The last of your expectation

ตอนที่ 36 : ปฐมบทแห่่งศึกครั้งสุดท้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 310
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    8 ก.พ. 55

"ชั้นคิดว่าหน่วยรูบิกคือลูกบากศ์ซะอีก!" เฮอร์ไมโอนี่พึมพำเมื่อเห็นไม้บรรทัดที่ทำเสร็จ

"ไม่ใช่หรอก  ในโลกเวทมนตร์ หน่วยรูบิกคือหน่วยโบราณของพ่อมดในแถบยุโรปเหนือ  หนึ่งรูบิกเท่าเจ็ดส่วนสิบของหนึ่งนิ้ว" เดรโกอธิบาย "เป็นหน่วยที่ใช้ในการสร้างข่ายอาคมโบราณเท่านั้นน่ะ"

ไม่ทันขาดคำทั้งเดรโกและเฮอร์ไมโอนี่ก็หันขวับมายังรอนที่ทำเสียงโอ๊กอ๊าก เฮอร์ไมโอนี่สุดจะทนกับความหยาบคายของเค้าแล้วหันขับก่อนจะพบว่าเค้ากำลังอ้วกจริง

"ให้ตายสิ...! ชั้นไม่เคยคิดเลขหนักขนาดนี้มาก่อน! ปวดหัวไปหมดเลย!" รอนคราง

"งั้นเราพักก่อนก็ได้" ลูเซียสบอก "เพราะถ้าเราเหนื่อยอ่อนอาจจะทำให้เกิดความผิดพลาด เพราะงานนี้เราพลาดไม่ได้เลย" หลังจากนั้นทุกคนก็ทานอาหารร่วมกันและต่างคนต่างนอน

แฮร์รี่เท่านั้นที่ลุกขึ้นกลางดึกแล้วตรงไปยังห้องที่ยังมีแสงไฟสว่าง....

ลูเซียสยังนั่งคำนวนอยู่แม้ว่า จะร่วงเลยกว่าตีสองแล้ว...

"คุณมัลฟอย"

"อ้าว... ทำไมยังไม่นอนอีก" เค้าถามโดยไม่หันมา

"ผมสิต้องถามคุณ..."

"ความจริงชั้นกำลังจะนอนพอดี" ลูเซียส มัลฟอยตอบอย่างเยือกเย็น ทันทีที่หันมาสบตา  วินาทีนั้นแฮร์รี่ตระหนักชัดเป็นครั้งแรกว่าชายคนนี้คือพี่ชายของพ่อ เหมือนในคืนนั้นที่เค้าตระหนักได้ว่าป้าเพ็ตทูเนียคือพี่สาวของแม่!? เค้าไม่รู้ว่าทำไมสิ่งเหล่านี้ถึงได้ระเบิดขึ้นมาในวินาทีที่เค้าอาจจะต้องสูญเสียหรืออย่างน้อยที่สุดอาจจะไม่ได้เห็นคนตรงหน้าอีกต่อไป! แม้จะไม่ได้เกี่ยวพันธทางสายเลือด แต่ชายคนนี้คือพี่ชายของพ่อจริงๆ พวกเค้าต่างเป็นลูกๆ ของกริฟฟินดอร์

"ลุงลูเซียส...?" แฮร์รี่เรียกเค้าเหมือนที่เรียกลุงเวอร์น่อน  จากนั้นหันไปหานาซิสซาที่เดินเข้ามาจากอีกด้านเพื่อมาตามสามี "ป้านาซิสซา"

"คิดถึงท่าทีของเธอต่อชั้นตอนที่เจอกันที่ร้านเสื้อคลุมตอนที่เดรโกจะขึ้นปีหก..." เธอพูดอย่างนุ่มนวล "นึกไม่ถึงเลยนะว่าเธอจะเรียกชั้นกับลูเซียสว่าลุงกับป้าด้วยความจริงใจ... ตอนนี้ดึกมากแล้ว  ไปนอนทั้งคู่นั่นแหละ"

