รับความรักข้าเพิ่มไหมเจ้าค่ะ

ตอนที่ 16 : ไม่ปล่อยไปอีกแล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,075
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 648 ครั้ง
    24 ส.ค. 62


แต่สายตาฉันดันไปสะดุดที่ใครคนหนึ่งเข้านะสิ ไม่สิ...มองดีๆ สองคนต่างหากเล่า
ฉันจะไม่ตกใจเลยถ้านั้นไม่ใช่ อิ้งเจิ้นกับหวังมู่ มือขวากับมือซ้ายของจงหมิ่งนี้ มาอยู่ที่นี้ได้ไงอ่ะ แล้วทำไมมาอยู่ที่ได้กันเล่า .....งั้นก็หมายความว่า จงหมิ่งอาจจะอยู่ที่นี้ด้วยก็ได้ ใช่ม่ะ...
ต้องใช่แน่ๆ ฉันกวาดสายตามองไปรอบๆ ในรัศมีบริเวณนั้น คาดว่าเขาต้องอยู่แถวนั้น
นั้นไงเจอแล้ว.....นั่งหัวโด่อยู่ข้างหน้านู่น แถวเดียวกับฮ่องเต้และท่านพ่อกับท่านแม่ด้วย เหมือนว่าอำนาจเขาจะมีมากพอๆ กับฮ่องเต้เลยน่ะนั้น 
แต่..ทำไมถึงมาอยู่ที่นี้ได้ล้าาาาาาาา!!! -0-
ฉันจะไม่อะไรเลยนะ ถ้าไม่มีผู้หญิงนั่งล้อมหน้าล้อมหลังแบบนั้นน่ะ ฉันไม่คิดเลยน่ะว่านายมันจะเป็นคนแบบนี้ หยางจงหมิ่ง
ดูดิ...ถึงหน้าตาเขาจะไม่เล่นด้วยก็เหอะ แต่...ฉันไม่ยอมนะเออออ  นั้นสามีฉ้านนนนนนน
ฉันมองภาพนั้นพลางกัดผ้าในมืออย่างเคืองๆ ฉันอยากจะเดินเข้าไปแล้วกระชากยัยผู้หญิงพวกนั้นออกมาแล้วตบรวดเดียวเลย ถึงเขาจะทำเป็นไม่สนใจผู้หญิงพวกนั้น แต่ก็ไม่ได้ไล่หรือผลักออกไป มันหมายความว่าอย่างไงย่ะ 
"ฟางเหม่ย เจ้าเป็นอันใดรึไม เหตุใดจึงกัดผ้าเช็ดหน้าแบบนั้น"
"....ตายแน่" 
"!!!"
"นายตายแน่ จงหมิ่ง!!!"  ฉันจะเล่นนายแน่
"...เจ้าหมายถึงผู้ใดกัน"
ฉันเผลอลืมตัวตวัดสายตางุดหงิดไปทางไห่หลิน ทำเอานางสะดุ้งไปนิดนึง กว่าจะรู้ตัวเลยปรับสีหน้าให้เป็นปกติแทบไม่ทัน
"เปล่าหรอก ข้าหมายถึงหมาแถวบ้านข้าน่ะ มันนิสัยไม่ดี"
"งั้นหรอ"  ฉันยังคงมองไปยังจงหมิ่งอย่างเคืองๆ นี่เขาไม่รู้สึกตัวเลยรึไงว่าฉันมองอยู่ ไหนว่าเป็นจอมยุทธ์ผู้เก่งกาจยังไงเล่า รึว่าโดนสาวล้อมเลยไม่สนใจใคร ฮึ..ผู้ชายมันก็เป็นแบบนี้กันซะหมด มักมาก หลายใจ ไม่รู้จักพอ ไม่จริงใจ ไม่มีคำว่าซื่อสัตย์ (เป็นเอามากเนอะ>>ไรต์) ฉันเกลียดผู้ชายแบบนี้ที่สุด เหมือนกันไม่มีผิด 
