The last of your expectation

ตอนที่ 33 : สายสัมพันธ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 325
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    14 ม.ค. 55

ฟ้าเปิดแล้ว  ทอม ริดเดิ้ลมองดูร่างของจตุราชาที่ปรากฏตัวพร้อมกับเซเวอรัส สเนปและอัลบัส พอตเตอร์  ก่อนจะนำทั้งหมดไปที่ห้องพักรวมของอาจารย์  พวกแฮร์รี่มารอกันอยู่แล้ว  และที่นั่น

"พ่อ...?"

ไม่มีการตอบรับ  สเนปไม่สนใจแล้วว่าวิญญานของเค้าตอนนี้อยู่ที่ไหน  เค้าสนใจแต่ชายตรงหน้า  ที่เค้าทั้งรักทั้งแค้น  ความจริงน่าจะบอกว่าแสนแค้นแต่ก็แค้นไม่ลงมากกว่า  สเนปตระหนักชัดว่าตนจากโลกไปนานเพียงไรก็เมื่อเห็นว่าพ่อแก่มากขนาดไหน  เค้าตรงเค้าไปแล้วทรุดลงข้างหน้าของชายที่ไร้สติ  และตอนนั้นเค้าเริ่มยิ้ม  ไม่รับรู้การมีตัวตนของใครนอกจากคนตรงหน้า

"ไอลีน... ในที่สุดก็ได้เวลาของชั้นซะที... ชั้นประหลาดใจที่เธอมารับชั้น  หลังจากเรื่องทั้งหมด"

"คืนเงียบงัน คืนศักดิ์สิทธิ์..." เซเวอรัส สเนปร้องเพลงเบาๆ "ทั้งหมดอ่อนหวาน  ทั้งหมดส่องแสง..." แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร  ทุกคนไม่รู้สึกถึงความประทับใจที่พ่อลูกได้พบกันแม้แต่น้อย มันเศร้าจนบอกไม่ถูก "คือภาพพระแม่นิรมนกับพระบุตร ดวงพักตรบริสุทธิ์ประทับตรึงใจ..." ในท่อนนี้ทั้งสเนปและพ่อหลั่งน้ำตาออกมาพร้อมๆ กัน "นิทราในสวรรค์อันผาสุข..! นิทราในสวรรค์อันผาสุข..." เสียงของเค้ากังวาลใส เป็นครั้งแรกของหลายคนที่ได้ยินสเนปร้องเพลง

มันไพเราะมากจนน่าประหลาดใจ แต่ก็เย็นเยือกชวนละห้อยจิต!

"อา... เธอมาพร้อมกับเสียงลูกชาย  ทำให้ชั้นยิ่งรู้สึกผิดบาปนัก"

"นี่ไม่ใช่แม่! นี่ผมเอง! เซวีไงครับ!" สเนปน้ำตาอาบหน้า  เค้ากอดประคองศีรษะของพ่อ  ขณะที่เวียนจูบไปทั่วทั้งหน้าของพ่อ มันทำให้หลายคนที่รู้จักสเนปแต่ในด้านอาจารย์จอมโหดทนไม่ไหว สเนปไม่เคยดูแสนอ่อนโอนและแสนเศร้าขนาดนี้มาก่อน  วินาทีนั้นตาสีเขียวมีประกายแห่งชีวิตเป็นครั้งแรกนับแต่มาที่นี่!

"ใครกำลังอยู่กับชั้นนี่!?"

"ผมเอง พ่อ! ผมคือเซวี!!" สเนปร้องออกมา น้ำตาไหลเป็นทาง

"เซวี...? แกกลับมาหาชั้นเหรอ!" เค้ากระซิบอย่างตื่นเต้น "มารับพ่อชั่วๆ อย่างชั้นเหรอ!?"

"พ่อ..." สเนปยิ้มออกมา  ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้  มันสับสนไปหมด "ผมอยู่นี่"

"เซวี! โอพระเจ้า! เซวี!" วินาทีนั้นชายชราทำในสิ่งที่หัวใจของตนโหยหาเป็นครั้งแรก  ดึงร่างของลูกชายมากอดและยอมรับในความจริง "เย็นเหลือเกิน! เย็นเหมือนตอนนั้นไม่มีผิด!! เย็นเหมือนน้ำในฤดูหนาว!" เค้าประคองหน้าของลูกชายที่ไม่เปลี่ยนไปจากคืนสุดท้ายที่เห็นแม้แต่น้อย "แกตายแล้วนี่! ตายไปแล้ว!?"

