-My Sweetheart..You're Everything -KiHae HanHyuk SJ-

ตอนที่ 100 : :: Chapter 65 : โหยหา ::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,546
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    12 ก.ย. 53

 ดวงตะวันเคลื่อนที่เป็นวงกลมผ่านมาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง วันเวลาผันผ่านใช่จะ ทำให้หัวใจของคนเราลืมความเศร้า ความหวัง หรือแม้กระทั่งความรัก ใครที่บอกกันว่า กาลเวลาสามารถเยียวยาได้ซึ่งทุกสิ่งอย่าง   แต่กับคนๆ นี้มันไม่เป็นแบบนั้น

คนที่เคยเห็นหน้าและพูดคุยกันอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันเวลานี้กลับไม่มี แม้จะทำใจให ้เข้มแข็งเมื่อครั้งที่เคยพูดด้วยถ้อยคำหว่านล้อมจนเขายอมอ่อนใจให้ห่างกันสักพักแต่วันนี้กลับเป็นตัวคนพูดเสียเองที่รู้สึกเจ็บปวดและห่วงหา จากที่เคยทำเป็นเก่งพูดจาเป็นผู้ใหญ ่วันนี้ต้องแอบนั่งร้องไห้กอดเข่าตัวเองสะอื้นอยู่ที่มุมตู้ไม่ต่างอะไรกับเด็กอมมือ

ไม่มีคิบอมแล้วดงเฮก็ทำอะไรไม่ถูก จะยิ้มก็ยังยาก ไม่ได้ยินเสียงแล้วก็เหมือน อยู่ตัวคนเดียว  จะทำอะไรไม่มีเขาคอยห้ามนู่นสอนนี่แล้วก็ผิดพลาดไปหมด

คิดถึงคำว่าคนดีที่คิบอมมักใช้เวลาบอกรัก    คิดถึงคำว่าหนูด๊องที่มักถูกเปล่งออกมาด้วยน้ำเสียงหวานๆจากปากเจ้าชายไร้หัวใจคนนั้น    คิดถึงสัมผัสที่เคยโอบกอด   คิดถึงรอยจูบที่คอยประทับลงบนร่าง   คิดถึงความอ่อนโยนที่เคยฝังเข้ามาในกายพร้อมเสียงกระซิบที่บอกว่ารักเขามากแค่ไหน

 

คิดถึงคิมคิบอม

 

ลิ้มบอมของหนูด๊องคนดี

 

“หนูด๊อง”

 

มือเล็กป้ายน้ำตาออกรวดเร็ว นิสัยเสียที่ชอบใช้แขนเสื้อซับสิ่งเปรอะเปื้อนบนใบหน้าเสมอๆ กลับมาอีกครั้งเมื่อไม่มีคิบอมคอยเอ็ดเหมือนทุกที ดงเฮเช็ดคราบน้ำตาให

เกลี้ยงเกลา   ปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ   อะไรฮะ  

แซจินชวนไปช็อปปิ้งน่ะจ้ะ  จะไปหรือเปล่า

ด๊อง..  ไม่ค่อยอยาก   ดงเฮทำสีหน้าลำบากใจ

ไปกับพี่เค้าหน่อยเถอะจ้ะ   ใกล้ๆ แค่นี้เอง    แต่งตัวซะนะจ๊ะ

มินอาพูดจบก็เดินจากไปด้วยรอยยิ้ม ท่าทีซึมเศร้าและไม่ร่าเริงเหมือนเก่ามัน ไม่ใช่เรื่องยากเลยที่คนเป็นแม่ผู้เลี้ยงดูลูกชายคนนี้มาแต่อ้อนแต่ออดจะดูไม่ออก เพียงแต ่หล่อนไม่เคยซักไซ้ให้ดงเฮได้ลำบากใจที่จะตอบ ไม่อยากให้ลูกชายหน้าหวานคนนี้ต้อง โกหกเพราะอาจเป็นเรื่องที่บอกไม่ได้ รอให้เจ้าตัวพูดเองนั่นถึงจะดีที่สุด

ช่วงเย็นดงเฮกลับมาพร้อมกับแซจินด้วยข้าวของพะรุงพะรังเต็มไม้เต็มมือ มอง จากแบรนด์บนถุงแล้วคงไม่ต้องถามว่าหลานสาวคนนี้พาหนูด๊องของตัวเองไปช่วยหิ้วซะ มากกว่า ลูกชายหน้าหวานเข้าไปทานอาหารเย็นในห้องครัวเงียบๆ จากนั้นก็ขึ้นห้องไม่พูด อะไร แม้แต่ดงฮวาที่กลับมาจากทำงานก็ทำเพียงกล่าวทักทายและไม่สนใจอะไรอีก

