The last of your expectation

ตอนที่ 42 : พบเซเวอรัสอีกครั้ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 454
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    24 เม.ย. 55

ขอโทษครับที่อู้มานาน ต่อไปจะไม่ทำอีกแล้วครับ
*********************************************



ความคาดหวังสุดท้ายของเธอ... ความหวังสุดท้ายของใคร!?

กับเสียงที่ได้ยินมาตลอด เสียงของคนที่พูดถึงเค้า

"บางที อัลอาจจะต้องพบจิตแพทย์"

เด็กหนุ่มพยายามจะตะกายออกจากเตียง เค้าอยากจะบอกทุกคนว่าเค้าไม่ได้บ้า

"เค้าคิดว่าเค้าคือลิลี่-แม่ของแฮร์รี่ที่กลับชาติมาเกิด"

แต่เค้าคือลิลี่จริงๆ ทำไมไม่มีใครเข้าใจ!?

กับการแสวงหา ใครซักคนในความฝัน ผู้ชายคนหนึ่ง ตัวไม่สูงมากนัก ผมดำขลับ ตากลมโตที่มักหรี่ลงเหมือนจะพยายามเก็บความรู้สึก ลึกลงไปในความทรงจำ เค้าเห็นรอยยิ้มที่สว่างไสวของชายคนนั้น มันคือรอยยิ้มของเทวดา! ผู้ชายคนนี้มิใช่ตัวแทนของความบริสุทธิหรือ เทวดาสะอาด พวกเค้าไม่มีเพศ ไม่มีกิเกส และพวกเค้าให้อภัย

แต่รอยยิ้มกลับกลายเป็นเศร้าสร้อย แม้จะสวยงามและอ่อนโยนแต่มันเย็นเยือกจนน่าพิศวง...

...ความรักคือการสิ้นหวัง...!?

"คุณคาดหวังอะไร คุณเป็นใคร!?"

"อัล" เสียงของสกอร์ปิอัสดังจากขอบฟ้า "ตั้งสติหน่อยสิ!"

...ขอให้ลิลี่มีความสุขตลอดไป...

"ผมจะมีความสุขได้ยังไง ไม่มีคุณอีกแล้วไม่ว่าที่ไหนทั้งนั้น!" อัลตะโกนอย่างหมดหวัง ตะกายหาความทรงจำที่สาปสูญเหมือนคนจมน้ำที่พยายามจะขึ้นฝั่ง "เซวี..."

ทุกสิ่งถูกนำออกจากเค้า เหลือแต่ความว่างเปล่า...

อัลลืมตาขึ้นมาในห้องสีขาว ดวงตาสีเขียวชุ่มไปด้วยน้ำตา

ผู้หญิงอายุประมาณสี่สิบปียืนอยู่ตรงนั้น แต่อะไรบางอย่างบอกอัลว่าเธอมีอายุเกือบร้อยปี ผมของเธอเป็นสีเงิน เหมือนสกอร์ปิอัส ตาของเธอเหมือนกับสกอร์ปิอัส ใบหน้าของเธอดูคล้ายลูเซียส มัลฟอย-ปู่ของสกอร์ปิอัส เธอผอม-สูง ผมตัดสั้นหวีแสกข้างเหน็บไว้ที่หลังหู ไม่มีร่องรอยของการแต่งหน้า เธอสวมชุดสีดำทั้งเสื้อคอเต่าและกางเกงสแลคแบบผู้ชาย แต่มีเสื้อคลุมหนังสีแดงปรากฏคลุมที่ไหล่บอบบางทั้งสอง รองเท้าของเธอเป็นสีดำมันวับ อัลมั่นใจว่าเธอเป็นแม่มด แต่อะไรบางอย่างของเธอดูไม่เหมือนแม่มดทั่วไป เธอดูเหมือนกับ... ภาพวาดเต็มตัวของก๊อดริก กริฟฟินดอร์ ไม่ใช่รูปร่างหน้าตา แต่... ไม่รู้สิ! เป็นความเหมือนที่ลึกซึ้งมาก!!

