิฟฟานี่หมดความอดทน   ชี้หน้าคิบอมแล้วขึ้นเสียงกร้าว   ชายหนุ่มมองตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน  

 

 

จะผู้ชายหรือผู้หญิง    จะดีหรือว่าเลว    มันก็เป็นเรื่องของชั้น   เธอไม่ต้องมายุ่ง!”  

 

 

คิบอมก้าวเท้าจะเดินออกไป   แต่ก็ต้องชะงักเมื่อหญิงสาวถลามากอดเขาไว้เสียแน่น

 

 

แต่ทิฟรักคุณนะคะ   ทิฟไม่ยอมเสียคุณไปหรอก    คิบอมอย่าไปนะ   

 

 

แล้วเธอจะยื้อชั้นไว้ด้วยอะไร    ในเมื่อคนที่ชั้นคิดถึง    มีแต่เค้า    ประโยคแรกเรียบเฉยไร้ความรู้สึก    แต่สองประโยคสุดท้ายกลับอ่อนโยนและทุ้มหวาน    จนบัดนี้คิบอมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นผู้แพ้    พลาดท่าต่อเกมส์หัวใจ   ทว่าเกมส์นี้กลับไม่ over    ยังคงรอให้เขาฝ่าด่านไปพบเจ้าหญิงหน้าหวานให้ได้ในที่สุด

 

 

และวันนั้นคงใกล้เข้ามาเต็มที...

 

 

“เลิกยุ่งกับชั้น   แค่นั้น    เธอจะทำอะไรก็เป็นเรื่องของเธอ    แต่อยากบอกอะไรไว้อย่าง    ความรักน่ะ   ไม่มีใครได้รู้จักมันทุกคนหรอก    อย่างชั้นเอง    ถ้าไม่รีบคว้าไว้ก็คงจะเสียไป   เลือกเอาละกัน   ว่าเธอคิดว่าชั้นจะทำยังไง   แล้วค่อยหาทางออกให้ตัวเอง”  

 

 

คิบอมกล่าวเพียงเท่านั้นแล้วเดินขึ้นห้องไป   ประโยคสุดท้ายที่มอบแก่ทิฟฟานี่    สำหรับคนไม่เคยรู้จักความรักมาก่อนอย่างเขา    อธิบายออกมาเป็นคำพูดได้เท่านี้ก็ดีเท่าไหร่แล้ว...

 

 

หญิงสาวหลุบสายตาลงต่ำ   กำโทรศัพท์ในมือแน่น   เวลาผ่านไปเนิ่นนานก่อนที่นิ้วเรียวจะกดปุ่มโทรออก    เพียงไม่กี่วินาทีอีกฝ่ายก็กดรับ    รวดเร็วเหมือนรอให้เธอโทรไปหาอยู่ก่อนแล้ว

 

 

“แท   ทิฟขอโทษ...”

 

 

[อืม   กลับมาหาชั้นเถอะ]

 

 

 

 

 

 

 

 

- - - - My sweetheart.. You’re Everything. - - - -

 

 

 

 

 

 

 

 

“ไอ้คยู!!!

 

 

ซองมินอุทานลั่น    ไอ้คยูยกคิ้วกลับมาให้กวนๆ   มุมปากหนากระตุกขึ้นพร้อมสายตาเจ้าเล่ห์

 

 

“ชั้น   กลับ   มา   แล้ว    และ   นาย    ไม่    รอด   แน่!!

 

 

“อ๊ากกกกกกกกกก    ไม่จริง!!!  

 

 

ซองมินร้องลั่น   มืออวบกระแทกประตูให้ปิดดังปัง    แทบอยากจะร้องไห้    ไอ้หมาป่านี่มันยังไม่เลิกแค้นเขาอีกเหรอ!

 

 

“ลีซองมิน!!    กล้ามากนะที่ปิดประตูใส่หน้าชั้น   เปิด!!!

 

 

“ม..ไม่เปิดเว้ย!    เพราะคิดว่าอยู่ในบ้านแล้วต้องปลอดภัย   ซองมินเลยกล้าต่อกรกับคยูฮยอน    ทั้งๆที่ความจริงแล้วไม่ได้เป็นอย่างนั้น

 

 

กริ๊ก!

 

 

“เฮ้ย!      ทำได้แค่อุทานเมื่อลูกบิดถูกไขกลไก   จะเอื้อมมือไปปิดประตูก็ไม่ทัน    ร่างสูงใหญ่ของคยูฮยอนยืนจังก้าอยู่ข้างหน้าเค้าซะแล้ว

 

 

“ชั้นอุตส่าห์แวะมาหานายเป็นคนแรก    ไม่เต็มใจต้อนรับงั้นเหรอ”

 

 

“ค..คยูฮยอน   อย่าเข้ามานะ   ชั้นสู้นะ!   เมื่อร่างสูงสาวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยท่าทางไม่น่าไว้ใจ   ร่างอวบจึงคว้ารีโมททีวีที่อยู่ใกล้ๆมาเป็นอาวุธทันที    

 

 

มันไม่เหมือนเมื่อก่อนเลยซักนิด...    สายตาท่าทางที่เปลี่ยนไปของคยูฮยอนทำให้เค้ากลัวและหวั่นใจ    ไม่กล้าท้าทายเหมือนเดิมอีกต่อไป

 

 

“หึ    แม่ชั้นอยู่ข้างนอก   ชั้นยังไม่ทำอะไรนายตอนนี้หรอก”   มือหนาคว้ารีโมทติดมือไปได้อย่างง่ายดาย    “แต่อย่าลืมที่ชั้นเคยพูดเอาไว้ก็แล้วกัน   ว่าชั้นจะกลับ...   มาเอาครั้งแรกของนายให้ได้!!!

 

 

 

 

...ลีซองมิน   กระต่ายป่าที่ยังไม่รู้แน่ชัด    ว่าจะกำชัย หรือเสียท่าให้หมาป่าหน้าหื่น   โจวคยูฮยอน...