"แปดโมงเช้าค่อยเจอกันนะแฮร์รี่" ลูเซียสบอกเบาๆ อย่างสุภาพ และแฮร์รี่ก็มองดูทั้งคู่เดินจากไปเงียบๆ

บางสิ่งที่เหมือนเสียงของเค้าในวัยเด็กก้องอยู่ในหัวเค้า

...ข้ารอมานานแล้วสำหรับเครื่องสังเวย  อย่าทำให้ข้าต้องผิดหวังนะ...
---------------------------------------------------

"เราจะมีพิธีการสามขั้นก่อนทำการถอดอาคม  ชั้นอยากแน่ใจว่าเธอปลอดภัยซิบิลล์"

ดวงตาหลังกรอบแว่นขนาดใหญ่ของศาสตราจารย์ทีลอนี่ย์มีน้ำตาคลอ "มิเนอว่า! เธอพูดยังก่ะเธอไม่คิดจะกลับมาหาชั้น!"

"ชั้นจะกลับมาหาเธอ แต่ได้โปรด! ชั้นต้องการให้เธอปลอดภัย!" ศาสตราจารย์มักกอนนากัลยืนกราน

"มินอว่า!"

"ซิบิลล์!"

แล้วทั้งคู่ก็เริ่มกอดจูบกันอย่างดูดดื่ม ขณะที่อาจารย์หลายท่านเริ่มเกาหัวพลางคิดว่าไม่น่าเลย มีอดีตอาจารย์ใหญ่หลายท่านทำท่าปิดตาดูไม่ได้ แต่ศาสตราจารย์ดัมเบิ้ลดอร์ปรบมือชอบใจ  หลังจากฉากฮอทเลสเบี้ยนแอ๊คชั่นจบลง  ทุกคนก็ได้เห็นทีลอนี่ย์โบกมือให้มักกอนนากัลพลางเช็ดน้ำตาเมื่อเธอจะออกไปจากฮอกวอร์ตพร้อมอาจารย์อีกหลายท่าน สเนปหันมาถาม

"เอาจริงเหรอครับ ท่านอาจารย์ใหญ่"

"ชั้นเป็นอาจารย์ใหญ่ของฮอกวอร์ต ย่อมไม่อาจจะทิ้งหน้าที่ไปได้หรอกนะ เซเวอรัส"

"เธอก็ต้องไปเหมือนกัน แอสโทเรีย คงไม่คิดจะให้ชั้นเสียลูกของเราหรอกนะ"

"รู้แล้ว" เธอตอบแล้วยอมจากไปเงียบๆ

"ตอนนี้เราจะรู้ได้ยังไงกว่าการถอดอาคมจะเริ่มที่ไหน เฮอร์ไมโอนี่" เอรีสถาม  ตอนนี้คนที่ไม่มีความสามารถทางเวทมนตร์ก็ถูกนำออกจากสถานที่จนหมด

"ศาสตราจารย์เซเวอรัส เรวิน ฮัฟเฟิลพัฟกล่าว  'จากเสาหลักของปราสาทการเวลา  มองไปที่กึ่งกลางของประตูใหญ่  มุมกางองศาไปทางซ้ายยี่สิบองศา... ระยะทางที่ฝังขุมทรัพย์ คือด้านตรงข้างมุมที่กลางออกหนึ่งร้อยหกสิบองศาของสามเหลี่ยมขนาดใหญ่  หากวัดมุมที่เหลืออีกสองมุมจะมีขนาดเท่ากันพอดี...ส่วนเส้นตรงที่กางออกของมุมอันอยู่ตรงข้ามของระยะทางปริศนา ยาวทั้งสิ้นข้างละหนึ่งแสนรูบิก' ข้อมูลนี้ได้จากการไขปริศนาแรกของชั้น ไม่ผิดพลาดแน่ค่ะ" เฮอร์ไมโอนี่ตอบ เธอเป็นคนไขโจทย์เบิกทางเอง และเมื่อทำสำเร็จเธอได้รหัสที่จะใช้ในการเปิดประตูเอาขุมทรัพย์ชิ้นแรก "แต่ไม่มีในชุดโจทย์ที่เราทำเลย

