รับความรักข้าเพิ่มไหมเจ้าค่ะ

ตอนที่ 28 : นายน้อยกับนายหญิง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,508
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 459 ครั้ง
    27 ส.ค. 62


"เจ้า.!..."
ฉันเหลือบตามองผู้ชายที่มีฐานะเป็นพี่ กำลังจะอ้าปากช่วยน้องสาวตัวเอง แต่ฉันส่งสายตาพิฆาตกลับไปก่อน ว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคนนอก ..ใครไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้หุบปากไปค่ะ
ฉันเองก็ไม่รู้จักเขาหรอกน่ะ 
ก่อนที่ฉันจะหันกลับมามององค์หญิงนั้นอย่างเอาเรื่องเหมือนกัน ฉันคิดว่าเรื่องนี้มันเป็นเรื่องเล็กน้อยมาก  ฉันเลยโคตรจะฉุนที่เรื่องแค่นี้กลับมาราดน้ำแกงใส่พนักงานร้านฉันเนี่ยน่ะ เต็มป่ะยัยนี้ ไม่ต้องพูดให้เกียรติกันแล้วล่ะ เพราะยัยนี้ไม่สมควรที่จะได้รับมัน ถึงแม้จะเป็นเจ้าหญิงก็ตาม
"ข้าคิดว่าเรื่องแค่นี้ มันไม่น่าจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ไปได้เลยนะเจ้าค่ะ หากท่านรู้จักควบคุมอารมย์ตัวเองไว้ซะบ้าง ไม่ว่าใครก็ตามที่เข้ามาใช้บริการโรงเตี้ยมข้า ต่างมีฐานะเท่ากันหมด คือเป็นลูกค้า ไม่มีใครใหญ่รึสูงไปกว่านั้นแล้วเจ้าค่ะ องค์หญิงหลินเจียฉี"
"กล้าดีอย่างไรมาว่าข้า ห๊ะ!!" ยั
ยองค์หญิงนั้นดูเหมือนจะไม่ฟังใครเลย เอาแต่ใจตัวเองเกินไปแล้วน่ะ
"ข้า..ในฐานะเจ้าของโรงเตี้ยมก็ต้องออกมาปกป้องคนของข้า อีกอย่างหากสิ่งที่คนของข้าทำมันผิดจริง ข้าก็ต้องขอโทษแทนนางด้วยเรื่องนั้นข้าจะรับผิดเองเพค่ะ แต่ว่าเรื่องที่ท่านเอาน้ำแกงมาราดใส่คนของข้า ข้าคงยอมไม่ได้ ...." 
ฉันพูดอย่างเรียบๆ แต่สายตากลับจ้องตอบองค์หญิงนั้นอย่างไม่ยอมเหมือนกัน
"แล้วจะทำไม!  ถึงยังไงข้าก็มีศักดิ์เป็นถึงเจ้าหญิง" 
องค์หญิงข่มด้วยยศที่สูงกว่า แน่นอนว่าฉันไม่กลัว
"ขอโทษคนของข้าซะ!!" 
ทุกคนในที่ต่างพากันอึ้ง ด้วยไม่คิดว่าเหตุการณ์มันจะออกมาเป็นแบบนี้ 
"ว่าไงน่ะ..จะให้ข้าขอโทษพนักงานโรงเตี้ยมชั่นต้ำงั้นรึ.." 
องค์หญิงหลินเจียฉีวีดแตกเลย
"......."
"ไม่มีทาง!!"
"นี้ไม่ใช่ประโยคขอร้อง แต่เป็นคำสั่ง!!" 
ฉันพูดเสียงราบเรียบ แต่สายตากลับจ้องมององค์หญิงหลินอย่างเฉือดเฉือน
"มันจะมากไปแล้วนะ เจ้าบังอาจสั่ง ผู้ที่มีศักดิ์เป็นถึงองค์หญิงเชียวรึ" 
พี่ชายองค์หญิงหลินเอ่ยอย่างไม่ยอม
"จะเจ้าหญิง รึเจ้าชายแล้วไรเพค่ะ องค์ชาย ข้าก็บอกไปแล้ว ว่าพวกท่านมีฐานะเป็นลูกค้า เพราะฉะนั้นแล้วอย่าได้คิดมาวางอำนาจบาตรใหญ่ที่นี้" 
ฉันตอกกลับไปยังพี่ชายขององค์หญิงหลิน ให้รู้จักเจียมฐานะตัวเองบ้าง
"แล้วคิดว่าเจ้าเป็นใคร!! ถึงบังอาจมาสั่งข้า!! นังคนชั้นต่ำ!! ข้าไม่มีวันขอโทษคนของเจ้า!" 