"ครับ ตายแล้ว" สเนปยิ้ม  ยอมรับทุกสิ่ง "ผมถึงเย็นเหมือนหัวใจของผมเอง  แต่ตอนนี้พ่อทำให้หัวใจผมอุ่นขึ้นแล้ว!" เสียงหัวเราะอย่างเอ็นดูดังขึ้น  แต่มันเค้นพลังเฮือกสุดท้ายออกมาด้วย ร่างของโทไบอัสเอนลงกับโซฟา "พ่อ! พ่อครับ!!" นาซิสซาเบือนหน้าหนีในที่สุด ขณะที่กุมหัวใจตนไว้แน่น "หลวงพ่อเอรีส!" สเนปหันไปอย่างวิงวอน "ช่วยด้วย!"

แต่คำตอบคือการส่ายหน้า เค้ารู้ชัดว่าพ่อถูกนำมาเพื่ออะไร!?

"ชั้นจำได้แล้ว  หลวงพ่อเอรีส... เค้าบอกชั้นว่า... แกจะเสียวิญญานไปให้กับพระเจ้า... และพระเจ้าจะให้แกเป็นอมตะ... วันเวลาที่ยาวนานจะเยียวยาความทุกข์ของแก แล้วแกอาจจะมีความสุขเสียที"

"ไม่นะ!!  พ่อ!! อยู่กับผมก่อน! ผมรักพ่อนะ!"

"แกรักชั้นเหรอ รักพ่อเลวๆ คนนี้เหรอ!?"

"รัก.. ผมรักพ่อครับ! อย่าไปจากผมนะ! อยู่กับผมก่อน! ผมควรตายตั้งแต่เสียลิลี่! แต่ผมอยู่มาได้เพราะพ่อ!!"

"ถ้าแกรักชั้น... คราวนี้แกห้ามมีความทุกข์นะ  มีความสุขในส่วนที่ชั้นไม่เคยมีให้ด้วย"

กับความว่างเปล่า... ไนจัส อะโพคาลิฟนำเค้ามาเพื่อสิ่งเล็กๆ แค่นี้เองเหรอ  สเนปกรีดเสียงร้องเหมือนคนบ้า  ขณะที่ทุกคนเข้าไปพยายามดึงเค้าจากการพยายามกอดประคองศพของพ่อตัวเองที่เริ่มเน่าอย่างรวดเร็ว  โทไบอัสตายมาสองเดือนแล้ว! แต่ไนจัสรั้งเค้าไว้เพื่อเซเวอรัสคนเดียว

"ไม่! พ่อ! พระเจ้า! ได้โปรด!"

โดยไม่รู้ตัว ซิเรียสที่เย็นชามาตลอดไม่สามารถขัดขืนตัวเองได้อีก  เค้าพุ่งเข้าไปดึงสเนปออกมาแล้วกอดแนบอกเหมือนพี่ชายกอดน้องสาว  ขณะที่สเนปครางไม่เป็นภาษา  และในที่สุด  ทอม ริดเดิ้ลเดินเข้ามาและคุกเข่าข้างๆ

"ดูหน้าเค้าก่อนที่มันจะเน่าสิฮะ ศาสตราจารย์" สเนปหันไปช้าๆ และพบกับใบหน้าของพ่อที่ยังไม่เน่า แต่ความเน่าก็คงจะไล่ไปถึงในไม่กี่นาที "ใบหน้าของเค้าต่างจากเมื่อกี้ลิบลับเลย  ก่อนคุณจะมา  เค้าเหมือนซากศพ  แต่ตอนนี้  เค้าตายแล้ว  แต่ใบหน้าเปล่งปลั่งเหมือนมนุษย์ที่มีชีวิตจากภายใน"

ด้วยความซึ้งใจ สเนปผละจากอ้อมกอดของซิเรียสและซบไหล่ของทอม  เค้าไม่แค้นลอร์ด โวลเดอร์มอร์อีกต่อไปแล้ว...