"คงเพราะมันเป็นการลองภูมิ... จดทันมั้ยอัล" สเนปถาม เค้าต้องอยู่นี่เพราะเป็นวิญญานของลิลี่

"ฮะ แต่งงไปหมดเลย" อัลตอบ(หมายเหตุ ผู้เขียนจะตัดวิธคำนวนไปเลย แต่ใครนึกสนุกจะลองทำโจทย์บอกเพื่อนก็ได้นะครับ) ลูเซียสดึงสมุดออกมาเพื่อคำนวน

"มุมทั้งหมดของสามเหลี่ยมรวมกันจะเท่ากับหนึ่งร้อยแปดสิบองศา...แสดงว่ามุมที่เหลืออีกสองมุมกางด้านละแค่สิบองศาเอง การหาความยาวของด้านตรงข้ามมุมร้อยหกสิบก็ไม่ใช่เรื่องยากเพราะเรารู้ความยาวของแขนทั้งสองแล้ว เท่ากับตอนนี่เรารู้ระยะทางแล้ว ไปเถอะ เราต้องไปที่เสาหลักของฮอกวอร์ต  นาซิสซา รีบไปที่ประตูใหญ่แล้ววัดความกว้างซะ จากนั้นคำนวนหาจุดกึ่งกลางซะ  ห้ามพลาดเด็ดขาดล่ะ!"

นาซิสซารีบไป  ขณะที่คนอื่นมองลูเซียสอย่างจับต้นชนปลายไม่ถูก ยกเว้นเฮอร์ไมโอนี่ ลูเครเซีย เฟรย์ และ เดรโกที่ตอนนี้เข้าขากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย

ราวกับเรื่องประชดแดกดัน... กริฟฟินดอร์คือผู้ทำลายข่ายอาคมทั้งหมด และลูเซียส เกล็นเดล กริฟฟินดอร์ก็วางข่ายอาคมที่มั่นคงเอาไว้ร่วมกับเซเวอรัส เรวิน ฮัฟเฟิลพัฟ  แล้วคราวนี้ ลูเซียส มัลฟอย-ลูกชายอีกของกริฟฟินดอร์กำลังจะทำลายข่ายอาคมพวกนี้!?

"แล้วต่อไปล่ะ" อาเธอร์ถาม

"มันคือโจทย์ที่นายทำ" ลูเซียสตอบเมื่อถึงเสาหลัก "โจทย์ที่นายคิดเกี่ยวกับการหาจุดศูนย์กลางของวงกลม" เค้าวัดเส้นรอบวงของต้นเสาแล้วถาม "โจทย์หน้าไหนที่กำหนดขนาดเส้นรอบวงเท่ากับสามร้อยยี่สิบเจ็ดรูบิก" อาเธอร์ตรวจกระดาษคำตอบแต่ละแผ่นแล้วส่งให้

"นี่ไง!"

"พ่อครับ"

เอรีสพยักหน้า "เอริฟาส พาราดอกค์!"

คราวนี้ทุกคนเห็นเส้นสีแดงพุ่งออกจากต้นเสาไปยังประตูใหญ่ ทำให้ลูเครเซียหัวเราะชอบใจ "แปลว่าพี่สะใภ้แก้โจทย์ได้เหมือนกันแฮะ!"  คราวนี้ลูกเซียสใช้ไม้วัดหน่วยรูบิกวัดหาความห่างขององศาที่คำนวนออกมาแล้ว แล้วยิงคาถาแบบเดียวกันเข้าไปในเสา เส้นสีน้ำเงินพุ่งออกมาอีกเส้นแล้วไปอีกทาง "พี่ก็ไม่เลวเหมือนกัน" ลูเครเซียเชียร์บ้าง