 

 

 

 

 

 

 

 

          

- - - - My sweetheart.. You’re Everything. - - - -

 

 

 

 

 

 

 

 

            สามวันมาแล้วที่ทุกอย่างเข้ารูปเข้ารอย    ฮันกยองพักฟื้นขาที่ได้รับบาดเจ็บอยู่บ้าน   ตกเย็นจะมีคนน่ารักร่างเล็กคนหนึ่งแวะไปเยี่ยมตลอด   จนทุกคนภายในบ้านเข้าใจอย่างชัดเจนแจ่มแจ้งว่าคนนี้เป็นใคร    ก็ได้แต่แอบมองความน่ารักของทั้งคู่ไปอยู่ในมุมต่างๆของบ้าน

 

 

ดงเฮมีเพื่อนใหม่เพิ่มมาคนนึง   เขยิบฐานะจากคนรู้จัก   มาเป็นเพื่อน    อาจเพราะดงเฮเป็นฝ่ายพูดออกไปจึงได้เลือกใช้ฐานะนั้น   แต่สำหรับคิบอม   ยังไงๆคนหน้าหวานนี่ก็หนีไม่พ้นตำแหน่ง คนสำคัญเป็นแน่

 

 

เพื่อนที่ไหนเค้าไม่มีเบอร์กันบ้าง 

 

 

เพราะคำถามเรียบๆเมื่อวานทำให้ List ในโทรศัพท์ของดงเฮมีชื่อ ลิ้มแก้มแตก เพิ่มขึ้นมา     ส่วนชื่อของเขาในโทรศัพท์คิบอมก็เป็น ลิ้มหน้าหวาน + เพื่อน + คนสำคัญ

 

 

...ลิ้มหน้าหวานของลิ้มแก้มแตก...

 

 

...เพื่อนของคิมคิบอม...

 

 

...คนสำคัญของใจ...

 

 

ทั้งชื่อทั้งสถานะของเขาถูกบัญญัติไว้เรียบร้อย   ไม่เข้าใจอยู่เหมือนกันว่าทำไมถึงต้องพิมพ์ซะยาวเหยียด    แม้จะค้างคาใจ   แต่ก็รู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูกเลยแฮะ

 

 

ไม่มีเพื่อนกินข้าว

 

 

ข้อความที่ถูกส่งมาเมื่อสิบนาทีที่แล้วโดยลิ้มแก้มแตกทำเอาดงเฮต้องอมลมเข้าแก้มอย่างไม่พอใจกับความเผด็จการ   เอาคำว่าเพื่อนมาบอกให้เค้าไปนั่งเป็นเพื่อนกินข้าวด้วยกันตลอด

 

 

คนบ้า   ชอบเอาเปรียบชั้นตลอด

 

 

ดงเฮกดยิกๆบนแผงปุ่มโทรศัพท์เพื่อส่งตอบข้อความ   การกระทำทั้งหมดอยู่ในสายตาของฮยอกแจที่มองดงเฮกับซองมินสลับไปมา   เหมือนเห็นแสงออร่าสีชมพูวิ้งวับส่งประกายออกมาจากดงเฮ   ส่วนออร่าสีทึบเทาหม่นกำลังครอบคลุมซองมิน    กระต่ายบ้าที่วันนี้เจอพิษฟักทองเน่าเข้าไปเลยซังกะตายทำหน้าขี้ไม่ออกตลอดเวลา

 

 

“ซองมิน    แกเป็นอะไรอ่ะ    ท้องผูกป่ะ”   ฮยอกแจถาม    มิวายกัด   “บอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่ากินฟักทองมาก   ดูซิ    มาจุกอยู่ที่ตูดเลย”   มือเล็กๆบีบเข้าที่ก้นอวบอั๋นของกระต่ายสุดน่ารัก

 

 

“มันยิ่งกว่าฟักทองเน่าอีก”    ซองมินทำท่าจะร้องไห้    อาการไม่ปกติของเพื่อนรักในแก๊งค์กระต่ายไก่ปลาทำให้ดงเฮรีบละจากคิบอมมาให้ความสนใจเพื่อนทันที

 

 

“มินนี่เป็นอะไรน่ะ    ไม่สบายตรงไหนมั้ย”    เพื่อนหน้าหวานถามอย่างเป็นห่วง

 

 

“ยิ่งกว่าไม่สบายอีกด๊อง    ฮือ    เค้ากำลังจะถูกพรากเวอร์จิ้น”   มันคงดูตลกที่ทั้งหน้าตาและท่าทางอยากจะร้องไห้เต็มแก่    แต่กลับไม่มีน้ำตาออกมาสักหยด

 

 

“หา”    ฮยอกแจกับดงเฮอุทานมาเท่านั้น  

 

 

“มันชี่อไอ้คยู    โจวคยูฮยอน”   ซองมินมีสีหน้าพะอืดพะอมยามนึกถึงเจ้าของชื่อ    “สี่ปีก่อนมันเป็นเพื่อนบ้านชั้น   ชั้นกับหมอนั่นไม่ถูกกันโคตรๆ    แทบจะขี้ปาใส่บ้านกันเลย”

 

 

“แล้วทำไมไม่ถูกกันอะ”   ฮยอกแจสงสัย    ไม่ถูกกันแล้วทำไมอยากจะได้เวอร์จิ้นหว่า

 

 

“ตอนแรกก็ไม่ใช่อย่างงั้นหรอก    ตอนหมอนั่นย้ายมาชั้นก็คุยกับเค้าดีๆ    ก็มันหล่ออ่ะ”   ซองมินยู่ปาก    

 

 

“แต่ปากหมา!    ตอนที่ชั้นมีแฟนคนแรก   พี่ชางมินอ่ะ    ไอ้เลวนี่นั่นแหละ!   มันเอาไปฟ้องแม่!!   ชั้นเลยต้องเลิกกับพี่เค้า!!!    ซองมินเดือดดาลตาลุกเป็นไฟ  นึกถึงความหลังแล้วมันเจ็บใจ!