"เจ้ารู้จักกับเขารึ ...ประมุขพรรค์มารหยางจงหมิ่งด้วยหรอ" ไห่หลินที่มองตามสายตาไป ก็รู้ทันที นี้ฉันดูออกง่ายขนาดนั้นเลยหรอ
"เปล่าหรอก ข้าไม่รู้จักเขา" 
"แต่เจ้าทำเหมือนรู้จัก..." 
"ก็บอกว่าไม่ไง!!" ฉันเสียงดังใส่ไห่หลินอย่างไม่ตั้งใจ แต่นางก็ไม่ได้คิดอะไรมาก..
"ท่านประมุขเขามีเสน่ห์ ไม่แปลกที่เจ้าจะมอง และหญิงจะมารุมล้อมแบบนั้น ..ขนาดข้ายังมองเลย" องค์หญิงพูดพลางมองไปทางเดียวกับฉัน
".........."  อ้าว วอนซะแล้ว
"เจ้ามองข้า เหมือนเจ้าเป็นภรรยาห่วงสามีเลยน่ะ ฟางเหม่ย" องค์หญิงไห่หลินเอ่ยอย่างล้อเลียน ฉันไม่รู้ว่ามันจริงจังมากแค่ไหน
"เจ้าต้องการอะไรกันแน่" ฉันทนไม่ไหวแล้วน่ะเว้ย
"ข้าแค่พูดเฉยๆ คิดว่าเจ้าคงไม่คิดอะไรมาก เพราะเจ้าไม่รู้จักกับเขาอยู่แล้ว" องค์หญิงไห่หลินเอ่ย
"พูดเหมือนกับเจ้ารู้จัก"  ไม่เกรงจงเกรงใจกันแล้วเฟ้ย
"อืม..จะว่ารู้จักก็ได้ รึว่า..ไม่รู้จักก็ได้"  จะพูดให้งงทำไมกันย่ะ
"ช่างสิ มันก็ไม่เกี่ยวกับข้าอยู่แล้วในเมื่อข้าไม่รู้จักเขา" เกี่ยวเต็มๆเลยต่างหากเล่า  เขาบอกจะมาขอฉันเลยนะย่ะ แต่ว่าเรื่องของเรา ไม่มีใครรู้เลยซักคน..จริงสิ รู้แล้วว่าเพราะเขาไม่อยากเปิดเผยความสัมพันธ์กับฉันเพราะเขาอยากไปล้อสาวๆได้สบายๆแบบนี้เอง เขานี้มันไม่มีความจริงใจเลยจริงๆ แล้วฉันก็ดันโง่เชื่อคำพูดหวานๆของอีตานั้นเข้าไป เชื่อเขาทุกอย่างโดยเฉพาะความหล่อเขาที่ล่อลวงฉัน T^T เจ็บ..เจ็บขึ้นมาทันที เสียใจด้วย อยากร้องไห้ออกมาเลย แต่ร้องไม่ได้ทำได้เพียงนั่งน้ำตาซึมอยู่ตรงนี้ ฮึก ฮึก
"เจ้าเป็นอันใด!! ฟางเหม่ย!! ข้าพูดมากไปรึ ข้าขอโทษ ข้าไม่ได้ตั้งใจ" นั้นสิน่ะ...ฉันจะมานั่งเสียใจให้มันได้อะไรขึ้น เป็นผู้หญิงต้องสตรองค่ะ ควายชนต้องไม่ตาย โดนผู้ชายหลอกแค่นี้ไม่ตายค่ะ ฉะนั้นแค่นี้อย่าไปร้องไห้ ท่องไว้ แกสวย แกเก่ง แกรวย ซะนั้น..หาใหม่ได้ค่ะ ฮึบ สู้
"เปล่าหรอก ฝุ่นเข้าตาแล้วข้าไม่อยากขยี้ มันเลยแสบตาน่ะ" แถไปอีก 