"แล้วเราจะทำอะไรต่อไปคะ!?" จินนี่ดูตื่นเต้น

"ตามเส้นสีน้ำเงินไปขุดหาขุมทรัพย์!" แฮร์รี่ว่า แล้วทุกคนก็วิ่งออกไปพร้อมกัน

ที่จุดนั้นที่แสงสีน้ำเงินหยุดลง พวกเค้าช่วยกันขุดอย่างระวัง  จนกระทั่งพบหีบ และทุกคนตัดสินใจจะไม่เคลื่อนหีบออกจากหลุมเพราะอาจจะทำลายโจทย์สำคัญ ลูเซียสเปิดหีบอย่างระวัง "เริ่มที่สามสิบรูบิกจากกึ่งกลางของหีบ"

"เอาล่ะ เราต้องเริ่มแล้ว..." อาเทน่าบอก "จอมมารกับนาซิสซาไปที่เสาหลักของหอคอยสลิธีรีน  ศาสตราจารย์มักกอนนากัล เฟรย์ และ เอรีส ช่วยไปที่เสาหลักของหอคอยกริฟฟินดอร์ด้วย ไลชา อาร์เทมิส-อะพอลโล่ ไปที่เสาหลักของหอคอยเรเวนคลอ เอมิเรีย เซเวอรัส-- เธออย่าพึ่ง ชั้นหมายถึงศาสตราจารย์สเนป!" เธอรีบบอกเพราะบราเทอร์ทำท่าจะขยับ "แล้วก็อัลกับลิลี่ ไปที่เสาหลักของหอคอยฮัฟเฟิลพัฟ... ส่วนชั้นจะกลับไปที่เสาหลักของฮอกวอร์ตพร้อมกับอาจารย์ที่เหลือ ถึงที่หมายแล้วส่งสัญญานบอกทุกคนด้วย!"

"แล้วเราล่ะ" เฮอร์ไมโอนี่ถาม

"เธอพวกเธออยู่ช่วยลูเซียส... แฮร์รี่!"

"ครับ"

"ครั้งนี้เท่านั้น อยู่ให้ห่างจากบราเทอร์เซเวอรัส ซิเรียส พาเซเวอรัสไปที่คุกใต้ดินแล้วคุ้มครองเค้าด้วย!"

ทุกคนงงกับคำสั่งสุดท้าย  แต่ก็ไม่มีใครถามอะไร "เราต้องใช้คนมากขนาดนี้ในการถอดอาคมเหรอ" รอนถาม

"ไม่หรอก... เพียงแต่เราจะต้องทำต่อเมื่อมีความผิดพลาดเกิดขึ้น" ลูเครเซียตอบเงียบๆ












ไดอาน่ามองทุกอย่างอยู่ไกลๆ เธอคิดถึงสมัยที่พวกโลกิพยายามรักษาอาคมรอบนี้จนหลายคนเสียพลังเวทย์ไปจนหมดและกลายเป็นไม่ต่างจากมักเกิ้ล  และตอนนี้สิ่งที่อยู่ตรงหน้าดูน่ากลัวกว่า

"ไม่มีอะไรหลีกหนีได้แต่ก็น่าเสี่ยง"

เสียงที่ดังขึ้นทำให้เธอหันไป  เห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่คล้ายไอลีน แต่คิ้วบางกว่า  อันที่จริงมีเค้าโครงของมานาเกียอย่างประหลาดด้วย และผู้หญิงคนนั้นกำลังมองเธอย่างรื่นรมย์

"เธอคือ...!?" ใจเต็มไปด้วยความกลัว

"แต่น่ากลัวจะไม่มีอะไรเปลี่ยน"

ท่ามกลางดอกไม้ที่แตกกระจาย  ผู้หญิงชุดดำหายไปแล้ว  ไม่รู้ว่าเมื่อกี้ไดอาน่าเห็นอะไร!?











"อะวีชิน เอริฟาส พาราดอกค์!"