"ชั้นได้กอดพ่อ"

ลิลี่เหลือบตามองบราเทอร์เซเวอรัส รู้ว่านั่นหมายถึงอะไร  ในชั่วครู่นั้น บาทหลวงได้กลับไปเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับพ่อมดที่ร่างกายและบุคลิกภาพของเค้า "ยินดีด้วยนะ"

"ใช่" เค้าเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม "นี่เป็นประสงค์ของไนจัสด้วยรึเปล่า"

"ใช่"

"เพื่อให้วิญญานของชั้นหมดห่วง... เพื่อที่ชั้นจะเป็นเครื่องสังเวยที่ทรงคุณค่า!"

"ใช่!" ลิลี่พูดอย่างขมขื่น

"เธอก็มาเพื่อสิ่งนี้เหมือนกันใช่มั้ย" เซเวอรัสหันไปมองเพื่อนสาวที่เค้ารักมากที่สุด เป็นอันดับสองรองจากแม่และพ่อ  เธอน้ำตาร่วงพราวขณะที่หันมามองเค้า  ในช่วงเวลาที่พวกเค้านอนอยู่ใต้ต้นไม้ด้วยกันโดยไม่สนใจต่อสภาพอากาศ เหมือนสมัยเด็กๆ ที่เราแลกเปลี่ยนกันเรื่องโลกเวทมนตร์และผู้คุมวิญญาน "มาเพื่อ... ฆ่าชั้นใช่มั้ย!"

"ตอนแรกน่ะใช่ แต่ตอนนี้ชั้นเปลี่ยนใจแล้ว"

กับสายลมเย็นที่กำลังจะสิ้นสุดและตามมาด้วยฤดูใบไม้ผลิที่กำลังจะมา... ลิลี่ยืนขึ้นแล้วยื่นมือไปยังเซเวอรัสยันตัวลุกขึ้นนั่ง

"ลิลี่?"

"ตอนแรก  ชั้นอยากปกป้องเธอ... อยากมีความกล้าที่จะปกป้องเธอ... พยายามที่จะปกป้องเธอ, แต่มันไม่มีประโยชน์! มันล้มเหลวมาตลอด! เซวี, ชั้นน่ะ! ไม่ได้แต่งงานกับเจมส์เพราะรักหรอกนะ! ชั้นเป็นผู้หญิงที่บาปหนาที่แต่งงานโดยปราศจากความรัก! ชั้นชอบเจมส์แต่ก็ไม่รักเค้า... ชั้นถึงต้องชดใช้ให้ลูกของชั้นด้วยชีวิตเพราะชั้นทำให้เค้าเกิดมาจากความใคร่ไม่ใช่ความรัก  แม้อาเทน่าจะบอกว่าแฮร์รี่เกิดมาจากความรักที่สูงส่งยิ่งกว่า... คือความรักที่ยอมเสียสละเพราะปกป้องคนที่เรารัก! คนที่ชั้นรักที่สุดและอยากเป็นเจ้าสาวของเค้าก็คือผู้ชายตรงหน้าชั้น  ผู้ชายที่เซเวอรัส สเนป! เพราะงั้น  ชั้นถึงตั้งชื่อลูกว่าแฮร์รี่ เพราะแม่ของเค้าคือลิลี่ ส่วนพ่อก็คือเซวี... คนที่ชั้นอยากให้เป็นพ่อของเค้าจริงๆ"

เซเวอรัสตะลึง "ชั้นไม่เคยรู้มาก่อนเลย... โอ้! พระเจ้า! ชั้นขอโทษ!" เค้าร้องไห้เมื่อคิดได้ว่าเคยทำอะไรกับแฮร์รี่ พอตเตอร์ไว้บ้าง

"ชั้นเป็นจอมหักหลัง เซวี, ชั้นหักหลังเจมส์ ผู้ที่ยอมเป็นคนโง่เพราะรักที่มีให้ชั้น... ชั้นหลอกทุกคน... และตอนนี้ เมื่อไนจัสเผยความจริงให้ชั้นรู้  ชั้นก็เลือกที่จะหักหลังไนจัสอีก  เพราะชั้นไม่สามารถ... ไม่สามารถเสียเธอได้!"