มันเป็นอะไรของมันพี่ชายพึมพำ ตั้งแต่กลับมานี่ก็เกือบจะเดือนนึงแล้วที่ น้องชายช่างเจรจาเอาแต่เก็บตัวเงียบไม่ค่อยพูดจาหรือทำตัวป่วนให้บ้านวุ่นเหมือนแต่ก่อน   มองท่าทีของแม่กับพ่อแล้วก็คงไม่อยากจะเข้าไปยุ่งเพราะเคยประคบประหงมกันมายังไงก ็ไม่อยากทำให้ลูกชายสุดที่รักลำบากใจอยู่อย่างนั้น จะมีก็แต่เขาเท่านั้นที่ทำไม่สนใจและ ไม่อยากก้าวก่ายชีวิตน้อง  แต่แบบนี้มันก็ชักจะเกินไป

ดงเฮ  มาคุยกันหน่อยสิ

ดงฮวาแง้มประตูเรียก สิ่งที่พบกลับเป็นเจ้าน้องชายหน้าหวานรีบซับน้ำตาและ กลบเกลื่อนร่องรอยของความเสียใจ   ร้องไห้ทำไมน่ะ

..เปล่า   ก็แค่...

มุกฝุ่นเข้าตามันเชยไปแล้วนะเจ้าเตี้ย

ถูกดักทางไว้ก่อนใบหน้าแสนสวยจึงปั้นปึ่งเง้างอดใส่พี่ชาย สมัยดงเฮอายุสัก สิบสามก็ชอบทำค้อนงอนให้ง้อมาแต่ไหนแต่ไร แรกๆ ก็น่ารักน่าเอ็นด ูแต่พอโตมาแล้ว มันก็น่าถีบได้เหมือนกันในสายตาพี่น้องท้องเดียวกัน

อกหักหรือไง  

เปล่า   ตอบไปก็ซับน้ำตาด้วยแขนเสื้อไป แค่คิดถึงคนๆ นึง

แฟน?”

อือเสียงสั่นเปล่งออกมาพร้อมสะอื้นไม่หยุด นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้พูดถึงค ิบอมกับคนในครอบครัว ช่วงเวลาที่อ่อนแอและไม่แน่ใจลีดงฮวาพี่ชายคนเก่งของเขาคือที่ พึ่งที่ดีแสนดี

ผู้หญิงหรือผู้ชาย

ลมหายใจติดขัดพร้อมกับมวลลมที่พวยพุ่งตีกันอยู่ในช่องท้อง ดงเฮปั้นหน้ายุ่ง สายตาเลิกลั่ก   ฝ่ามือทั้งสองเย็ยเฉียบไม่กล้าแม้แต่จะสบตาคู่เรียวที่จ้องมองมา

ไม่ตอบก็คงเป็นอย่างหลัง

..ชั้น...

ไม่ต้องอะไรกับพี่หรอกน่า พี่ไม่ได้จะต่อต้านเรื่องพรรค์นี้สักหน่อยดงฮวา ขยับแว่นด้วยท่าทางเฉยๆ เหมือนรู้ดีอยู่แล้วว่าสักวันมันต้องเกิดเรื่องราวแบบนีขึน   เอะใจมาตั้งแต่งานวันเกิดน้องชายครั้งนั้น อีกทั้งจรรยาบรรณจิตแพทย์ที่มีอยู่เต็มเปี่ยมนั้น ทำให้ดงฮวารู้จักที่จะเข้าใจตัวตนและความต้องการของคนรอบข้างโดยอาศัยหลักจิตวิทยา เป็นตัวแปร

ถึงนายจะไม่เห็นด้วยแต่นายก็ไม่มีสิทธิ์มาห้ามชั้นอยู่แล้วเด็กหนุ่มผู้ไม่ ต้องการให้พี่ชายมาสั่งสอนตัวเองมากมายเหมือนวัยรุ่นทั่วไปตีปีกประกาศความแข็งแกร่ง บ้าง   แต่ดูเหมือนลีดงเฮจะไม่มีส่วนไหนที่สามารถเอาชนะลีดงฮวาได

ลีดงเฮ  ถ้าชั้นเห็นว่าผู้ชายคนนั้นมันดูแลนายไม่ได ้ต่อให้นายสองคนรักกันแค ่ไหนก็อย่าหวังว่าชั้นจะยอม

ดงฮวาต้องพูดเสียงดุใส่เด็กไม่รู้จักโตคนนี้ซะบ้าง อยู่เกาหลีไม่มีใครกำราบบ้าง หรือไงนะถึงได้ปากดีแบบนี้   น่าจับมาตีก้นซะให้เข็ด

พ่อครับ   ผมมีเรื่องจะคุย...