เสียงของลูเซียสดังขึ้นและคราวนี้แสงสีทองปรากฏเหมือนเป็นเส้นวงกลมที่ล้อมฮอกวอร์ตไว้ ทุกคนรู้ตรงกันว่าการปลดปมจะต้องทำทีละเส้น ไม่งั้นมันจะพันกันอีรุงตุงนังและทำร้ายคนกำลังถอดอาคมจากการอธิบายของลูเครเซีย จากนั้นทุกคนเหมือนเห็นโดมสีทองที่ล้อมรอบฮอกวอร์ตไว้

"คราวนี้เราจะแกะทีละเส้น... พี่  ให้ชั้นทำเถอะ!"

"จะบ้าเหรอ  ถ้าพลาดขึ้นมา อีกอย่าง เธอแข็งแกร่งกว่าชั้น ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นเราต้องพึ่งเธอ!"

จากนั้นพวกเค้าก็ค่อยๆ แกะปมออกอย่างใจเย็น เส้นด้ายอาคมเส้นแล้วเส้นเล่า  และทุกคนสังเกตุเห็นว่าทุกครั้งจะมีการโต้กลับที่ค่อนข้างรุนแรง โชคดีที่ลูเครเซียเวทย์แข็งจริงๆ เพราะไม่งั้นทุกคนคงแย่แล้วหลายครั้ง  จนกระทั่งมาถึงโจทย์ข้อที่รอนทำ

ตอนนี้ทุกคนใจสะดุดอย่างประหลาด!?

"เอาล่ะ" ลูเซียสเริ่มอีกครั้ง "อะวีชิน เอริฟาส พาราดอกค์!"

คราวนี้ ทุกคนเริ่มเห็นชัดว่าถ้าคำนวนพลาดอะไรจะเกิดขึ้น!? แสงสีทองสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงเมื่อร่ายมนตร์แกะปมผิดตำแหนึ่ง ร่างของลูเซียสกระเด็นไปหลายเมตรแล้วแน่นิ่งกับพื้น!? เดรโกกับอาเธอร์วิ่งเข้าไปหา

"พ่อ!" เค้าประคองพ่อขึ้นมา "พ่อครับ!"

"เมื่อกี้... คำ... นวน... ผิด!" เค้าพูดพลางเลือดไหลหยดย้อยออกจากปาก

"พ่อ!?" เดรโกตะโกนสุดเสียงเมื่อเห็นแผลหน้ากลัวที่อก

"อะไรน่ะ!?" เนวินคราง ขณะที่อาเธอร์พยายามร่ายมนตร์เพื่อช่วยฟื้นฟูลูเซียสจากอาการบาดเจ็บ ตอนนี้มีสัตว์ประหลาดมากมายปรากฏที่จุดผิดพลาด

"ไม่ต้องสนใจสัตว์ประหลาดนั่น! เฮอร์ไมโอนี่! รีบแก้ผลคำนวนของรอนแล้วแก้ปมที่ถูกซะ!" อาเธอร์สั่ง

แต่เฮอร์ไมโอนี่พยายามอย่างยากลำบาก ขณะที่ทุกคนช่วยต่อสู้กับปีศาจนั่น อาเธอร์และเดรโกช่วยกันคุ้มครองลูเซียส "อย่าเสียสมาธิ! เฮอร์ไมโอนี่! เร็วเข้า!" แฮร์รรี่ตะโกนบอก

"อะวีชิน เอริฟาส พาราดอกค์!" เฮอร์ไมโอนี่ตะโกน หลังจากเจอปมที่ถูกต้อง

ปมถูกแก้ออก  แต่ปีศาจยังไม่หายไป ตอนนี้กลายเป็นหน้าที่ของจินนี่กับเฮอร์ไมโอนี่ในการแก้ปม! คราวนี้ปมแล้วปมเล่าถูกแกะออก จนกระทั่งความหวาดหวั่นทำให้เหตุการณ์เดียวกับที่เกิดกับลูเซียสเกิดขึ้นอีกครั้ง  จินนี่เอาตัวบังเฮอร์ไมโอนี่ไว้และบาดเจ็บสาหัส

"โอ! จินนี่! ชั้นขอโทษ!?" เฮอร์ไมโอนี่คราง

ปีศาจเพิ่มจำนวนขึ้นมา!