ยัยองค์หญิงหลินนี้น่ารำคานชะมัด เสียงดังน่าหนวกหูสุดๆ
"แต่เรื่องที่ท่านทำกับคนของข้า มันต่ำยิ่งกว่าน่ะเพค่ะ กรุณาคิดให้ดีๆ" ฉันพูดเสียงราบเรียบ
"หึ คนอย่างมันสมควรโดน และเจ้าก็ด้วย!!" 
ยัยองค์หญิงหลินพูดจบก่อนหยิบเอาถ้วยน้ำแกงโต๊ะข้างๆมาถือขึ้น หมายจะสาดใส่ฉันเต็มที่ คนที่เห็นเหตุการณ์พากันตกใจ รวมไปถึงจงหมิ่งที่ทำท่าจะเข้ามากันระหว่างฉันกับยัยองค์หญิงหลินนั้นไว้ 
แต่ทุกคนกลับหยุดชะงักไปทันที ด้วยเพราะฉันง้างมือขึ้นหมายจะตบกลับเช่นกัน ถ้ายัยนั้นสาดน้ำแกงถ้วยนั้นใส่ฉัน 
"ก็ลองสาดมาดูสิเพค่ะ ข้ารับรองได้เลยว่าระยะห่างแค่นี้ ..ฝ่ามือของข้าคงโดนหน้าท่านเต็มๆ องค์หญิง" 
ฉันนี้มันเหมือนนักเลงขึ้นทุกที แต่ก็ว่าน่ะ ..ใครมาร้ายกับฉัน ฉันก็ร้ายกลับ ไม่โกงค่ะ และที่สำคัญใช้มือนี้ถือว่าให้เกียติสุดๆแล้ว ดีเท่าไหร่ ฉันไม่ยกเท้าขึ้นมาตั้งท่าจะทีบน่ะ
"จะ..เจ้า.. บังอาจนัก!! " 
ยัยองค์หลินโกธรสุดๆ
"มันก็คงพอๆ กับท่านแหละเพค่ะ เผอิญว่าข้าเป็นประเภทที่ว่าใครมาดี ข้าดีกลับ ใครมาทำกิริยาต่ำๆ ใส่ข้า ข้าก็ทำเช่นนั้นเหมือนกันเพค่ะ ถือว่าเท่าเทียมกันอย่างไรเพค่ะ"
"เจ้า!!...." 
ยัยองค์หญิงหลินนั้นมองฉันจงตาจะถลนอยู่แล้ว ก่อนค่อยๆวางถ้วยน้ำแกงนั้นอย่างลืมตัว ฉันเองก็ลดมือลงเช่นกัน
"ข้าว่าเรามาต่อเรื่องของเรากันเลยดีกว่านะเพค่ะ สรุปว่าท่านจะขอโทษคนของข้าดีๆรึไมเพค่ะ"
"หึ ..อย่าหวัง" 
ยัยองค์หญิงกอดอกเชิดอย่างไม่ยอม ก็ดี
"งั้นข้าจะให้โอกาสท่านตอบข้าอีกครั้งนะเพค่ะ และคราวนี้ควรใช้ปัญญาของท่านไตร่ตรองให้ดีก่อนตอบด้วยนะเพค่ะ ว่าจะยอมขอโทษคนของข้าดีๆ รึว่าจะยอมโดนราดน้ำแกงเหมือนคนของข้าดีเพค่ะ"
"...OoO..."  
ทุกคนอึ้งเป็นรอบที่สอง แต่ฉันกลับได้ยินเสียงหัวเราะดังมาจากจงหมิ่งเบาๆ เหมือนเขาจะกลั้นขำเอาไว้ หน๊อยยย แต่ว่ายัยองค์หญิงนั้นพูดไม่ออกเลย
"ว่าอย่างไรเพค่ะ องค์หญิง..." 
คราวนี้ยัยองค์หญิงหลินหันมาถลึงตาใส่
"เจ้า!!" 