ไว้ทีหลัง

แล้วคิบอมก็ได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้างของบิดาที่ทำทีเป็นเดินจากไปทำงาน ในตอนเช้า กระทั่งกลับมาจากบริษัทดึกๆ ดื่นๆ ก็อยู่แต่ในห้องทำงานไม่โผล่มาดูหน้าลูกที่ รอคอยอยู่ด้านนอกเพื่อพูดคุย

จองฮวานรู้ดีว่าคิบอมจะพูดกับเขาเรื่องอะไรถึงไม่เคยเปิดโอกาสให้ลูกชายคนน ีพ่อเป็นยังไงลูกก็เป็นอย่างนั้น มีแต่คนหัวแข็งดื้อรั้นและเอาแต่ใจ ฝ่ายลูกชายเริ่ม หงุดหงิดและหัวเสียกับการกระทำเฉยเมยแบบนี้เต็มทีแต่ก็ทำอะไรไม่ได ้นี่ไม่ใช่ละครที่นึก จะละทิ้งทุกสิ่งและจากไปอยู่กับคนที่ตนรัก คิบอมยังมีคนข้างหลังให้นึกถึง ยังมีแม่ให

เป็นห่วงและภาระหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบในอนาคต ไม่ใช่ว่านึกอยากจะทิ้งขว้างก็ทิ้งไปได ้ง่ายๆ

คิมยูรินเฝ้ามองการกระทำของสามีตัวเองต่อลูกชายด้วยสายตาหงุดหงิด ไม่ ชอบใจกับนิสัยพ่อลูกคู่นี้เลยจริงๆ   เห็นทีว่าเธอคงต้องจัดการอะไรสักอย่างแล้วกระมัง

จะดีจะชั่วก็ลูกของตัวตัดไม่ขาด อีกทั้งคิบอมไม่ดื้อรั้นและตกลงใจที่จะคิด ไตร่ตรองทุกอย่างตามที่เธอต้องการโดยไม่พบหน้ากับเด็กคนนั้นเพื่อเธอขนาดนี้แล้ว ไม่ว่า ลูกชายจะตัดสินใจจะพูดคุยกับพ่อของเขาอย่างไรเธอก็จะไม่คัดค้าน ถ้าลูกชายเธอรัก เธอก็จะรักเด็กคนนั้นด้วย

แต่ดูจากท่าทีแล้ว   คิบอมคงไม่มีวันปล่อยให้หนูดงเฮคนนั้นจากไปแน่นอน

ก่อนที่แม่จะตัดสินใจ คงต้องขอพิสูจน์กันก่อนว่าเขารักลูกชายแม่มากเท่าที่ คิบอมรักเขาหรือเปล่า






















ถึงแม้การคบกันของซองมินและคยูฮยอนจะไม่มีการคัดค้านอะไรจากมารดาของ
ซองมินแล้วแต่ความสัมพันธ์ที่เคยหวานหยดก็ยังคงความมึนตึงไว้ไม่หาย คยูฮยอนเทียว เช้าเทียวเย็นมานั่งเอาใจซองมินไม่เว้นวัน ถึงกระนั้นก็ยังไม่สามารถกู้คืนความน่ารักที่เคย มีกลับมาได

คนปั้นปึ่งไม่ยอมแม้แต่จะให้คยูฮยอนกอดหรือสัมผัส จากที่เคยนัวเนียกันอยู่ทุกวันตอนนี้กลับไม่มีร่างนุ่มนิ่มให้ได้จับนู่นนี่แล้วเจ้าหมาป่าทิ้งลายก็รู้สึกเหมือนจะลงแดง    ซองมินยังไม่ยอมให้อภัยเขาจริงๆ

ถึงกระนั้นชายหนุ่มก็ไม่สามารถกระดิกตัวไปไหนได้เพราะซองมินยื่นคำขาด เอาไว้และเขาก็กลัวจนหัวหด คาสโนว่าสิ้นลายก็คราวน ีไม่กล้าคิดบิดเบือนหัวใจและ เอาส่วนนั้นไปใช้กับใครนอกจากลีซองมินอีกต่อไปในเมื่อโอกาสของเขาได้หมดสิ้นแล้ว

มินมินคยูฮยอนป้อนฟักทองต้มให้อีกคำ ซองมินหยิบชิ้นอื่นขึ้นมากินแทน เป็นการตัดบทการกระทำของคยูฮยอนเสียอย่างนั้น ชายหนุ่มถอนหายใจยาว เมื่อไหร ่นายจะเลิกบึ้งตึงกับชั้นซะทีเนี่ย คุยกับชั้นบ้างสิซองมินปรายตามอง ไม่พูดอะไร ก็ ได้ เงียบก็เงียบให้ตลอดนะมินมิน

คยูฮยอนกล่าวเท่านั้นก็ผลักร่างอวบให้นอนแผ่ไปกับพื้นเย็นเฉียบ ฝ่ามือหนา

กดไหล่บอบบางไว้นิ่ง  สองสายตาประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร

ลุกออกไป

นายเลิกทำเฉยใส่ชั้นสักทีเถอะมินมิน  ชั้นสำนึกผิดแล้ว

มันไม่ได้หายกันง่ายๆ หรอกนะคยูฮยอนซองมินตอบทันควัน ถึงแม้ชั้นจะอยากคุยอยากเล่นกับนายแต่มันก็หงุดหงิดทุกครั้งที่คิดได้ว่านายไปทำอะไรๆ อย่างที่เคย ทำให้ชั้นกับผู้หญิงคนอื่นแบบนั้น” “มันพลาดไปแล้วนี่ซองมิน จะให้กลับไปแก้อะไรได้อ่ะ ชั้นจะไม่ทำอีกแล้วไง  

สัญญาเลยเอ้า” “อย่ามาทำปากดี ดีแต่ปากมากี่ครั้งแล้ว...คยูฮยอนก้มลงจูบปิดปากร่างอวบที่พูดเหน็บแนมเขาซํ้าๆ มาหลายวัน ซองมิน

ปิดปากแน่นไม่ยอมให้เจ้าตัวร้ายแทรกซึมเรียวลิ้นผ่านริมฝีปากมาอย่างที่ต้องการได ้สอง มือหยิกจิกตีเนื้อคยูฮยอนให้เขียวเป็นจ้ำไม่ปรานีจนชายหนุ่มต้องคว้าข้อมือมากดไว้แน่น เหมือนสมัยที่เคยต้องใช้กำลังบังคับฝืนใจให้ร่างเล็กจำยอมอยู่ในอ้อมกอด

อย่ามา.. จ๊วบบบ   ทำ.. จ๊วบบบ  อื้ม....  กับชั้นแบบนี้นะ   อื้อ...!!

อยากจะกัดให้ลิ้นขาดนัก  แต่ก็สงสาร

อยากจะถีบให้กระเด็น  แต่ก็กลัวคยูฮยอนจะเจ็บตัว

อยากจะไล่ไปให้ไกลๆ   แต่ก็กลัวเขาจะเสียใจ

ชั้นรักนายมากขนาดนี้แต่นายกลับทำแบบนั้นกับชั้นได้ลงคอ คิดแล้วมันน่าโมโหจริงๆ

คอยด ูชั้นจะทำให้นายไม่กล้าเจ้าชู้อีกจนชั่วชีวิตเลยคยูฮยอน ถ้ายังมีปัญหากับมันนักชั้นก็จะเฉือนมันให้เป็ดกิน ไม่ต้องช้งต้องใช้มันแล้ว    ไอ้หล่อบรรลัยเอ๊ย!!!

แต่ชั้นไม่เคยจูบผู้หญิงคนอื่นแบบนี้นะกลีบปากหนาบดขยี้ลงมาด้วยความอ่อนโยนปนร้อนแรงอย่างที่ทำให้ซองมินระทวยได้ทุกครั้ง ยิ่งคยูฮยอนเล็มเลียและบรรจงดุนดันเกลียวลิ้นเล็กในโพรงปากหวานนี้มากเท่าไหร่ซองมินก็ยิ่งอ่อนใจให้คำพูดนั้นและการกระทำนี้มากเท่านั้น

ไม่เคยบอกว่ารักรังดุมถูกไล่ปลดลงมาจากด้านล่าง ดวงตากรุ้มกริ่มผสม กับความรู้สึกที่แท้จริงของคยูฮยอนยับยั้งการจลาจลของหัวใจซองมินไม่ให้ขัดขืนได้ระยะ หนึ่ง    ไม่มีใครแทนที่นายได้นะมินมิน

คำหวานที่ฟังแล้วรับรู้ได้ว่ามาจากความรู้สึกของคยูฮยอนจริงๆ กำลังทำให ้ซองมินยอมแพ้ให้เขาอีกครั้ง ชายหนุ่มระดมจูบบนแผ่นอกนุ่มนิ่มสีขาวสะอาดจนร่างอวบ รู้สึกสั่นไหวและร้อนรุ่ม

ทุกครั้งที่ทำผิดไป ละอายใจเสมอ

คำสารภาพความรู้สึกนึกคิดทั้งหมดถูกเปล่งออกมาในขณะที่ริมฝีปากหนาละ จากยอดอกมากระซิบข้างใบห ูซองมินรับรู้ถึงความชื้นแฉะบนยอดอกสีเข้มของตัวเองที่ เพิ่งถูกดูดดื่มไปเมื่อครู่แต่จะให้ยกโทษให้เขาตอนนี้และสมยอมกันง่ายๆ ก็ดูจะเป็นการ เสียฟอร์มจนเกินไป

