The last of your expectation

ตอนที่ 26 : Games

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 386
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    16 พ.ย. 54

"ผมจะปกป้องคุณ... ด้วยชีวิตของผม"

สิ้นคำ  แฮร์รี่ เดินออกไปจากต่อหน้าต่อตาของบาทหลวงหนุ่มและเผชิญหน้ากับศาสตราจารย์สเนป--อีกคน  ที่ไม่รู้ว่ามายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่  และสเนปก็ไม่ได้มีสีหน้าสำหรับสิ่งที่ได้ยินแม้แต่น้อย  เหมือนมันเป็นธาตุอากาศมากกว่า  หรือต่อให้มีแฮร์รี่ก็รู้ว่ามันจะถูกซ่อนอย่างรวดเร็วด้วยน้ำมือของคนที่อยู่ตรงหน้าเค้า  และเกินจากไปโดยไม่พูดอะไร  สเนปยังคงยืนนิ่งไม่พูดอะไร

"เซเวอรัส" ศาสตราจารย์มักกอนนากัลที่อยู่ด้านหลังเค้ารีบพูดขึ้น "มันไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิดหรอกนะ  คุณพอตเตอร์น่ะ"

"ไม่เป็นไรหรอก  ผมไม่ได้แคร์ว่าเค้าจะพูดอะไร  และไม่ได้ขอสำหรับมันด้วย" ก่อนจะเดินสะเสื้อคลุมไปอีกทาง ทอมถอนใจพลางมองไปทางบราเทอร์เซเวอรัส

"เค้าจะได้รับความรักมากกว่านี้ถ้าหัดปรับปรุงนิสัยซะบ้าง"

"ไม่มีประโยชน์หรอกทอม  เค้าจะไม่มีวันทำมันหรอก  แม้ว่าจะทำให้เค้าได้รับความรักแค่ไหนก็ตาม" บาทหลวงหนุ่มพูดพลางถอนใจ  ไม่มีใครรู้จักศาสตราจารย์สเนปมากไปกว่าเค้าหรอก  เพราะแม้จะมีอะไรหลายอย่างแตกต่างกันมาก  แต่พวกเค้าคือคนเดียวกัน  หัวใจของเค้าคือหัวใจของสเนป  และสเนปกับก็คือบุคลิกภาพทั้งหมดของเค้าที่แสดงออกมาต่อผู้คน "เพราะที่เค้าทำตัวให้น่ารังเกียจ  เพราะเค้าต้องการที่จะถูกรังเกียจ"

สมองทำงานผิดปกตินิดหน่อย... มองว่าความรักหมายถึงความเจ็บปวด  แต่มันก็เป็นความจริงที่สุดในชีวิตเค้า

เพราะงั้น  ถ้าถูกรักแล้วต้องเจ็บปวด สู้ถูกเกลียดไปเลยยังดีกว่า จะได้ไม่เจ็บปวด...! บาทหลวงหลับตาลง

...ใช่แล้ว  สำหรับผู้ชายที่ชื่อเซเวอรัส สเนปแล้ว  รักคือการสิ้นหวังสินะ...!?

ศาสตราจารย์เซเวอรัส สเนปถอนใจเมื่อเดินออกมาห่างจากผู้คนมากแล้ว  เค้ารู้ว่าเค้าไม่ได้รู้สึกอิจฉาหรืออะไรทำนองนั้นเลย  วินาทีที่แฮร์รี่พูดกับบาทหลวงหนุ่ม  บางสิ่งได้ทะลุทะลวงเข้ามาในจิตใจของเค้า  ความปลาบปลื้ม... นั่นทำให้เค้าไม่สามารถทนอยู่ต่อหน้าคนอื่นได้และต้องออกมา  เพราะเค้าไม่อยากยอมรับมัน... จะยอมรับได้ยังไง!? มันไม่เกี่ยวกับเค้าซักหน่อย! เจ้าเด็กนั้น(เอ่อ... ซึเนะ เจ้ารี่มันไม่ใช่เด็กแล้วนะ) พูดกับบราเทอร์ ไม่ได้พูดกับเค้า  แล้วทำไม  ทั้งๆ ที่เป็นแบบนั้น!?