ชี้หน้าอีกแล้ว 
"หนึ่ง" 
ฉันนับก่อนเดินเข้าไปหาองค์หญิงอย่างใจเย็น
"บังอาจนัก! นังคนชั้นต่ำ" 
ยัยองค์หญิงหลินนี้ พูดเป็นคำเดียวรึไงกันย่ะ
"สอง" 
ฉันหันไปหยิบถ้วยน้ำแกงที่อยู่ใกล้มือที่สุด ก่อนหยิบขึ้นมา และส่งยิ้มให้เจ้าของถ้วยน้ำแกงนั้นอย่างขออนุญาติ เป็นไง ฉันเป็นคนมีมารยาทไหม
"ข้า...." 
ฉันยังไม่หยุดเดินเข้าไปหาองค์หญิง
"สะ...."
"ก็ได้!! ข้าขอโทษ ข้าขอโทษก็ได้ พอใจรึยัง" 
ฉันมองยัยองค์หญิงนั้นอย่างงงๆ ว่าทำไมยัยนี้มาขอโทษฉัน แถมยังไม่มีมารยาทอีก ตะโกนขอโทษนี้น่ะ ใช่ไม่ได้เลย
"ท่านควรจะไปขอโทษคนของข้ามากกว่านะเพค่ะ ไม่ใช่ข้า"
แค่นั้นแหละ หน้ายัยองค์หญิลหลินนั้นก็แดงก่ำด้วยความโกธรขึ้นมา แววตาแบบนี้มัน..... ฉันที่ได้เห็นแววตายัยองค์หลินก็สตั้นไป10วิ นั้นมัน....เหมือนกับคืนนั้นเลย เหมือนกับยัยที่เป็นหัวหน้านักฆ่าพวกนั้น
"มะ..ไม่เป็นไรเพค่ะ ..ข้าไม่..." 
พนักงานร้านฉันก็ตกใจที่จู่ๆเจ้าหญิงมาขอโทษ
"หุบปากนางคนชั้นต่ำ ..." 
ยัยองค์หญิงหลินนี้ นิสัยเสียสุดยอดเลย
"........"
"ขอโทษ.." 
ยัยองค์หญิงหลินกัดฟันพูดอย่างไม่เต็มใจ ก่อนหันมามองฉันอย่างอาฆาต ก่อนจะเดินปึงปังสะบัดชายเสื้อเดินออกไป ฉันที่เห็นเหตุการณ์แบบนั้นแล้วคิดว่าเรื่องคงไม่จบง่ายๆแน่ ที่สำคัญห่วงชีวิตน้อยๆ ของพนักงานร้านฉันขึ้นมาเลย พี่ชายขององค์หญิงหลินเห็นอย่างนั้นก็มองฉันอย่างไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่พูดอะไร ฉันก็ไม่สนใจอะไร แต่ว่าหมอนี้หน้าตาคุ้นๆ เหมือนฉันเคยเห็นที่ไหนซักแห่ง
ฉันหลับตาลงเพื่อเรียกสติอีกครั้ง..
"ข้าต้องขอประทานโทษแก่ลูกค้าทุกท่านด้วยเจ้าค่ะ ที่เกิดเรื่องวุ่นวาย และรบกวนเวลาการรับประทานอาหาร ข้าขอแสดงความขอโทษอย่างสุดซึ้งด้วยเจ้าค่ะ เพื่อเป็นการขอโทษ อาหารมือนี้ของทุกท่าน ที่อยู่ที่นี้ข้าจะไม่คิดเงินแม้แต่บาทเดียว " 
ฉันพูดเพื่อให้บรรยากาศกลับมาเป็นเหมือนเดิม และนั้นก็ถือว่าช่วยได้ดีทีเดียว คำว่าใครๆก็ชอบของฟรีนี้ ไม่ว่ายุคสมัยไหน ก็ยังใช่ได้เสมอเลยน่ะ
ทุกคนในที่นี้ต่างพอใจและดีใจที่ได้อาหารที่โรงเตี้ยมแสนหรูฟรีมื้อนี้ ต้องขอบคุณองค์หญิงนิสัยร้ายกาจคนนั้นซะจริง





.
.