อีกครั้งที่ลิลี่ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างอ่อนแอ เซเวอรัสลุกขึ้นแล้วโอบกอดเธอไว้แน่น "ลิลี่! ชั้นขอโทษที่ไม่เข้าใจเธอมาก่อน แต่ตอนนี้! ชั้นขอเธอ! โปรดอย่าร้องไห้ต่อหน้าชั้น! น้ำตาของเธอทำให้ชั้นทรมาน!"

ทั้งคู่ร้องไห้ด้วยกัน  กับน้ำตาที่ประสานกันเป็นอันหนึ่งอันเดียว น้ำตาของความรัก เซเวอรัส สเนปตระหนักชัดแล้วว่าหัวใจตนเป็นอย่างไร  เค้าพยายามแล้ว  เค้าเสียสละเพื่อให้เธอมีความสุข  เพราะเธอคือผู้หญิงที่เค้ารักมากที่สุดนับแต่แม่ตายไป  เค้ายอมที่จะจมลงไปทะเลที่เกิดจากน้ำตาแห่งความสิ้นหวังที่ไหลออกมาไม่สิ้นสุดของเค้าเองเพื่อเธอ  เพราะเค้าเห็นเธอมีรอยยิ้มที่งดงามที่สุดในวันที่เธอแต่งงานกับเจมส์ เพราะงั้น ไม่ว่าจะเจ็บปวดเพียงไร

เค้าต้องการให้เธอมีความสุขเช่นนั้นตลอดไป  แม้ว่าเค้าจะต้องตกนรกชั่วนิรันดร์ก็ตาม...

แต่เสียงของเธอปลุกเค้าขึ้นมาให้มองดูความจริง

"แต่ชั้นจะมีความสุขได้ยังไง ถ้าเซวีของชั้นกำลังมีความทุกข์!" ลิลี่ครางอย่างเจ็บปวด

"ลิลี่... ชั้นไม่สามารถลืมเธอได้  แต่ชั้นมีความสุขเมื่อคิดถึงความสุขของเธอ  เพราะงั้น ผู้พิทักษ์ของชั้นจึงเป็นกวางตัวเมีย เพราะตอนนั้น  ชั้นเชื่อว่าความสุขของเธอคือการได้เป็นภรรยาของเจมส์ พอตเตอร์ เพราะชั้นไม่เคยยอมให้ความต้องการของชั้นทำลายความสุขของเธอได้  ชั้นพยายามจะเป็นเพื่อนของเธอ แต่สุดท้ายแล้ว หัวใจของชั้นก็กองที่เธอทั้งหมดอยู่ดี!"

กับน้ำตาที่ไหลออกจากดวงตาของทั่งคู่ มากจนแทบจะเชื่อได้ว่ามันจะกลายเป็นทะเล!? ลิลี่ยิ้มเมื่อได้ยินความจริงในใจของเค้า

"สุดท้ายแล้ว! ชั้นก็ไม่สามารถหลอกตัวเองได้เช่นกัน... ชั้นจะเป็นคนทรยศอีกครั้งเพื่อเธอ!"

"ลิลี่... เธอพูดอะไร!?"

"ชั้นไม่สามารถเสียเธอได้... ดังนั้น! ชั้นจะขอทรยศต่อไนจัส! เซวี... ขอร้องล่ะ! เราหนีไปด้วยกันเถอะ!"

เซเวอรัสตะลึง... แต่ควรจะเป็นคำพูดของเค้าในวันที่เค้าได้พบเธอที่กำลังจะแต่งงาน  แต่ตอนนี้  คำพูดนี้กลับหลุดออกจากปากของลิลี่  ผู้หญิงที่กล้าหาญชาญชัยขนาดจะพาผู้ชายหนีจากการเป็นเครื่องสังเวย  พวกเค้าจะหนีไปไหนได้ เมื่อไนจัสเป็นเทพธิดาผู้สร้างโลก เมื่ออะโพคาลิฟ-ฟาคือราชาผู้มาจากความมืด

แต่ว่า ไม่มีอะไรน่ายินดีไปกว่านี้อีกแล้ว...