สเนปจับหัวใจตนเองเมื่อคิดถึงตอนนี้ ...ทำไม ในหัวใจของเค้าจึงอบอุ่นขนาดนี้...

"สเนป" ทอมเรียกตาม "รอเดี๋ยว"

"อย่ายุ่งกับผม จอมมาร  ผมอยากอยู่คนเดียว"

"ไม่อยากยุ่งหรอก  แต่คุณกำลังเดินตามหลังพอตเตอร์ต้อยๆ แบบนี้คิดถึงคนที่อยากรับความสนใจจากคุณบ้างได้มั้ย"

สเนปหันขวับ และเห็นว่าที่ข้างๆ ทอมคือ อัลบัส พอตเตอร์ที่ดูเหมือนกำลังน้อยอกน้อยใจที่อีกฝ่ายสนใจเรื่องของพ่อเค้ามากกว่าตัวเค้า และเมื่อเค้าหันไปอีกทางก็เจอกับพอตเตอร์(แฮร์รี่)ที่หันมามองด้วยท่าทางงงๆ ทอมได้แต่ถอนใจกับนิสัย "ปากสวนทางกับใจ" ของอีกฝ่ายที่แก้ยังไงก็ไม่หาย  เค้าไม่ใช่คนที่ฉลาดที่สุดในโลกขนาดเดาได้ว่าสเนปจะต้องเดินตามแฮร์รี่โดยไม่รู้ตัวหรอก  แต่เพราะจิตวิญญานของเค้ามันเรียกร้องต่างหาก  คือบราเทอร์เซเวอรัสเดินออกจากห้องโถงแล้วพอเค้าถามก็ได้คำตอบว่า "อยากคุยกับคุณพอตเตอร์นิดหน่อย" ซึ่งอีกฝ่ายพูดจากใจจริงไม่โกหก  ทำให้ทอมเดาไม่ยากว่าสเนปกำลังต้องการอะไร  ความต้องการของวิญญาน(บาทหลวง)ก็คือความต้องการที่แท้จริงของเจ้าตัว(อาจารย์สอนปรุงยา) ต่อให้เก๊กแทบแย่ สกัดใจเก่งแทบตาย แต่ถ้าบราเทอร์เซเวอรัสมาป้วนเปี้ยนแถวนี้ ไม่ว่าคิดอะไรอยู่ในใจทุกคนก็อ่านออกจนหมดนั่นแหละ

"เอ๊ะ"

เสียงอุทานเบาๆ ของแฮร์รี่ทำให้ทุกคนหันไปมองอย่างตกใจ  แฮร์รี่ พอตเตอร์ล้มลงกับพื้น...

เค้ากำลังดิ่งลงไปอีกครั้ง  คราวนี้เค้าฟาดฟันกับความมืดที่โอบล้อมเค้าไว้ทุกด้าน  ก่อนจะตกใจสุดขีดเมื่อรู้ว่าตัวเองฟาดฟันใครบางคนที่ซ่อนอยู่ในความมืด

"เซเวอรัส!?" แฮร์รี่อ้าปากค้างเมื่อเห็นบาทหลวงหนุ่มทรุดลงกับพื้น  เลือดกลบปากและกำลังไหลเป็นทางอยู่บนพื้น  แฮร์รี่ผวาเข้าไปประคองร่างนั้น "ไม่นะ ผมไม่ได้--!" และคราวนี้ เสียงของทอม มาโวโล่ ริดเดิ้ล

"แฮร์รี่!"

"ทอม...?" แฮร์รี่ครางเบาๆ "นี่ชั้น!?"

