The last of your expectation

ตอนที่ 28 : วา่เลนไทน์สีดำ--2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 342
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    30 พ.ย. 54

"ผมเชื่อคุณได้เหรอ" ทอมกระซิบ

"ข้ามาเพื่อเจรจา ทอม" คราวนี้ดวงตาของโรวีน่า เรเวนคลอโศกเศร้า "เมื่อกี้เจ้าคงได้เห็นบางส่วนในชีวิตของเซเวอรัส สเนปแล้วนะ แต่ข้าเห็นมามากกว่านั้น  เด็กคนนั้นน่ะโชคร้ายเกินกว่าที่เจ้าจะจินตนาการได้  ในฐานะลูกแกะบริสุทธิ์ของลูกชายและลูกสาวแห่งอีฟ ร่างของเค้าจะไม่ได้ถูกปลดลงจากไม้กางเขนโดยที่กระดูกซักชิ้นก็ไม่แตกหักเหมือนอย่างลูกแกะที่ต้องสังเวยเพื่อไถ่บรรดาลูกชายและลูกสาวของอาดัม" หล่อนดึงมือของทอมขึ้นมาจับ "แต่เค้าจะถูกสับเป็นชิ้นๆ ให้ตายอย่างช้าๆ และทรมาน! ก่อนที่ศีรษะจะถูกตัดจนขาดกระเด็นเป็นอันดับสุดท้ายเพื่อสังเวย! ไม่ใช่แค่เลือดเนื้อ! ไม่ใช่แค่ชีวิต! แต่เป็นวิญญานทั้งดวงด้วย!" วินาทีนั้นความกลัวพุ่งเข้าจับขั้วหัวใจของทุกคน สิ่งที่เรเวนคลอพูดนั้นน่ากลัวเกินกว่าจะจินตนาการขณะที่ภาพที่แฮร์รี่ฝันเห็นได้กลับเค้ามาในใจของเค้าและเริ่มทำให้ท้องไส้ปั่นป่วน "ทอม! เจ้ารักเด็กคนนั้น! ในฐานะพี่น้องคริสเตียนคนหนึ่ง! ได้โปรดเถอะทอม! วิญญานของเค้ามีฆ่าเกินกว่าจะเอามาแลกผู้คนที่มีจิตใจต่ำทรามพวกนั้น!"

ทอมอึกอัก เค้ารู้เรื่องการสังเวยมานานแล้ว  ที่ใต้คฤหาสมัลฟอย  ถ้าไม่สังเวยร่างอมตะของสเนปกับผู้ถูกเลือกที่ใต้ปราสาทก็ต้องสังเวยวิญญาน  และตอนนี้เรเวนคลอกำลังเสนอทางที่จะช่วยคนอื่นๆ แต่ว่า "ถ้าอะโพคาลิฟ-ฟามา เค้าจะทำลายล้างโลก! ผมได้ยินมาแบบนั้น!"

"เด็กเอ๋ย... อะโพคาลิฟ-ฟาจะกลับมาสู่โลกทุกพันปีอยู่แล้ว  ไบเบิ้ลของมักเกิ้ลก็บอกเจ้าอยู่  เราก็แค่ปล่อยให้มันเป็นไปแทนที่จะสังเวยใครโดยไม่มีความผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า!"

"กำหนดพันปี..." ทอมกระซิบอย่างตื่นเต้น "ในไบเบิ้ลเหรอ!? ล้อเล่นน่า! ก็กำหนดพันปีในไบเบิ้ลที่ว่ามันคือการปลดปล่อยซาตานออกจากพันธนาการ!?" ทันใดนั้น แฮร์รี่นึกได้ทันทีเพราะเหมือนจะมีคนบอกเค้าว่าอะโพคาลิฟ-ฟาคือซาตานในโลกของมักเกิ้ล!? และทอมก็ดูจะนึกออกเหมือนกัน "อะโพคาลิฟ-ฟา! คือซาตานจริงๆ น่ะเหรอ!?"