"คุณเป็นใคร... ที่นี่ที่ไหน"

"โรงพยาบาลจิตเวช และชั้นคืออาเทน่า แบล็ก"

"พูดเสียงยานคางเหมือนพวกมัลฟอยไม่มีผิด"

"เดิมทีพวกมัลฟอยไม่ได้พูดยานคางหรอก พวกเค้าได้มาจากชั้น"

"แบล็ก... ไม่ใช่ตามสกุลโดยกำเนิดของคุณสินะ... คุณ... นามสกุลอะไร?"

"มัลฟอย"

อาเทน่าเดินตรงเข้ามาหาแล้วเช็ดน้ำตาให้

"คุณบอกว่าที่นี่คือโรงพยาบาลบ้างั้นเหรอ... แล้วทำไมผมมาอยู่ที่นี่"

"เธอทำร้ายตัวเอง... ไม่มีใครห้ามได้... แต่เธอไม่ได้ใช้เวทมนตร์ เหมือนเธอไม่สามารถอีกต่อไป  อัล, ไม่มีใครรู้คำตอบเกี่ยวกับเธอ ทว่า... การที่เธอไม่ใช้เวทมนตร์ พวกเค้าตัดสินส่งเธอมาที่นี่  มันเป็น  ความหวังสุดท้ายของพวกเค้า"

"พวกเค้าสามารถเอาความทรงจำผมออกมาดูได้!"

"แต่มันทำไม่ได้ซะแล้ว... ไม่มีใครทำได้"

"ทำไม....?"

"เพราะเวทมนตร์เสื่อมลงแล้ว พวกมันมีแต่จะค่อยๆ หายไป แม้ไม่รู้เวลา แต่ที่ประมวณได้คืออีกสามสิบปีข้างหน้าจะไม่มีใครใช้เวทมนตร์ได้อีก"

"เซวีตายเพื่อปกป้องมัน! แล้วแบบนี้มันไม่โหดร้ายกับเซวีไปหน่อยเหรอ!?"

"ไม่เลวร้ายขนาดนั้น อัล... เพราะพวกเค้าจะจำไม่ได้หรอก  จำไม่ได้ว่าเคยมีเวทมนตร์"

"ถ้าเวทมนตร์จะหายไปอยู่แล้วทำไมไม่คืนเซวีให้ผมล่ะ!"

"เซเวอรัสไม่ได้บูชาวิญญานเพื่อรักษาเวทมนตร์ซะทีเดียว แต่เพื่อรักษาผู้ใช้เวทมนตร์ไม่ให้หายไปเมื่อพวกเค้าสูญสิ้นเวทมนตร์ต่างหาก" อัลส่ายหัว ไม่อยากรับฟังอะไรอีกแล้ว อาเทน่าพยายามดึงเค้ากลับมา "อัล... เธออยากพบเค้ามั้ย  แม้จะเหลือแค่ร่างที่ไร้วิญญานก็ตาม"

"ไม่มีวิญญานจะมีความหมายอะไร"

"พูดอย่างงี้เซฟน้อยใจนะ"

อัลสะอึก.. เซฟ คือคำที่ลิลี่ใช้เรียกบุคลิกภาพอันแสนเย็นชาของคนรัก เวลาที่เซเวอรัส สเนปทำท่าไม่แยแสอะไรหรือไม่สนใจใคร เธอจะเรียกเค้าว่าเซฟ แต่เมื่อไหล่ที่เค้ากลายเป็นเทวดาองค์น้อยๆ ของเธอ เค้าคือเซวี

กับการมองดู อัลเหมือนจะจำผู้หญิงคนนี้ได้ แต่นึกไม่ออก

"ผมรู้จักคุณมั้ย!?"