ตอนนี้ฉันนั่งอยู่โต๊ะน้ำชาที่ห้อมล้อมด้วยคนงานของโรงเตี้ยมทั้งหมด ซึ่งที่นี้คือห้องโถงใหญ่ของโรงเตี้ยมฉัน อยู่ชั้นล่างสุด เรียกได้ว่าคนทั้งโรงเตี้ยมพร้อมใจมาเพื่อพบหน้าฉันเอง ฉันจะหลบก็คงไม่พ้นแน่ คนที่จะโดนหนักคงเป็นลุงอี่ผิงที่คงโดนรุมถามแน่ๆ ฉันเหลือบมองทุกคนที่จ้องมองฉันอยู่ 
ก่อนถอนหายใจออกมาหนักๆหนึ่งที เอาจริงนะการตกเป็นเป้าสายตาของคนนี้มันอึดอัดมากมายเลย ฉันไม่ชอบเลยเวลามีคนมาจ้องแบบนี้
"พวกเจ้ามีอะไรจะพูดกับข้ารึไม ....."
"เออ...คือ....เจ้า เอ้ย! ท่าน ..คุณหนู "
" ..เรียกข้าว่าคุณหนูก็ได้"
ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกันน่ะ ว่าจะตื่นเต้นอะไรกันนักหนา ไอ้ฉันก็แค่คนธรรมดาเท่านั้นเอง เพียงแค่เกิดมาสวยเกินหน้าเกินตาเท่านั้นล่ะค่ะ
"ขอรับ..คือว่าพวกข้า...เออ...."
รู้แล้วสงสัยว่าไม่รู้จะพูดอย่างไงนะสินะ
"เอาล่ะ ถ้างั้นให้ข้าพูดก่อนได้รึไม"
"ขอรับ"
ฉันกวาดสายตามองทุกคนอย่างช้าๆ แต่สำหรับทุกคนที่นั่งอยู่ที่นี้ต่างพากันก้มหน้าแทบไม่ทัน ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่บอกว่าคุณหนูท่านนี้ไม่ธรรมดา หากจะให้เขาเชื่อว่านางเป็นเจ้าของโรงเตี้ยมแห่งนี้ พวกเขาก็ไม่คิดคัดค้าน เพียงมาเห็นคุณหนูท่านนี้ครั้งแรกพวกเขาก็รู้ได้ทันทีว่านางเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์
"เอาล่ะ ข้าขอแนะนำตัวก่อนแล้วกัน ข้ามีนามว่าฟางเหม่ย จางฟางเหม่ยเป็นบุตรคนรองของท่านแม่ทัพใหญ่ และที่สำคัญข้าเป็นเจ้าของโรงเตี้ยมแห่งนี้ ฉะนั้นหากพวกเจ้ามีข้อสงสัย หรืออยากซักถามข้า ให้พูดมาได้ตรงๆได้เลย" 
ฉันมองทุกคนไปพลาง พูดไปพลาง ฉันไม่ได้คิดจะปิดบังเรื่องฐานะตัวเองอยู่แล้ว แต่ว่าฉันก็ไม่คิดบอกใครถ้าใครไม่ถามไง
"หา เจ้า เอ้ย ท่านคือคุณหนูรองผู้นั้นรึ..." 
คราวนี้ก็เกิดเสียงฮือฮาขึ้นมา ไอ้ฉันก็งงสักพักก่อนร้องอ๋อในใจ ไอ้ฉันก็ลืมนึกไปว่าตัวเองยังมีฉนักติดหลังอยู่เรื่องอดีต แต่ว่าอดีตมันก็เป็นเพียงอดีตนี้ ฉันต้องสนใจด้วยรึไง 
"ใช่ ข้าเอง ข้าขอบอกไว้ ณ ที่นี้เลยน่ะว่าหากพวกเจ้าจะตัดสินข้าจากเรื่องเก่าๆ ข้าก็ไม่ว่าอะไร แล้วอยากจะทำงานกับข้าต่อรึไมนั้นก็เรื่องของพวกเจ้า ข้าไม่ขัดข้อง "
"แล้วพวกข้าจะมั่นใจได้อย่างไรขอรับ ว่าท่านจะไม่อาละวาดใส่พวกข้า"
ชายคนหนึ่งพูดอย่างกลัวๆ
"ข้าเชื่อว่าคุณหนูฟางเหม่ยไม่ทำเช่นนั้นแน่ เพราะไม่เช่นนั้นคุณหนูคงไม่ช่วยข้าไว้"
ฉันที่ยังไม่ได้พูดอะไร หญิงสาวที่ฉันช่วยไว้จากการกลั่นแกล้งของยัยองค์หลิน พูดแก้ต่างให้ฉัน โอ้ ช่างเป็นคนที่น่ารักจริง เอาใจเค้าไปเลย
"แต่ว่านางอาจจะทำเพื่อเอาหน้าก็ได้.."ชายอีกคนพูดแย้งขึ้น
"ข้าเชื่อว่าคุณหนูไม่ทำเช่นนั้นเจ้าค่ะ ถ้าทำเช่นนั้นเป็นคุณหนูมากกว่าที่จะเสียหายนะเจ้าค่ะ" 
หญิงสาวคนเดิมพูดอีกครั้ง ไอ้ฉันก็ดีใจหรอกน่ะที่มีคนมาปกป้อง แต่มาพูดข้ามหัวตรูแบบนี้เลยรึไงกัน
"แต่ว่า....."