"...ถ้าตามความเชื่อของมักเกิ้ล  มัน ก็คือแบบนั้น"

"คุณจะให้ผมร่วมมือกับคุณในการปล่อยซาตานออกจากนรกเหรอ!?!" ทอมผงะออกจากหล่อนอย่างขยะแขยง

"แล้วเจ้าจะให้เค้าเอาวิญญานของเซเวอรัสไปเหมือนที่เค้าเคยสูบวิญญานของเอมิเรียเหรอ!?"

"คุณว่าอะไรนะ!" เฮอร์ไมโอนี่ก้าวออกมา  หน้าเธอซีดจนไม่มีแม้แต่สีเลือด "เมื่อกี้คุณบอกว่าเอมิเรีย--!?"

แสงสว่างฟาดวาบพร้อมกับร่างของเฟรย์ เมอร์กัน ทั้งคู่กวัดแกว่งไม้กายสิทธิ์ใส่กันซ้ำแล้วซ้ำเล่าก่อนที่แสงจ้าและคลื่นพลังจะทำให้ทุกอย่างรอบๆ กระเด็นกระดอนออกไป  แฮร์รี่ได้รับการช่วยเหลือจากทอม  ขณะที่เฮอร์ไมโอนี่ได้รับการปกป้องจากเมอร์กัน--ทีแรกเธอคิดว่าเค้าร้ายกาจ  แต่ไปๆ มาๆ กลายเป็นพวกเดียวกันเมื่อไหร่ไม่รู้  อาจจะเพราะเค้าเหมือนแฮร์รี่มากจนรู้สึกโล่งใจ  ลืมรอนที่ตีลังกาล้มกลิ้งอย่างหมดท่าไปสนิท  แต่แล้วกลับกลายเป็นว่าไดอาน่า มัลฟอย(อันที่จริงต้องพอตเตอร์)ก็โผล่มาดูอาการเค้า

"ไม่เป็นไรใช่มั้ย  พ่อหนุ่ม" ถามพลางพยุงเค้าขึ้น

"ผมสบายดีครับ, ทวดไดอาน่า" รอนตอบ  และกลายเป็นการกระทำที่ผิดพลาดที่สุดเพราะหล่อนดันปล่อยทันทีทำให้เค้าล้มลงกับพื้น  จากนั้นก็หัวเราะอย่างสะใจ "พวกมัลฟอยนิสัยอย่างงี้ทุกคนเลยเหรอเนี่ย!?" รอนโวย  เจ็บก้นกบ

"แหงสิยะ! โดยเฉพาะเจมส์-หลานรักของชั้นนี่เหมือนชั้นที่สุดเลย! โฮะๆๆ!" ท่าทางเธอภูมิใจมาก

"เจมส์ที่ว่าคงไม่ใช่เจมส์ที่เป็นพ่อของแฮร์รี่และเป็นลูกชายของน้องสาวคุณหรอกนะ" เฮอร์ไมโอนี่พยายามสุภาพ  เฟรย์ส่ายหัวอย่างเบื่อหน่าย

"ชั้นเองก็เสียใจที่จะต้องบอกเธอว่า ใช่! หล่อนหมายถึงเจมส์ พอตเตอร์คนนั้นแหละ! ย่ากับหลานคู่นี้นิสัยเหมือนกันชนิดที่ว่าโขกแบบกันมาทุกระเบียบนิ้ว! โดยเฉพาะนิสัยชอบแกล้งชาวบ้าน... ชั้นอุส่าห์คิดว่ามันจะหมดแค่เจมส์คนเดียว ไหงมันงอกในเจมส์รุ่นถัดมากับเดรโกที่เป็นลูกของลูเซียสได้ก็ไม่รู้  ทั้งๆ ที่ลูเซียสสมัยก่อนเป็นผู้เสพความตายไม่ได้มีนิสัยแบบนั้นเลย... นี่ถ้าเดรโกหน้าตาเหมือนแม่แทนที่จะเป็นพ่อ  ชั้นคงคิดว่าเดรโกเป็นพี่ชายแท้ๆ ของแฮร์รี่ และยัยนาซิสซาแอบเล่นชู้"