"เหมือนผู้ที่เสียเวทมนตร์ทั่วๆ ไป ซักวันหนึ่งเค้าจะจำไม่ได้เหมือนที่เธอจำชั้นไม่ได้"

"ผม... ไม่อยากลืมเซเวอรัส สเนป" เค้าร้องไห้ออกมา "ไม่อยากลืมว่าเคยเป็นลิลี่ ไม่อยากลืมว่ารักเค้ามากขนาดไหน"

"เป็นนิสัยที่ปกติมาก คนทั่วไปลืมไม่ได้เพราะไม่ยอมลืมเอง"

"มันไม่เหมือนกัน! พวกนั้นไม่ยอมลืมเพราะพวกเค้ายังฝันหวาน! แต่ผมไม่ใช่!" อัลลดเสียงลง พยายามกล้ำกลืนน้ำตาตัวเอง "แต่ผมไม่อยากลืมเพราะคนที่ผมกำลังจะเสียไปคือคนที่รักผมที่สุดในโลก คนที่เสียสละเพื่อผมทุกอย่าง และไม่เคยทิ้งผม ผมอยากทำให้เค้ามีความสุข ผมไม่สามารถมีความสุขได้ถ้าเค้ายังมีความทุกข์อยู่"

"เค้ามีความสุขมาตลอดนะ เมื่อรู้ว่าได้ทำให้คนที่รักมีความสุข"

อัลมองอาเทน่า "คุณพูดอะไร"

"ถ้าเธออยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเค้า ชั้นคงไม่ยอมให้เธอได้ความทรงจำกลับคืนหรอกนะ เพราะสุดท้ายเธอก็จะกลายเป็นพยาธิที่สร้างความทรมานให้เค้าไม่สิ้นสุด ถ้าเธออยากพบเค้า เธอต้องมีความสุข อยู่ตามลำพังให้ได้ และเลือกที่จะอยู่กับเค้าเพื่อให้ตัวเองมีความสุขมากขึ้น"
---------------------------------------------
##############################
---------------------------------------------

เบื้องหน้า พวกเค้าสามคนถูกนำมายังต่อหน้าราชาแห่งเวทย์ ทุกคนถูกทำให้หลับ และความทรงจำจะถูกนำออกไปจากพวกเค้า แฮร์รี่ยังไม่อาจจะเชื่อได้ว่าเค้าพึ่งฆ่าเซเวอรัสไปจริง เมื่อเค้าเห็นอะโพคาลิฟ-ฟากลายเป็นหญิงสาวที่มีนัยน์ตาสีทอง-ราชินีไอซิส เค้าแทบจะพุ่งเข้าไปบีบคอเธอให้ตายซะ!

แต่พลังที่มากมายกดเค้าไว้กับพื้น!?

นิ่มนวล อ่อนโยน โอซิริส-อาเดส หรือ ไนจัส อะโพคาลิฟในร่างชายหนุ่มยืนขึ้นและทักทายพวกเค้าทั้งสาม "พวกเค้ากลับชาติมาเกิดเมื่อวันแห่งคำสัญญามาถึง สามพี่น้องผู้รับมอบเครื่องรางยมทูต พวกเจ้าได้อะไรจากสิ่งที่รับบ้าง"

"................."

"เริ่มจากพี่คนโต" เค้าหันไปที่ดัมเบิ้ลดอร์ ที่เวลานี้กลายร่างเป็นชายหนุ่ม "ไม้เอลเดอร์สอนอะไรเจ้าบ้าง"

"ฝ่าบาท... หม่อมชั้นปรารถนาจะเป็นคนที่เก่งที่สุด และความโอ้อวดทำให้หม่อมชั้นวอดวาย เมื่อหม่อมชั้นกลับชาติมาเกิด หม่อมชั้นก็ไม่เคยเรียนรู้ความผิดพลาด หม่อมชั้นยังคงโอ้อวดเสมอ ท้ายที่สุดแล้ว หม่อมชั้นได้ครองไม้เอลเดอร์ไม่ใช่เพราะความเหมาะสม แต่หม่อมชั้นครองมันเพราะเคยครองในชาติที่แล้วเท่านั้นเอง"

"คืนมันมาให้ข้าได้แล้ว"

ดัมเบิลดอร์วางไม้กายสิทธิ์และถวายความเคารพอย่างสูงสุด ร่างของเค้าหายไป และไม้กายสิทธิ์ได้กลายเป็นคฑาที่ไปอยู่ในมือของโอซิรีส