ฉันมองไปข้างหน้าอีกครั้งเห็นว่ามีหญิงสาวคนหนึ่งออกมาระบำ ด้านหน้าอย่างสวยงาม คงจะเป็นองค์หญิงนั้นสิน่ะ แต่สายตาที่ยั่วยวนผู้ชายนั้นมันอะไรกันน่ะ ฉันไม่ชอบเลยซักนิด เดียวเหล่มองทางนั้นที ทางนี้ที่ ฉันไม่โอเลย พอมองไปที่ไห่หลินก็เห็นนางมองอยู่แล้ว แต่ผ้าเช็ดหน้าในมือกำแน่นจนมันยับยู่ยี่ไปหมด สายตาที่มองไปมันมีแววไม่พอใจอยู่หลายส่วนเลยล่ะ
ฉันเห็นว่าคนที่โดนเหล่มากที่สุดคือจงหมิ่ง จนสุดท้ายเพลงจบนางไปหยุดที่หน้าจงหมิ่ง พร้อมดอกไม้ที่นางรำไปด้วยส่งให้จงหมิ่ง มันจะมากไปแล้วน่ะ ..ไม่สิสติ ฉันจะไม่สน อยากทำอะไรกันก็เชิญเลย ฉันเลยหันไปมองทางอื่นแทนเพราะไม่อยากเห็นอะไรต่อจากนั้น 
พลันสายตาฉันเหลือบไปเห็นเงาบางอย่างที่ขยับไปมาอย่างรวดเร็ว จนไม่มีใครทันสังเกต
สังหรน์ใจไม่ดีเลยแหะ มันแปลกๆน่ะ ฉันรู้สึกเป็นห่วงท่านแม่กับจิ่วเม่ยขึ้นมาเลยลุกขึ้นเดินไปหาทั้งสองอย่างร้อนใจ
"ระวัง!!" ไห่หลินที่มองตามหญิงสาวไปก็ร้องออกมา เพราะมีใบมีดพุ่งเข้าใส่เธอ ทำให้ต้องกระโดดเข้าไปพลักฟางเหม่ยออกจากรัศมีมีดสั้นเล่มนั้น ก่อนที่ทุกอย่างจะวุ่นวายมากขึ้นเพราะจู่ๆมีผู้บุกรุกเข้ามาในเขตวังหลวงได้
"ฟางเหม่ย!!/พี่รอง!!"  ฉันที่หลบมีดนั้นได้อย่างวุดหวิดเพราะไห่หลิน พอมองไปรอบๆก็เห็นว่าทุกคนที่เป็นผู้ชายต่างสู้กับใครก็ไม่รู้ที่ใส่ชุดดำทั้งตัว และยังมีมากอีกต่างหาก ทางคนในงานก็เริ่มทยอยออกไป ฮ่องเต้ก็เหมือนจะสู้ด้วย ผู้ชายทุกคนต่างพากันตะลุมบอลกับฝ่ายนั้น ส่วนผู้หญิงก็ถูกพาไปที่ปลอดภัยโดยฮองเฮา และเหล่าสนมทั้งหลายตอนนี้เลยเหลือแค่ฉันกับไห่หลินที่อยู่ด้านหลังสุด ไม่น่าเลยตรู...
"ระวัง" ฉันโดนยัยไห่หลินพลักออกมาอีกครั้ง ก่อนตัวเองจะเข้าไปต่อสู้กับไอ้คนที่กำลังจะฟันเมื่อกี้ โนว์ OoO เกือบตายไปแล้วไหมล่ะ ฉันมองไปรอบๆอย่างกลัวๆ ก็เขามาฆ่า มาฟันต่อหน้าต่อตาฉันเลยน่ะ ไอ้ฉันไม่ใช่คนกล้าหาญชาญชัยด้วยน่ะ เป็นเพียวผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่ง ที่ฟันดาบยังทำไม่เป็น จะให้ไปฟันดาบใส่ใครก็ทำไมได้ กลัวตายเป็นเหมือนกันน่ะ ยิ่งมาเห็นแบบนี้ต่อหน้าต่อตาฉันแบบนี้พลันรู้สึกแขนขาไม่แรงจะเดินให้ได้เลย ฮือ ฮือ แม่จ้าหนูกลัวง้าาาาา T^T