แฮร์รี่กับทอมมองหน้ากัน ที่ผ่านมาแฮร์รี่ล้วนได้ยินทุกคนบอกว่าเค้าเหมือนกับพ่อมาก  แต่หลังพวกเค้าสู้กันในฮอกวอร์ตในอีกสิบเก้าปี่ต่อมา กลับกลายเป็นว่ามีคนมากมายมาเป็นพยานว่า 'เจมส์ พอตเตอร์ กับ เดรโก มัลฟอย นิสัยเหมือนกัน'

"เด็กที่จบจากเพลมิล๊อก... โรงเรียนที่ล่มสลายไปแล้วเมื่อราวๆ เจ็ดสิบปี่ก่อน" เสียงของเรเวนคลอทำให้ทุกคนหันกลับไปเผชิญหน้ากับหล่อนอีกครั้ง  เฟรย์ก้าวออกไปและกันทุกคนไว้ข้างหลัง "ตอนที่เซเวอรัสอีกคนหนึ่งตาย  ข้าก็รู้ทันทีว่าเจ้าจะกลายเป็นจตุราชาคนใหม่เพราะการโปรดปรานของก๊อดริก... และเจ้าก็ทุ่มเทจริงๆ เจ้ายอมปล่อยให้พ่อแม่ตายโดยไม่ปกป้องเพื่อจะไม่เผยความลับของก๊อดริกให้เจ็ดมาราธิราชได้รู้  เจ้ายอมฆ่าน้องสาวและน้องเขยของตัวเองเพื่อปกป้องลูกแฝดของซิเรียส แบล็กเพราะเป็นเด็กที่เกิดจากผู้หญิงที่เจ้ารัก  เฟรย์ เมอร์กัน  มีผู้ชายไม่มากที่จะทำแบบนั้นได้เพื่อรัก  และเจ้าเป็นหนึ่งในคนที่ทำเช่นนั้นได้"

ทุกคนมองเค้าอย่างตะลึง ทุกคนรู้เรื่องที่เค้าปล่อยให้พ่อแม่ตายและฆ่าน้องสาวจากการกล่าวหาของลูเครเซียตอนนั้น  แต่ไม่รู้ทั้งหมดจนกระทั่งตอนนี้  ผู้ชายคนนี้รักอาเทน่า!? จนถึงขนาดทำอะไรก็ได้เพื่อเธอ! ไม่ว่าจะผิดศีลธรรมมากเพียงไร!!

"คุณผิดนิดหน่อย ศาสตราจารย์ เซเวอรัส เรวิน ฮัฟเฟิลฟัพได้เลือกผมไว้ก่อนที่เค้าจะตายต่างหาก! เค้ารู้ว่าเค้าอาจจะไม่รอดชีวิตจากการปกป้องน้องสาวและลูกของเธอ  เซเวอรัสคนนั้นก็เหมือนกับหลานชายที่ชื่อเดียวกันของเค้า  ที่ต้องตายเพราะความรักที่มีผู้หญิงคนหนึ่ง และปกป้องลูกของเธอจนตัวตาย!" เฟรย์ยกไม้กายสิทธิ์ขึ้นมา "เรเวนคลอ! ผมมีพลังพอๆ กับท่าน! อย่าเสียเวลาสู้กันดีกว่า! คืนลูกชายของไอลีนกับอัล พอตเตอร์มาดีกว่า!"