"พอแล้ว!!"
ลุงอี่ผิงที่ตะโกนเสียงดัง ขึ้นข้างหลังฉัน อันที่จริงลุงอี่ผิงมาอยู่ข้างหลังฉันตอนไหนกัน คงจะกลัวว่าคนงานจะรุมกระตื้บที่บังอาจปลอมเป็นเจ้าของโรงเตี้ยมมั้งนะ ซึ่งความคิดของพนักงานที่นี้ส่วนใหญ่เป็นแบบนั้น โดยเฉพาะกับคนที่เคยทำงานทำลุงอี่ผิง ต่างพากันไม่พอใจด้วยคิดว่าเขาไม่มีความซื่อสัตย์ ฉันเองก็ไม่รู้ว่าพวกเขามีความคิดกันแบบไหน แต่ดีกว่าปล่อยให้ลุงแกตายไปละนะ หลบอยู่หลังฉันปลอดภัยมากว่างั้น 
"นายหญิงนั่งอยู่ตรงหน้าพวกเจ้าแล้ว ยังมีหน้ามาเถียงกันข้ามหน้าข้ามตาท่านเชียวรึ พวกเจ้าไม่มีมารยาทแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน ห๊ะ!!"แหมที่แบบนี้ละเก่งขึ้นมาเลยนะค่ะ ลุงเองก็พูดข้ามหัวฉันเหมือนกันล่ะ
"พอได้แล้วค่ะ จะพูดข้ามหัวข้ามหางกันอีกนานไหมค่ะ"ฉันพูดเสียงเรียบๆ
ทุกคนก็พากันเงียบโดยดี ฉันเองก็ไม่มีอะไรจะพูด พวกเขาก็ไม่มีอะไรจะถามมันเลยเกิดอาการที่ว่าเงียบเป็นป่าช้าเลย กรี้ดดดด
"คือว่า..คุณหนู ข้าน้อยอยากจะขอบคุณที่คุณหนูช่วยข้าไว้เจ้าค่ะ ขอบพระคุณมากเจ้าค่ะ"
พี่สาวคนเมื่อกี้ก้มหัวให้ฉัน ไม่ทันทีฉันจะได้พูดอะไรเหตุการณ์มันไปไวเกิน
"ไม่เป็นไรหรอก เรื่องแค่นี้เอง..พี่สาวลุกขึ้นเถอะเจ้าค่ะ"
"....ฮึก ขอบคุณเจ้าค่ะ นายหญิง!!"
เฮ้ย ไม่ต้องเรียกนายหญิงก็ได้ มันเขินน่ะ
"ไม่ต้องเรียกข้าว่านายหญิงก็ได้ ข้าอายุน้อยกว่าท่านน่ะ"
"งั้น...นายน้อย ดีรึไมเจ้าค่ะ" หนักกว่าเก่าอีก 
"เออ...ข้าว่าเรียกข้าว่าฟางเหม่ยธรรมดาก็ได้"
"ไม่ได้น่ะขอรับ ท่านเป็นนายของพวกข้าจะให้พวกข้าเรียกเสมอตัวได้อย่างไรขอรับ" 
ลุงคนหนึ่งที่น่าจะทำหน้าที่กวาดสวนรอบๆโรงเตี้ยมเอ่ยอย่างไม่ยอม
"ใช่เจ้าค่ะ" มันก็ตามาอีกหลายๆเสียง
"ให้พวกข้าได้เรียกว่านายหญิงเถอะน่ะขอรับ"
"......๐.๐.....">>ฟางเหม่ย
"ให้พวกข้าเรียกว่านายหญิงน่ะเจ้าค่ะ นายหญิง"
"นายหญิง"
"นายหญิง"
"นายหญิง"
"ได้ๆ นายหญิงก็นายหญิง พอใจน่ะ" ฉันเพลียค่ะ
"ขอรับ!!!!/เจ้าค่ะ!!!!!"