เซเวอรัส สเนปไม่มีทางที่จะปฏิเสธทางที่ตนเลือกไว้  แต่ว่า เค้าอยากจะขอเวลาเล็กๆ น้อยสำหรับการอยู่ร่วมกับคนที่เค้ารักและโหยหามาตลอด  ผู้หญิงที่เค้าเชื่อว่าถ้าได้แต่งงานกับเธอเค้าจะมีความสุข... เพราะฉะนั้น  เค้าไม่ลังเลที่จะให้ความหวังกับเธอโดยการหนีไปพร้อมกับเธอ  แม้ว่าสุดท้ายแล้วเค้าก็จะหนีไม่พ้นก็ตาม

เพียงแค่ได้ทำตามใจตัวเองซักครั้ง ก็พอแล้ว...
****************************************************************************************
Dark memories of Dambledor---Severus Snape's past # [end]

วันนั้นเป็นวันที่ลอร์ด โวลเดอร์มอร์กลับมา  เป็นเค้าที่ใช้ให้เซเวอรัสไปทำหน้าที่สายลับ โดยการกลับไปหาโวลเดอร์มอร์ และเมื่อเค้ากลับมา เค้าได้รายงานทุกอย่างอย่างน่าพอใจ ยกเว้นเรื่องเดียว "ในช่วงนี้เพื่อความปลอดภัยของพอตเตอร์ ผมว่าเราคงไม่ควรที่จะติดต่อกับเค้าซักพัก ผมรู้ว่าคงจะทำให้เค้าคับข้องใจมาก แต่นั่นเพื่อความปลอดภัยของเค้าเอง"

"ชั้นรู้ เซเวอรัส, เพียงแต่ เธอต้องทำงานเต็มเวลาแล้ว ยังไงเธอก็ไม่สามารถสับรางเรื่องพ่อกับจอมมารได้หรอก  ชั้นคิดว่าเราควรใช้คำสาปสะกดใจนะ แม้จะผิดกฏหมาย แต่มันเพื่อความปลอดภัยของเค้าเอง"

"ผมจะไปกับลูเซียส" ดัมเบิลดอร์หยุดกึก เพราะแม้จะรู้สายสัมพันธ์ของคนทั้งสอง แต่เค้าก็รู้เช่นกันว่าลูเซียสเป็นคนของโวลเดอร์มอร์เต็มขั้น "เพราะนอกจากเค้าแล้ว  ผมไม่สามารถไว้ใจใครได้เลย ผมจะไปบอกพ่อเรื่องที่ผมอาจจะไม่ว่างอีกนาน และลูเซียส แม้เค้าจะเป็นผู้เสพความตาย แต่เค้าเป็นคนเดียวที่ผมมั่นใจว่าหากเกิดอะไรขึ้นเค้าจะปกป้องพ่อมักเกิ้ลของผม"

แต่อย่างไรก็ดี ดัมเบิลดอร์ไม่สามารถแน่ใจได้ หลังอยากอยู่ในห้องทำงานมาตลอดสามชั่วโมง ในที่สุดเค้าก็ตัดสินใจไปที่บ้านของเซเวอรัส  กับการหายตัวไปปรากฏที่ตรอกช่างปั่นฝ้าย  ชะงักเมื่อเห็นลูเซียสนั่งอยู่ที่กองอิฐสกปรก ก่อนจะลุกขึ้นอย่างกระสับกระส่าย ดัมเบิลดอร์ตามไปเงียบๆ โดยอีกฝ่ายไม่รู้ตัว วูบหนึ่ง เค้าพวกสวนทางกับชายคนหนึ่งที่เหมือนจะแบกห่อผ้าเดินจากไป แต่ไม่เอ๊ะใจอะไรมาก นอกจากดัมเบิลดอร์ที่คิดว่าชายคนนั้นดูคุ้นๆ

บานประตูเปิดออกพร้อมกับร่างของลูเซียสที่ผ่านเข้าไป "เซเวอรัส เราต้องไปกันแล้วนะ ถ้าจอมมารรู้เข้า..." ไม่มีคำตอบ ดัมเบิลดอร์ไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น  ทำไมเค้ารู้สึกกลัวอย่างบอกไม่ถูก ขณะที่ลูเซียสวิ่งไปทั่วบ้านหลังกระจิดริดเหมือนคนบ้า  ก่อนจะพบว่าดัมเบิลดอร์เข้ามาทางประตูหน้า "เซเวอรัสอยู่ไหน"

"ชั้นไม่รู้..." เค้าโต้ตอบความกลัวของลูเซียส  มัลฟอย แต่เพราะอะไรไม่รู้, มันหดหู่มาก

"โกหก... ผมถามว่าเซเวอรัสอยู่ไหน!"