"เจ้าก็ผิดเหมือกัน!" ท่าทางของเรเวนคลอเข้มงวด "ข้าน่ะไม่มีเวลามาสู้กับเจ้าหรอกนะ! เพราะข้ารู้มานานแล้วว่าคนที่ศรัทธาก๊อดริกมีแต่จะทำทุกสิ่งตามที่ก๊อดริกสั่งโดยไม่ลืมหูลืมตา! ไม่มีประโยชน์ที่จะเจรจาต่อหรอก!" เธอทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า "ได้เวลาที่จะเสกผู้พิทักษ์กันแล้วนะเมอร์กัน! ทำดีๆ ล่ะ!" แล้วหลังจากนั้นฝูงยมทูตก็พุ่งโจมตีพวกเค้า ทันใดนั้นทุกคนก็เริ่มทะยอยเสกผู้พิทักษ์ออกมาเพื่อป้องกันภัย  และเป็นครั้งแรกที่แฮร์รี่ รอน เฮอร์ไมโอนี่ และได้เห็นผู้พิทักษ์ของทอมที่เป็นนกพิราบ ของเฟรย์ที่เป็นสิงโตตัวเมีย และของไดอาน่าที่เป็นมังกร... ครั้งแรกนับแต่สู้ร่วมกันมา










"เซวีฮะ! เซวี!"

สเนปลืมตา เสียงของอัลดังก้องประสานกับของพายุฝนปนหิมะ  อากาศหนาวจับใจแต่สเนปแทบไม่รู้สึกถึงมัน  ยิ่งนานวันเค้ายิ่งรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนตายจริง  เมื่อกี้เค้าฝันเห็นอดีต  คนถูกซิเรียส แบล็กชกหน้าแต่ไม่โต้ตอบราวกับจะยอมตาย  ทั้งๆ ที่เค้าไม่มีวันจะตายหากถ้าคนลงมือคือแบล็ก  ทว่า  ความจริงที่เกิดขึ้นก็คือ  เค้าได้แต่ทอดถอนใจกับมัน

บางที  สิ่งที่เค้าถวิลหาที่สุดอาจจะเป็นความตายก็ได้  แต่ว่า อะไรนะทำให้เค้าที่ถอดใจเรื่องลิลี่แล้วพยายามที่จะทำให้เธอกลับมาสนใจเค้าอีก  เพราะเธอผลักไสเค้าไปหาความมืดรึไง?

"หนาวมั้ย? อัล!"

"ผม! ไม่หนาวหรอก" อัลหันขวับหน้าแดง  แต่สั่นเทาในความมืด

"ที่นี่ที่ไหน?"

"ผมไม่รู้!" อัลยังสั่น "ผู้หญิง! โรวีน่า เรเวนคลอ! เธอพาเรามา! ผมเห็นเธอเมื่อผมตื่นจากความทรงจำของคุณ และ" อัลมองไปภายในถ้ำ "เธอบอกว่า  มีบางสิ่งที่ผมกับคุณควรรู้!"

"ในนั้นเหรอ"

"ฮะ"

สเนปยกมือขึ้นจับอัล  มือของเค้าเย็นมาก  แต่สเนปเย็นยิ่งกว่า  จนอัลสะท้านเยือก "ขอโทษ!" สเนปรีบชักมือกลับ สุภาพกับเด็กชายมากเท่าๆ ที่สุภาพกับลิลี่  แต่อัลรีบคว้ามันไว้  ราวกับจะบอกว่า  แม้จะต้องกลายเป็นน้ำแข็งไปด้วยกัน  เค้าก็ไม่กลัว

"ไม่เป็นฮะ!"

รอยยิ้มที่แสนอ่อนโยนปรากฏขึ้น เหมือนบราเทอร์เซเวอรัส  และการร่ายมนตร์  อัลอุ่นขึ้นเล็กน้อย  และสเนปยืนขึ้น  ก่อนจะมองไปยังร่างที่ผ่าฝนที่หนาวเหน็บเข้ามา "อยู่ใกล้ๆ ชั้นนะ!" เค้าพูดพลางดึงเด็กชายเข้ามาใกล้ "ลูมอส!" แสงจากปลายไม้กายสิทธิ์ส่องสว่างออกมา "นั่นใครนะ!?"