 

 

พี่ชางมินทั้งหล่อ   ทั้งแสนดี    มาดแมนแอนด์แฮนซั่ม    ผู้ชายคนเดียวที่เค้าคิดจะสละจิ้นให้    แต่สุดท้าย...     

 

 

เพราะแกคนเดียว!   ไอ้คยูฮยอน!!!

 

 

“ใจเย็นๆก่อนนะมินนี่    ทำไมไม่ลองไปคุยกับเค้าดีๆล่ะ    แบบว่าเราก็เป็นเพื่อนกันได้อะไรทำนองนี้”   ดงเฮเสนอ

 

 

“ไม่มีทางหรอกด๊อง    อย่างไอ้อ้วนนี่อ่ะนะจะยอม    ดูหน้ามันดิ     โคตรอาฆาตเลย”   ฮยอกแจรู้จักซองมินดี    “แล้วตอนนั้นน่ะ    แกไปทำอะไรมันล่ะ   คยูอะไรเนี่ย    ทำไมเค้าถึงจะมาเอาจิ้นแก”

 

 

“สุดยอดแห่งความแค้นเลย   ไอ้เลวนี่มันเจ้าชู้    แล้วตอนนั้นมันควงอยู่กับดาวโรงเรียนของมัน    เห็นว่าวันนั้นเป็นวันเผด็จศึกของมันด้วย    ชั้นเลยโทรไปหามันตอนที่มันกำลังจะอะฮ้าง     แล้วก็ตอแหลว่าบ้านไฟไหม้   มาช่วยด้วย    กำลังจะตาย    แบบเนี้ย!

 

 

“แล้วเค้าก็เลยอดอะฮ้างสินะ”    ฮยอกแจเลียนเสียงตาม   ใส่ฟีลลิ่งไปที่ อะฮ้างแบบสุดๆ

 

 

“เออ   ทีนี้มันก็เลยแค้น    กว่ามันจะจีบผู้หญิงคนนั้นติดก็ตั้งหลายเดือน    พอมันจะไปจีนมันก็สาบานกับชั้น   ชั้นจะกลับมาเอาครั้งแรกของนายให้ได้!’     มันต้องทำจริงๆแน่”   ซองมินขนลุก

 

 

“สมควร”   

 

 

“สมควรอะไรไอ้ไก่ไข้หวัดนก”

 

 

“สมควรแล้วที่เค้าจะแค้นแกขนาดหนัก    จ้องจะเอาจิ้นของแกแทนผู้หญิงคนนั้นให้ได้น่ะสิ”   แล้วฮยอกแจก็ยิ้มเหอๆ    คำว่าเวอร์จิ้นทำให้เค้านึกถึงเรื่องในห้องพยาบาลซะนี่

 

 

“อ๊ากกก    ชั้นจะทำยังไงดี!    ชั้นไม่อยากเสียจิ้นให้มันนี่    เผื่อชั้นได้เจอกับพี่ชางมินอีก    ชั้นก็ยังอยากบริสุทธิ์ผุดผ่องเป็นยองใยนะ”  ซองมินแทบอยากจะลงไปดิ้นที่พื้น

 

 

“ฮิๆ    มินนี่ก็ลองเสียจิ้นให้พี่ชางมินดูสิ    ทีนี้คยูฮยอนเค้าก็ไม่ได้แล้วไง”    ดงเฮเสนอขำๆ    ทำหน้าทะเล้น

 

 

“จะบ้าเหรอด๊อง    ป่านนี้พี่ชางมินไปเรียนต่อที่ไหนแล้วเค้าก็ไม่รู้”  ซองมินก็คิดตามไปจริงๆ   ติดอยู่ที่ว่าเค้ากับชางมินห่างหายกันไปนานมาก   ราวๆสี่ปีแล้ว

 

 

“งั้นก็เหลือทางเลือกเดียว”   ฮยอกแจพูดเบาๆให้น่าตื่นเต้น

 

 

“อะไร”

 

 

“ยอมสละจิ้นให้คยูฮยอนซะ!

 

 

“อ๊ากกกกก!   ไม่มีวัน!!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

- - - - My sweetheart.. You’re Everything. - - - -

 

 

 

 

 

 

 

 

“อาทิตย์หน้าหยุดเรียนใช่มั้ย”   คนหน้าตึงที่เดินมาด้วยกันถามเรียบๆ   ระหว่างหยุดรอให้อีกคนเซ็นต์ชื่อลงความเห็นในบอร์ดสอบถามให้เสร็จ

 

 

“อือ   หยุดสองอาทิตย์อ่านหนังสือสอบน่ะ”

 

 

เพราะสอบปลายภาคก่อนเข้ามหาลัยใกล้เข้ามาทุกที    ทางโรงเรียนจึงจัดให้หยุดเป็นเวลาสองอาทิตย์เพื่ออ่านหนังสือทำความเข้าใจกันเอง   โดยเวลาที่หยุดนี้อาจารย์กับนักเรียนอาจนัดสถานที่ติวหนังสือกันเองก็ได้    และคนหน้าหวานก็เป็นหนึ่งในนั้น

 

 

คิบอมเหลือบสายตามองคนตัวเล็กข้างตัวนิดหนึ่ง    ก่อนเอ่ยคำพูดโดยไม่มองหน้า    ทำทีเป็นสนใจสิ่งรอบข้างอย่างอื่นแทน

 

 

“ไปติวด้วยกันสิ”  

 

 

ดงเฮนิ่งไปกับคำพูดนั้น    แก้มนวลฉีดเลือดฝาดจนกระจายไปทั่วใบหน้าอย่างรวดเร็ว    หน้าแดงพอๆกับคนที่เอ่ยปากถามเลยด้วยซ้ำ

 

 

เลิกเขินซะทีไอ้คิบอม...

 

 

อา    ทำไมต้องหน้าแดงเวลาแบบนี้ด้วยนะ...

 

 

ดงเฮหลับตาปี๋แล้วบอกด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้ปกติที่สุด

 

 

“ชั้นมีนัดไปติวหนังสือกับเพื่อนแล้วน่ะ”

 

 

“ไม่ได้”    เสียงตึงขึ้นทันทีที่ถูกปฏิเสธ   คิบอมลืมความอาย    หันมาจ้องดงเฮราวจะกินเลือดกินเนื้อ

 

 

เธอจะไปไหนกับใครไม่ได้ทั้งนั้น   นอกจากชั้น!