"แล้วคนที่สองล่ะ หินชุบวิญญานสอนอะไรเจ้า"

"ฝ่าบาท ไม่มีอะไรเอาชนะความตายได้เว้นแต่ความตายจะยอมให้ผ่านไป" ทอม ริดเดิ้ลพูดอย่างแผ่วเบา "ครั้งแรกหม่อมชั้นต้องการทำให้ฝ่าบาทอับอาย จึงเรียกหาหินชุบวิญญาน ครั้งที่สอง! หม่อมชั้นหลงผิดกว่านั้น! ทำเรื่องชั่วช้าแสวงหาความเป็นอมตะ!"

"แล้วไงอีก"

"หม่อมชั้นพบสิ่งที่ล้ำค่ากว่านั้นเมื่อทรงให้โอกาสหม่อมชั้นอีกครั้ง" น้ำตาของทอมคลอเบ้า "สิ่งที่เป็นอมตะอย่างแท้จริงคือความเปลี่ยนแปลง และเพราะเราเปลี่ยนแปลง เราจึงแสวงหาสิ่งต่างๆ ให้ชีวิต เมื่อหม่อมชั้นเค้าใจ หม่อมชั้นได้เรียนรู้รัก ขอบพระทัยทำหรับทุกอย่าง" ทอมวางหินชุบวิญญานโดยโอซิริสไม่เรียกร้อง ราชาแห่งเวทย์ยิ้มอย่างอ่อนโยน

"เด็กเอ๋ย เจ้าจะมีชีวิตอยู่ไปหลายพันปี จนวิญญานปรักหักพังคืนสภาพแล้วเจ้าจะได้ตายอย่างมนุษย์ธรรมดาอีกครั้ง"

หินชุบวิญญานหล่อหลอมเป็นหนึ่งเดียวกับทอม และร่างของเค้าล้มลงกับพื้น หลับไป...

"แล้วเจ้าล่ะ น้องคนที่สาม สองชาติที่ผ่านมาได้อะไรบ้าง" พระองค์ถามแฮร์รี่

"ไม่มีใครซ่อนตัวจากความตายได้ เว้นแต่คนที่เห็นคุณค่าของชีวิต! แท้จริงแล้วคนที่กลัวตายที่สุดก็คือผมนี่เอง แต่ผมพยายามชนะความกลัวตายโดยการกลัวต่อความกลัวของตนเอง สุดท้ายผมก็ไม่ได้ถึงแก่นแท้อะไรของความตายเลย" เค้าวางผ้าคลุมล่องหนบนพื้น "คุณเอามันไปเถอะ... มันไม่มีค่าอะไรกับผมอีกแล้ว"

"มีสิ... มีค่ามาก" พระองค์ตอบ "อย่างน้อยก็เป็นของเล่นของลูกชาย"

โอซิริสหัวเราะ แฮร์รี่มองอย่างพิศวง

"ข้ารู้แล้วว่าทำไมเจ้าคู่ควรที่จะครองเครื่องรางทั้งสามชิ้นพร้อมๆ กัน"

"ผมขอท่านได้มั้ย" แฮร์รี่สุภาพขึ้นมาก

"ว่ามา"

"ก่อนที่ผมจะเสียความทรงจำไป ผมขอฝังศาสตราจารย์สเนปด้วยตัวเองได้มั้ย"

ได้สิ..."

วันนั้น แฮร์รี่บรรจงขุดหลุมฟังศพ ทำให้ดีที่สุด น้ำตาทุกอยาดมอบให้เค้า...

แฮร์รี่มองใบหน้าสวยเยือกเย็นเป็นครั้งสุดท้าย บราเทอร์เซเวอรัส เราไม่ได้รู้จักกันมาแต่ต้น... แต่ผมจะไม่มีวันลืมศาสตราจารย์สเนปแน่ๆ คุณหลับให้สบายเถอะ

..........................

..........................................

........................................................

.....................................

....................