"ข้าเอง" เสียงผู้หญิงดังขึ้นพร้อมกับร่างที่ก้าวเข้ามาในถ้ำ "นี่เข้าเดือนกุมภาพันแล้วสินะ  น้ำแข็งเริ่มละลาย  แต่ก็ยังหนาวเกินกว่าจะเดินลุยมา... เพราะน้ำเย็นไม่ต่างอะไรกับน้ำที่ผสมกับน้ำแข็ง"

"คุณ... โรวีน่า  เรเวนคลอ"

"ใช่... ข้าเอง  โอ๊ะ! อย่ากลัวเลย... ข้าไม่ทำร้ายเจ้าหรอก... อีกอย่าง  แม้ข้าทำก็ไม่มีประโยชน์  เจ้ากับฆ่าล้วนเป็นเพียงคนตายที่ไม่สามารถตายได้อีก"

"ปัญหาคือเด็กที่อยู่กับผมยังมีชีวิต  ที่สำคัญ  เราต่างกันกว่าที่คิด ศาสตราจารย์  ท่านมีวิญญานในร่าง  แต่ผมไม่มี"

"เซเวอรัส เรวิน ฮัฟเฟิลพัฟ, เจ้าเคยได้ยินชื่อนี่มั้ย" สเนปเงียบ "แน่นอนว่าคนธรรมดาไม่อาจรู้จัก  แต่เจ้าอาจจะสามารถรู้จักได้โดยการสืบค้น  ศาสตราจารย์เซเวอรัส เรวิน ฮัฟเฟิลพัฟ เป็นนักคณิตศาสตร์และนักปรุงยาที่มีชื่อเสียงของฮอกวอร์ตด้วยการบุกเบิกวิชาตัวเลขมหัศจรรย์ในวงการเวทมนตร์  น่าเสียดายผู้วิเศษทุกวันนี้ให้ความสนใจมันน้อยจนไม่มีโรงเรียนใดสอนได้อย่างเมื่อพันปีก่อนอีกแล้ว หลักสูตรสมบูรณ์ของวิชานี้จึงถูกสอนที่เพลมิล๊อกเท่านั้น  แต่เมื่อเพลมิล๊อกถูกล้มล้างก็ไม่มีโรงเรียนใดสอนอีก  ยกเว้นโรงเรียนกัสตงในฝรั่งเศสที่เน้นวิชานี้โดยตรงด้วยความชื่อว่ามันเป็นกุญแจไขจักรวาล  ผสานเวทมนตร์เข้ากับคณิตศาสตร์ขั้นสูงมักเกิ้ล--กลายเป็นวิชาตัวเลขมหัศจรรย์ที่ใกล้เคียงกับที่ศาสตราจารย์ท่านนี้บุกเบิกขึ้นมา"

"ผมรู้จักท่านจากสมัยเด็ก  แม่เคยบอกผมว่าชื่อของผมตั้งตามศาสตราจารย์เซเวอรัส เรวิน ฮัฟเฟิลพัฟ แม่บอกว่าท่านเปรียบได้กับพีทาโกรัสของโลกมัลเกิ้ล  ผมจึงค้นประวัติท่านทีหลัง ทราบว่าท่านเป็นลูกชายของเฮก้า ฮัฟเฟิลพัฟ"

"ใช่... และเป็นหนึ่งในจตุราชาหลังจากที่สงครามจบลง  เซเวอรัส เรวินคอยดูแลร่างที่ถูกแช่แข็งของแม่เค้าและวิญญานที่ถูกเก็บรักษาไว้ของกริฟฟินดอร์จนกระทั่งวันสำคัญมาถึง  ร่วมกับไลชาและเอมิเรีย"

