The last of your expectation

ตอนที่ 41 : lost memory

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 289
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    30 มี.ค. 55

ช่วงนี้ผมอัพช้าเพราะเป็นช่วงสอบครับ

กับการตัดสินใจของทอม กับการร่ายเวทย์ที่รุนแรง แต่สุดท้ายแล้วกลับมีแต่ความว่างเปล่าที่อยู่ตรงหน้า ไม่มีอะไรซักอย่างที่จะสามารถแตะต้องปีศาจร้ายในร่างเด็กผู้ชายตรงหน้าได้

บางที... อาจจะไม่มีอะไรที่จะทำได้เลยก็ได้!

"มนุษย์..." เสียงเล็กๆ พูดขึ้น "มักมีความพยายามมากเป็นพิเศษเมื่อต้องสู้กับความจนตรอก... แต่นั้นมันก็ดีแล้ว... พวกเราควรจะทำแบบนี้มาตั้งนานแล้ว  เพราะถ้าสงบสุขเกินไปพวกเจ้าก็เสื่อมทรามลง"

หมายความว่าไง!?

"มีแต่ความทุกข์อยากเท่านั้นที่จะยกระดับจิตใจพวกเจ้าให้ประเสริฐขึ้นได้"

"แกจะไปไหนน่ะ!?" อาเทน่าตะโกน

"มันได้เวลาแล้ว ลูกแกะบริสุทธิ์กำลังรอข้าที่ห้องพิธีกรรม"

"เดี๋ยว!?"

แต่ไม่มีประโยชน์ เค้าไปแล้ว ไม่อยู่แล้ว

อะโพคาลิฟ-ฟา ไปหาลูกแกะบริสุทธิ์!?

ไปหาเซเวอรัส!!

"แฮร์รี่อยู่ไหน?" จินนี่กระซิบเมื่อมองไปรอบๆ แล้วไม่เห็นสามี








เซเวอรัสนั่งกอดเข่าตามลำพัง... ก่อนจะหันขวับกับเสียงที่เดินเข้ามาใกล้ๆ

...แฮร์รี่ พอตเตอร์...!?

ไม่สิ... ไม่ใช่หรอก...

เซเวอรัสยืนขึ้นช้าๆ พร้อมกับมองดูชายตรงหน้าที่หยุดและมองดูเค้าด้วยดวงตาว่างเปล่า

"อะโพคาลิฟ-ฟาใช่มั้ยครับ"

"...รู้ด้วยเหรอ..."

"ผมมารอท่านตั้งนานแล้วครับ"

"มาตามลำพัง?"

"ไนจัส... ไม่สิ... ราชาฮาเดสพาผมมาที่นี่  ท่านรอชายาของท่านที่ประตูด้านนอก"

"บางครั้ง" อะโพคาลิฟ-ฟาในร่างของแฮร์รี่พูดอย่างเลื่อนลอย "ก็เล่นบทบาทของผู้ชาย บางครั้งก็เป็นผู้หญิง บางครั้งเป็นสามี บางครั้งเป็นภรรยา... สายสัมพันธ์ของพวกเราเอาแน่เอานอนไม่ได้หรอก เซเวอรัส, ทั้งหมดเป็นแค่สมมติ มันไม่ใช่ความจริง"

"แต่ไม่ว่าจะเล่นบทบาทไหน... ท่านก็ผูกพันธ์กับเค้า-เธอตามบทบาทที่เล่นเสมอนี่ครับ" เซเวอรัสตอบอย่างแสนซื่อ

"ก็จริง" อะโพคาลิฟ-ฟายิ้ม "รู้รึเปล่าว่า... จะเกิดอะไรขึ้นกับเจ้า"

"รู้ครับ"

"แล้วรู้มั้ยว่าเพื่ออะไร"

"รู้ครับ"

"... แล้วเจ้าเต็มใจเหรอ"