"ถ้าเกิดพวกท่านไม่มีเรื่องอันใดจะพูดกับข้า งั้นข้าขอพูดเรื่องที่ข้าจะพูดนะเจ้าค่ะ ข้ายอมรับว่าข้าสร้างโรงเตี้ยมนี้มา ไม่ได้หวังว่ามันจะมาได้ไกลขนาดนี้ ส่วนหนึ่งข้าก็ต้องขอบคุณพวกท่านด้วยเช่นกันเจ้าค่ะ" 
ฉันโค้งคำนับขอบคุณพวกเขาทุกคนจากใจจริง เพราะฉันไม่ได้หวังว่ามันจะไปได้ไกลขนาดนี้จริงๆ
"และข้าก็อยากจะบอกว่าข้าไม่ได้คิดที่จะปิดปังเรื่องที่ข้าเป็นเจ้าของโรงเตี้ยม แต่ว่าด้วยเรื่องหลายๆอย่าง ข้าจึงให้ลุงอี่ผิงทำหน้าที่นี้แทน เพราะว่าโรงเตี้ยมจะขาดผู้นำไปไม่ได้ เพราะฉะนั้นอย่าได้โทษท่านลุงอี่ผิงเลยเจ้าค่ะ หากจะโทษว่าเป็นความผิดใครก็คงเป็นข้า ที่เห็นแก่ตัว และอีกอย่างข้าอยากให้โรงเตี้ยมนี้อบอุ่น อยากให้ทุกคนทำงานกันดังพี่น้อง ดังเพื่อนพ้องที่ช่วยเหลือกัน ไม่มีคำว่าเจ้านาย หรือขี้ข้าใดๆทั้งสิ้น เพราะที่นี้ไม่ใช่สถานที่อะไรเช่นนั้น ข้าอยากให้พวกท่านทุกคน รักกัน อยู่ด้วยกันอย่างสันติ ช่วยเหลือกัน และทำให้โรงเตี้ยมแห่งนี้เจริญรุ่งเรืองตลอดไป" 
ฉันเพิ่งเคยพูดประโยคยาวๆแบบนี้ครั้งแรกแหะ
"เฮ้!!!!!!" 
เหมือนการเรียกปลุกขวัญกำลังใจทหารเลยเนอะ
"เอาเป็นว่าวันนี้พอแค่นี้ก่อนเถอะ พวกท่านก็พากันกลับไปพักผ่อนเถอะเจ้าค่ะ ส่วนใครที่มีอะไรก็ไม่ทำซะ และหากใครมีปัญหาอะไรให้แจ้งลุงอี่ผิง หรือข้าได้ตลอด ข้าอยากให้ทุกคนช่วยเป็นหูเป็นตาให้เรา ใครเดือดร้อนเรื่องอะไรให้บอกเราจะช่วยเต็มที่ แต่เรื่องนั้นต้องไม่นำความเดือดร้อนมาสู่ผู้อื่นเอาเป็นว่าพวกท่านเข้าใจใช่แล้วรึไม งั้นข้าขอตัวเจ้าค่ะ" 
ฉันพูดก่อนเดินออกมา ฉันไม่ถนัดด้วยสิเวลาที่มีคนมีอยู่เยอะ ฉันอาย ยิ่งพูดอะไรแบบนั้นออกไปแล้ว
"ว่าแต่..นายหญิงเจ้าค่ะ เหตุใดไม่ถอดผ้าปิดหน้าออกเจ้าค่ะ" 
นั้นไง....ฉันไม่ทันคิดถึงเรื่องนี้เลย  ฉันจึงหันกลับไปมองพวกเขาอีกครั้ง จุ้นจ้านกันจังเลยน่ะ
"พวกท่านอยากเห็นใบหน้าข้างั้นรึ" 
ฉันเอียงคอถามอย่างสงสัย
"ขอรับ!!!!/เจ้าค่ะ!!!!!" 