"ผมไม่เข้าใจ! พวกเค้าอยู่มานานถึงขนาดนั้นได้ยังไง! อายุของผู้วิเศษน่ะ อยู่ได้นานสุดก็แค่สองร้อยปีเท่านั้น!" สเนปกระชับมือของอัลไว้ในอุ้งมือตน "หรือว่าเค้าได้คิดค้นศิลานักปราชญ์(ศิลาอาถรรผ์ในแฮร์รี่ภาคแรก ผมใช้ชื่อศิลานักปราชญ์ตามรูปศัพท์ครับ)ขึ้นมาเหมือนกับที่นิโคลัส--!"

"ไม่ใช่หรอก" เรเวนคลอตัดบท  เธอรู้ว่าเค้ากำลังจะพูดถึงใคร "ไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิดหรอกเด็กน้อย! หลังสงครามจบลงกริฟฟินดอร์มีชีวิตยืนยาวเรื่อยมาเพราะอายุขัยของเพื่อนอาจารย์ของเค้าที่มอบให้เค้าเพื่อที่เค้าจะจบมันตามที่ทุกคนเชื่อ  ทำให้เค้ากลายเป็นจตุราชาคนแรก  ส่วนไลชา, พระผู้ช่วยให้รอดของแรบไบท์ได้สาปเค้า  จากมักเกิ้ลธรรดาเค้าได้สะสมเวทย์มนตร์มาจนกลายเป็นผู้วิเศษที่ทรงอำนาจ! เอมิเรีย เด็กหนุ่มที่ถูกตอนเพื่อให้บริสุทธิ์จากโลกียะ-ในฐานะเครื่องสังเวย-เค้าถูกสูบวิญญานไปและทำให้ร่างกลายเป็นอมตะไม่สามารถตายได้  เหมือนกับเจ้าในตอนนี้! ต่างแต่ว่าเจ้าตายไปแล้ว  แต่เค้ายังมีชีวิต!" เธอหยุดนิดหน่อยก่อนจะดำเนินต่อไป "ส่วนเซเวอรัส... เค้าก็เหมือนกับแม่ เป็นโฮโมสครูซ!"

สเนปตะลึง "แต่โฮโมนครูซไม่น่าจะสามารถมีลูกได้! พวกเค้าไม่ใช่มนุษย์จริงๆ ยิ่งกว่านั้น! โฮโมนครูซไม่มีจริงหรอกนะ! แค่เรื่องเพ้อฝันเท่านันเอง! หรือต่อให้มีใครทำได้ ก็ไม่ใช่ตอนนี้!"

"โฮโมนครูซมีจริง ศาสตราจารย์เซเวอรัส สเนป" เธอยิ้มอ่อนโยน "ในสมัยของข้า วิถีแห่งการปรุงยาเป็นศาสตร์ที่น่ากลัว! คนมากมายพยายามทำตัวเป็นพระเจ้า  โดยการสร้างมนุษย์ขึ้นมา! และราชวงศ์โซเต็กส์ทำมัน! ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม เลือดกษัตริย์ต้องบริสุทธิ์  แต่การแต่งงานระหว่างพี่น้องก็รับไม่ได้  ราชวงศ์แห่งเวทมนตร์นี้ได้สร้างหนทางที่จะรักษาเลือดกษัตริย์ไว้โดยไม่ต้องก่อให้เกิดภาวะพันธุกรรมด้อย! โดยการเอาอย่างเทพนิยาย..." ตอนนี้ใบหน้าที่สวยงามของผู้ก่อตั้งฮอกวอร์ตเศร้าสร้อยมาก "นั่นคือผู้หญิงจากกระดูกซี่โครง... สร้างคู่อภิเสกขึ้นจากซี่โครงขององค์รัชทายาท แล้วตัดเอามดลูกของผู้หญิงในราชวงศ์ไปใส่แทน ซึ่งอาจจะเป็นพี่สาวหรือน้องสาว  แต่การสร้างคู่อภิเสกของเซติที่หกล้มเหลว  จึงได้นำซี่โครงของเจ้าหญิงอากาท่าออกมาแทน  และให้ผลที่น่าตกใจ เฮก้า ฮัฟเฟิลพัฟถือกำเนิดขึ้นมาโดยมีมดลูกและรังไข่เหมือนมนุษย์จริงๆ รวมทั้งคุณสมบัติอมตะของโฮโมนครูซ  อย่างไรก็ตาม นางไม่มีความสามารถให้กำเนิดทายาท"