ก่อนที่ฉันรู้สึกเหมือนฉันโดนอุ้มขึ้นจากพื้นสู่อ้อมกอดใครบ้างคน พอฉันเงยขึ้นไปมอง เห็นเป็นหยางจงหมิ่ง เข้ามาช่วยฉันแล้ว *o* ใบหน้าตอนนี้เขาเหมือนจะฆ่าพวกมันให้หมดไปเลย ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ว่าทำไมเขาจะต้องโกธรขนาดนั้น แต่ไอ้การอุ้มของเขามันใช้แค่มือเดียวนี้สิ แข็งแรงเกินไปแล้ว
เขาพาฉันออกจากที่นั้นอย่างไม่ลังเลเลยซักนิด ทั้งยังกระชับอ้อมแขนซะแน่นจนฉันอดที่จะหน้าแดงไม่ได้ เพราะว่านี้มันกลางดงฆ่าฟันกันเลยน่ะ ยังจะมาเขินอีกน่ะฉันเนี่ย 

พอเขาพาฉันออกมาจากใจกลางวงล้อม ของการต่อสู้เขาก็พุ่งตัวออกไป ร่วมวงอีกครั้งปล่อยฉันให้ยืนอยู่คนเดียว แง้ๆ ไอ้บ้า แล้วฉันจะไปไหนได้ล่ะที่นี้ อยากจะขยับไปอยู่หรอกแต่กลัวโดนลูกหลงชะมัดดูดิเหวี่ยงดาบกันแรงซะแบบนั้น ฉันทนดูไม่ไหวหรอกน่ะ
"พี่รอง!!"
ฉันหันไปมองจิ่วเม่ยอย่างตกใจ เพราะอยู่ๆนางโพล่มาจากไหนก็ไม่รู้กำลังวิ่งเข้ามาหาฉันใบหน้าเบื้อนไปด้วยน้ำตา ยัยเด็กบ้าาาา ใครใช้ให้แกออกมาข้างนอกกันฟร่ะ กลับไป
"จิ่วเม่ย อย่าเข้ามา!!" ฉันร้องห้ามจิ่วเม่ยอย่างตกใจ แต่ดูเหมือนนางจะไม่ฟังเสียงอะไร วิ่งไปร้องไห้ไป ฉันปวดหัวกับยัยเด็กนี้จริงโว้ย
แต่ก่อนที่จิ่วเม่ยจะเข้ามาถึงตัวฉัน อยู่ๆไอ้บ้า(ชุดดำ)ที่ไหนก็ไม่รู้โพล่มาขว้างตัวเล็กเอาไว้ ฉันถึงกับค้างไปเลย ..บอกแล้วไงว่าอย่าออกมายัยเด็กบ้าาาาาา!!
"พี่รอง ช่วยน้องด้วย!!" ฉันจะช่วยยังไงเล่า จะให้ฉันเดินเข้าไปบอกมันว่าปล่อยน้องซะแบบนี้หรอ... มันใช่ไหมน่ะนั้น ฉันที่มองซ้ายมองขวาอย่างหาตัวช่วยรึไมก็อาวุธอะไรซักอย่างก็ได้ พอที่จะป้องกันตัวเองได้ เอาว่ะ เป็นไงเป็นกัน แค่เหวี่ยงๆไปแค่นั้นใช่ม่ะ ดาบน่ะ

เผอิญสายตาฉันมองไปเจอกับอะไรบางอย่างมันเหมือนอาวุธแต่ก็ไม่เชิงว่าใช่ มันมีลักษณะเหมือนตรีสาม แต่ตรงกลางมันจะยาวกว่าสองข้างขึ้นมาก เหมือนกับดาบสั้นเลยล่ะ ดาบนี้มีลักษณะเฉพาะแสดงถึงความแข็งแกร่งของมัน  เอาอันนี้แล้วกันว่ะ
ฉันหยิบมันออกมาจากกล่องอย่างแปลกใจ เพราะรู้สึกเหมือนเคยใช้มันมาก่อน ความรู้สึกว่ามันใช่ แถมขนาดยังพอดีมือกับฉับแป๊ะ  

