รับความรักข้าเพิ่มไหมเจ้าค่ะ

ตอนที่ 39 : คือไร.....

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,355
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 125 ครั้ง
    8 ก.ย. 62

 ฉันที่ลืมตาขึ้นมา  มองไปรอบอย่างแปลกใจ เพราะบรรยากาศมันเงียบสงบ เหมือนกับตอนที่ฉันมาที่นี้แรกๆ พอมองไปรอบๆก็ไม่เห็นมีใครอยู่เลยซักคน หลันหลันหายไปไหนนะ ฉันคิดก่อนค่อยๆลุกขึ้น แล้วเดินไปแต่งตัว เพื่อที่จะไปหาจงหมิ่ง ด้วยฉันจำได้ล่าสุดว่าเขาเอาตัวเข้ามารับดาบแทนฉัน ปานนี้ไม่รู้จะเป็นยังไงบ้าง จะร้องไห้ขี้มูกโป่งแล้วรึเปล่าก็ไม่รู้ (ว่าไปนั้น)
"คุณหนู จะออกไปไหนรึเจ้าค่ะ"
จู่ๆหลันหลันที่โพล่มาจากไหนก็ไม่รู้ เข้ามาแบบไม่ให้สุ่มให้เสียง ทำเอาฉันใจหายวาบ เหมือนเด็กที่กำลังจะหนีออกจากบ้านแต่โดนคนจับได้ยังไงยังงั้นเลย
"หลันหลันนี้เจ้าหายไปไหนมา ..แต่ก็ช่างมันเถอะ ไปเตรียมรถม้าให้ข้าที ข้าจะออกไปข้างนอก"
"คุณหนูจะไปที่ไหนรึเจ้าค่ะ"
"ข้าจะไปหาจงหมิ่ง"
"ท่านจงหมิ่ง ..คุณหนูจะไปหาทำไมรึเจ้าค่ะ ในเมื่อท่านจงหมิ่งมาที่นี้"
ห๊ะ! จงหมิ่งมาที่นี้ หมายความว่าไง นี้เขาหายดีแล้วหรอ? นี้ฉันหลับไปไม่รู้เรื่องอะไรเลยรึไงเนี่ย
"หลันหลัน ข้าหลับไปกี่วันงั้นหรอ?"
"คุณหนูหลับไปแค่วันเดียวเจ้าค่ะ"
"วันเดียว!!..เดียวก่อนนะ ทำไมฉันถึงหลับไปแค่วันเดียว! แล้วจงหมิ่งเขาไม่เป็นอะไรใช่มั้ย!"
"ทำไมคุณหนูถึงพูดแปลกๆละเจ้าค่ะ ก็เมื่อวานคุณหนูพาเจ้าอู้ฟู่ไปเที่ยวกับท่านจงหมิ่ง แล้วเผลอหลับไป ท่านจงหมิ่งเลยพาคุณหนูมาส่งที่เรือนเจ้าค่ะ"
หลันหลันอธิบายให้ฉันฟังอย่างไร้เดียงสา คือไร.....
O--O
เป็นแบบนี้ไปได้ยังไง!? แล้วเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นล่ะ? รึจงหมิ่งจงใจปิดปังเรื่องทั้งหมด แต่ก็ไม่น่าจะใช่นะ เพราะพี่ใหญ่แล้วก็เจ้าสามก็อยู่ในเหตุการณ์ด้วยนิ มันน่าจะเรื่องที่ใหญ่มากไม่ใช่หรอ เพราะฉันคิดว่าเรื่องมันคงไม่เงียบเป็นป่าช้าแบบนี้แน่ นี้มันเกิดออะไรขึ้นอีกล่ะเนี่ย..