บางทีความฉลาดก็คือการแกล้งโง่ เหตุผลข้อเดียวที่ซองมินยกโทษให้คยูฮยอน ทั้งที่รู้ดีว่าผู้ชายคนนี้มันไว้ใจอะไรไม่ได้ก็เพราะคำๆ เดียว รักเกินกว่าจะปล่อยให้ใครหน้า ไหนมาแย่งเขาไป ตราบใดที่ยังเป็นที่หนึ่งจะอีกกี่ครั้งกี่หนก็ต้องผูกขาดเขาไว้กับตัวไม่ให ้ใครมาช่วงชิง

ถ้านายกล้าอีกแค่ครั้งเดียว 

ซองมินกดน้ำเสียงเด็ดขาด มือขาวเอื้อมลงกำสิ่งนั้นของคยูฮยอนไว้ด้วยแรงพอสมควรจนชายหนุ่มรู้สึกอึดอัด

 อย่าหวังว่าจะได้ใช้ไอ้นี่อีก

ฉับพลันฝ่ามือนุ่มเลื่อนจากด้านหน้า...มาเป็นด้านหลัง ทั้งบีบทั้งขยำ ซองมิน ขยี้ก้นคยูฮยอนจนคนถูกทำทนแทบไม่ไหว   สะดุ้งสุดตัวตะครุบมือนั้นทันที  

นายทำบ้าอะไรเนี่ยมินมิน   คนถูกขยำก้นโวยวาย

แล้วแต่จะคิดซองมินไม่แยแส

แต่ถ้ากล้าหักหลังชั้นอีกเป็นครั้งที่สอง    ชั้นเอานายคืนแน่!!!

 

 

 

 

 

 











 

 

ดงเฮรื้อกระเป๋าควานหาเสื้อผ้าที่ดูเรียบร้อยมากกว่าพวกเสื้อยืดสำหรับใส่ไป ช่วยงานที่คลินิกของดงฮวา ใจจริงก็ไม่ค่อยอยากจะออกไปไหนเพราะใจมันหดหู่ไปหมด แต่คัดค้านอะไรไม่ได้เหตุว่าต้องตามใจดงฮวาบ้างหากต้องการให้เขาช่วยเป็นแบ็คอัพ เข้าข้างตัวเองเรื่องหาลูกเขยมาให้แม่แทนที่จะเป็นลูกสะใภ้
 

ร่างบางไม่ได้จัดเสื้อผ้าใส่ตู้แต่แรกเพราะเชื่อใจว่าคิบอมจะมาหาเขาในเร็ววัน เลยไม่มีความจำเป็นอะไร แต่เนิ่นนานจนล่วงเข้ามาเดือนที่สองแล้วก็ยังไม่มีวี่แวว คนปาก ดีที่เคยพูดว่าไม่เป็นไรในวันนี้กลับกลัวแสนกลัวว่าจะเป็นคนที่ถูกทิ้ง

เอ๊ะอุทานเบาๆ เพราะพบกล้องดิจิตอลของคิบอมที่กระเป๋าภายในอีกชั้น ตอนยัดผ้าลงกระเป๋าก็ไม่ทันได้สังเกตเห็น มือบางหยิบมันขึ้นดูอย่างแปลกใจว่ากล้องตัว นี้มาอยู่นี่ได้ยังไง ความทรงจำเมื่อสมัยที่คิบอมยืมกระเป๋าไปขนของจากบ้านมาคอนโด รอบที่สามก็วกเข้ามา

ดงเฮกดเปิดเมมโมรี่การ์ดดูไฟล์ภายใน รูปที่เคยถ่ายด้วยกันและครั้งที่ถูกถ่าย เวลานอนหลับเป็นภาพล่อแหลมสุดๆ คิบอมจงใจถ่ายแต่ไอ้รอยรักสีแดงๆ ที่ประดับตาม เนื้อตัวเขาในทุกเช้าประหนึ่งว่าภูมิใจกับมันเสียเหลือเกิน ดวงหน้าขาวขึ้นสีปลั่งแดงระเรื่อ อย่างเขินอาย

ดงเฮย้ายไฟล์จากการ์ดลงคอมพิวเตอร์ทั้งหมดและฟอร์แมตการ์ดนั้นเสร็จ เรียบร้อยกลัวว่าจะมีใครที่ไม่ใช่ตัวเองหรือคิบอมได้เห็นมัน ไฟล JPG มีทั้งหมดประมาณ ร้อยไฟล์ในขณะที่มีไฟล MOV อยู่ไฟล์เดียว นิ้วเรียวคลิกไฟล์ที่จำได้ว่าไม่เคยอัดวีดิโอ ด้วยกันด้วยกล้องนี้   รอมันฉายภาพอย่างใจจดใจจ่อและคิดถึงเขาสุดหัวใจ


คลิปเริ่มเล่น
ภาพบนจอเคลื่อนไหว ดงเฮเห็นตัวเองกำลังสัปหงกอยู่บนอ่าง ล้างหน้าในคอนโดของคิบอม ครั้งเดียวที่เคยทำแบบนั้นคือคืนแรกที่เขาได้นอนค้างที่นั่น นี่คิบอมถ่ายมันเอาไว้ด้วยเหรอ ?