เหมือนกับว่าฉันโดนต้องมนต์เลยเวลาที่จับมัน ขยับไปโดยไม่รู้ตัว ฉันรู้ว่าฉันเป็นฉัน แต่ร่างกายมันไปเอง ฉันเดินไปหาจิ่วเม่ย มือทั้งสองข้างจับตรีคู่นั้นเอาไว้ เหมือนดาบสั้นคู่ 
ก่อนฉันจะปามันออกไปอย่างแรงผลที่ได้มาตามคาด มันปักลงกลางหน้าผากเจ้านั้นอย่างกับจับวาง เหลือเชื่อ นี้ฉันทำได้ไง ส่งผลให้จิ่วเม่ยถูกปล่อยสู่พื้น ฉันวิ่งเข้าไปหายัยตัวเล็กทันที 
"เจ้ามาที่นี้ทำไม!! จิ่วเม่ย!! มันอัตรายน่ะ!!"
"พี่รอง..ฮึก ..ข้าขอโทษ.."
ฉันถอนหายใจออกมาด้วยจะดุตอนนี้ก็ใช่เรื่องอยู่ ฉันเลยเอายัยตัวเล็กไปซ่อนตรงกำแพง ทั้งย้ำไม่ให้ส่งเสียงใดๆทั้งนั้น กำแพงมันใหญ่และเป็นมุมอับทำให้บังยัยตัวเล็กมิด ที่นี้ก็ปลอดภัยแล้วซิน่ะ...
ฉันเหลือบไปเห็นไห่หลินที่สู้อยู่เหมือนกัน ไห่หลินถือว่าต่อสู้ได้เก่ง และดูดุดันมากเลย แต่ถ้าโดนรุมแบบนั้นก็ไม่รอดเหมือนกันล่ะนั้น ฉันเลยเข้าไปร่วมวงอย่างไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ไม่รู้ว่าเพราะห่วงองค์หญิงนั้น รึว่าเพราะฉันรู้สึกหึกเหิมเพราะอาวุธนั้น 
ฉันไม่รู้ว่าใช้ดาบสั้นนี้ได้ชำนาญมากขนาดไหน รู้เพียงว่ามันคมมากฟันที่เดียวได้เลือดเยอะเหมือนกัน ฉันที่ช่วยไห่หลินสู้ด้วย จนตอนนี้เสื้อฉันชะโลมไปด้วยเลือดบางจุด แต่เพราะชุดฉันเลยขยับไม่ได้ดังใจมากนัก ชุดบ้าเอ้ย 


.....................
หยางจงหมิ่งที่หงุดหงิดกับอารมย์ตัวเอง ที่หาฟางเหม่ยไม่เจอ กว่าจะรู้อีกทีนางก็ถูกลอบทำร้ายทำให้แทบพุ่งเขาไปหาทันที แต่ก็โดขวางทางโดยกลุ่มนักฆ่าที่ลอบเข้ามา ไม่รู้ว่ามันมีจุดประสงค์อะไรกันแน่ แต่ที่แน่ๆ ....มันจะฆ่าผู้หญิงของเขาเมื่อกี้ 
"คุ้มครองฮ่องเต้" เสียงองค์รักษ์สั่ง เขาก็ไม่สนใจเพียงมุ่งสายตาไปที่ฟางเหม่ยคนเดียว ขอแค่อย่าให้นางเป็นอะไรไปเลย
พอเขาฝ่ามาจนถึงฟางเหม่ยได้ก้เห็นว่านางดูตัวสั่นๆ ยิ่งทำให้ไฟในโทสะเขาพุ่งมากขึ้น ..ต้องฆ่าให้หมด!!
พอจงหมิ่งพาฟางเหม่ยมาในปลอดภัยแล้วจึงมองหญิงสาวก่อนแวบหนึ่ง แล้วพุ่งตัวออกไปฆ่าทุกคนที่ทำให้ฟางเหม่ยต้องกลัว
แต่พอเขาหันกลับมาอีกที นางถืออาวุธอะไรซักอย่างที่ถูกนำมาเป็นของกำนัลแก่ฮ่องเต้ ก่อนที่นางจะไล่ฟันที่ล่ะคนอย่างเลือดเย็น ซึ่งเขาไม่เข้าใจเหมือนกันว่านางทำได้อย่างไง เพราะเมื่อกี้นางยังดูกลัวๆ อยู่เลย มันแปลกไป ยามนี้นางเหมือนกับร่ายรำแต่ไม่ใช่การรำธรรมดา ตรีสามเล่มนั้นมันฟันโดนจุดตายของนักฆ่าทุกคน การหลบ การเคลื่อนไหวที่เหมือนสายลม หนักแน่นและแข็งแกร่งยามอาวุธนั้นฟันใส่ที่ใคร ดูมีมนต์คลั่งและน่ากลัวในเวลาเดียว ทุกคนมองเธออย่างกลัวๆ เพราะไม่เคยเห็นศิลปะการต่อสู้แบบนี้มาก่อน ฟางเหม่ย  นางเหมือนเทพธิดาแห่งปีศาจ นางงดงามแต่ร้ายกาจ... 
*-*.........นี้แหละ ว่าที่ภรรยาของข้า.....*-*