ด้วยความงงปนสับสนแล้วก็อะไรอีกหลายๆอย่างทำให้รีบมุ่งไปหาจงหมิ่งทันที หลันหลันเองก็ตามออกมาด้วยความไม่เข้าใจ ซึ่งมันควรจะเป็นฉันมากกว่าที่ไม่เข้าใจ ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
จนฉันเดินมาถึงศาลาริมน้ำใจจวนแม่ทัพที่เป็นที่ประจำของท่านพ่อ ก็พบว่าทั้งท่านพ่อ พี่ใหญ่ และจงหมิ่งนั่งดื่มชาสบายใจ ส่วนเจ้าสามก็นั่งดีดพิณอย่างเพลิดเพลิน ( คุณพระเกิดอะไรขึ้น ทำไมผู้ชายมันถึงหล่อขนาดนี้ ใช่เรื่องมั้ย) 
คือเกิดอะไรขึ้น พวกเขาสนิทสนมกันตั้งแต่เมื่อไหร่ฟร่ะ ไม่เห็นรู้เลย แล้วพวกเขากำลังเล่นอะไรอยู่ ทำไมทำตัวเหมือนไม่เดือดไม่ร้อนอะไรเลย
"ฟางเหม่ย "
เสียงท่านพ่อเรียกฉัน ทำให้ฉันได้สติ และพบว่าตอนนี้ทุกสายตาหันมามองฉันเป็นจุดเดียวกัน โอ้ยย เกลียดการตกเป็นเป้าสายตาสุดๆ
"ขอประทานอภัยเจ้าค่ะ ท่านพ่อ พี่ใหญ่ ลูกเข้ามาขัดจังหวะการสนทนารึเปล่าเจ้าค่ะ"
"ไม่หรอกลูก เข้ามาสิ"
"เจ้าค่ะ"
ฉันพูดสร็จก่อนเดินลงไปนั่งข้างๆ ท่านพ่อ 
"ลูกเหม่ยอวี้เข้ามาพอดี พ่อมีเรื่องจะบอกเจ้าอยู่เหมือนกัน"
เรื่องอะไรอ่ะ โอ้ยยยย ตอนนี้ในหัวฉันมันมีเรื่องเหตุการณ์ในวันนั้นเต็มไปหมด ไม่อยากรับรู้อะไรเลยตอนนี้
"เรื่องอะไรรึเจ้าค่ะ?"
"อีกสี่วันข้างหน้าจะมีงานเลี้ยงน้ำชาที่วังองค์หญิงหยางไห่หลิน พระองค์ทรงเชิญลูกไปงานนี้ด้วยนะ ฟางเหม่ย"
งานเลี้ยงน้ำชา.!..นี้คือเรื่องที่ท่านพ่ออยากจะคุยงั้นหรอ? ทำไมฉันรู้สึกผิดหวัง+หายใจไม่ทั่วท้องเลย นี้มันเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขากันแน่เนี่ย
"ลูกทราบแล้ว เจ้าค่ะ"
ถึงแม้จะไม่เข้าใจเรื่องราวเท่าไหร่ แต่ท่าทีของทุกคนที่อยู่ในที่นี้ ทำเหมือนกันกับไม่เคยมีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้น เพราะฉนั้นฉันจะเป็นกระต่ายตื่นตูมไปไม่ได้ แถมจงหมิ่งก็ยังดูปกติดี แล้วก็แข็งแรงอีกต่างหาก พี่ใหญ่กับเจ้าสามก็ทำตัวปกติ พวกเขาไม่มีทีท่าว่าจะเป็นห่วงฉันซักเท่าไหร่ เหมือนฉันไม่ได้ผ่านเหตุการ์ณร้ายแรงมาเลย โอ้ยยยย ใครก็ได้บอกฉันที ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ฉันไม่เข้าใจอย่างแรงงงเลยอ่ะ
....... ..
"ฟางเหม่ย!! ฟางเหม่ย!! "
 "คะ??"