ตระหนักชัดว่าครั้งนี้จะสะเพร่าไม่ได้เลย!

"อย่าเสียสมาธิ!" ลูเครเซียตะโกนแข่งกับเสียงเสกคาถาผู้พิทักษ์ของแฮร์รี่ "ทำต่อไป!"

คราวนี้ปีศาจที่เหมือนผู้คุมวิญญานแต่ไม่ใช่ผู้คุมวิญญานปรากฏ พวกยมทูต!? แม้แต่ลูเซียสและจินนี่ที่เจ็บหนักก็ยังยกแขนเพื่อสะบัดไม้กายสิทธิ์อย่างจนตรอก

ไม่มีใครหลุดจากสภาพนี้ได้!

แต่งสิ่งที่เฮอร์ไมโอนี่ทำได้ คือทำให้ถูกต้องและแกะปมไปเรื่อยๆ โดยมีเดรโกเข้ามาช่วยแทน!

ความสิ้นหวังเริ่มก่อตัว...
------------------------------------------

ตอนนี้บรรดาผู้ที่อยู่ที่เสาค้ำทั้งกำลังรับภาระที่หนักหน่วงในการยกเสาค้ำให้คงอยู่  เริ่มรู้ชัดว่าทำไมการรักษาเสาต้องการคนมากกว่าหนึ่ง เพราะคนที่แข็งแกร่งที่สุดต้องรักษาเสาค้ำ  ขณะที่คนข้างๆ ต้องคอยปกป้อง! ปีศาจเริ่มเพิ่มจำนวนจากการกระทำที่ผิดพลาดของผู้แกะปมซึ่งไม่มีใครตำหนิคนเหล่านั้นได้สำหรับการคำนวนที่ผิดพลาด เพราะโจทย์มีเป็นพันๆ โจทย์ ต้องมีผิดพลาดบ้าง

คนที่หนักที่สุดคือจตุราชาและทอม ริดเดิ้ลที่ต้องต่อสู้กับการบีบรัดตัวอันรุนแรงของพลังเวทย์ที่หากไม่ใช่เพราะมีพลังขั้นสูงอาจจะตายไปเพราะถูกบดจนแหลกเป็นชิ้นๆ แล้ว

คาถาฉีกร่างกับคาถาผู้พิทักษ์ถูกน้ำออกมาใช้เพื่อต่อสู้ เพราะนี่ไม่ใช่ศึกธรรมดา

การสังเวยวิญญานจะทำให้โลกเวทมนตร์ล่มสลายแต่โลกทั้งโลกจะยังคงอยู่  แต่การปลดภาระของปราสาทกาลเวลา(ฮอกวอร์ต)แล้วคืนกลับไปยังอะโพคาลิฟ-ฟาจะรักษาทั้งหมดไว้

ไม่อยากใช้คำว่า "สู้เพื่อคนๆ เดียว" เพราะคนๆ นั้นมีค่ามาก

มีค่า!?










"ซิเรียส!?" บราเทอร์เซเวอรัสตะโกนเมื่อเห็นการรุมล้อมของปีศาจสี่ตน พยายามที่จะช่วยแต่อีกฝ่ายกับตะโกนด่า

"อย่านะ! ไม่รู้เหรอว่าพวกมันต้องการนาย!"

"แต่ว่า!"

"ชั้นมีหน้าที่ปกป้องนาย เชื่อกันบ้างสิ!"

แต่อะไรบางอย่างมันน่ากลัว ยิ่งสถานการณ์แบบนี้ เจ้านั่นยิ่งดูเหมือนจะสว่างมากขึ้น!?