...........
กว่าฉันจะรู้ตัวทุกอย่างก็จบแล้ว และฉันก็มองชุดตัวเองอย่างเศร้าๆ ไม่น่าเลยชุดฉัน เปื้อนหมดแล้ว

"เจ้า...ต่อสู้เป็นด้วยรึ?..." องค์หญิงหยางไห่หลิน ถามหญิงสาวตรงหน้าอย่างแปลกใจ ด้วยฟางเหม่ยนั้นไม่เคยจับดาบมาตั้งแต่เกิดเลยด้วยซ้ำ แต่ทำไมฟางเหม่ยถึงต่อสู้เป็น แถมยังเป็นการต่อสู้ที่แปลกด้วย

"เปล่าหรอก ฉันก็แค่....เหวี่ยงดาบมันไปแค่นั้นเอง" ฉันพลางมองดาบสั้นที่อยู่ในมือ มันเรียกว่าดาบรึเปล่าน่า? ดูจากรูปร่างลักษณะแล้ว?
"เจ้าจะบ้ารึไง ใครจะไปเชื่อเจ้ากัน นั้นมันการต่อสู้แบบไหนกัน ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน" ฉันเองก็ไม่รู้จะตอบเธอว่ายังไงเหมือนกันละย่ะ พอมองไปอีกทีเห็นศพนอนเกลือนกลาดไปหมด นะ..นี่ฝีมือตูงั้นหรอ สุดยอด
ฉันที่กำลังสบสนอยู่ไม่รู้ว่ามีคนแอบเข้ามาทางข้างหลัง และมันก็คว้าตัวฉันพุ่งหายไปจากที่ตรงนั้นทันที
ฉันเห็นเหมือนภาพมันตัดพรึ่บเลยอ่ะ แบบเมื่อกี้ยังเห็นไห่หลินอยู่เลย ตอนนี้กลับเห็นเป็นป่าแทนว่างั้น โอ้ยปวดหัว หน้ามืดขึ้นมาทันที บวกกับความรู้สึกตอนที่ได้เห็นเลือดพุ่งกับกลิ่นคาวเลือดฉันรู้สึกพะอืดพะอมขึ้นมาทันที โอ้ย จะอ้วก
แต่พอมารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนโดนวางแหมะลงกับพื้น พวกมันต่างไปรวมตัวกัน ฉันก็ไม่คิดที่จะหนีเพราะตอนนี้ฉันวิ่งไปอ้วกแทน 
โอ๊กกกกกก!!
ฮือ ๆๆ ฉันเกลียดการอ้วกที่สุด มันเหมือนเอาของที่กินเข้าไปออกมาทางปาก และมันมีกลิ่นที่ไม่พึงประสงค์เลยซักนิด แม่ขาหนูจะร้องไห้
ฉันกลับมานั่งที่เดิมโดยไม่สนว่าพวกมันจะเป็นใคร รึทำอะไร ฉันไม่ไหวแล้ว หมดแรงข้าวต้มแล้ว หลับแล้วด้วย