ในระหว่างที่ฉันเผลอคิดอะไรใจลอยอยู่คนเดียวนั้น จงหมิ่งก็เรียกชื่อฉันซะดังเลย ทำเอาฉันตกใจเผลอคานรับไป ทำให้ทุกคนมองมาทางฉันอีกครั้ง
"ฟางเหม่ยลูกเป็นอะไรรึเปล่า? "
ท่านพ่อที่เอ่ยถามฉันอย่างเป็นห่วง แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะอ้าปากตอบท่านพ่อ จงหมิ่งก็เอามือมาอิงหน้าผากฉันเหมือนจะวัดไข้ฉันยังไงเลย
-////0////-
"เจ้าไม่สบายรึเปล่าฟางเหม่ย "
จงหมิ่งไม่พูดเปล่า พร้อมกับเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ฉันอีก พร้อมกับขยิ้บตาให้ฉันอีก โอ้ยยยย ละลาย ขนาดต่อหน้าพ่อของฉันนางยังกล้าขนาดนี้เลย นางไปเรียนสกิลการอ่อยนี้มาแต่ไหนกันพะยะค่ะ ไต่ระดับไวเกิน
"อะแฮ่ม ๆ"
เสียงพี่ใหญ่ กระไอขึ้นราวกับต้องการขัดจังหวะความหวานของฉัน โอ้ยยพี่ใหญ่นี้ช่างไม่รู้ใจฉันเลย
ทำให้จงหมิ่งถอยออกไป พร้อมกับหันไปมองหน้าพี่ใหญ่ฉันแล้วตีหน้ามึนใส่
"ไม่ทราบว่ามีอะไรติดคอ ท่านซื่อเหลียนรึ ..น้ำชาสักถ้วยมั้ย"
จงหมิ่งไม่พูดเปล่าพร้อมกับรินน้ำชาส่งให้พี่ใหญ่เรียบร้อย ซึ่งพี่ใหญ่ก็จะไม่รับก็ไม่ได้ จึงรับมาอย่างไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่
"ข้าว่าท่านจงหมิ่งก็มานานแล้วนะขอรับ สมควรกลับไปได้แล้วกระมังคับ"
หยุนฟ่านที่หยุดดีดพิณ เดินมาพร้อมกับนั่งลงข้างๆฉัน แต่ฉันว่าเจ้าหยุนฟ่านจงใจขวางฉันกับจงหมิ่งแง่มๆ เพราะสายตานี้เชือดเฉือนเหลือเกิน
"นั้นสิขอรับ ข้าคงต้องขอตัวกลับแล้ว ....คุณหนูฟางเหม่ยจะไปส่งข้า ได้รึไมขอรับ"
"ได้เจ้าค่ะ/ไม่ได้!!"
ฉันนะที่ตอบว่าได้ แต่พี่ใหญ่กับเจ้าหยุนฟ่านร้องห้าม คือ..จะหวงอะไรกันขนาดนั้น พี่น้องสองคนนี้ทำเอาฉันปวดตับจริงๆ
"ฟางเหม่ย เจ้าไปส่งท่านจงหมิ่งเถอะ"
ท่านพ่อที่เห็นเหตุการณ์มาตลอดเอ่ยขึ้น ส่งผลให้พี่ซื่อเหลียนกับเจ้าหยุนฟ่านหันไปมองท่านพ่ออย่างขัดใจ
"เจ้าค่ะ ท่านพ่อ"
ฉันรักท่านพ่อที่สุดดดดดดดด ส่วนไอ้สองตัวนี้เดียวฉันกลับมาจัดการเอง
"ท่านจงหมิ่งเจ้าค่ะ ข้ามีเรื่องอยากจะท่าน"
ในระหว่างที่ฉันเดินมาส่งจงหมิ่ง ฉันจึงเอ่ยปากถามเรื่องที่คาใจของฉันตอนนี้มากที่สุด 
"ได้สิ เจ้าอยากถามอะไรข้า"
"ท่านห้ามโกหกข้านะเจ้าค่ะ แล้วก็ต้องพูดแต่ความจริงด้วย!"
ฉันพูดอย่างจริงจัง เพราะตอนนี้ฉันจริงจังสุดๆ 
จงหมิ่งพอเห็นฉันพูดแบบนั้น ก็มองหน้าด้วยความแปลกใจ ระคนเอ็ดดู ก่อนที่เราจะหยุดเดิน และจงหมิ่งก็หันมามองหน้าฉันอย่างจริงจัง
"ข้าจะพูดแต่ความจริง"
จงหมิ่งพูดก่อนเอามือวางบนหัวฉันอย่างอ่อนโยน
"ท่านจำเรื่องที่ผ่านมาได้เปล่าเจ้าค่ะ?"