อัลหนีออกจากโรงพยาบาลไป เค้าตรงไปที่สนามเด็กเล่นของพวกเค้า... ของลิลี่กับเซวี ที่ซึ่งพวกเค้าคุยกัน และรู้ว่าพวกเค้าคือผู้วิเศษ อัลนั่งลงที่ม้านั่ง

คำพูดของอาเทน่าลอยวนในหัว

"ถ้าเธออยากพบเค้า เธอต้องมีความสุข อยู่ตามลำพังให้ได้ และเลือกที่จะอยู่กับเค้าเพื่อให้ตัวเองมีความสุขมากขึ้น"

ความสุขของลิลี่... เซเวอรัสเป็นผู้มอบให้!

เค้าเป็นแสงสว่างที่มอบความสุขให้

และเพราะสิ่งที่เค้าเป็นทำให้เธอเลือก การเลือกของเธอทำให้เธอมีแฮร์รี่!

"ความสุขของผม คือการเสียสละเพื่อให้คุณมีความสุข ความสุขของผมคือการได้รู้ว่าคุณสามารถเอาชนะความเจ็บปวดและอยู่มาได้ คุณอยู่มาได้เพื่อปกป้องแฮร์รี่ ความสุขของผม คือการได้ผมได้รู้ว่าผมมองคนไม่ผิด เซเวอรัส สเนปเป็นทูตสวรรค์จริงๆ"

พระเจ้า! ผมพึ่งเข้าใจมัน!!

และตอนนี้... ผมสามารถอยู่ได้แม้จะไม่มีคุณ!

เพราะผมรู้... มันทำให้คุณมีความสุข...

"เซฟ... ลิลี่อยู่นี่นะ มีความสุขในร่างใหม่.. อัล พอตเตอร์!"

อัลหลับตาลง พยายามพบกับความสุขในหัวใจ และตอนนี้มันส่องแสงกระจ่าง!?!

เหมือนร่างจะลอยลิ่ว...








...ในที่สุดก็มาจนได้....

...บอกแล้วไงว่าเค้าไขปริศนาได้แน่...

...ถ้ากริฟฟินดอร์ไม่บอกจะรู้มั้ยเนี่ย...

อัลกระพริบตา ใครพูดอะไรกันนะ เด็กหนุ่มยันตัวขึ้นแล้วมองไปรอบ มันมีแต่ความมืด!?

แต่ไม่น่ากลัวเลย มันอบอุ่นและอ่อนโยนมาก!

"อัล..."

อัลสะดุ้ง และมองตรงไปร่างผอมบางในชุดดำ ผู้ชายที่คล้ายเซเวอรัส แต่ไม่ใช่แน่นอน แค่คล้าย ไม่ถึงกับเหมือน ตาสีดำกำลังมองมาที่เค้า จากบัลลังใต้ต้นเอลเดอร์

"คุณเป็นใคร"

"ข้าคือฮาเดส--ราชาโอซิริส ราชาแห่งเวทย์"

พริบตา! ความทรงจำมากมายไหลกลับเค้ามาจนรู้สึกปวดหัว!

อัลรู้แล้วว่าเค้าอยู่ที่ไหน!

วันนั้น มันเกิดบางขึ้นที่นี่!?

วันนั้น...

....................

..................................

............................................

ลิลี่มองดูศีรษะในอ้อมแขนของแฮร์รี่ กับความโกรธแค้นที่มีต่อเด็กชายที่ค่อยๆ กลายร่างเป็นหญิงสาว ราชินีไอซิส! คนๆ นี้คืออะโพคาลิฟ-ฟา คนที่พรากคนรักไปจากเธอ! เธอพยายามโจมตี แต่ไม่สำเร็จ

ทุกอย่างดับวูบ!

อีกครั้งที่ตื่น คราวนี้เธอพบว่าเธออยู่ในฐานะอัล พอตเตอร์ และค่อยๆ ประสานเป็นหนึ่งเดียวกับอัล พอตเตอร์ ขณะที่ร่างที่เป็นลิลี่ค่อยๆ มลายหายกลายเป็นซากกระดูก

พวกเจมส์ไปไหน!?

ทุกคนไปไหน?