 

 

ใจของคิบอมตะโกนออกมาแบบนั้น

 

 

“นี่   ชั้นต้องอ่านหนังสือนะ   กำลังจะเข้ามหาลัยแล้ว”

 

 

“ไปอ่านกับชั้น”    คิบอมเอาแต่ใจ

 

 

“ชั้นบอกว่านัดเพื่อนเอาไว้แล้วไง”  

 

 

“แคนเซิลไปสิ”    คิบอมยักไหล่ไม่แยแส    ยังไงๆเค้าก็ต้องลากคนหน้าหวานนี่ไปด้วยให้ได้

 

 

...ไม่รู้ทำไม   เค้าถึงคิดแต่จะผูกขาดดงเฮไว้กับตัวอยู่เรื่อยไป     อยากให้คนที่อยู่ข้างๆลิ้มหน้าหวานนี่   เป็นเค้าเท่านั้น   

 

 

ห้ามเป็นคนอื่นเด็ดขาด!

 

 

ดงเฮชักจะหมั่นไส้กับฮิตเลอร์ Ver. เกาหลีเสียแล้วสิ     เงยขึ้นจ้องสู้แล้วเอ่ยคำประกาศิต    

 

 

“ถ้าจะเอาแบบนั้นก็ติวไปคนเดียวแล้วกัน    ชั้นจะไปกับเพื่อนของชั้น”

 

 

จากนั้นก็สะบัดหน้าแล้วเดินหนีกลับขึ้นห้องเรียนไปโดยไม่เหลียวหลังหันมามองลิ้มแก้มแตกที่กำลังหงุดหงิดไม่พอใจอีกเลยแม้แต่นิดเดียว

 

 

“ดงเฮ!   ลีดงเฮ!

 

 

เห็นเพียงหลังไวๆที่หายลับไปอย่างรวดเร็วเพียงเท่านั้น    

 

 

“คอยดูเถอะ    เป็นเมียชั้นเมื่อไหร่เธอไม่มีสิทธิ์ไปยุ่งกับใครแน่    ฮึ่ย!

 

 

 

 

 

 

 

 

- - - - My sweetheart.. You’re Everything. - - - -

 

 

 

 

 

 

 

 

หัวกลมๆโผล่ออกมาจากมุมบ้านของใครก็ไม่รู้    จ้องสำรวจไปที่บ้านของตัวเอง   และบ้านข้างๆ

 

 

“ปลอดภัย”    ซองมินพึมพำแล้วค่อยๆโผล่ทั้งหัวทั้งตัวออกมาจากมุมที่ซ่อนอยู่     มองซ้ายมองขวาอย่างระแวง    ก่อนจะรีบวิ่งดุ๊กๆไปที่บ้านแล้วไขกุญแจอย่างรวดเร็ว

 

 

ซองมินปิดประตู   ลงกลอน    และปิดกั้นทุกทางจากคนนอกไม่ให้ล่วงล้ำเข้ามาในบ้านของเขา

 

 

“นายลืมล็อกประตูหลังบ้านแน่ะ”   

 

 

เสียงหนึ่งเอ่ยอย่างหวังดี   ซองมินสะดุ้งเฮือก!

 

 

“ค.. คยูฮยอน!

 

 

“เออ   ชั้นเอง”

 

 

ซองมินเบิกตาโตแล้วถอยหนีจนติดประตู   คยูฮยอนเหยียดยิ้มพอใจกับท่าทางนั้น

 

 

“ทำไม   กลัวเหรอ    กลัวชั้นจะทำอะไรนายงั้นเหรอ”   น้ำเสียงเจ้าเล่ห์ถามมีเลศนัย   สาวเท้าเข้ามาใกล้คนร่างอวบอย่างย่ามใจ

 

 

“น..นายต้องการอะไรคยูฮยอน!   

 

 

“อย่าถามอะไรโง่ๆได้มั้ย     ชั้นก็ต้องการเวอร์จิ้นของนายไงล่ะ”   คยูฮยอนแกล้งทำท่าเหนื่อยหน่ายกับคำถามซ้ำๆซากๆ    ทั้งที่ใจจริงออกจะสนุกทุกครั้งที่ได้พูดอะไรแนวๆนี้

 

 

เออ!   ตรูผิดเองที่ถาม!!   ผิดเองที่ไม่เห็นว่าแกมันหื่น!!!’

 

 

ซองมินตะโกนดังๆ (ในใจ)

 

 

“น..นายไม่มีวันได้เวอร์จิ้นของชั้น!   ไม่มีวันซะหรอก”   ซองมินประกาศลั่น   ทำได้แค่นั้นเมื่อร่างสูงอยู่ใกล้เพียงอณูกั้นผ่าน   แต่คยูฮยอนยังไม่มีทีท่าว่าจะทำอะไร

 

 

“หืม...     แน่ใจเหรอ”   นิ้วยาวเชยคางมนขึ้นมา   สบสายตากันตรงๆ   เพียงเสี้ยววินาทีที่คำพูดของดงเฮลอยเข้ามาในหัวเขา 

 

 

ฮิๆ    มินนี่ก็ลองเสียจิ้นให้พี่ชางมินดูสิ    ทีนี้คยูฮยอนเค้าก็ไม่ได้แล้วไง

 

 

“เฮอะ”   ซองมินแกล้งแค่นยิ้มทั้งที่เหงื่อเม็ดเล็กผุดพราวเต็มหน้า     “เสียใจด้วยโจวคยูฮยอน   เวอร์จิ้นชั้นน่ะ    ให้พี่ชางมินไปตั้งนานแล้ว!!!