แสงสว่างสาดส่องออกไปจากไม้กายสิทธิ์และทำให้สเนปและอัลเห็นใบหน้าของเธอชัดขึ้น "แล้วเธอมีลูกได้ไง" อัลถาม

"เซติสวรรคต, ทำให้เฮก้าไม่ได้เป็นราชินีแห่งโลกเวทมนตร์  และตอนนั้นผู้ชายทุกคนของราชวงศ์ตายหมด  อากาท่าที่ถูกกักขันในความมืดออกจากที่คุมขัง  และประทับบนบัลลังก์  เป็นราชิณีเซตเม็ตที่สาม  แต่พระนางไม่ได้ปกครองแผนดินหรอกเพราะมันเป็นยุคแห่งความวุ่นวาย  พระนางหายไป  เฮก้ากลายเป็นสาวกของอะโพคาลิฟ-ฟา และอะโพคาลิฟ-ฟาก็ให้ของขวัญแก่เธอที่แต่งงานกับเอวาน สมิธแต่ไม่มีลูกให้เค้า พรที่อะโพคาลิฟ-ฟามอบให้เฮก้าคือการมีบุตรกับโฮโมนครูซเพศชายตัวเดียวที่มีและเป็นร่างของเค้าในขณะนั้นทำให้เฮก้าตั้งท้องและให้กำเนิดเซเวอรัส เรวินขึ้นมา" เธอหยุดแล้วเดินเข้าไปในส่วนลึกของถ้ำ "มากับข้าสิ! ศาสตราจารย์เซเวอรัส สเนป! เจ้าต้องรู้บางสิ่งที่จำเป็นเกี่ยวกับตัวเจ้า!"

ทั้งสองมองหน้ากัน  และสเนป  เค้ารู้ว่าเค้าอยากรู้เกี่ยวกับเฮก้า ฮัฟเฟิลพัฟ--เธอมีอะไรที่เค้าต้องสนใจมาก  รวมทั้งลูกชายของเธอด้วย  เพราะงั้น  เค้าจึงตามเรเวนคลอไป  อัลตามไปติดๆ ฟังเรื่องราวต่อไปของเธอ!?

"เฮก้าเป็นแม่มดศาสตร์มืดที่อันตรายมากในตอนแรกที่เราพบกัน แม้จะทิ้งเจ้าแห่งศาสตร์มืดมาอยู่กับเรา  แต่นางไม่เคยทิ้งสิ่งที่นางสนใจ  นางคิดค้นยามากมาย  รวมถึงศาสตร์มืดด้วย  คำสาปสะกดใจ  คำสาปกรีดแทง และคำสาปพิฆาต นี่คือมรดกที่นางทิ้งไว้ให้โลกเวทมนตร์!"

"ครับ" สเนปรับคำ "ตอนแรกที่รู้ว่าเธอคือคนที่คิดค้น ผมยอมรับว่าตกใจมาก"

"มันคืออะไรฮะ!?" อัลสงสัย

"สามคำสาปโทษผิดสถานเดียว!" สเนปอธิบายอย่างเคร่งเครียด "คำสาปสะกดใจ คำสาปกรีดแทง และคำสาปพิฆาต  เป็นคำสาปที่จะส่งเราไปอัซคาบันทันทีที่ใช้มัน! เฮก้า ฮัฟเฟิลพัฟเป็นคนคิดขึ้นมา!"