"ผม..." เซเวอรัสถอนใจ "ตัดสินใจแล้วครับ" จากนั้นก็เดินก็เดินไปที่ผนัง "แท้จริงแล้ว ท่านก็รักมนุษย์มากเช่นกัน แต่สิ่งเหล่านั้นอาจจะถูกปฏิเสธ เพราะท่านมีวิถีทางที่แตกต่างจากไนจัส... ตอนที่ฮาเดทได้มอบเครื่องรางยมทูตให้กับสามพี่น้อง ท่านคงรู้สึกขัดใจใช่มั้ยรับ เพราะท่านตัดสินใจแล้วว่ามนุษย์ไม่ควรยุ่งเกี่ยวกับเวทมนตร์มาตั้งแต่แรก  และครั้งนี้... ผมก็เลือกที่จะรักษาเวทมนตร์ไว้แม้ว่ามันจะไม่สามารถอยู่ได้ตลอดไป เพราะหลังจากนี้เวทมนตร์จะค่อยๆ เสื่อมถอยลงเรื่อยๆ และสูญสิ้นไปในที่สุด"

"นั่นเพราะไม่มีคนจะเป็นกษัตริย์อีกแล้ว"

"พันธะสัญญาสิ้นสุดแล้ว"

"...เจ้าสามารถขอได้สามข้อ"

"ขอบคุณครับ อะโพคาลิฟ-ฟา, ราชิณีไอซิส..."

...ไอซิส ชายาของโอซิริส...

บางครั้งเป็นชายา บางครั้งเป็นสวามี บางครั้งเป็นเทพ บางครั้งเป็นมาร บางครั้งเป็นมิตร บางครั้งเป็นศัตรู...

ทั้งหมดก็แค่เรื่องสมมติเรื่องหนึ่ง... และบางทีพวกเราทุกคนเองก็อาจจะเป็นแค่เรื่องสมมติของใครบางคน

เพราะงั้น เค้าจึงไม่กลัวตาย  ไม่กลัวแม้แต่จะดับสูญ...

"ขอมาสิ ข้าจะทำให้เป็นจริง"

.................................

......................................................

.......................................

แฮร์รี่มองทุกอย่างผ่านการควบคุมของอะโพคาลิฟ-ฟา!

เพื่อรักษาเวทมนตร์งั้นเหรอ!? นี่จะต้องมีคนตาย! ไม่สิ! หายสาปสูญไปตลอดกาลก่ะอีกแค่เพื่อรักษาเวทมนตร์ไว้เนี่ยนะ!?!

แฮร์รี่รู้จำได้เมื่อวันที่เค้าได้กลายเป็นพ่อมด มันเป็นความวิเศษที่สุดในชีวิต แต่ว่า

ของแบบนั้นจะมีค่ามากกว่าชีวิต-วิญญานของศาสตราจารย์สเนปได้ยังไงกัน!?

"ข้อแรก... หลังจากที่ผมจากไปแล้ว ขอให้ทุกคนลืมทั้งหมดแล้วกลับไปใช้ชีวิตอย่างปกติ โดยเฉพาะ... ผมขอให้ลิลี่กับอัลกลับไปอยู่รวมกันซะ แล้วลืมทั้งหมดเกี่ยวกับผม"

"ศาสตราจารย์! ไม่นะครับ! ไม่ใช่แบบนี้!" แฮร์รี่พยายามจะตะโกนออกไป แต่เสียงของเค้ามันไปไม่ถึง

"ตกลงตามนั้น" ที่ดังออกมามีเพียงคำพูดตามประสงค์ของอะโพคาลิฟ-ฟา

"ข้อสอง... ศาสตราจารย์สเนปที่เป็นบุคลิกภาพของผม ขอให้เค้าอยู่ต่อไปแม้ว่าจะเสียวิญญานไปแล้วก็ตาม ผมเชื่อว่าเค้าอาจจะยังมีเศษเสี้ยววิญญานเล็กๆ เหมือนกับทอม มันจะค่อยๆ ดีขึ้นแน่นอน และเมื่อเวลามาถึง มันจะกลายเป็นวิญญานดวงใหม่ ที่จะช่วยให้เค้าสามารถตายได้อย่างมนุษย์ธรรมดา"