"เสียงเอะอะอะไรกันอีก" เสียงเหนื่อยๆ ดังขึ้น ทั้งดัมเบิลดอร์และลูเซียสมองตรงไปยังผู้มาใหม่ เพราะอะไรบางอย่าง ความกลัวที่บอกไม่ถูกไหลผ่านทั้งคู่ "เซวีไม่อยู่ที่นี่หรอกนะ"

"เซเวอรัสบอกว่าจะมาลาคุณไปทำงาน  ตอนนี้เค้าไปไหนแล้ว" เสียงของลูเซียสแหบอย่างไม่น่าเชื่อ

"เค้าไม่อยู่แล้ว  พวกคุณกลับไปได้แล้ว"

"เค้าบอกคุณมั้ยว่าเจ้าแห่งศาสตร์มืดกลับมา"

"บอก..."

"แล้วเค้าบอกว่าเค้าจะต้องเข้าไปยุ่งกับเรื่องอันตราย  อาจจะต้องทำบาป  อาจจะต้องเสียวิญญานไป"

"บอก..."

ดัมเบิลดอร์ไม่พูดอะไรที่ขัดขวางการสนทนาของทั้งคู่  พบในวินาทีนี้ว่าเค้าไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเซเวอรัสแม้แต่น้อยเมื่อเห็นความกลัวบนหน้าของลูเซียส มัลฟอยและน้ำตาที่คลอ! ลูเซียสคนนั้นกำลังหวาดกลัวจนร้องไห้!

"คุณ... คุณทำอะไรกับเซเวอรัส!?" ไม่น่าเชื่อว่าลูเซียสคนนั้นจะทำเสียงแบบนั้นได้

"ปกป้องวิญญานของเค้า.. มีแค่ให้เค้าหายไป..." โทไบอัส สเนปพูดทั้งน้ำตา

"ห่อผ้านั่น..." ลูเซียสเซไปที่กำแพง "ไม่จริง... เซเวอรัส! ไม่จริง!!" จากนั้นก็หอบร่างกายที่เหมือนคนที่พยายามจะวิ่งออกไปทั้งๆ ที่ไม่มีเรี่ยวแรงเหลืออยู่ กับเสียงหัวเราะของโทไบอัส สเนปที่ขมขื่นสุดจะบรรยาย ดัมเบิลดอร์รู้ชัดว่าห่อผ้าที่เค้าเห็นคืออะไร  ขนาดมันใหญ่พอจะห่อร่างของเซเวอรัสได้  เค้ารู้สึกถึงโทสะที่ห่อร่างของตัวเองไว้อย่างที่ไม่เคยมาก่อน  เค้ามองดูชายตรงหน้าด้วยความรู้สึกขยะแขยงยิ่งกว่าที่รู้สึกกับโวลเดอร์มอร์

ผู้ชายคนนี้บ้าไปแล้ว... เค้าฆ่าลูกของตัวเอง!?

แต่ในวินาทีที่จะชักไม้กายสิทธิ์ออกมา เค้านึกถึงสิ่งที่สำคัญกว่า  บางทีเซเวอรัส สเนปอาจจะยังมีชีวิต!? เค้าสะกดนิ่งผู้ชายตรงหน้าแล้วรีบวิ่งไปตามหาห่อผ้านั่น

และเค้าก็พบ...

ที่กองขยะริมคลองเน่าเหม็น... ลูเซียสผู้วางตัวสูงส่งตลอดเวลาจนดูไม่เข้ากันอย่างสิ้นเชิงกับสภาพแวดล้อมรอบๆ ตัว  พยายามแกะห่อผ้าที่ถูกผูกมัดไว้  เผยร่างของชายหนุ่มที่ซีดเซียวกับเลือดที่ทาทั่วทั้งตัว ดัมเบิลดอร์เดินเหมือนคนตายไปที่ร่างของลูเซียสที่นั่งอยู่ ก่อนจะกลั้นใจวางมือลงที่ต้นคอ...

อย่างช้าๆ เบามากๆ มันเริ่มเต้น... อีกครั้ง... อีกครั้ง...

"เค้ายังไม่ตาย!" ลูเซียสพูดละลักละลำทั้งน้ำตา "เค้าต้องการหมอเดี๋ยวนี้!"