"เมื่อกี้คุณล้มลง  และ--"

"ชั้นฝัน..." แล้วเค้าก็โอบกอด  มันฟังดูแปลก  แต่เค้าไม่คิดมาก่อนว่าเค้าจะโอบกอดลอร์ด โวลเดอร์มอร์  แต่เด็กคนนี้ไม่ใช่โวลเดอร์มอร์ที่เค้าเคยต่อสู้ฟาดฟันด้วยอีกแล้ว  เด็กคนนี้มีหัวใจที่มีความรัก  โดยคนที่ไม่น่าเชื่ออย่างเซเวอรัส  สเนป ซึ่งสอนมันให้เค้า  และอ้อมแขนของเค้าก็ชั่งอบอุ่นเต็มไปด้วยการปกป้อง "ฝันเห็นการตายของเค้า"

"เพราะแกสินะ!" ทอมหันไปยังอีกด้านและทำให้แฮร์รี่ต้องหันไปด้วย "แกทำอะไรกับจิตใจของเค้า!?!"

"เหมือนที่เจ้าเคยทำกับเค้าไง ลอร์ด โวลเดอร์มอร์"

"อย่าเรียกผมว่าโวลเดอร์มอร์!" ทอมหอบ

"ทำไมล่ะ เจ้าน่าพอใจที่สุดที่ข้าเรียกเจ้าแบบนั้นนะ" เด็กผู้ชายตัวเล็กๆ ที่มีแผลเป็นรูปสายฟ้ากลางหน้าผาก  และคราวนี้เสียงใสๆ ดังขึ้น ทำให้แฮร์รี่ต้องหันขวับไป  ไม่นึกไม่ฝันว่าอะโพคาลิฟ-ฟาจะกล้าทำบ้าๆ แบบนี้ต่อหน้าคนจำนวนมาก

"ดูนั่นสิ อัลบัส พอตเตอร์ที่มีแผลเป็นกลางหน้าผาก!"

"อัล! นั่นพี่น้องฝาแฝดของนายเหรอ! หน้าเหมือนกันยังก่ะแกะ!" เฟรด วิสลี่ย์โพล่งขึ้นมาเป็นคนแรก

"แฮร์รี่! นี่นายแอบไปไข่เรี่ยราดไว้ที่ไหนมาก่อนเนี่ย! ทำไมชั้นไม่เห็นรู้เรื่องเลย!" รอนที่โผล่มาจากอีกด้านว๊ากขึ้นมาอย่างคิดไม่ถึง

"พ่อ! นี่พ่อแอบมีชู้เหรอ! ทำไมพ่อทำแบบนี้!" เจมส์ตะโกนสุดเสียง

"เฮ้ย! พอก่อนได้มั้ยวะ!" แฮร์รี่รุกพรวดออกจากอ้อมแขนของทอมด้วยความรู้สึกสุดจะทน  ตวาดว๊ากก่อนที่ทุกคนจะสงสัยเข้าเนื้อของเค้าไปมากกว่านี้ "นี่ไม่ใช่ลูกชั้น!" ก่อนจะหันไปยังสเนปที่ดูท่าทางแปลกๆ "ศาสตราจารย์!?" สเนปหายใจหอบพลางมองดูเค้าสลับกับเด็กชายที่มีรอยแผลเป็นเหมือนกับเค้า  และเมื่อแฮร์รี่หันไปหาบราเทอร์สเนป  ใบหน้าที่มองไปยังเด็กคนนั้นเหมือนกับสเนปคนนี้ไม่ผิดเพี้ยน "ศาสตราจารย์..." แฮร์รี่พูดพลางหอบเมื่อนึกได้ถึงเหตุผลที่อะโพคาลิฟ-ฟาเหมือนเค้า  และอะโพคาลิฟ-ฟา  ทำตัวเหมือนเด็กน้อยที่แสนสุภาพ เดินตรงเข้ามาหาสเนป  และ...

"ศาสตราจารย์สเนป... เพื่อนที่แสนสำคัญของลิลี่ เอฟเวนส์" รอยยิ้มนั้นทั้งอ้อนวอนและไร้เดียงสา "เธอยอมแต่งงานกับเจมส์ พอตเตอร์ เพื่อปกป้องเจ้า! เธอขับเจ้าไปเป็นผู้เสพความตายเพราะเธอเชื่อว่าเธอจะปกป้องเจ้าจากน้ำมืออมหิตของพ่อเจ้าได้! เธอรักเจ้าเหลือเกิน...!"