ดงเฮมองร่างตัวเองที่ถูกถ่ายซํ้าๆ
ไปมาอยู่อย่างนั้น ว่ากันว่าช่างภาพมักจะหลง รักนางแบบที่ตนถ่ายภาพให ้งั้นก็คงจะจริงที่พอมองคลิปที่คิบอมเป็นคนบรรจงจับภาพ แล้วมันรู้สึกโหยหาเขามากกว่าเดิม   อยากได้ยินเสียงและอยากพบหน้าเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ


อะแฮ่ม..มีเสียงกระแอมนิดหน่อย ดงเฮคิดถึงน้ำเสียงนี้จับใจ นี่คือปลานีโม ่เวอร์ชั่นอืดน้ำ ดูสิครับ สงสัยปลาตัวนี้เป็นประเภทกินมากก็นอนมาก บึ้บบั้บขึ้นทุกวัน   แต่น่ารักนะ

คนถูกชมหน้าแดงซ่าน ช่วงนี้มีคนมาวุ่นวายกับเค้าเยอะแยะเลย ทั้งซอนยีทั้งนิชคุณ ผมหวงมาก แต่ทำอะไรไม่ได ้พูดแล้วก็...คิบอมบีบจมูกคนถูกถ่ายแกล้งๆ ประหนึ่งว่าทำโทษ  ชายหนุ่มบ่นงึมงำคนเดียว   ไม่อยากให้ใครมาแตะตัวเลย

หยาดน้ำตาไหลซึมและร่วงผล็อยลงมาตามผิวแก้ม ความคิดถึงและความรัก อัดอั้นอยู่เต็มหัวใจจนบรรยายความรู้สึกออกมาแทบไม่ได ้หัวใจที่แห้งเหี่ยวเหมือนได้รับ น้ำเย็นๆ มาชโลมให้สดชื่นและมีชีวิตชีวา แม้จะเป็นเรื่องที่ผ่านมานานแต่เมื่อได้รับรู้ว่า ช่วงเวลาหนึ่งนั้นคิบอมมีความรู้สึกยังไงมันก็สุขเหลือคณนา


คิบอมโคลสอัพไปที่ใบหน้าแสนสวยอีกครั้ง
เสียงเบาเหมือนกระซิบของชาย หนุ่มคลอออกมา


ยิ่งมีคนเข้ามาในชีวิตเรามากเท่าไหร่ผมก็ยิ่งรู้สึกหวั่นๆ ฮันกยองมันบอกให้ผม รวบหัวรวบหางคุณซะ ...นี่ถ้าหนูด๊องรู้ว่าผมคิดทะลึ่งกับคุณเกือบตลอดเวลาแล้วจะ โวยมั๊ยเนี่ย แต่ก็รู้ใช่มั๊ย... ผมฝืนใจคุณไม่ได้หรอก เฮ่อ ไอ้เรารักเค้ามากขนาดน ีแล้วเค้าจะรักเรามากเหมือนที่เรารักเค้าหรือเปล่าวะ   คิมคิบอมนายนี่มันเวิ่นเว้อจริงๆ


ภาพตัดไปแค่นั้น
คนร้องไห้สะอื้นเงียบๆ อยู่หน้าจอภาพ ความรู้สึกในตอนนั้นของคิบอมคงจะกังวลว่าที่เขาไม่พร้อมจะมอบร่างกายให้ครอบครองนั้นคงเป็นเพราะเขาไม่ รักคิบอมมากพอ ตอนแรกก็รู้สึกผิดที่ทำให้คิบอมรู้สึกแบบนั้น แต่เจอประโยคสุดท้ายที่ ชายหนุ่มเอ่ยก่อนคลิปจะจบลงก็อยากจะโทรไปว๊ากใส่ให้สักที ยังมีหน้ามาหัวเราะชอบใจ อีกนะลิ้มบอมบ้า!!!

คิๆ  คนอะไรนอนไม่มีคอ


ดงฮวาเข้ามาตามเห็นน้องชายนั่งเล่นคอมพิวเตอร์อยู่ก็ไล่ให้เจ้าตัวดีไปอาบน้ำ
ดงเฮยิ้มแฉล้มใส่พี่ชายด้วยความรู้สึกสดชื่นจนดงฮวาแปลกใจ คิดอยู่ว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับ น้องชายตัวเองถึงได้ออกอาการล้ลลาซะขนาดนั้น ไหวพริบส่วนตัวสั่งให้ตนยุ่มย่ามกับ คอมพิวเตอร์วิเศษที่เปลี่ยนให้น้ำตากลายเป็นเสียงหัวเราะได้ในชั่วพริบตา