.............................................
หยางจงหมิ่งที่บ้าคลั่งขึ้นเมื่อเห็นว่าหญิงสาวที่ตัวเองกำลังจะเข้าไปหา หายไปต่อหน้าต่อตา ทำให้ความโกธรพุ่งสูงทะลุขีดสุด อาละวาดทำร้ายข้าวของและผู้คนที่อยู่ในที่นี้ ว่าทำไมไม่คุ้มครองฟางเหม่ย งานนี้ทั้งคนของตัวเองและคนของวังหลวงสาหัสไปตามกัน  
เฉินห้าวหนานที่มองหลานชายตัวคลั่งก็เหนื่อยใจไปตามๆกัน ว่ากันว่าอาการนี้ถ้าจะหนักเอาการเลย นี้ขนาดยังไม่แต่งเข้าเรือนน่ะ ยังเป็นได้ขนาดนี้ ถ้าแต่งขึ้นมา..ไม่หวงยิ่งกว่าจงอางหวงไข่เลยรึ 
จงหมิ่งที่สั่งคนทุกคนรวมถึงเงาของเขา ของใครก็ช่างตามหาฟางเหม่ยให้เจอโดยเร็ว ก่อนที่เขานั้นจะเข้าไปเล่นงานฮ่องเต้นั้นทันที
โครม !!! เพล้ง !!! คราม !!! ตึง !!! เพล้ง!!!
เสียงดังออกมาจากท้องพระโรงทำให้ทหารที่อยู่ด้านหน้าและด้านในพากันลอบกลื่นน้ำลายอย่างยากลำบากด้วยว่าชายที่อาละวาดด้านในนั้นยากที่พวกเขาจะต่อกรด้วยจริงๆ ขนาดฮ่องเต้ยังต้องยอมให้เลย 
"ใจเย็นก่อน จงหมิ่งเจ้าจะโวยวายพังท้องพระโรงแบบนี้ไม่ได้น่ะ จงหมิ่ง!!" ฮ่องเต้เอ่ยอย่างอ่อนใจ นี้เจ้าบ้านี้มันไปกินรังต่อมาจากที่ไหนกัน 
"ท่านนี้มันเป็นฮ่องเต้ประสาอะไรห๊ะ ถึงได้มีการคุ้มกันที่หละหลวมแบบนี้ ช่างน่าอายยิ่งนัก เป็นถึงฮ่องเต้แต่กลับไม่มีปัญญาคุ้มครองคนอื่น!!!"
"หยุดเดียวนี้น่ะ!! จงหมิ่ง เจ้าจะสามห้าวเกินไปแล้ว ข้าเป็นถึง..."
"ท่านจะเป็นอะไร! มันก็เรื่องของท่าน!!....แต่ถ้าหากนางเป็นอะไรขึ้นมา ข้าไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น!! ไม่เว้นท่าน องค์ฮ่องเต้!!" 
หยางจงหมิ่งที่ประกาศกร้าวออกมา ก่อนจะเดินออกมาอย่างงุดหงิด อารมย์เขาไม่ได้เย็นลงแม้แต่น้อย ด้วยว่ายังไม่มีใครได้ข่าวนางเลยซักคน มันน่าฆ่าให้ตายนัก ..ไม่มีประโยชน์เลยซักคน
"ท่านจงหมิ่ง ข้าได้ข่าวนางแล้วขอรับ นางอยู่ทางทิศตะวันตก กำลังมุ่งหน้าสู่หุบเขาเทวะขอรับ"
ได้ยินดังนั้นเขาไม่รีรอพุ่งออกจากที่นั้นทันที ด้วยว่าหากไปช้าเพียงก้าวเดียวนางเป็นอะไรขึ้นมาเขาไม่วันให้อภัยตัวเองเป็นแน่ เขาใช้วิชาเหินเวหาจนมาถึงที่ ที่หญิงสาวอยู่แต่เขากลับไม่พบเธอ และมีพวกมันเฝ้าระวัง ส่วนหัวหน้ามันก็คงสุมหัวกันอยู่แน่ๆ 

........................................ อิ้งเจิ้นที่ติดตามประมุขของตัวเองมาอย่างรีบร้อนถึงวรยุทต์ของเขาจะเทียบไม่เท่ากับนายของตัวเอง ทำให้เขามาถึงช้านิดเดียว แต่สิ่งที่เห็นประจักษ์ต่อหน้าทำให้รู้ว่า อย่าได้บังอาจทำให้ชายผู้นี้คลั่งขึ้นมาไม่งั้นอาจจะจบชีวิตอย่างไม่รู้ตัว เหมือนพวกมันที่นอนตายเกลื่อนไปหมด กองเลือดมากมายที่ไหลออกมา กลิ่นคาวที่ลอยคลุ้งไปทั่ว จนเขาที่ผ่านเรื่องนี้มานับไม่ถ้วนยังอดที่จะหันหน้าหนีไม่ได้  ชายผู้นี้โหดเหี้ยมเกินไป เขาไม่สมกับเป็นมนุษย์เลยด้วยซ้ำ เป็นมัจุราชดีๆนี้เอง....................