"เรื่องที่ผ่านมา..เรื่องอะไรงั้นรึ?"
"ก็เรื่องยัย..เอ๊ย! เรื่องแปลกๆที่เกิดขึ้นกับข้ายังไงล่ะเจ้าค่ะ"
"เรื่องแปลกๆ?? ฟางเหม่ยข้าไม่เข้าใจที่เจ้าจริงๆ เจ้าต้องการจะพูดอะไร?"
"คือ... เออ...คือเรื่องมันเพิ่งเกิดกับข้าไม่นานมานี่นี้เอง มันเกิดขึ้นตอนที่ท่านกับข้าพาเจ้าอู้ฟู่ไปเที่ยวเล่นป่าที่ใกล้กับป่าพันปี แล้วพวกเราก็ถูกโจมตี ท่านบาดเจ็บ ส่วนข้าก็โดนทำร้าย.. คือ...ท่านจำอะไรไม่ได้เลยจริงๆหรอ?"
ฉันที่พยายามอธิบายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้จงหมิ่งฟัง แต่ดูจากสีหน้าท่าทางของเขา เหมือนคนไม่รู้เรื่องอะไรเลย เหมือนพวกเขาจะจำเหตุการณ์พวกนั้นไม่ได้ ..คือเอาจริงนะถ้าจงหมิ่งรึทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้เกิดจะจำเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้ฉันก็โอเค เพราะมันจะเป็นเรื่องดีซะมากกว่า ถ้าพวกเขาจะจำเรื่องนั้นไม่ได้
"ฟางเหม่ย เจ้าฝันไปรึเปล่า เพราะวันที่เจ้ากับข้าพาเจ้าอู้ฟู่ไปเที่ยวเล่น มันไม่ได้มีเหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นแม้แต่น้อยเลยนะ ฟางเหม่ย"
เป็นฉันที่อึ้งแทน ฝันงั้นหรอ?!..รึฉันจะฝันไปอย่างที่จงหมิ่งว่า เพราะเหมือนว่าฉันจะรู้เรื่องอยู่คนเดียว แต่มันเหมือนจริงมากเลยนะ มันเหมือนเรื่องที่เกิดขึ้นจริงๆในใจฉันรู้สึกแบบนั้น
"ข้าฝันไปอย่างนั้นรึเจ้าค่ะ? ..แต่ข้ารู้สึกเหมือนเหตุการณ์มันเกิดขึ้นจริงๆเลยนะเจ้าค่ะ และมันก็ไม่นานมานี้ด้วย"
"ก็..ถ้าเป็นเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่นานมานี้ ก็คงเป็นเรื่องที่ข้ามาสู่ขอเจ้าล่ะมั้ง เรื่องนี้ข้าจำได้^v^"
โอ้ยยยย ผู้ชายคนนี้ ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น จงหมิ่งไม่พูดเปล่าพร้อมกับเอามือไพล่หลังก่อนจะเอนตัวลงมาใกล้หน้าฉัน ทำให้ตอนนี้หน้าฉันกับอยู่ใกล้กันแค่คืบ 
"ท่านจงหมิ่งข้าไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้นเจ้าค่ะ"
ฉันพูดก่อนเอามือดันหน้าหล่อๆของจงหมิ่งออกไปห่าง ด้วยระยะแบบนี้มันอัตรายเกินไป เขาทำให้ฉันลืมเรื่องทุกอย่างในหัวได้ทุกที
"นี้เจ้ากล้าเอามือดันหน้าข้าออกเลยรึ ฟางเหม่ย"
"ข้าเอามือดันหน้าท่านออกเองนะเจ้าค่ะ ไม่ได้เอาจิ้มตาซะหน่อย ทำเป็นโวยวายไปได้เจ้าค่ะ"