"ข้อสองเป็นเรื่องที่ยาก เพราะทั้งทอมและสเนปไม่สามารถตายอย่างมนุษย์ได้อีกแล้ว แต่แน่นอนว่าวิญญานที่ผุพังสามารถดีขึ้นได้ และอาจจะใช้เวลาอีกหลายร้อย หรืออาจจะหลายพันปีเลยด้วยซ้ำ พวกเขาจึงจะสามารถตายอย่างมนุษย์ได้อีกครั้ง" อะโพคาลิฟ-ฟาตอบ นั่นหมายความว่าจะก่อเกิดวิญญานดวงใหม่ในตัวสเนป

แต่มันจะมีประโยชน์อะไรถ้านั่นไม่ใช่เค้าที่ผูกพันธ์กับลิลี่ ไม่ใช่เค้าที่ปกป้องแฮร์รี่มาตลอด!

แฮร์รี่ครางอย่างเจ็บใจ ไม่สามารถยอมรับเรื่องแบบนี้ได้

"ข้อสาม... อย่าให้ใครเสียใจกับการจากไปของผม"

ครั้งนี้เท่านั้นที่อะโพคาลิฟ-ฟาจะไม่ยอมตอบ และบางทีอาจจะไม่ทำตามที่ขอด้วย!

"มีอะไรจะพูดเป็นครั้งสุดท้ายมั้ย"

"ศาสตราจารย์! หนีไปสิ! ศาสตราจารย์!" แฮร์รี่พยายามขัดขืนอย่างจนตรอกขณะที่มือของเค้ายกดาบที่ทำจากหินขึ้น เค้าคือคนที่จะต้องสังหารลูกแกะที่จะใช้บูชายัญงั้นเหรอ!?! วินาทีนั้น น้ำตาของเค้าไหลอาบแก้ม และอะโพคาลิฟ-ฟาพูดผ่านปากของเค้า

"พอตเตอร์กำลังร้องไห้เพื่อเจ้า... จะไม่พูดอะไรกับเค้าเหรอ"

กับรอยยิ้มที่อ่อนโยน ที่แฮร์รี่จะไม่ได้เห็นอีก...

"พอตเตอร์... ความจริงแล้วชั้นอยากเป็นพ่อของเธอ... เธอก็รู้นี่ใช่มั้ย"

...อาจารย์...!

"เธอมีดวงตาที่เหมือนกับแม่นะ และนั่นทำให้ชั้นอยากให้มันมองมาที่ชั้น แม้ว่า จะมองมาด้วยความเกลียดชังก็ตาม"

กับเสียงฟาดฟันที่น่ากลัว  แฮร์รี่กรีดร้องอย่างเจ็บปวด น้ำตาที่ไหลเป็นสาย...

เค้าไม่รู้ว่าเค้ารู้สึกรักสเนปมากขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ว่า...

พอรู้ตัวอีกที ก็ไม่มีที่ว่างในใจให้กับใครอีกแล้วนอกจากคนตรงหน้า...










ความทรงจำกำลังเลือนหายไปจากหลายต่อหลายคน...

พวกเค้ารู้จักศาสตราจารย์สเนป อาจารย์สอนปรุงยา แต่ลืมเรื่องบราเทอร์เซเวอรัส สเนปไปจนหมด...

แต่อาจจะมีบางคนที่ยังไม่ลืม...

คือบางคนที่มีพลังอำนาจมาก...

บางคนที่ตายไปแล้ว...

และบางคนที่กำลังนั่งเจ็บปวดอยู่ในห้องพิธีกรรม...

แฮร์รี่ร้องไห้กอดศพที่แทบจะไม่เป็นศพของคนที่กลายมาเป็นคนสำคัญที่่สุดในช่วงเวลาสั้น ขณะที่น้ำตาหยดลงเป็นสายบนแก้มซีดเซียวเปื้อนเลือดของอีกฝ่าย
---------------------------------------------------------------

ห่างออกไปคือเจมส์ รีมัส ซิเรียส และลิลี่ที่กำลังวิ่งมาด้วยกัน

"...ลิลี่  ชั้นว่า  เธอรออยู่นี่ดีกว่า..." เจมส์พูดเบาๆ ขณะที่กันเธอออกไป "...ชั้นจะไปดูลาดเลาเอง..."