"ชั้นจะพาเค้าไป" ลูเซียสหันขวับไปทางดัมเบิลดอร์ที่ก้มลงมาและร่ายมนตร์รักษาชีวิตไว้ "น้ำตานกฟินิกซ์มีพลังเยียวยา ส่วนเธอ จัดการกับโทไบอัส สเนปซะ เซเวอรัสไว้ใจเธอ แต่ชั้น, พูดตามตรงว่าถ้ากลับไปอีกชั้นคงอยากจะฆ่าผู้ชายคนนั้น!" ดัมเบิลดอร์อุ้มร่างของสเนปอย่างง่ายดายราวกับอุ้มเด็ก

"ช่วยเค้าด้วย"

ดัมเบิลดอร์มองดูใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาของลูเซียสเป็นครั้งสุดท้าย... และมันตราตรึงอยู่จนบัดนี้! นั่นเป็นครั้งแรกที่เค้าเห็นว่าชายคนนี้มีอะไรมากกว่าที่เค้าเห็น และทำให้เค้ากล้ารับรองกับเซเวอรัสว่าลูเซียสจะปลอดภัย และเมื่อถึงเวลาเค้าจะคุ้มครองลูเซียสด้วย เหมือนกับที่เค้ารับปากกับเดรโกที่หอคอยในคืนสุดท้ายของชีวิต

สำหรับตอนนี้ เค้าอยู่กับเซเวอรัสที่ห้องนอนของเค้าเอง... ลูเซียสให้เอล์ฝมาส่งข่าวแล้วว่าพ่อของเซเวอรัสปลอดภัยในโรงพยายามโรคจิตของมักเกิ้ล! และเพื่อความปลอดภัยของเค้าและครอบครัว  ลูเซียสขอให้เป็นครั้งสุดท้ายที่ดัมเบิลดอร์จะคุยกับเค้า! ดัมเบิลดอร์มองดูร่างของเซเวอรัสบนเตียง น้ำตาของนกฟินิกซ์ทำให้ดีขึ้นมาก แต่ชายหนุ่มยังอ่อนเพลียจากการเสียเลือด

"เซเวอรัสที่น่าสงสาร... บอบช้ำด้วยน้ำมือของพ่อ!"

ดัมเบิลดอร์ยกมือขึ้นลูบหน้าและร้องไห้เงียบๆ







TBC.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

274 ความคิดเห็น

  1. #262 micupcake16 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 21:47
    ฮือออ ตอนนี้ทำเราน้ำตาคลอ สงสารสเนปเกินจะบรรยาย
    #262
    0
  2. #207 สาวน้อย (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 เมษายน 2555 / 04:25
    เรื่องนี้ทำให้เราต้องร้องไห้ T_____T



    เศร้ามาก
    #207
    0
  3. #176 Puiyee ^^ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 มกราคม 2555 / 00:31
    "คนที่ชั้นรักที่สุดและอยากเป็นเจ้าสาวของเค้าก็คือผู้ชายตรงหน้าชั้น" ผู้ชายที่เซเวอรัส สเนป กริ๊ดดด เอาใจไปเลยเต็มๆ ชอบตอนนี้ที่สุดแว้ววว เป็นตอนที่บีบหัวใจจริงๆ อ่านแล้วน้ำตาล่วงกับความรักที่บริสุทธิ์ของชายคนนี้ อึ้งกับลิลี่เหมือนกัน แต่ถ้าเป็นเรา เราก็ทำ 555 >///<



    โอววโหวว ขอให้ผู้ชายแบบนี้มาปรากฏตัวต่อหน้าลูกช้างด้วยเถิดดด รักตลอดกาล...
    #176
    0
  4. #175 Negro Recuerdos (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 15 มกราคม 2555 / 18:37

     มาแล้วๆๆๆ แบล็ก นายทำลังทำให้ชั้น งง ..

    อ๊าาาาา หนีตาม.. จะเป็นไงต่อละเนี่ย ลิลี่ จ๋า เธอเหนือความคาดหมายจริงๆ T^T

    มาต่อเด้อค่ะ ซามมาเอล-ซิน สุ้ๆ จะคอยเป็นกำลังใจให้เช่นเคย

    #175
    0