"ข้าก็แค่หยอกเจ้าเล่น"
จงหมิ่งพูดพร้อมกับเดินเข้ามาโอบกอดฉันเอาไว้ โอยยย ทำไมเขาชอบประชิดตัวแบบนี้ฟร่ะ
"ข้าไม่เล่นนะเจ้าค่ะ ข้าจริงจังนะเจ้าค่ะ ท่านจงหมิ่ง ,,,แล้วท่านไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเลยรึเจ้าค่ะ"
"ไม่ ข้าไม่ได้เป็นอะไร เหตุใดเจ้าจึงถามข้าแบบนั้นล่ะ"
ก็..เพราะท่านเข้ามารับดาบแทนฉันยังไงล่ะ ฉันอยากจะพูดแบบนั้นออกไปมากเลย แต่มันก็ดูเหมือนไม่มีประโยชน์อะไร เพราะท่าทางของจงหมิ่งดูเหมือนจะจำอะไรไม่ได้จริงๆ เอาเหอะ จำไม่ได้ก็ดีแล้วล่ะ 
"ไม่มีอันใดแล้วล่ะเจ้าค่ะ ข้าเพียงแต่ฝันร้ายเท่านั้นเจ้าค่ะ"
ก็ขอให้คิดว่ามันเป็นเพียงแค่ฝันร้ายเท่านั้นแหละ จงหมิ่งก็มองฉันอย่างแปลกใจ แต่เขาก็ไม่ถาม เพียงแต่เอามือมาอิงที่หน้าผากฉัน พร้อมกับทำหน้านิ่ว ใจฉันสั่นอีกแล้ว 
"เจ้าต้องไม่สบายแน่ๆ ตัวเจ้าดูรุ่มๆนะ"
"มะ..ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ"
"แน่ใจนะ?"
"เจ้าค่ะ"
ฉันพูดจะรีบเดินหนีออกไป แต่ก็ไม่ทันวงแขนกว้างๆของจงหมิ่งที่คว้าตัวฉันเอาไว้ ทำให้ตอนนี้ฉันเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของจงหมิ่งเป็นที่เรียบร้อยแล้ว 
"ท่านจงหมิ่งนี้ท่านกำลังทำอะไรเจ้าค่ะ ปล่อยข้านะเจ้าค่ะ เดียวมีใครมาเห็นเข้า"
"ก็ไม่เห็นต้องสนใจเลย ในเมื่อเจ้ากำลังจะเป็นเมียข้าอยู่แล้ว"
หน้าด้านอีกแล้ว อีตาจงหมิ่งนี้...
"ท่านจงหมิ่ง ..ถึงยังไงตอนนี้ข้าก็ยังไม่ได้แต่งกับท่านนะเจ้าค่ะ"
"งั้นแต่งพรุ่งนี้เลยมั้ย ?"
เอาอีกแล้ว อีตาบ้านี้ ทำไมชอบพูดอะไรแบบนี้ แบบที่ทำให้ฉันหน้าแดงไปหมดด้วยเนี่ย แต่ก่อนที่เราสองคนจะได้พูดอะไรกันไปมากกว่านี้ จู่ๆลี่ฮว๋าก็เดินเข้ามาทักฉันกับจงหมิ่งที่กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มกับจงหมิ่งอยู่
"น้องสี่คาราวะพี่รอง คาราวะท่านหยางจงหมิ่งเจ้าค่ะ"
ลี่ฮว๋าเดินเข้ามา คือ..ฉันลืมไปเลยนะเนี่ยว่าฉันมียัยลี่ฮว๋านี้อยู่ ว่าแต่เธอเข้ามาทักฉันทำไม ร้อยวันพันปีไม่เห็นเข้ามาทักฉันแบบนี้เลย วันนี้อะไรเข้าสิงนางฟร่ะ
"อืม"
ฉันตอบรับไป แต่จงหมิ่งเขากลับเมินเฉย แถมยังไม่ปล่อยฉันจากอ้อมแขนอีก แถมยัยลี่ฮว๋าก็มองวงแขนที่จงหมิ่งกำลังกอดฉันด้วยสายตาที่ฉันอ่านไม่ออก จึงเป็นฉันเองที่ต้องดันตัวเองออกมาจากจงหมิ่ง เขาก็ดูเหมือนไม่ค่อยพอใจ ก่อนจะเก๊กท่าวางมาดเข้มอีกครั้ง