........อยู่ไหนกันน่ะ ฟางเหม่ยเจ้าอยู่ไหนกัน ข้ามาหาเจ้าแล้ว เจ้าไปอยู่ที่ไหนกัน เสียงร่ำร้องที่ตะโกนในใจเขา มองหาหญิงสาวอย่างใจหายด้วยเขานั้นหาฟางเหม่ยเท่าไหร่ก็ไม่พบ นางหายไปไหน พวกมันเอานางไปซ่อนไว้ที่ไหนกัน 
ก่อนที่เขาจะไปสะดุดเข้ากับลอยเท้าของสัตว์สี่ขาที่มีลักษณะใหญ่มาก นั้นทำให้เขาไม่ต้องคิดอะไรมาก ด้วยรู้ว่าสัตว์ตัวนี้เป็นสัตว์เทพ มันจะอาศัยอยู่ในป่าเทวะ เพราะป่านั้นเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ใครเข้าไปไม่เคยออกมาสักคน มีเพียงตำนานที่เล่าขานถึงสิ่งที่อยู่ในนั้น ถึงมันจะเป็นเพียงตำนาน แต่ก็มีคนพบเห็นและล้มตายไปมากด้วยคิดอยากครอบครองสัตว์เทวะพวกนี้ พวกมันเป็นพวกรักสงบ อยู่หลายร้อยปี แต่ทำไมถึง.....
เขาพุ่งตัวไปตามรอยนั้นจนไปเจอกับฟางเหม่ยที่นอนหลับอยู่ข้างๆสัตว์ร่างใหญ่รูปร่างคล้ายสุนัข เขาเพิ่งเคยเห็นสัตว์ที่ใหญ่ขนาดนี้ นอกจากมังกรที่เป็นพันธะสัญญากับเขา หัวใจเขากระตุบวูบอย่างห้ามไม่ได้ ด้วยไม่รู้ว่านางปลอดภัยดีรึไม รอบๆเจ้าตัวนั้นเขาเห็นพวกที่พาตัวฟางเหม่ยมานอนหมดลมหายใจอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล 
พอเจ้าตัวนั้นมันเห็นเขา ตอนแรกก็ขู่เขาไม่ให้เข้าไปใกล้ ก่อนจะค่อยๆ ถอยออกห่างฟางเหม่ยอย่างช้าๆ และหายเข้าไปในความมืด เขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่ามันต้องการอะไร แต่ตอนนี้เขาต้องรีบพานางกลับไปโดยเร็วที่สุด  
.....ไม่เอาอีกแล้ว ความรู้สึกนี้ จะไม่ปล่อยให้เป็นแบบนี้อีกแล้ว.....


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 648 ครั้ง

293 ความคิดเห็น

  1. #255 vkpNmb9pN (@vkpNmb9pN) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 23:44
    มันชื่อ“ตรีศูล”​ไม่ใช่“ตรีสาม”​
    กรุณาเรียกให้ถูกด้วยนะครับ
    #255
    1
    • #255-1 p-nam (จากตอนที่ 16)
      11 กันยายน 2562 / 21:02
      ใช่มั้ย มันเรียกตรีศูล อ่านเจอเป็น ตรีสาม ผู้อ่านงงมากค่ะ
      #255-1
  2. #186 JulalakKhamtong (@JulalakKhamtong) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 23:27
    องครักษ์
    มนต์ขลัง
    #186
    0
  3. #166 Phasuk Nyffenegger (@bofano) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 13:53
    สนุกๆๆๆๆๆ
    #166
    0
  4. #32 oiltipomsomsuay (@oiltipomsomsuay) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 02:41
    รอๆๆค่ะ
    #32
    0
  5. #31 waruko002 (@waruko002) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 18:07
    จับแต่งทันที
    #31
    0
  6. #30 เพชรลดา (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 17:39
    รอนะคะ สนุกๆ ขอบคุณค่ะที่มาอัพให้...
    #30
    0
  7. #28 NookMeow (@Puntachart) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 17:26
    ขอบคุณที่มาอัพค่ะ รอต่อไปน้า
    #28
    0
  8. #26 ไพริน (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 15:01
    รอค้ะะะะะ สนุกมากเลยยย
    #26
    1
    • #26-1 sana_09 (@sana_09) (จากตอนที่ 16)
      30 มีนาคม 2561 / 16:28
      ขอบคุณมากค่า
      #26-1