"แต่ว่า.."

"ลิลี่.."

"ก็ได้..."

เจมส์เดินออกไป เหมือนจะเซและเหมือนจะอาเจียน  แม้ว่าจะเป็นคนที่ตายไปแล้ว... เพราะบางสิ่งที่เค้ารู้จากไนจัส และจากสเนปหลังทุกอย่างอยู่ในความขมุกขมัวและทุกคนสลบไสล

เค้ามีเรื่องจะคุยกับตัวตนที่แท้จริงของสเนป มีมากเหลือเกิน อาจจะปรับความเข้าใจ อยากจะจับมือไว้ให้มั่น แต่ว่า ที่ไนจัสบอกผ่านปากของสเนปที่เป็นเนื้อหนังคือ

...เค้าไม่อยู่ในสภาพที่จะปรับความเค้าใจกับเธออีกแล้ว...

เจมส์แทบไม่กล้าที่จะเข้าไปรับรู้ด้วยตัวเองว่าเกิดอะไรขึ้นกับอดีตคู่อริของเค้า  แต่ว่า

"เจมส์!"

"ซิเรียส?"

"นายอยู่กับลิลี่ ชั้นไปเอง"

เพียงเท่านั้นที่ซิเรียสหายเข้าไปนานสองนาน  จนคิดว่าอาจจะไม่กลับออกมาอีก  จึงได้เห็นซิเรียสเซซังมา

"เซเวอรัสเป็นไงบ้าง" กับคำถามของรีมัส

"อยู่กับแฮร์รี่...!" ตอบเหมือนจะเสียสติ

"ปลอดภัยใช่มั้ย ทั้งคู่--" รีมัสพยายามเริ่มต้น

"แฮร์รี่ปลอดภัยดี" ความโล่งใจเข้ามาเปราะหนึ่ง  รีมัสเดินไปหาลิลี่แล้วยื่นไม้กางเขนที่ได้กลิ่นสนิมจางๆ ของเลือดให้เธอ

"เซเวอรัสล่ะ..." เป็นครั้งแรกที่เจมส์เรียกชื่อของอีกฝ่าย "หมอนั่นเป็นไงบ้าง"

"อยู่กับแฮร์รี่... ในสภาพ... เป็นชิ้นๆ"

ทั้งหมดเหมือนถูกสาปให้เป็นหินไปตรงนั้น ใบหน้าซีดขาวกับถ้อยคำที่ยากจะยอมรับ และลิลี่พยายามวิ่งออกไปแต่ถูกซิเรียสคว้าเอาไว้

"ปล่อยชั้นนะซิเรียส!"

"ไม่ได้! เธอไปไม่ได้!"

"ชั้นต้องพบเซวีเดียวนี้!"

"ชั้นรู้ว่าเธอรักเค้าแต่ได้โปรด! เธอไม่อยากเห็นหรอก!"

"ซิ--" รีมัสพูดไม่ออกเมื่อเห็นน้ำตามากมายไหลจากตาของเพื่อนรัก

"ชั้นพึ่งสังเกตใบหน้าของหมอนั่นเป็นครั้งแรก... เป็นผู้ชายที่หน้าตาดีมาก เกือบจะเรียกว่าสวยเลยล่ะ" ซิเรียสพูดเหมือนเพ้อ "ผมดำขลับ ตากลมโต แต่ว่า... สภาพศพตอนนี้หน้ากลัวเหลือเกิน!"

ตอนนั้นไม่มีใครสามารถอยู่กับที่ได้อีก  วิ่งออกไปพร้อมๆ กัน ซิเรียสทรุดลงกับพื้นแล้วร้องไห้เงียบ











ความทรงจำมากมายไหลเข้ามา...