พลัน! น้ำตาแห่งความปิติไหลอาบแก้มของสเนปทั้งสองคน  และแฮร์รี่ การพยายามดึงเนื้อหนังไม่ใช่วิธีที่ฉลาด  ถ้าจะยึดใครซักคนไว้ มันต้องยึดที่ดวงวิญญาน! ชายหนุ่มพุ่งออกไปสู่บาทหลวงที่ยืนอยู่ในภวังค์แล้วกอดเค้าไว้เพื่อไม่ให้ก้าวออกไป "อย่านะฮะศาสตราจารย์! อย่าหลงกลเด็ดขาด!" และอีกเสียงก็พลอยทำให้สเนปอีกคนได้สติ  คือเสียงเด็กผู้ชายอีกคนที่วิ่งออกมาขวางอะโพคาลิฟ-ฟาผู้ซึ่งชะงักการก้าวเท้าและใบหน้าของเค้าก็อยู่ห่างจากเด็กชายที่เป็นเจ้าของเสียงเพียงฟุตเดียว

"อย่ายุ่งกับเซวีนะ!"

ช่วงเวลานั้นที่ทั้งร่างกายและจิตใจได้สติพร้อมๆ กัน... บราเทอร์เซเวอรัสมองดูชายที่กำลังกอดตนพร้อมกับสั่นพลางนึกได้ว่านี่คือแฮร์รี่ พอตเตอร์  เช่นกันกับศาสตราจารย์สเนปที่มองดูอัลอย่างตื้นตันพลางทรุดลงและโอบกอดจากด้านหลังจนเด็กชายสะดุ้ง

ใช่แล้ว... ลิลี่อยู่นี่! ไม่ได้หายไปซักหน่อย... แค่เปลี่ยนรูปร่างไปเท่านั้น  แค่ไม่มีความทรงจำระหวางเราแต่นี่คือลิลี่!

เธออยู่นี่ อยู่กับเค้า! และตอนนี้เธอให้ความสำคัญกับเค้า ผูกพันธ์กับเค้า! อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน!

เสียงหัวเราะของอะโพคาลิฟ-ฟาดังก้อง ก่อนที่ร่างนั้นจะหายไปเงียบๆ

ทิ้งไว้แค่ความว่างเปล่ากับความงุงง!?!
-----------------------------------------------

"เซเวอรัส"

"อ้าว  ทอม  ยังไม่นอนอีกเหรอ"

"ไม่ฮะ  ว่าแต่ คุณพอตเตอร์" ทอมมองดูแฮร์รี่ที่นอนเหงื่อโชกด้วยความเป็นห่วงก่อนจะบอกกับบราเทอร์เซเวอรัสเกี่ยวกับสิ่งที่อาเทน่าเป็นกังวล "คุณไม่ควรอยู่ใกล้ๆ คุณพอตเตอร์ตอนนี้นะฮะ"

"อะโพคาลิฟ-ฟายังไม่โจมตีตอนนี้หรอก  เค้าต้องการเล่นสงครามประสาทเพื่อแน่ใจว่าเค้าจะไม่เสียเวลากับเรามากกว่า ตอนนี้ชั้นยังปลอดภัยอยู่"

"แต่ว่า..."