 

 

ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ   ซองมินได้ยินเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นอย่างรวดเร็วราวกับจะระเบิดออกมาเพราะเรื่องตอแหลล่าสุดที่เขาเพิ่งพูดออกไป

 

 

“งั้นเหรอ”   

 

 

เพียงประโยคง่ายๆเท่านั้นที่คยูฮยอนเปล่งออกมาหลังจากเงียบไปพักหนึ่ง    ฝ่ามือทั้งสองวางทาบลงกับประตู   คร่อมคนตัวอวบหุ่นน่าขยี้เอาไว้เนืองๆ    ยื่นใบหน้าคมคายประดุจหมาป่าล่ากระต่ายเข้าไปใกล้แล้วกระซิบข้างหู   กระตุกยิ้มมุมปาก

 

 

“งั้นก็มาพิสูจน์กันหน่อยซิ”

 

 

ไม่อธิบายให้มากความ   คยูฮยอนกดจูบลงที่ปากเอิบอิ่มอย่างถือสิทธิ์ท่ามกลางความตกใจของซองมิน    ตวัดเกลียวลิ้นค้นหาบางอย่างภายในโพรงปากหวาน   มือหนึ่งเชยคางให้แน่นิ่งอยู่กับที่    บดขยี้บั้นท้ายกลมมนที่เต็มไม้เต็มมือด้วยมือข้างที่เหลือ

 

 

แม้จะไม่ใช่จูบแรก    แต่ก็ทำให้ซองมินตื่นกลัวไม่น้อย   รั้งถอยร่นกายออกมาจากคยูฮยอน   ทว่าไม่ง่ายเลย    มือใหญ่ที่ครอบครองก้นงอนงามของเขาใช้มันนั่นแหละที่ดันตัวเขาให้เข้ามาใกล้ยิ่งขึ้น

 

 

ไม่รู้ว่าคยูฮยอนพิสูจน์อะไร...

 

 

รู้เพียงแต่ว่าเขากำลังจะขาดใจ  

 

 

จูบร้อนแรงแสนเนิ่นนานที่ได้รับเป็นครั้งแรกกำลังทำให้ซองมินละลาย  

 

 

ไม่กล้าแม้แต่จะจูบตอบเพื่อให้คยูฮยอนรู้ว่าเขาไม่อ่อนหัดอย่างที่คิด    ถ้าเป็นเรื่องจูบลีซองมินไม่แพ้ใคร   แต่เรื่องอื่นเอาไว้ค่อยว่ากัน

 

 

เพื่อที่จะยืนกรานในความไม่เวอร์จิ้นของตัวเองก็ทำได้แต่เพียงยืนนิ่งปั้นหน้าเฉยยอมให้จูบโดยไม่ว่าอะไร  ใช่ว่าซองมินจะไม่เคยถูกคยูฮยอนจูบมาก่อนนี่     แล้วริมฝีปากหนากับลิ้นร้อนที่กำลังรุกรานเขาก็ใช่ว่าจะน่ารังเกียจ   แม้จะไม่ชอบขี้หน้า   แต่ศึกนี้ใหญ่หลวงนัก   ทนนิดทนหน่อยจะเป็นไรไปเล่า

 

 

“อืม...”

 

 

ในใจคนดื้อดึงก็หาเหตุผลคัดค้านไปเรื่อยที่จะเลือกว่าตนไม่ได้อยากจะอยู่ในวงโคจรจุมพิตสวาทนี้แม้แต่น้อย    แต่แท้จริงแล้วซองมินกำลังอยู่ในสภาวะเคลิ้ม    ทั้งยังคิดไม่ออกอีกว่าหากคยูฮยอนล่วงล้ำมากไปถึงสิ่งที่ต้องการแล้วจริงๆเขาควรจะทำอย่างไรดี

 

 

คยูฮยอนลืมตาขึ้นมองอีกคนที่หลับตาปี๋   ปากและลิ้นยังคงระรัวทำงานต่ออย่างเพลิดเพลิน    นัยน์ตาสีเข้มเต็มไปด้วยความรู้สึกต่างๆมากมาย   สนุก   มีความสุข   และพึงพอใจ

 

 

ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าซองมินมีรสจูบอย่างไร    ก็เค้านี่แหละที่เป็นคนช่วงชิงมันมาเป็นคนแรก   จากวันนั้นล่วงเลยมาสี่ปี   จูบหวานแบบเดิมยังคงไม่เปลี่ยนแปลง    เพราะไม่ได้รับจุมพิตใหม่จากใครนอกจากเขา

 

 

“อย่ามาหลอกชั้นเป็นครั้งที่สองเลยมินมิน   นายก็รู้ว่าไม่มีทางสำเร็จ”   คยูฮยอนยกยิ้มเมื่อถอนปากออก   ปล่อยให้คนตัวอวบหอบหายใจ    มือหนึ่งจับปลายผมที่สไลด์ยาวมาจนถึงไหล่แล้วม้วนเล่นกับนิ้ว    อีกมือกอบกุมบั้นท้ายแล้วลูบไล้อย่างเพลินมือ  

 

 

“ทำไม่จะไม่เคย    ตอนนั้นไง”

 

 

“นั่นไม่นับ”

 

 

“นับสิ   นายยังเชื่อชั้นเลยว่าบ้านชั้นไฟไหม้อ่ะ    แล้วนายก็เลยอดเคลมแม่นั่น”   ซองมินลอยหน้าลอยตา

 

 

“เงียบไปเลยนะไอ้กระต่ายอ้วน” 

 

 

“นายน่ะสิเงียบ!    ไอ้หมาป่าหน้าเป็นรู!!!

 

 

“หนอย   ว่าไงนะ!   คยูฮยอนจี๊ดกับสรรพนามที่ถูกตราหน้า    ก็แค่เคยเป็นอีสุกอีใสแล้วมันยังไงวะ!!    แถมแผลเป็นตอนนั้นก็จางไปจนแทบมองไม่เห็นแล้ว    ยังจะมาล้อกันอีก

 

 

“นายยังไม่เคยตายใช่มั้ยฮะ   ลีซองมิน”    คยูฮยอนกดเสียงต่ำแล้วบีบแขนอวบแน่นจนแดงเป็นรอย

 

 

“โอ๊ย   เจ็บนะเว้ย   ปล่อยชั้น!  