"เจ้ามีเรื่องอะไรรึ ลี่ฮว๋า"
"พี่รอง พอดีน้องสี่อยากจะออกไปซื้อของข้างนอก แต่รถม้าในจวน คนใช้ในจวนเอาไปใช้หมด น้องจึงอยากจะขอติดรถม้าท่านจงหมิ่งออกไปข้างนอกด้วยได้รึไมเจ้าค่ะ พี่รอง"
ว่าแล้วเชียวว่ายัยนี้ต้องมีเรื่องอะไร แล้วทำไมถึงอยากจะออกไปข้างนอกตอนนี้มิทราบย่ะ ตอนเช้านู่นทำไมไม่ออก มีลับลมคมนัยนะเนี่ย ยัยลี่ฮว๋าเนี่ย
"ข้าไม่ได้เป็นเจ้าของรถม้าซะหน่อย เจ้าขอเจ้าของรถม้าเองซิ"
ฉันพูดพร้อมกับมองลี่ฮว๋าอย่างสังเกต แต่ก็ไม่เจอพิรุธอะไร ด้วยเพราะเธออาจจะก้มหน้าอยู่ด้วยอ่ะมั้ง 
"เจ้าจะเป็นเมียข้าแล้วนะฟางเหม่ย ข้าให้เจ้าตัดสินใจ ข้าตามใจเจ้า"
จงหมิ่งหันมาพูดกับฉันโดยไม่มองลี่ฮว๋าเลย ....นี้เขาเกลียดอะไรในตัวลี่ฮว๋าป่ะเนี่ย..
"ให้น้องสี่ติดรถไปด้วยเถอะเจ้าค่ะ"
"ขอบคุณเจ้าค่ะ พี่รอง"
ลี่ฮว๋ารีบพูดก่อนเงยหน้าขึ้นมองฉัน แวบหนึ่งฉันเห็นแววเจ้าเลห์ในดวงตาของลี่ฮว๋า ก่อนมันจะกลับเป็นปกติตามเดิม นี้ฉันถูกใช่มั้ยเนี่ย ที่ทิ้งปลาย่างไว้กับแมวเนี่ย 
ก่อนที่เราสามคน(ไม่รวมคนใช้ที่เดินตามมา)จะเดินไปรถม้าของจงหมิ่ง ซึ่งฉันก็ส่งจงหมิ่งกลับ และในระหว่างนั้นลี่ฮว๋าก็ขึ้นไปนั่ง ในรถม้าฉันก็เห็นว่าลี่ฮว๋าเข้าไปนั่งใกล้ๆกับจงหมิ่ง ถ้ามองอย่างคนโลกสวยคือรถม้ามันแคบมันอาจจะต้องนั่งใกล้กันไปบ้าง แต่ถ้ามองในมุมฉันตอนนี้คือมันกำลังอ่อยว่าที่สามีฉันนะ...ยัยนี้...วอนมากหรอ และก็ไม่อยากกล่าวหาคนโดยไม่มีหลักฐาน ฉันเองก็ไม่อยากคิดมากด้วย เอาเถอะถ้ายัยลี่ฮว๋าคิดจะแย่งว่าที่สามีฉันล่ะก็ ...เจอฉันแน่!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 125 ครั้ง

293 ความคิดเห็น

  1. #289 chamee (@chamee) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 08:29
    แอบลืมเนื้อเรื่อง อิอิ
    #289
    0
  2. #286 Supatra_ja (@Supatra_ja) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 07:22
    นานมาทีพอมาอ่านลืมไปหมดเหมือนไม่ต่อเนื่องกัน
    #286
    0
  3. #285 Woraphan kanokhong (@0883656151) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 06:45

    😀😀😀😀
    #285
    0