และภาพความทรงจำของคู่ทูลิ้มก็ไหลเข้าสู่การรับรู้ของหมอหนุ่มในทันที
บาง ภาพที่เห็นน้องชายของตัวเองเปลือยอกหลับตาพริ้มทำเอาพี่ชายอย่างเขาแทบสะอึกและ นึกโกรธคิบอมในใจ คนนี้เองหรอกเหรอ   ผู้ชายที่ดงเฮเคยบอกว่าเป็นเพื่อนสนิทในตอนนั้น


คนมีวุฒิภาวะทางความคิดประสาผู้ใหญ่คนหนึ่งไม่พอใจคิบอมเข้าซะแล้วที่กล้า
ถ่ายรูปน้องเขาในอิริยาบถถูกแอบถ่ายแบบน ีแต่ความคิดที่มีเกี่ยวกับตัวคิบอมทั้งหมดก ็ต้องถูกหักล้างไปเมื่อได้ดูคลิปของน้องชายตัวเองและรับฟังคำพูดของคิบอมเหล่านั้น


ชั้นคงต้องมองนายใหม่ซะแล้วคิมคิบอม  ไอ้น้องเขย


ดงฮวาพาดงเฮมาช่วยงานเล็กๆ
น้อยๆ ที่คลินิกอย่างการต้อนรับคนไข้และลงชื่อ ผู้ป่วย อยากหางานให้ดงเฮทำเพื่อจะได้ไม่มีเวลาคิดถึงคนที่ทำให้ใบหน้าร่าเริงนั้นมีความเศร้ามากไปกว่านี้ แม้จะเป็นคิบอมที่ทำให้ดงเฮร้องไห้แต่ก็เป็นเขาอีกเหมือนกันที่ทำให ้น้องชายตัวดีกลับมายิ้มอย่างมีความสุขได้อีกครั้ง


แล้วคุณรู้สึกยังไงดงเฮมองพี่ชายที่กำลังทำงานอยู่กับคนไข้ผู้หญิงคนหนึ่ง ก่อนเดินออกมาหน้าเคาน์เตอร ์คัดลอกรายชื่อในรายการลงคอมพิวเตอร์อย่างคล่องแคล่ว เพราะเป็นงานง่ายๆ ที่เรียนรู้แป๊บเดียวก็ทำได้จึงไม่ยุ่งยาก


เอ่อ  ผมนัดหมอไว้ตอนบ่ายโมงครับ


เสียงนุ่มของผู้มาติดต่อที่เคาน์เตอร์เรียกความสนใจของคนที่กำลังลงนิ้ว
เต๊าะแต๊ะกับแป้นพิมพ์ไปมา เพราะป้ายหน้าร้านมีภาษาเกาหลีเขียนอยู่จึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรนักหากคนไข้หลายรายที่นี่จะเป็นคนเกาหลี  









ชื่ออะไรครับดงเฮเอ่ยถามชื่อคนไข้ทั้งที่ไม่เงยหน้ามาจากจอคอมพิวเตอร์

 

 

 

 


































คิบอมครับ ผมชื่อคิมคิบอม

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 










 

 

 

 

 

 

 

หรือคิจะเป็นของขวัญสำหรับคิเฮเดย์???

ตอนที่แล้วตอนที่ 99 ของเฮพอดี

ดีใจกับวันนี้

ที่สองคนยังเหมือนเดิม

ยังรักกันเหมือนเดิม

 


Hey Guy นายมันร่าน  อัพแล้วนะคะ >>> คลิก!!

Not me Not I  ตราบจนหัวใจหยุดเต้นก็อัพแล้วค่ะ > >  คลิก!!




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

13,039 ความคิดเห็น

  1. #13031 litterrabbitza (@rabbitza) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2557 / 08:04
    จะใช่คิบอมไหมอ่ะ?
    #13031
    0
  2. #12880 MayChuly (@mary13) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2556 / 17:56
    อ๊ายยย บอมมาหาด๊องแล้วอ่ะ ปริ่มอ่ะ T^T
    #12880
    0
  3. #12738 Minami (@minami2718) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 9 กันยายน 2555 / 10:43
    กริ๊ดดดดดดดดดดดด บอมมาหาด๊องแล้วใช่ไหม!!! ^^
    #12738
    0
  4. #12672 07L2gswep (@cussopian) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2555 / 02:53
    กรีดร้องงงงงง  บอมมี่น่ารักมากอ่ะ ฮิฮิ แล้วนี่มาง้อแล้วใช่มั้ย ><
    #12672
    0
  5. #12568 สโตกเกอร์ (@loveloveyaoi) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 19 มีนาคม 2555 / 20:27
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