พร้อมใจกันประสานเสียงจังน่ะ
"เอาเถอะ ......" 
ฉันพูดก่อนค่อยเปิดผ้าออก อันที่จริงไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องปกปิดพวกเขาเสียด้วยซ้ำไป แต่สำหรับลุงอี่ผิงเคยเห็นมาแล้ว หลังจากเอาผ้าที่ปิดหน้าออก ทุกคนมองฉันด้วยแววตาตกตะลึง ฉันรู้อยู่แล้วว่าเหตุการณ์มันต้องออกมาประมาณนี้ ฉันเองก็รู้สึกง่วงมากแล้วด้วย เลยขอตัวเดินออกมาโดยมีลุงอี่ผิงที่ดูไม่ตื่นเต้นอะไรเลย เดินตามมาด้วย จนฉันเดินขึ้นมาบนห้องชั้นบนสุดของโรงเตี้ยมแล้ว ตอนนี้เลยมีแค่ฉันกับลุงอี่ผิงที่ไม่ยอมพูดออะไรกับฉันมาตลอดระหว่างทางจนฉันเองรู้สึกอึดอัด
"ลุงอี่ผิง มีสิ่งใดจะพูดกับข้ารึไม"
"ไม่ขอรับ"
"งั้นรึ...."
ฉันพูดพลางยกน้ำชาจิบนิดนึง และเหลือบมองหน้าลุงแกไปพลางฉันก็ไม่เข้าเหมือนกันน่ะว่า ทำไมเวลาคนเรามีอะไรไม่มาพูดกันตรงๆ ทำไมต้องบอกว่าไม่มีอะไร ไม่เป็นอะไรด้วย ฉันไม่เข้าใจ..
"ขอรับ"
"งั้นท่านก็กลับไปพักผ่อนเถอะ วันนี้เหนื่อยมามากแล้ว" ถ้าไม่มีอะไรจะพูดฉันก็ไล่ให้กลับไปซะ เพราะว่าฉันเองก็ต้องการพักผ่อน
"คือว่า...ทำไมคุณหนูไม่บอกข้าแต่แรกขอรับ"
"เฮ้ย ไหนบอกว่าท่านไม่มีเรื่องอะไรจะพูดกับข้านิเจ้าค่ะ ท่านลุง"
"คือว่า...แบบ เออ..."
"เอาเถอะ คุยกันซะให้มันจบๆไป เรื่องที่ข้าไม่บอกท่าน เพราะท่านไม่ได้ถามข้า ใช่รึไม"
"มันก็จริง"
"และอีกอย่างข้าก็ไม่ได้คิดที่จะปิดปังพวกท่านด้วย เพราะไม่วันใดวันหนึ่งพวกท่านต้องรู้อยู่ดี ต่อให้ข้าอยากจะปิดปัง แต่สักวันท่านก็ต้องรู้อยู่ดี ความลับไม่มีในโลกหรอกเจ้าค่ะท่านลุง" 
นอกจากความตายเท่านั้นเจ้าค่ะ
"แต่ข้าก็ไม่เข้าใจ เหตุใดท่านจึงไม่ให้ข้าบอกเรื่องที่ท่านเป็นเจ้าโรงเตี้ยมกับลูกค้าเมื่อช่วงหัวค่ำขอรับ"
"เหตุผลส่วนตัวนะ ถ้าข้าอยากจะบอกเดียวข้าบอกเอง ไม่มีอะไรมากหรอก"
"แต่ว่า...." 