 

 

“ปล่อยเหรอ   ได้    เรียกชั้นใหม่สิ”   น้ำเสียงเจ้าเล่ห์พูดอย่างถือไพ่เหนือกว่า

 

 

“ไม่เรียก!  

 

 

ยืนกรานเสียงแข็งว่าจะไม่เรียกใหม่    ทว่ามือปลาหมึกของคยูฮยอนก็ล้วงต่ำเข้าไปในกางเกง     กอบกุมก้นขาวไว้เต็มมือ   เนื้อแนบเนื้อ

 

 

“ไอ้คยู!   ปล่อยชั้นน้า!!!   ซองมินดิ้นพล่าน   อับอายไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนเมื่อถูกจับบั้นท้ายแบบจังๆ    คยูฮยอนเหยียดยิ้มหื่นๆ   

 

 

“เรียกชั้นใหม่สิ   เร็วเข้า    จะว่าไป    ก้นนายก็นิ่มดีนะ    แถมยังอ้วนเต็มมือซะด้วย”

 

 

“ร..เรียกว่าอะไรล่ะ”   ซองมินจำยอม   ยึดมืออันตรายนั้นไม่ให้ทะลวงลึกล้ำมากไปกว่านี้   คำพูดหลายแง่หลายง่ามนั่นมันแสลงหูเขานัก

 

 

“คยูที่รัก    อย่าทำอะไรมินมินคนนี้เลย    มินมินจะยอมเสียเวอร์จิ้นให้คยู   อย่ารุนแรงกับมินมินนะ    หึๆ   พูดสิ”   คยูฮยอนยิ้มสะใจ

 

 

“ม..ไม่พูด!!!

 

 

“แน่ใจนะว่าจะไม่พูด”    มือหนาจัดการขยำขยี้บั้นท้ายได้รูปให้หนักหน่วงยิ่งขึ้นอีก    ซองมินกัดริมฝีปากระงับความรู้สึกแปลกใหม่ที่เขากำลังรู้สึก   คยูฮยอนมองภาพนั้นอย่างพึงพอใจ   แกล้งทำเป็นว่าจะเลื่อนมือมาด้านหน้า   บีบคั้น เคล้นให้ซองมินพูดคำนั้นออกมา

 

 

“จะพูดมั้ย”

 

 

“ฮื้อ   พ..พูดแล้ว   ค..คยูที่รัก   อ..อย่าทำอะไรมินมินเลย    มินมินจะ..  จะยอมเสียเวอร์จิ้นให้คยู   อย่าร..รุนแรงกับมินมินนะ”    ซองมินกัดฟันพูดออกมาจนได้    ใบหน้าแดงซ่านเมื่อถูกคยูฮยอนสัมผัสร่างกายบางส่วนโดยไร้อาภรณ์ปกปิด

 

 

“น่ารักมากมินมิน”   คยูฮยอนยิ้มแล้วยอมถอนมือออกมา    มิวายลากนิ้วยาวผ่านร่องก้นนั้นอย่างกลั่นแกล้งคนตัวอวบ

 

 

“อ๊า    ไอ้บ้าคยู    อ..อย่าทำแบบนี้กับชั้นนะ”  ซองมินชี้หน้า แต่มืออวบๆนั้นสั่นเทา ทั้งโกรธทั้งอาย

 

 

“จะบอกอะไรให้นะ    ไอ้พวกที่ เคยแล้วน่ะ    มันไม่ตื่นมือชั้นขนาดนี้หรอก”    คยูฮยอนจับตอแหลซองมินได้ทุกกระบวนท่า

 

 

“อ้อ   แล้วก็     เวลาพูดกับชั้น    นายแทนตัวเองว่ามินมิน”   

 

 

“จะบ้าเหรอ   ไม่เอาด้วยหรอก”  

 

 

“แล้วนายก็เรียกชั้นว่าคยู   ไม่ใช่ไอ้คยู”   คยูฮยอนพูดต่อ    ไม่สนใจซองมินที่ค้านเสียงแข็ง

 

 

“ไม่มีทาง    น่าเกลียดจะตาย    จะเรียกไปทำไม”

 

 

คยูฮยอนยิ้ม   เหมือนได้พบคำถามถูกใจ    หรือเฝ้ารอที่จะบอกคำตอบนี้มานาน

 

 

“ไม่คิดว่ามันเหมาะกันดีหรือไงล่ะ     หึๆ    คยูกี้...   ขยี้มินมิน”

 

 

ค..คยูกี้ขยี้มินมิน...

 

 

ไม่เหมาะโว๊ยยยย     ไม่เหมาะกันเลยซักนิดดดดด~!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“อ้าว    คยูฮยอน   มาคุยกับซองมินเหรอจ๊ะ    แหม   ป้าไม่ได้เจอเราตั้งนาน   หล่อขึ้นเป็นกองเลยน้า”   คุณนายลีเปิดประตูเข้าบ้านมาก็พบลูกชายของเพื่อนรักยืนหันหลังให้ตน   เผชิญหน้ากับซองมิน    จึงได้ออกปากทักทายอย่างสนิทสนม

 

 

แม่กับลูก...   ชอบคนหล่อ    เหมือนกันไม่มีผิด

 

 

“น้าฮโยมิน    สวัสดีครับ    น้ายังสวยเหมือนเดิมเลยนะครับ”    คยูฮยอนเปลี่ยนท่าทางได้ฉับไว    แยกเขี้ยวใส่ซองมินแล้วหันมายิ้มหล่อให้คุณนายลีฮโยมิน

 

 

“ต๊าย   ปากหวานขึ้นเป็นกองเลยนะจ๊ะ    แล้วนี่คุยอะไรกันอยู่ล่ะลูก    ท่าทางน่าสนุกเชียว”

 

 

“อ้อ    ผมกำลังตีสนิทกับมินมินน่ะครับ   ห่างกันไปนาน    ผมกลัวเราจะไม่เหมือนเดิม”   คยูฮยอนยิ้มกว้าง   ซองมินแลบลิ้นใส่กับคำพูดตอแหล2 ของคยูฮยอนจนถูกมารดาเอ็ด