อัลมองเห็นเซฟ... นอนสงบใต้ต้นเอลเดอร์ รอบๆ คือดวงวิญญานของคนที่สละชีวิตเพื่อพยุงเสาหลักของฮอกวอร์ตที่กำลังได้รับอิสระ เค้าเห็นแม่ของลูเซียสที่กำลังบอกลาลูกชายเป็นครั้งสุดท้าย เค้าจำได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

"เซวี! เอาเซวีคืนมานะ!" อัลร้องไห้อย่างเจ็บปวด

"ผมไม่สำคัญเหรอ?"

"เซฟ!?"

"...อัล"

คราวนี้ทุกคนหายไปแล้ว ทั้งหมดหายไป เหลือแค่อัล... เด็กหนุ่ม กับร่างของโอซิริสบนบัลลังก์!

ไม่นาน... คนบางคนเดินออกมาจากความมืดของบัลลังก์!?

เซเวอรัส สเนป!?!

...แต่จะใช่เหรอ? ก็วิญญานได้แหลกสลายไปแล้ว!...

ตรงนี้คงเป็นร่างเปล่าๆ... ที่ไม่ต่างกับเปลือกหอยกลวง...

"ตั้งแต่เจ้าตาย" เสียงของราชินีไอซิสดังขึ้น เธอออกจากความมืดมาในชุดสีขาวและค่อยๆ กลายร่างเป็นผู้ชาย... อะโพคาลิฟ-ฟา!? "วิญญานและบุคลิกภาพก็แยกจากกัน ทั้งนี้เพื่อเค้าจะมีชีวิตอยู่ได้แม้จะเสียวิญญานไป"

"แล้วไง! เซวีของผมหายไปแล้ว! ไม่มีเค้าอีกแล้วไม่ว่าที่ไหนทั้งนั้น!!"

เซวีของลิลี่คือวิญญาน... แต่ของอัลล่ะ!?

"ผมรู้แล้วครับ" เซเวอรัส สเนป-บุคลิกภาพตอบ ความเสียปรากฏแจ่งชัด แต่พยายามฝืน เพราะใจหนึ่งก็ยินดี ที่วิญญานเค้ามีค่าขนาดนั้น แต่ตอนนี้เค้าควรยอมรับได้แล้ว ว่าเค้ากลายเป็นคนไม่มีค่าอย่างแท้จริง "ขอบคุณมากนะอัล ที่ให้ราคาชั้นมากกว่าที่ชั้นเป็นน่ะ"

ไม่ใช่พูดกับลิลี่ แต่พูดกับอัล!?

เค้านึกได้ นี่คือเซฟที่อัลชอบ! ทั้งหมดไม่ใช่เรื่องบังเอิญ!

อัลถูกนำมารักเซฟเพื่อที่ลิลี่จะอยู่ได้เมื่อเสียเซวี เพราะยังไงเมื่อหัวใจรวมเป็นคนเดียวกัน จะเซฟหรือเซวีก็ไม่ได้มีปัญหา

อย่างไรเสีย... พวกเค้าก็อยู่ในสถานะคนเดียวกันมาตลอดไม่ใช่รึไง!?

"เซฟ... ผม!" อัลพูดไม่ออก เค้ากำลังจะไป! มันไม่ควรเป็นแบบนี้!?!

หายไปในความมืด อัลพยายามตามหา "เซฟ!"

"ไม่เป็นไรหรอก เธอกลับไปเถอะ เพราะถ้าเธอรักชั้น เธอจะทนทรมานกับรักที่ต้องรอวันเจ็บ"

"เซฟ! เดี๋ยว! เมื่อกี้ผมขอโทษ!"

"อัล... สำหรับชั้น รักคือการสิ้นหวัง เพราะงั้น เธอจากไปน่ะดีแล้ว"

รักคือการสิ้นหวัง!?!

ใช่แล้ว จะเซฟหรือเซวีก็ชั่ง! ถึงจะมีอุปนิสัยที่แตกต่าง แต่หัวใจของพวกเค้ามันคือคนเดียวกัน! ตราบเท่าที่เซฟยังอยู่! ก็เท่ากับเซวียังอยู่!!