ลุงอี่ผิงทำสีหน้ากังวลใจ เขาไม่อยากให้เกิดเรื่องอะไรขึ้นที่โรงเตี้ยมแห่งนี้
"ไม่ต้องห่วงหรอกท่านลุงอี่ผิง ข้าไม่เป็นไร ...อีกอย่างหากเกิดอะไรขึ้นกับข้า พวกท่านคงไม่อยู่เฉยหรอกมังเจ้าค่ะ" 
ฉันพูดพลางส่งยิ้มไปให้ ถึงยังไงก็ต้องให้พวกเขาช่วยปกป้องฉันอีกแรงล่ะนะ เพราะฉันเองก็ไม่ได้เก่งกาจเหมือนพวกเป็นวรยุตย์อะไรนัก
"ขอรับ ข้าจะปกป้องนายน้อยเองขอรับ"
 แล้วทำไมฉันกลายเป็นนายน้อยไปได้
"อืม งั้นฝากด้วยน่ะ"





หวัดดีค่า ไม่ได้เจอกันสามสัปดาห์คิดถึงเค้าไหมค่ะทุกคน วันนี้เค้าก็อัปเดตนิยายสามตอนให้อ่านก่อนวันครบกำหนดเลยน่ะ เป็นไงบ้างค่ะพอจะหายงอนเค้ายังเอ่ย แต่เค้ามีเรื่องจะมาบอกอย่างหนึ่งน่ะว่า ใกล้แล้วน่ะค่ะ ไรต์จะแต่งให้จบไวขึ้นด้วยไม่อยากให้ตอนมันยืดยาว เค้าเองก็ไม่ถนัดแต่งอะไรที่มันมีความยาวเป็นร้อยตอน หรอกน่ะอยากแต่งให้จบไวๆ จะได้แต่งเรื่องอื่นบ้างไรบ้าง ยังไงก็ขอบคุณคอมเมนต์ทุกกำลังใจเลยน่ะค่ะ ไรต์ดีใจมากเลยค่า....^0^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 459 ครั้ง

294 ความคิดเห็น

  1. #172 Phasuk Nyffenegger (@bofano) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 16:19
    สนุกมากๆๆค่ะ แต่ติดปมที่ องค์หญิงต่างเมืองรู้จักกับ ลี่ฮว๋าได้อย่างไร และยังเป็นหัวหน้านักฆ่า แล้ว ทำไมมาตามฆ่านางเอกอ่ะ 5555 ถามมาก!!! รอลุ้นต่ออยู่นะค่ะ
    #172
    0
  2. #153 Rotsanan (@0983150175) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2561 / 19:28
    สนุกมากเลยเจ้าค่ะ สู้ๆนะเจ้าค่ะ
    #153
    0
  3. #151 Plazzee (@Plazzee) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 23:30
    รอนะคะ
    #151
    0
  4. #148 athikain (@athikain) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 03:11
    <p>มาเร็วๆนะคะไรท์</p>
    #148
    0
  5. #147 นิว (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 21:34
    <p>มาต่อเถอะนะคะ รอนานแล้ว</p><p>มีอะไรประกาศด้วยนะคะ</p>
    #147
    0
  6. #146 หิมะสีกุหลาบ (@Aingck1996) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 15:37
    ต่อค่ะ
    #146
    0
  7. #138 Didy (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 08:48
    <p>พระเอกห่วยจังเคยปกป้องนางเอกได้บ้างมั้ย</p>
    #138
    0
  8. #136 ดิเดียร์ (@pdeer11) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 17:23
    จัดการประมุขให้ดีทีเถอะลำไยทำไรข้ามหัวนางเอกตลอดนางเอกเป็นคนใจกว้างเลยไม่คิดไรแต่เราเบื่อพระเอก
    #136
    0
  9. #135 nuchbutrxphichya (@nuchbutrxphichya) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 21:45
    <p>รอตอนจบค่าาาาแต่งต่อ</p>
    #135
    0
  10. #133 aminidecor (@aminidecor) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 17:36
    สนุกมากมาต่อค่าาา
    #133
    0
  11. #128 นิว (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 23:27
    รอคะมาต่ออีกนะคะ
    #128
    0
  12. #127 oiltipomsomsuay (@oiltipomsomsuay) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 22:35
    รอๆๆๆค่ะ
    #127
    0
  13. #126 AYTHAI (@AYTHAI) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 21:11
    รอต่อจ้าไรท์มาต่อบทต่อไปเลยจ้า
    #126
    0
  14. #125 raving_fox (@raving_fox) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 20:07
    องค์หญิงหน้าแหกเลยทีเดียว
    #125
    0
  15. #124 oilcaesar (@oilcaesar) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 19:40
    <p>รออยู่ค่ะ มาไวๆๆ หมั่นไส้จงหมิ่งน่ะช่วงนี้</p>
    #124
    0