    น่ารักอะ
    #12568
    0
  6. #12447 Mapiiky (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2554 / 19:58
    อิเอ๋อ ก็สงสารแกอ่านะ แต่ก็ช่วยไม่ได้นี่นาา ทำให้หนูมินไม่ไว้ใจเองอ่ะ

    อิบอมไปหาหมวยน้อยใช่ไหม๊??
    #12447
    0
  7. #12439 pa-ma (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2554 / 16:37
    บอมมาหาหนูด๊องแล้วใช่มั๊ยยยยย !! ^^
    #12439
    0
  8. #12312 m___??? (@memay-boo) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2554 / 00:07
    เหอๆ กี้สิ้นลายก็คราวนี้แหละ

    ลิ้มบอมกับลิ้มน่าหวานเค้าน่ารักกันจริงๆ
    แต่คนไข้คนนี้ จะใช่ลิ้มบอมมั้ยนะ
    #12312
    0
  9. #12287 OoMy (@oomnello) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2554 / 11:23
     มาเเล้ววววววว T^T ฮื่อๆ 
    #12287
    0
  10. #12154 AKIRA-AKI (@darker-40) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2554 / 19:00
    อ๊ากกกกกกก ไ.อ้ตี๋ แกมาเเล้ววววววววว

    >_< เรียบร้อยเเล้วสินะ
    #12154
    0
  11. #11972 คุนจู (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2554 / 00:31
    เย้ๆๆๆ มาซักที
    #11972
    0
  12. #11861 AprilKb (@aprilkb) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 16 เมษายน 2554 / 00:29
    บอมมาแล้ว
    #11861
    0
  13. #11769 ปีศาจเที่ยงวัน (@rungaram-ji) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 7 เมษายน 2554 / 19:59

    สมน้ำหน้านังคยู

    #11769
    0
  14. #11660 Noona_noon (@mayuminoon) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 30 มีนาคม 2554 / 16:29
     คิบอมมาไงวะ ??? อิอิ ^^
    #11660
    0
  15. วันที่ 13 มีนาคม 2554 / 15:48
     คิมคิบอม ของจริงป่ะ ๕๕ ฮิ้ววว >w< 
    #11588
    0
  16. #11279 พ่อมดจูเนียร์ (@dekzheza) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2553 / 16:59
     บอมมาแล้ว หวังว่าจาเปนบอมจิงๆนะ
    #11279
    0
  17. #11214 Swamp Cabbage (@princesscloud) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2553 / 18:15
    ด๊องนิ้วค้าง ง

    ผมชื่อคิมคิบอมครับ

    อ๊าก ก ไอตี๋แก้มแตกมาแล้ว ว
    #11214
    0
  18. #11145 !!~...kihae...~!! (@luk-suju-na) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2553 / 22:34
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก...

    ดงฮวาเป็นคนโทรไปนัดเองแน่ๆเลยอ่า

    น้องเขยคนนี้คงถูกใจพี่มากสินะ อิอิ

    กี้จ๋าระวังมินเอาคืนนะ 555

    ไอหล่อบรรลัยเอ๊ย !!

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 19 ตุลาคม 2553 / 22:35
    #11145
    0
  19. #11059 KIHAE*129 (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2553 / 03:38
    เฮ้ยยยยยยยยยยย

    บอมมาแล้วเว้ย

    ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    น้องเขย
    #11059
    0
  20. #11017 kihae129-kryber (@kihae129-kryber) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2553 / 20:12
    โอ๊เย~ ดีใจด้วยยย บอมกลับมาแล้ววว :'D
    #11017
    0
  21. #10934 Aniinocent_14 (@aniinocent) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2553 / 19:50
    ตายๆๆ

    เจอกันยังงี้เลยหรอ

    แหมๆต่อเลยๆ
    #10934
    0
  22. #10884 KH_tangmo (@tangmo-teukky) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2553 / 14:24
    โอ๊ะ บอมมาแล้วอ่ะ ดีใจจังเลย บอมระวังพี่ของหมวยด้วยนะ 555
    #10884
    0
  23. #10845 ketekitty (@ketekitty) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2553 / 15:08

    บอม จริงป๊ะ???

    #10845
    0
  24. #10823 MICHIYOZU (@park-ju-ne) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 30 กันยายน 2553 / 12:22
    อ๊ากกกกก ในที่สุด
    ในที่สุด
    คิมคิบอมก้อมาแร้ววว วู้ววววว
    รอนานมากกกกก
    เปนไงบ้างเนี่ย
    อยากรุ้มากมายน่ะเนี่ยยยย

    แต่แบบ ดงฮวาน่ารักที่สุด
    ยอมรับน้องด้วย
    ว้้าวววววว

    น้องเขยยยยย
    #10823
    0
  25. #10809 Love_kihae-bum (@chocolate2510) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 27 กันยายน 2553 / 21:32
    อร๊อยยย
    น้องเขยยย ~
    #10809
    0