"เฮก้านี่นะ ไม่จริง! ผมคิดว่าสลิธีรีนซะอีก!" อัลตกใจมาก

"สลิธีรีนชอบศาสตร์มืด แต่เค้าก็ไม่เคยคิดร้ายกับใครนะ!" เรเวนคลอแก้ความเข้าใจผิดให้เด็กชาย "เค้าชอบศาสตร์มืดเพราะเค้าเชื่อว่ามีแต่ศาสตร์มืดเท่านั้นที่ต่อสู้กับศาสตร์มืดได้! แน่นอนว่าศาสตร์มืดมันเกี่ยวข้องกับพลังด้านลบ! เมื่อเราดึงพลังด้านลบออกมาใช้ เราจะตัดกำลังของอะโพคาลิฟ-ฟาที่เป็นราชาแห่งศาสตร์มืดไปด้วย!" เธอเริ่มเข้มงวดขึ้น "แต่เฮก้าไม่ใช่! นางใช้ศาสตร์มืดเพราะนางถูกนำตัวไปข้องแวะกับศาสตร์มืดเมื่อนางเป็นเด็ก! ในฐานะขุนพลของอะโพคาลิฟ-ฟานางใช้มันในการฆ่าและทำลาย  ก่อนจะมาเป็นพวกของเรา! คนที่นางฆ่ามีจำนวนมากมายนัก  จนสามารถนำศพมากองรวมกันกลายเป็นภูเขาได้!"

"แต่ตอนนี้เธอไม่ใช่แบบนั้นแล้วนี่ฮะ" เสียงอัลอ่อนลง

"ใช่..." เรเวนคลอยอมรับมัน "หลังจากนางทิ้งศาสตร์มืด นางมีชีวิตอยู่เพื่อชดเชยให้ผู้อื่น  นั่นเป็นที่มาของบ้านฮัฟเฟิลพัฟ  บ้านที่รับทุกคนโดยไม่เกี่ยง  และสอนพวกเค้าให้เป็นคนที่ประเสริฐ  นั่นแหละการไถ่บาปของนาง!"

"ท่านบอกว่าเฮก้าเป็นโฮโมนครูซและเป็นอมตะ แต่ประวัติศาสตร์บอกว่าเธอตาย!?" สเนปงุงง

"นางไม่ได้ตายจริงๆ เด็กน้อย!" เธอหันมาเผชิญกับเค้า "นางหลับตลอดเวลาที่ยาวนาน! มีเซเวอรัส เรวิน คอยปกป้อง! จนวันหนึ่ง..." ดวงตาของเธอมองเค้าอย่างค้นหา "แม่เจ้าเคยบอกมั้ยว่าทำไมนางตั้งชื่อเจ้าตามชื่อลูกชายของฮัฟเฟิลพัฟ...?"






TBC.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

274 ความคิดเห็น

  1. #163 Negro Recuerdos (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2554 / 22:20
     ฟิคของ ท่านซามมาเอล ทำช๊อกเสมอ ค่ะ 

    กรี๊ดดดดด ค้างอีกแล้ววววววววววววววววววววววววว
    #163
    0
  2. #162 Puiyee ^^ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2554 / 01:15
    ตอนนี้งงนิดนึงแต่ก็ทำให้อึ้งกิมกิมาก เฮลก้า ฮัฟเฟิลพัฟ เป็นแม่มดฝ่ายมืด เป็นคนคิดสามคาถาโทษผิดสถานเดียว โอววว เจ้าบ้านแห่งความยุติธรรม ไม่เกี่ยงงาน ไม่ยุ่งกับศาสตร์มืด เป็นแบบนี้ไปซะได้ ช็อคโลก!! 0_o;;
    #162
    0