"ทอม... ขอชั้นอยู่ตามลำพังกับเค้าเถอะ"

ทอมถอนใจ  และออกไปจากห้องเงียบ  ขณะที่บราเทอร์เซเวอรัส เอามืออังจมูกเพื่อตรวจสอบลมหายใจ  ชั่วขณะหนึ่งนั้นเท่านั้นที่เค้าไม่ใช่บาทหลวง และไม่ใช่ศาสตราจารย์  แต่เป็นคนเดิม  คนเดิมที่เคยเอาชีวิตของเค้าเป็นโล่ปกป้องก่อนที่จะถูกพรากความเป็นตัวตนของเค้าไปชั่วนิรันด์

"เธอจะทำให้ชั้นต้องตามห่วงตามกังวลไปจนจึงเมื่อไหร่กันเจ้าเด็กบ้า  ชั่งสำคัญตัวเองซะเหลือเกิน  เหมือนพ่อเธอไม่มีผิด" บราเทอร์เซเวอรัสพูดทั้งน้ำตา









"ชั้นขอคุยกับเธอคุณนายวิสลี่ย์"

เฮอร์ไมโอนี่ที่งัวเงียมากเพราะความเหนื่อยค่อยๆ ยันตัวขึ้นนั่ง "แอสโทเรีย  มีอะไร?"

"เธอชักจะใกล้ชิดเดรโกมากไปแล้วนะ  หวังอะไรกันแน่"

"หา... พูดอะไร"

"ไม่ต้องทำไก๋เลยนะ  เธอแต่งงานแล้วไม่ใช่เหรอ  เลิกยุ่งกับสามีคนอื่นซะที"

"อะไรนะ... เธอพูดแบบนี้หมายความว่าไง  หาว่าชั้นเป็นมือที่สามเหรอ" เฮอร์ไมโอนี่ฉุนขาด

"รู้ตัวก็ดีแล้วล่ะ" แอสโทเรียพยายามสุภาพทั้งๆ ที่โกรธมาก "ถอยไปจากข้างกายสามีชั้นได้แล้ว  ไม่งั้นอย่าหาว่าชั้นไม่เตือนล่ะ"

"ฮ๊า" เฮอร์ไมโอนี่มองไปรอบๆ อย่างเหลืออด  หลังจากเหนื่อยแทบตายกลับต้องมาเสียเวลากับเรื่องซังกะบ๊วยแบบนี้ "ถือดียังไงมาว่าชั้นแบบนี้? ระแวงว่าชั้นจะแย่งสามี?  ชั้นจะทำอะไรได้ถ้าเค้ารักเธอ  เว้นแต่เค้าจะเบื่อเธอแล้ว..." จากนั้นเธอก็ยิ้มเยาะออกมา "แต่อะไรนะที่เค้าจะเบื่อเธอได้  นอกซะจากเรื่องบนเตียงเธอคงห่วยแตก"

"อะไรนะ พูดแบบนี้หมายความว่าไง" เสียงแอสโทเรียเริ่มรวน เธอพับแขนเสื้อขึ้นสองข้างแล้วเดินเข้าไปตบฉาดใส่บ้องหูเฮอร์ไมโอนี่ "เรื่องบนเตียงไม่ได้มัดใจผู้ชายหรอกยะ  เพราะชั้นมีสกุลพอ ไม่ได้สถุนเหมือนเธอ  ที่จะใช้เรื่องบนเตียงในการเชื่อมความสัมพันธ์!!"

แต่ดูเหมือนแอสโทเรียจะประเมินสถานการณ์ผิดไปหน่อย เพราะเฮอร์ไมโอนี่หันขวับมาพร้อมกับคว้าข้อมือของเจ้าหล่อนไว้แล้วคำราม "ก็เอาสิยะ! ถ้าเธอคิดว่าเรื่องบนเตียงเป็นเรื่องของผู้หญิงชั้นต่ำ  ชั้นก็จะทำให้เธอรู้เองว่าเรื่องบนเตียงชั้นเจ๋งขนาดไหน!" จากนั้นก็ปล้ำแอสโทเรียลงบนโซฟา  ขณะที่บรรดารูปภาพทั้งหลายต่างกรีดร้องโวยวาย  และเจมส์ ซิเรียส พอตเตอร์  ผู้เดินมาพร้อมกับแผนที่ตัวกวน  ก็ต้องตะลึงตาค้างกับภาพที่เห็นพร้อมกับก้มมองดูชื่อในแผนที่อีกครั้งให้แน่ใจว่ามัน "เฮอร์ไมโอนี่ วิสลี่ย์ กับ แอสโทเรีย มัลฟอย" ไม่ใช่ "มิเนอร์ว่า มักกอนนากัล กับ ซีบิลล์ ทีลอนี่ย์"