ไหลเข้ามาก่อนที่มันจะถูกลบเลือน...

.........................................

........................

...........................................

...เธอเป็นแม่มดจริงๆ นะ ส่วนผมเป็นพ่อมด...

....ไม่ต้องกังวลหรอก เดี๋ยวเราจะเดินทางไปฮอกวอร์ตด้วยกันแล้ว...

...ชั้นนึกว่าเราเป็นเพื่อนสนิทกันซะอีก...

...ทั้งหมดไม่ใช่เรื่องจริง เพราะงั้นชั้นถึงทนได้...

และคำพูดสุดท้ายที่ดังก้องในหัว

...บางทีความรักของชั้นมันอาจจะหมายถึงการสิ้นหวังก็ได้...

รักคือการสิ้นหวังเหรอ! บ้าที่สุด! รักมันคือแสงสว่าง! มันคือความถ่อมใจและการให้อภัยต่างหาก! เซวีบ้า!

ความรักต้องไม่ใช่.. ไม่ใช่การสิ้นหวัง!!

.....................................

.................................................

.....................................

มายาถูกผ่านออกไปแล้ว ที่เหลือคือความจริง!

ในห้องมีแต่กลิ่นคาว... มีแต่เลือดที่นองเต็มพื้น...

ท่ามกลางกลิ่นคาวที่คลุ้งจนแทบจะเป็นลม เธอเห็นมือเรียวผอมที่คุ้นเคยเป็นอันดับแรก  มันวางอยู่บนพื้น จากข้อมือยาวออกไปไม่มาก มีร่องรอยของการตัดอย่างเหี้ยมโหด!

ลิลี่แทบรับไม่ได้กับภาพที่เห็น เธอล้มไปข้างหลังและมีรีมัสรับไว้ ทำให้ทัศนะวิสัยชัดขึ้น

ร่างกายที่เหมือนจะถูกสับให้แหลกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยกระจายไปทั่วห้อง ท่ามกลางทะเลเลือด แฮร์รี่นั่งร้องไห้อยู่ตรงนั้น!

เจมส์เดินตรงเข้าไปหาลูกชายที่กอดศีรษะของคนที่เคราะห์ร้ายไว้กับอกแล้วร้องไห้เหมือนคนเสียสติ พิจารณาดีใบหน้านั้น หน้าตาดีเหมือนที่ซิเรียสบอกจริงๆ แต่ดวงตาสีดำเปิดออกอย่างว่างเปล่า เจมส์เอื้อมมือไปช่วยให้อีกฝ่ายเปิดตาลงอย่างนิ่มนวลขณะที่น้ำตามากมายไหลลงมาอาบแก้ม

"หมดทุกข์หมดโศกจริงๆ แล้วนะเซเวอรัส นายได้รับการปลดปล่อยแล้วเพื่อน"

...หลับให้สบาย...!

ลิลี่ทรุดลงกับพื้นอย่างช้าๆ น้ำตามากมายไหลออกมาโดยไม่แม้เสียงสะอื้น

รักของผู้ชายที่ชื่อเซเวอรัส สเนปไม่มีอะไรอื่นนอกจากความสิ้นหวัง!
***********************************************************
#########################################
***********************************************************

อัลบัส เซเวอรัส พอตเตอร์กำลังเรียนปีเจ็ด เพื่อนสนิทของเค้าคือสกอร์ปิอัส มัลฟอยที่อยู่บ้านสลิธีรีน คนๆ นี้เป็นว่าที่สามีในอนาคตของโรซี่ เพราะทั้งคู่คบกันมานานมากแล้ว

เรื่องที่ไม่เคยเข้าใจมาก่อนก็คือที่ห้องทำงานอาจารย์ใหญ่จะมีภาพของชายคนหนึ่งอยู่ เป็นอาจารย์ที่พ่อได้ตั้งชื่อกลางให้กับเค้า อัลไม่ค่อยรู้อะไรเกี่ยวกับอาจารย์คนนั้น แต่ความรู้สึกอยากจะบรรยายก็มากพอที่จะทำให้เค้าไม่อยากกลับเข้าไปในห้องนั้นอีกและไม่เคยเฉียดเข้าไปกว่าหกปีที่ผ่านมา

แต่อัลก็มีชีวิตอย่างปกติสุขเรื่อยมาจนกระทั่งวันหนึ่ง...!