สิ่งที่เป็นตัวแทนการมีตัวตนที่จะไม่หายไปของเซวีก็คือเซฟ ทั้งร่างกายที่พวกเค้าใช้ร่วมกัน! หัวใจและวิญญานที่เคยรวมกันเป็นศาสตราจารย์สเนป! อัลลืมมันได้ไง!!

"เซเวอราสสสส!!" อัลเรียกหาในความมืด กับความสิ้นหวังที่ต้องเสียถึงสองครั้ง

"มนุษย์นี่แปลกนะ... ต้องรอให้เสียก่อนถึงรู้ว่ามีค่าขนาดไหน" อะโพคาลิฟ-ฟาพูดอย่างเย็นชา

"คืนเข้ามาให้ผม! ผมเสียใจ! ผมขอโทษ!" อัลร้องไห้ "แต่ได้โปรด! คืนเค้ามา! แล้วผมจะทำทุกสิ่ง!"

"ทุกสิ่งเหรอ"

"ทุกสิ่ง! ผมสาบาน!"

"งั้น... ถ้าข้าบอกให้เจ้าเอาหัวใจของเจ้าออกมาให้ข้าเจ้าจะว่ายังไง!"

"หัวใจเหรอ!?"

"ใช่... หัวใจ... ที่กำลังเต้นในอกของเจ้า"

กับคำขอที่โหดร้าย! แต่ว่า!

"ถ้าผมให้..."

"ข้าจะปล่อยเค้าออกจากแดนมรณะ!"

ความรักทำให้คนทำโง่ๆ แต่ว่า... มันน้อยมากเมื่อเทียบกับการเสียสละที่เซเวอรัสเคยทำ

อัลยิ้ม ไม่กลัวอะไรอีก...









TBC.

#ตอนหน้าเป็นตอนจบแล้ว ขอบคุณทุกท่านที่ตามอ่านนะครับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

274 ความคิดเห็น

  1. #271 micupcake16 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 00:11
    โฮ อย่านะอัลล
    #271
    0
  2. #214 Eve P Berm (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2555 / 02:35
    ขอโทษนะคะ หายไปนานมาก เพิ่งได้กลับมาอ่าน ต้องย้อนกลับไปอ่านหลายตอนเลย

    ตอนนี้ซึ้งมาก ต่างคนต่างยอมสละหัวใจของตนเอง เยี่ยมจริงๆค่ะ ^^
    #214
    0
  3. #209 KuroJung (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2555 / 19:47
    ง่ะ ง่ะ ง่ะ
    แยกจากกันอีกแล้ว T T
    รอตอนต่อไปค่ะ !
    #209
    0
  4. #208 KuroJung (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2555 / 19:46
    ง่ะ ง่ะ ง่ะ
    แยกจากกันอีกแล้ว T T
    รอตอนต่อไปค่ะ !
    #208
    0
  5. #206 Puiyee ^^ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 25 เมษายน 2555 / 17:09
    ขอโทษนะคะที่หายไปนาน ค้างไว้หลายตอนมาก ช่วงนั้นวุ่นๆเรื่องมหาลัยอยู่ เครียดมาก ตอนนี้กลับมาอ่านแล้ว



    ยังคงความมันส์เหมือนเดิม (มันทรมานใจหนูด้วย ยิ่งอ่านยิ่งเครียด สงสารเซฟวี่ที่รัก T^T) ตอนหน้าเป็นตอนจบแล้ว



    เศร้าจังเลย เป็นกำลังใจให้นะคะ





    นึกตอนจบไม่ออกจริงๆว่าจะเป็นยังไง อัลจะยอมยกหัวใจให้มั้ยนะ ตื่นเต้นๆ จะติดตามค่ะ สู้ๆนะคะ
    #206
    0
  6. #199 Negro Recuerdos (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 25 เมษายน 2555 / 02:44
    อ้ามาแล้ว! เอ๋จะจบแล้วเหรอครับ =[]= แต่ยังไงก็สู้ๆครับ ^^ จะคอยเป็นกำลังใจให้เหมือนเดิม
    #199
    0