บานประตูห้องนั่งเล่นของพวกอาจารย์เปิดออกพร้อมกับร่างของสองคู่แฝดมัลฟอย, ลูเซียสและลูเครเซียที่โผล่มาพร้อมกับกองกระดาษที่วางโครมลงบนโต๊ะ  ก่อนจะมองรอบๆ ห้องอย่างงุงง "เกิดอะไรขึ้น" เสียงของไดอาน่า มัลฟอย ผู้ไม่ยอมเปลี่ยนไปใช้นามสกุลพอตเตอร์ทั้งๆ แต่งเข้าบ้านพอตเตอร์แล้ว  มีลูกด้วยกันแล้ว  แถมลูกที่ว่ายังมีไปมีความสัมพันธ์กับสาวนางหนึ่งจนอุแว๊ออกมาเป็นเจมส์--พ่อของแฮร์รี่! ผู้ที่ดันโผล่มาแล้วทำให้เดรโกกับแฮร์รี่กลายเป็นญาติกันนับแต่นั้นเป็นต้นมา  แน่นอนว่าเมื่อเดรโกเล่าเรื่องอะโพคาลิฟ-ฟาให้ผู้มาใหม่ฟัง  ก็ถึงเวลาที่ความลับของเธอจะถูกเปิดเผยต่อหน้าบรรดาผู้ที่มารอฟังเรื่องชวนตะลึงนี้บ้าง  งานนี้อย่าว่าแต่พ่อแม่พี่น้องของรอนเลย  แม้แต่บรรดาอาจารย์ของฮอกวอร์ตก็ยังสลบกันไปหลายตลบ

"นายกับมัลฟอยเป็นญาติกันเหรอ!" เนวิลล์ถามไม่เชื่อ แฮร์รี่พยักหน้า

"นายกับเจมส์ พอตเตอร์เป็นญาติกันเหรอ" อาเธอร์ ที่พึ่งโผล่มาและยังงงกับข้อมูลถามลูเซียสอย่างลืมตัว

"อ่า... ยังไงดี  ถึงพ่อชั้นกับพ่อเค้าจะไม่มีความสัมพันธ์กันทางวิญญาน เราก็เป็นญาติกันผ่านทางทวดของเราอยู่ดี" ลูเซียสตอบ

"แม่... งั้นพ่อก็เป็นญาติก่ะเพื่อนสนิทเค้าผ่านทางการแต่งงานแล้วดิ" คู่แฝดแบล็กซุบซิบกับแม่แล้วทำให้ซิเรียสสะดุ้ง

"เธอเป็นญาติกับคุณพอตเตอร์, ไม่เคยบอกชั้นเลย" สเนปพึมพำ

"ปัดโธ่! ศาสตราจารย์! ผมก็รู้พอๆ กับคุณนั่นหละ! ลืมไปแล้วเหรอ!?" เดรโกโวย  สเนปหันขวับมา

"ตอนไหน?"

ชายหนุ่มเกาหัว  ลืมไปว่าตอนนั้นสเนปเป็นไอ้เหม่ออยู่  ไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น  และยังไม่ทันที่คู่แฝดลูเซียสและลูเครเซียจะทันได้พูดอะไรเกี่ยวกับข้อมูลที่พวกเค้าได้  ทั้งคู่ก็ต้องตกใจสุดขีดเช่นเดียวกับทุกคนเมื่อแขกที่คาดไม่ถึงโผล่มา

"เดรโก! แย่แล้ว! ชั้นท้อง!" ทุกคนหันขวับมาพบแอสโทเรียที่โผล่มาพร้อมมาดามพรอมฟรีย์  ทีแรกทุกคนก็มีท่าทางเบื่อหน่ายจนกระทั่งเห็นว่าเดรโกหน้าเป็นสีเขียวคล้ำ  พลางลุกขึ้นพูด

"นั่นไม่เป็นความจริงเลยนะ!"