เค้ากลับไปฉลองคริสมาสต์กับครอบครัวแม้ว่าจะไม่ค่อยอยากไป เพราะเค้าไม่ชอบครอบครัวดัสลี่ย์ ที่เป็นญาติมักเกิ้ลของพ่อ คืนนั้นที่ถนน ตอนที่จะไปซื้อของขวัญสำหรับจับฉลาก บางสิ่งเปลี่ยนชีวิตเค้าไป

อัลไม่แน่ใจว่าเค้าเห็นอะไร... ก็แค่กลุ่มบาทหลวงสามคน...

แต่เค้าเห็นชายผมดำที่ดูคล้ายกับอดีตอาจารย์ใหญ่ที่เป็นเจ้าของชื่อกลางของเค้า

ครู่หนึ่ง... ความรู้สึกที่ท่วมท้น น้ำตามากมายไหลออกมา

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่อัลวิ่งตามคนกลุ่มนั้นไปสุดชีวิต

เพียงเพื่อจะพบว่าเขาหายไปท่ามกลางผู้คน

อัลทรุดลงอย่างเจ็บปวด ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง เค้าร้องไห้ตามลำพัง

...รักคือการสิ้นหวัง...!?

ทำไมอยู่ดีๆ เค้าคิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาได้!?

หลายวันต่อมา อัลยุ่งกับการที่พวกกระทรวงต้องการย้ายศพของเจมส์และลิลี่ พอตเตอร์ไปที่สุสานใหม่  เค้าต้องไปกับครอบครัวของเค้าและตรวจสอบศพ เค้าเห็นโครงกระดูกของทวดเจมส์กับทวดลิลี่ เห็นท่าทางอาลัยอาวรณ์ของพ่อ  และเพราะอะไรบางอย่างความสนใจของอัลที่มีต่อภาพเหล่านั้นเพียงชั่วครู่

เค้าเห็นบางอย่างที่สนใจมากกว่า

...แหวนไม้อันเล็กๆ ที่อยู่ในหีบที่ถูกฝังไว้กับศพของทอดลิลี่!?

"อัล... มีอะไรรึเปล่า!"

อัลไม่ตอบคำถามของพี่ชาย เค้าผงะออก น้ำตาไหล ก่อนจะวิ่งออกไป แม้ไม่รู้ว่าจะไปไหน!

และเค้าไปอยู่ที่แห่งหนึ่ง...

เคยรู้จักมันมาก่อนรึ!?

อัลมองดูสระน้ำและพื้นที่รอบๆ ด้วยความรู้สึกสุดจะบรรยาย

มันเป็นความทรงจำของเค้ารึว่าของใครกันแน่!?

"ลิลี่... ชั้นเอง"

"เซวี เธออยู่ที่ไหนนะ"

"ออกมาข้างนอกด้วยกันหน่อยสิ"

ภาพความทรงจำมากมายไหลเข้ามาอย่างไม่สามารถควบคุมได้ มันไม่ใช่ความทรงจำที่คนอื่นยัดเยียด! แต่มันเป็นความทรงจำของเค้าเอง! เค้าลืมมันไปในคืนนั้น!?

เค้าเห็นภาพของฮอกวอร์ตที่ปรักหักพัง! เค้าเห็นภาพมักกอนนากัลที่บาดเจ็บ-เหตุผลที่เธอเกษียรไป แล้วเค้าเห็นชายคนหนึ่งที่ปรากฏตัวเพื่อบางสิ่ง

ในวันที่เค้าหายไป! พระเจ้า! เด็กหนุ่มร้องไห้เมื่อปะติดปะต่อทั้งหมดได้ ความทรงจำชั้นหายไปถึงหกปี! ความทรงจำเกี่ยวกับเค้า!

อัลยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเอง ก่อนจะเซซังไปตามที่ต่างๆ ที่อาจจะช่วยให้เค้าสามารถจำอะไรบางอย่างได! ความทรงจำที่ล้ำค่าที่สุดที่หายไปตามคำขอของคนๆ นั้น

เซวี! คุณบอกว่าคุณรักผม(ลิลี่)ไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมทำกับผมแบบนี้!

คุณให้ผมลืมคุณได้ยังไงกัน!

ห่างออกไปในมิติที่มืดมน  ใครบางคนรู้ว่าได้เวลาแล้วสำหรับเรื่องที่ค้างคาไว้เมื่อหกปีก่อน...









TBC.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

274 ความคิดเห็น

  1. #270 micupcake16 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 00:04
    ฮืออออออ ถึงจะปวดใจแตีเนื้อเรื่องสนุกมาก
    #270
    0
  2. #205 Puiyee ^^ (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 25 เมษายน 2555 / 16:46
    ไรท์เตอร์จะทรมานคนอ่านไปถึงหนายยยยยย โอ้ยยย หัวใจจะวายแล้ว มันเหมือนถูกบีบอย่างแรง



    จู่ๆน้ำตาก็ไหลไม่หยุดกับฉากนี้ ต้องใช้ทิชชู่เกือบหมดม้วนแน่ะ ไรท์เตอร์โหดร้ายยยย



    รอยยิ้มที่อ่อนโยน ที่แฮร์รี่จะไม่ได้เห็นอีก...



    "พอตเตอร์... ความจริงแล้วชั้นอยากเป็นพ่อของเธอ... เธอก็รู้นี่ใช่มั้ย"



    ...อาจารย์...!



    "เธอมีดวงตาที่เหมือนกับแม่นะ และนั่นทำให้ชั้นอยากให้มันมองมาที่ชั้น แม้ว่า จะมองมาด้วยความเกลียดชังก็ตาม"



    T^T
    #205
    0
  3. #204 Puiyee ^^ (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 25 เมษายน 2555 / 16:46
    ไรท์เตอร์จะทรมานคนอ่านไปถึงหนายยยยยย โอ้ยยย หัวใจจะวายแล้ว มันเหมือนถูกบีบอย่างแรง



    จู่ๆน้ำตาก็ไหลไม่หยุดกับฉากนี้ ต้องใช้ทิชชู่เกือบหมดม้วนแน่ะ ไรท์เตอร์โหดร้ายยยย



    รอยยิ้มที่อ่อนโยน ที่แฮร์รี่จะไม่ได้เห็นอีก...



    "พอตเตอร์... ความจริงแล้วชั้นอยากเป็นพ่อของเธอ... เธอก็รู้นี่ใช่มั้ย"



    ...อาจารย์...!



    "เธอมีดวงตาที่เหมือนกับแม่นะ และนั่นทำให้ชั้นอยากให้มันมองมาที่ชั้น แม้ว่า จะมองมาด้วยความเกลียดชังก็ตาม"



    T^T
    #204
    0
  4. #198 Eve P Berm (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 3 เมษายน 2555 / 10:02
    โหยยย ดูเหมือนใกล้จะจบ แต่ก็เหมือนจะต่อ ไม่จบง่ายๆ

    สงสัยว่า สำหรับ อัล
    เจมส์กับลิลี่ เป็นแค่ปู่กับย่า มิใช่หรือ แต่ในนี้ทำไมเขียนว่า ทวดเจมส์และทวดลิลี่....!?!?


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 3 เมษายน 2555 / 10:42
    #198
    0
  5. #197 Negro Recuerdos (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 31 มีนาคม 2555 / 17:25
    T________________T ครั้งนี้ไม่พูดอะไร ..ขอแค่นั่งร้องไห้เงียบๆก็พอ ...............................

    รักคือ"การสิ้นหวัง" ... แล้วเมื่อไหร่ มันจะหลายเป็น"แสงสว่าง"และ"ความสุข" ล่ะ .....
    #197
    0