 

 

“ซองมิน   ตายแล้ว    ทำไมทำแบบนี้ล่ะ   ไม่น่ารักเลยนะ”

 

 

“โห่    ม๊าอ่า   ทำไมม๊าไม่เข้าข้างลูกตัวเองมั่งเลยล่ะ”    ถ้าม๊ารู้ว่าไอ้หมาป่าหน้าหื่นนี่มันทำอะไรผม   ม๊าต้องตะเพิดมันออกไปจากบ้านแทบไม่ทันแน่ๆ

 

 

“ก็หล่อให้มันได้ครึ่งของคยูเค้าซะก่อนสิ   แล้วม๊าจะเข้าข้าง   ดูซิ   ทำหน้าทำตาเป็นกระต่ายแอ๊บแบ๊วทั้งวันทั้งคืน”   ฮโยมินแกล้งแซว   ซองมินยู่ปากงอนๆ   ก่อนที่ร่างอวบๆจะถูกดึงเข้าไปในวงแขนกว้างของร่างสูง

 

 

“ฮ่าๆ   มินมินเค้าน่ารักครับ   ใช่มั้ย    มินมิน”   ก้มหน้าลงถามแล้วยิ้มมุมปาก   ซองมินสาบานว่าจะไม่พูดคำนี้ออกไปเลย   ถ้ามือปลาหมึกบ้าๆนั่นไม่ทำท่าจะล้วงลงในกางเกงเขาอีกรอบ   ต่อหน้าแม่ของเขาเลยด้วย!

 

 

“ช..ใช่”  

 

 

“นี่ถ้าเราเชื่อม๊าง่ายๆแบบนี้ก็ดีนะซองมิน   เฮ้อ    สงสัยต้องให้คยูมาสอนคอร์สได้ใจแม่ซะหน่อยแล้วมั้ง”

 

 

“ฮะ!   ไม่เอานะฮะ!!   ฮโยมินเพียงล้อเล่น   แต่ซองมินกลับตื่นตูมไปนึกว่าเรื่องจริง

 

 

“ดื้อจริงๆลูกคนนี้   ม๊าจะมาบอกว่า   ม๊ากับป้ายูนาจะไปเที่ยวเกาะเชจูกันซักสองอาทิตย์นะ    เฝ้าบ้านให้ดีๆด้วยล่ะซองมิน    คยูจ๊ะ    ม๊าฝากดูแลเจ้ากระต่ายอ้วนด้วยนะ”   ฮโยมินแย้มรอยยิ้ม   ไม่ได้รู้ตัวเล๊ยว่าฝากกระต่ายย่างไว้กับหมาป่าหื่นโซ

 

 

“วางใจได้เลยครับ    ผมรับรอง    จะดูแลมินมินให้ถึงที่สุดเลยครับ    เที่ยวให้สนุกนะครับคุณน้า”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

- - - - My Sweetheart.. You’re Everything. - - - -

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

รถคู่ใจที่เกิดมาเดี้ยงอยู่กลางทางทำเอาฮันกยองเกิดอาการเซ็ง    อีกไม่ไกลก็จะถึงบ้านน้องอ่อนแอแล้วแท้ๆ    ดันมาสำออยเครื่องดับเสียอย่างนั้น     แถมฝนก็ตกหนักซะด้วย    อะไรมันจะซวยขนาดนี้

 

 

“ผมเรียกคนขับรถมาแล้วละครับ    คงจะให้เค้าเอารถเข้าศูนย์    ส่วนผมก็ไปหาฮยอกแจเลย”  

 

 

[แล้วนายไม่เป็นอะไรใช่มั้ย   ทำไมจู่ๆรถถึงเสียล่ะ    แล้วแถวนั้นปลอดภัยรึเปล่า]   ฮยอกแจอดเป็นห่วงไม่ได้    แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าฮันกยองไม่ใช่พวกไก่อ่อนขนาดที่จะเกิดอันตรายอะไรได้ง่ายๆก็เถอะ     แต่ยังไงมันก็ยังเป็นห่วงอยู่ดีนั่นแหละ

 

 

“ปลอดภัยดีครับ    แค่ฝนมันตกไม่หยุดเท่านั้นเอง    น้องอ่อนแอไม่ต้องเป็นห่วงพี่โหคนะคร้าบ    ฮ่าๆๆ”    ฮันกยองอารมณ์ดี   แค่ได้รู้ว่าฮยอกแจเป็นห่วงก็สุขใจ   นิ้วยาวเคาะพวงมาลัยไปอย่างเพลิดเพลิน

 

 

[ก็แล้วมันน่าเป็นห่วงมั้ยเล่า    ขนาดรถยังปล่อยให้เสียง่ายๆเลย]

 

 

“หึๆ    ทำตัวน่ารักแบบนี้ก็ระวังเอาไว้ด้วยนะ    ผมหายเจ็บขาแล้วด้วย”   ฮันกยองยิ้มกรุ้มกริ่ม

 

 

[หายเจ็บขา    หายเจ็บแล้วไงเหรอ]    ฮยอกแจแกล้งตีเบลอ    แอบยิ้มขำกับคำพูดมีเลศนัยของฮันกยอง

 

 

“โถ่   ฮยอกแจอ่า”   คนสำเนียงแปร่งพูดเสียงหงอย    เมื่อคนให้ความหวังเขากลับลืมซะนี่

 

 

[อะไรเหรอ]   ฮยอกแจยังเล่นไม่เลิก    จนฮันกยองนึกหมั่นเขี้ยว   เจอหน้าเมื่อไหร่ละจะจับมากอดมาหอมให้ช้ำไปทั้งตัวเลยคอยดู

 

 

“ได้    ลืมก็ได้    เจอหน้าแล้วผมจะได้ช่วยเตือนความจำให้ไงครับ   แต่ไม่ใช่แบบทฤษฎีแล้วนะ      คราวนี้ต้องปฏิบัติของจริง...”

 

 

[ตายแล้ว!!!]    