"เป็นความจริง มัลฟอย!" มาดามพรอมฟรีย์ช่วยยืนยัน "เป็นลูกแฝดซะด้วย!"

ตอนนี้ทุกคนเริ่มฮือฮาว่าลูกแฝดที่ว่าจะเป็นแฝดเหมือนเฟรด-จอร์ด หรือ แบบ ลูเซียส-ลูเครเซีย หรือแค่แฝดคล้ายอย่าง ปราวตี-ปัทมา  แต่เท่าที่ดู ปัญหาของเดรโกไม่ใช่อย่างนั้น

"ชั้นทำหมันไปตั้งตอนที่เธอคลอดสกอร์ปิอัส!" เดรโกลุกขึ้นเอามือชี้หน้า  กระทืบเท้าสามที "แล้วเธอท้องได้ยังไง!"

"เดรโก! ชั้นไม่เคยยุ่งกับใครเลยนะ! จากเธอ!" หญิงสาวพยายามหาตัวช่วย "จะมีก็แต่--!" ตอนนี้เดรโกโกรธจนควันออกหู  แต่สำหรับสเนป  ไวพอที่จะสังเกตว่า เฮอร์ไมโอนี่ถ้าทางอยู่ไม่สุขเท่าไหร่

"คุณเกรนเจอร์.. เอ้ยไม่ใช่! คุณนายวิสลี่ย์  เธอคงไม่ได้..." สเนปพูดอย่างใช้ความคิด "มิน่า  เธอถึงชื่นชมมักกอนนากัลนัก"

คราวนี้ทุกคนหันมามองเฮอร์ไมโอนี่  ที่รีบพูด "มันเป็นความเผลอเรอ! แล้วอย่าทำหน้าแบบนั้นได้มั้ยรอน! เดรโก! ผู้หญิงกับผู้หญิงมันไม่มีอะไรสึกหรอหรอกย่ะ! ที่สำคัญ! ชั้นไม่ใช่ตัวการที่ทำให้แอสโทเรียท้องแน่นอน! ต่อให้ทำได้ก็ไม่มีทางท้องเร็วขนาดนั้นหรอกเพราะมันต้องรอให้ไข่เดินทางออกจากรังไข่ไปเกาะที่ผนังมดลูกซึ่งใช้เวลาตั้งหลายวัน!"

"โอ้... จุ๊ๆๆๆ" สเนปครางอย่างชอบใจ "น่าเสียดายที่ตอนนี้เธอไม่ใช่นักเรียนของชั้นแล้ว  ไม่งั้นชั้นคงต้องให้คะแนนเธอสองคนซักคนละสิบคะแนนเลยนะเนี่ย!"

"นี่คุณเป็นคนแบบนี้เองเหรอศาสตราจารย์!?" แอสโทเรีย เฮอร์ไมโอนี่ และ จินนี่พูดออกมาพร้อมกัน ดูมัน ร้อยวันพันปีไม่เคยให้คะแนน มีแต่หักกับหัก  แต่คราวนี้จะให้คะแนนกับอีแค่สองสาวจับคู่กันเองเนี่ยนะ!?!

"ชั้นเตือนแกแล้วนะ สนิฟเวลลัส!" ซิเรียสคำราม

แน่นอนว่าเรื่องนี่จบลงเมื่อมาดามพรอมฟรีย์ขอตรวจเดรโกและบอกเค้าว่าเดรโกหมันหลุดไปนานแล้ว  และเด็กแฝดเป็นแฝดแบบคู่เฟรด-จอร์ด  แล้วพ่อก็คือเดรโก ไม่ใช่ชายอื่น  เรื่องนี้สร้างความโล่งใจให้กับทุกคน  ยกเว้นเดรโกกับรอนที่ไม่ยอมไว้ใจภรรยาของตนอีกต่อไป!