ซิเรียสเคยเห็นมันมาแล้ว มันมีเฉพาะตอนอยู่กับลิลี่ แต่ตอนนี้ซิเรียสมั่นใจว่าทุกคนคงสามารถเห็นได้เช่นเดียวกับเค้า แสงสว่างจากร่างของบราเทอร์เซเวอรัส ดึงดูดปีศาจพวกนั้นให้พุ่งเข้าหา

"สว่างจ้าจริงๆ ด้วย  ถ้าชั้นได้มันมาชั้นจะถูกปลดปล่อยจริงๆ สินะ"

เสียงคุ้นๆ

ปีศาจตนหนึ่งกำลังมองตรงมาที่เซเวอรัสราวกับคนรู้จัก แต่โดนขัดขวางโดยซิเรียส

"อย่าแตะต้องเค้า! ไอ้ตัวโสครก!!"

"เค้าคนเดียวสามารถช่วยคนมากมายได้ แต่เจ้ากลับกักเค้าไว้คนเดียวไม่เห็นแก่ตัวไปหน่อยเหรอ"

เสียงที่เหมือนแฮร์รี่สมัยเด็กดังขึ้น ซิเรียสตะโกน "หุบปาก!"

"ทำไม?" ปีศาจอีกตัวถาม เสียงคุ้นๆ "นายเกลียดสเนปไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่ยกให้เราล่ะ"

"แกอยากหลุดพ้นก็เรื่องของแก ไม่เกี่ยวกับชั้น!"

"ซิเรียส!" เซเวอรัสครางเมื่อเห็นซิเรียสยืนขึ้นอย่างยากลำบาก

"ชั้นไม่มีวันยอมให้พวกแกกินวิญญานของหมอนี่เด็ดขาด!" ซิเรียสคำราม

"ซิเรียส!?"

"ไปเร็ว!" ซิเรียสร้องพลางกระชากเซเวอรัสวิ่งไปจากการคุกคามจนกระทั่งเมื่อออกจากคุกใต้ดินจึงรู้ชัดว่ามาผิดทางแล้ว เพราะข้างนอกมีปีศาจมากกว่าหลายเท่า!

"บ้าอะไรกันเนี่ย!?"

"ซิเรียส ให้มันกินวิญญานชั้นเถอะนะ"

"ไม่มีทาง!" ซิเรียสพาเซเวอรัสวิ่งไปอีกทางโดยหวังจะได้รับการช่วยเหลือจากใครก็ตามที่อยู่แถวๆ นี้

แล้วก็จริง!?

"ท่านสลิธีรีน!?" เซเวอรัสร้องขึ้นอย่างตกใจ

"เจ้าเด็กโง่เอ้ย! ก๊อดริก(อาเทน่า)อุส่าห์สั่งให้ซ่อนอยู่ในคุกใต้ดินแล้วยังออกมาอีก!" เรเวนครอโวยวาย

"ไม่เอาน่า" สลิธีรีนไกล่เกลี่ย "เราอย่าทะเลาะกันเลย มาช่วยกันดีกว่า"

"แล้วพวกท่าน" เซเวอรัสงวยงง

"พวกเราเป็นคนตาย... ตายอีกก็ไม่เสียหายนี่" สลิธีรีนสรุป










TBC.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

274 ความคิดเห็น

  1. #265 micupcake16 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 23:24
    สู้ๆนะทุกคน
    #265
    0
  2. #186 เฟิร์น (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2555 / 08:00
    โฮ้ ตื่นเต้นเข้าไปทุกที

    กลายเป็นรอนที่ทำผิดพลาดทุกทีเลยสินะ



    สู้ๆๆๆ
    #186
    0
  3. #185 Negro Recuerdos (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2555 / 02:22

    โอ้ว ใกล้จบแล้วเหรอเนี่ย .. TT

    สนุกมากเลย .. สู้ๆค่ะซามมาเอล จะคอบเป็นกำลังใจให้เช่นเคย ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆ ที่สร้างสรรคมาให้อ่านค่ะ
    ชอบมากเลย .. ฟิคแฮร์รี่ของซามมาเอล ไม่ว่าจะแต่งมากี่เรื่องก็ชอบทุกเรื่อง ติดทุกครั้งที่อ่านค่ะ

    #185
    0