 

 

ฮันกยองพูดไม่ทันจบประโยคฮยอกแจก็ตะโกนขึ้นเสียงดังอย่างตกใจ    คล้ายกับเจอบุคคลหรือเหตุการณ์อันตรายอะไรสักอย่าง     กระตุกหัวใจของฮันกยองให้หล่นวูบกับคำพูดสุดท้าย    ก่อนที่สายจะถูกตัดไป    

 

 

คนเป็นห่วงสุดชีวิตรัวกดโทรศัพท์จนเครื่องแทบพังแต่ไม่มีการตอบรับ   ตัดสินใจลงจากรถแล้ววิ่งไปที่บ้านของฮยอกแจ   ทิ้งทุกอย่างไว้อย่างนั้น    รถจะหายก็ช่างมัน     วิ่งฝ่าสายฝนที่กระหน่ำเทลงมาอย่างไม่ขาดสาย   ทำทุกอย่างเพียงเพราะคำพูดเดียวที่ลอยก้องอยู่ในหัว

 

 

คุณนม!  ช่วยหนูเล็กด้วย!!   คุณนม!!!’

 

 

อย่าเป็นอะไรไปนะฮยอกแจ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

- - - - My Sweetheart.. You’re Everything. - - - -

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วันอังคารที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2552

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

13,039 ความคิดเห็น

  1. #12985 litterrabbitza (@rabbitza) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2557 / 00:26
    คยูหื่นมากกก
    ฮยอกเป็นอะไร พี่เกิงเป็นห่วงมากนะ!
    #12985
    0
  2. #12921 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2556 / 22:11
    คยูจ้องจะพรากจิ้นอย่างเดียว. มินคงรอดยากนะเนี่ย
    #12921
    0
  3. #12838 MayChuly (@mary13) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2556 / 15:06
    คยูมาถึงแกก็หื่นเลยนะ 5555
    #12838
    0
  4. #12776 mean>0<!! (@crazy-md) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2556 / 02:13
    คยูหื่นไปนะ ฮ่าๆ
    #12776
    0
  5. #12697 ยูกิมะ (@winter3010) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2555 / 19:19
    คยูกี้ขยี้มินมิน    เสร็จแน่
    #12697
    0
  6. #12632 07L2gswep (@cussopian) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2555 / 21:45
    ฮยอกเป็นไร -.-
    มินๆ ถูกคยูกี้ขยี้แน่ อร๊ายยยยยยยยย 55555555555
    #12632
    0
  7. #12595 Darker-40 (@darker-40) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 เมษายน 2555 / 01:35
    55555555555 2อาทิตย์นี้จะรอดมั้ยเนี่ยยย
    #12595
    0
  8. #12485 สโตกเกอร์ (@loveloveyaoi) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 13 มกราคม 2555 / 20:25

    ยูกี้ ขยี้ มินมิน

    #12485
    0
  9. #12370 mapiiky (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2554 / 14:41
    ไม่รู้จะบอกให้หนูมินระวังตัวรึว่าทำใจดีอ่ะ - -"
    #12370
    0
  10. #12256 m___??? (@memay-boo) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2554 / 22:38
    คยูกี้ขยี้มินมิน 55+

    ฮยอกเป็นไรหว่า
    #12256
    0
  11. #12224 OoMy (@oomnello) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2554 / 13:49
     อะไรๆๆ 
    #12224
    0
  12. #12163 Creambana (@creambana) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2554 / 17:21
    กี้ แกจะหื่นไปไหนเนี้ย

    แต่จะว่าไป หื่น(มิน)ปะทะเทพหื่น 5555+

    แล้วฮยอคกี้เป็นไรไปอ่ะ  _ _?
    #12163
    0
  13. #12114 AKIRA-AKI (@darker-40) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 กันยายน 2554 / 23:04
    = =

    คยูแบบฝังใจอ่ะ
    #12114
    0
  14. #12042 kisses (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2554 / 01:33
    แต่ละคน ..

    5555555555555555555555.
    #12042
    0
  15. #12008 HaNaLisa (@topazz-lisa) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2554 / 10:29
    คยูแบบว่า สยองมากอ่ะ
    #12008
    0
  16. #11928 คุนจู (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2554 / 00:59
    อร๊ายยย คยูมินน่ารักกก





    ว่าเเต่ฮยอกกี้เปนไรหนอออ
    #11928
    0
  17. #11892 HANHYUK_LIZM*38 (@mintmint38) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2554 / 22:18
    หื่นเกิ๊นนะกี้
    55555

    น้องอึนเป็นอะไรไป ? -0-
    #11892
    0
  18. #11786 AprilKb (@aprilkb) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 เมษายน 2554 / 22:31
     กี้ร้ายนะ ฮยอกเป็นไรอ่ะ
    #11786
    0
  19. #11718 ปีศาจเที่ยงวัน (@rungaram-ji) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 เมษายน 2554 / 00:13

    ฮยอกจ๋า คุณโหดจะมาทวงสัญญาแล้ว

    #11718
    0
  20. #11612 Noona_noon (@mayuminoon) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 มีนาคม 2554 / 02:32
    ฮยอกเป็นไร อะ ??? กี้แอบร้ายนะเนี่ย 555
    #11612
    0
  21. วันที่ 10 มีนาคม 2554 / 22:10
      ฮันพระเอกมาก ทุ้มทุนสร้างสุด >w<
    #11560
    0
  22. #11514 kim (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2554 / 19:27
    อ้าวฮยอก



    เปงไรอ่า
    #11514
    0
  23. #11493 may love shinee&SJ&FT&BB (@may0904) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 มกราคม 2554 / 16:50
    ฮยอกเป็นอะไรไป
    #11493
    0
  24. #11314 คะคะ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2553 / 00:13
    ฮยอกเป็นอะไรอะ

    ฮันสู้ๆๆ

    คยูสู้ๆๆ
    #11314
    0
  25. #11183 พ่อมดจูเนียร์ (@dekzheza) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2553 / 16:49
    กี้นี่แบบว่า
    #11183
    0