อัลนั่งมองเงาของตัวเองในอ่างอาบน้ำ  กับความทุกข์ใจที่ความรักของตนไม่ได้รับการตอบสนอง  อัลอยากให้สเนปมองเค้าที่เป็นเค้าไม่ใช่เค้าที่เป็นโถใส่วิญญานของย่า!

เวลานั้นเค้าถูกห้อมล้อมที่ม่านสีดำ  ทว่ามันไม่เหมือนความมืดและความชั่วร้าย  หากแต่เหมือนม่านสีดำของอวกาศมากกว่า

และใครบางคนที่เดินเข้ามาในความมืดนั้น  อัลรู้จักเธอทันทีโดยที่ไม่ยอมให้เธอต้องแนะนำตัว

"ลิลี่  เอฟเวนส์... ใช่มั้ยฮะ?"

ลิลี่ยกมือของเธอวางลงที่หัวใจของอัลและคุกเข่าลงตรงหน้าเค้า "ยินดีที่ได้พบ  ตัวชั้นอีกคนหนึ่ง"




TBC.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

274 ความคิดเห็น

  1. #256 micupcake16 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 12:19
    *พิมพ์ผิด เจอลิลี่ ไม่ใช่แฮรี่
    #256
    0
  2. #255 micupcake16 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 12:19
    ทำไมตอนนี้เราแอบเอ็นดูสเนป แง้วววว และแล้วอัลก็ได้เจอแฮรี่
    #255
    0
  3. #220 obo224 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 กันยายน 2556 / 19:55
    ตอนนี้ ฮาที่สุดแล้ว
    #220
    0
  4. #156 Puiyee ^^ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2554 / 19:59
    โอววว ดีนะ ที่มาดามพอมฟรีบอกเดรโกว่าไหมหลุดแล้ว ไม่งั้นคงคิดไกลกว่านี้แน่ แอสโทเรีย-เฮอร์ โอ้มายยยย สเนปรู้สึกจะชอบเรื่องยั่งงี้นะเนี่ย 5555
    #156
    0
  5. #155 Ms.Calaway (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2554 / 22:54
    5555 สเนป ฮาแตก ให้คะแนน แอร๊ เกรนเจอร์ เอ้ยยย วีสลีย์สิ =w= ร้ายนะเธอ
    #155
    0
  6. #154 lorun (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2554 / 12:49
    เรื่องอื่นในบอร์ดmugglethai อ่านไม่ได้แล้วค่ะ


    แย่จัง


    อยากอ่านเธอคือนิรันดร์กับ the last exit ซ้ำจัง


    มีบอร์ดอื่นลงไว้อีกไหมคะ
    #154
    0
  7. #153 Eve P Berm (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2554 / 03:27
    อ่านจบ>>>ย้อนกลับไปอ่านชื่อตอนอีกครั้ง >>>...Games...... >>>พยายามเอามาแมทซ์กับเนื้อเรื่อง
    >>>....คิด....>>> นึกถึงเฮอร์ไมโอนี่ กับ แอสโทเรีย  >>>   O_O      >>>   55555555 


    ศ.สเนป ฮามากตอนจะให้คะแนนเพิ่ม คิดไปได้
    เดรโก ...หมันหลุด 5555
    จะว่าไปก็สงสารเดรโกกับรอนเหมือนกันแฮะ ...โดนแทงข้างหลัง...ทะลุถึงหัวใจ...55555
    #153
    0
  8. #152 Negro Recuerdos (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2554 / 23:39
    อ่านตอนนี้แล้ว ซึ้งงงงง


    อ้ากกกก เฮอร์ไมโอนี่ กับ แอสโทรเรีย จบอิหรอบ เดิม ที่ทพเอาปวดขมับ และ ฮาได้ที่!!

    ศจ.สเนป.. คุณเจ๋งมากกกกกกกกกก

    สงสารอัล ฮ่าๆๆ

    ตอนสุดท้ายๆๆๆๆๆๆๆๆ กรี๊ดดดดดดด ค้างค่ะ!!!!!!!!! ลิลี่ มาแล้วๆๆๆๆ
    #152
    0