The last of your expectation

ตอนที่ 25 : อนาคตอันน่าสะพรึงกลัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 352
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    9 พ.ย. 54

...แฮร์รี่ พอตเตอร์...

อีกครั้งที่เค้าถูกดึงไปสู่อีกโลกหนึ่งโดยไม่รู้ตัว  เด็กผู้ชายในชุดสีขาวที่เหมือนกับเค้าในวัยเด็ก  แม้แต่แว่นตากลมๆและแผลเป็น เค้าจำได้ว่านั่นคือเด็กชายที่บอกว่าชื่อ "อะโพคาลิฟ-ฟา" ดวงตาสีเขียวสดใสและผมสีดำยุ่งเหยิง แฮร์รี่มองดูเด็กชายที่ราวกับภาพในวัยเยาว์ของตน  ก่อนจะเดินเข้าไปหา และเริ่มบทสนทนา

"เธอดูเหมือนชั้นสมัยเด็กๆ"

...ใช่ เพราะข้ามีรูปร่างที่สร้างขึ้นจากรูปลักษณ์ของเจ้า...

"ทำไม"

...เพราะข้าต้องสร้างร่างโดยอิงคู่ตรงข้ามเสมอ  คู่ตรงข้ามข้าจะสร้างร่างตามรูปลักษณ์ของลูกแกะบริสุทธ์ แต่คงสภาพเพศหญิงไว้  ส่วนข้าก็จะสร้างร่างตามรูปร่างของคนที่เป็นคนสำคัญของลูกแกะบริสุทธิ์...

"แล้วทำไมต้องเป็นรูปร่างของชั้น"

...ก็เจ้าเป็นคนสำคัญของเซเวอรัส สเนปไม่ใช่เหรอ...

"หา! ไม่ใช่หรอก! คนสำคัญของสเนปน่ะคือแม่ชั้นต่างหาก!"

...แต่นางตายไปแล้วตอนที่ข้าจะสร้างร่าง และคนสำคัญที่สุดของเค้าก็คือเจ้า  เจ้าคือคนที่เค้ารักและห่วงใยที่สุดในตอนนั้น...

แฮร์รี่อึ้ง เค้าคือคนที่สเนปรักและเป็นห่วงที่สุดเหรอ!?

นั่นเป็นไปไม่ได้ สเนปอาจจะคอยปกป้อง แต่นั่นเพื่อไถ่บาป  ไม่ใช่รักหรืออะไรหรอก สเนปน่ะ...

สเนปเกลียดเค้าเพราะเค้าเหมือนเจมส์ พอตเตอร์--พ่อของเค้าเอง!

"เธอผิดแล้ว สเนปน่ะเกลียดชั้นเพราะเค้าเกลียดพ่อของชั้น!"

...เค้ารักเจ้าตั้งแต่แรกเห็นแล้ว เค้าปกป้องเจ้าด้วยความรักและทำทุกทางให้เจ้าเกลียดชัง ทั้งนี้เพื่อที่เจ้าจะไม่รู้สึกรักเค้า  เพราะถ้าเจ้ารักและห่วงใยเค้าเหมือนที่รักพ่อทูลหัวของเจ้า เค้าจะไม่สามารถปกป้องเจ้าได้ตลอดเวลา  เพราะหากวันหนึ่ง  เค้าอยู่ในอันตราย  เจ้าจะไม่มีวันทิ้งเค้าแน่  เค้ารู้ว่าเจ้ามีส่วนที่เหมือนแม่ของเจ้า  เพื่อให้เจ้าไม่ต้องมีอันตรายเพราะห่วงเค้า  เค้ายอมให้เจ้าเกลียดเค้าที่สุดเพื่อที่ว่าหากมีอันตราย  เจ้าจะทิ้งเค้าไปโดยไม่หวนกลับมาช่วยเพราะหวังให้เค้าตาย  ซึ่งนั่นแปลว่าเจ้าจะปลอดภัย...

แฮร์รี่ตะลึง  นั่นคือความรู้สึกที่แท้จริงของสเนปเหรอ!?

"นั่นไม่จริงเลย"

...หลักฐานคือเมื่อข้าเข้าไปในจิตใจของเค้า  ร่างกายของข้า ก็กลายเป็นร่างที่เหมือนเจ้าอย่างไม่ผิดเพี้ยน...

อะโพคาลิฟ-ฟาเดินมาหาแฮร์รี่  แฮร์รี่ถามเบาๆ ตอนนี้ภาพที่หัวเข้ามาในหัวคือภาพความสัมพันธ์ในวัยเด็กของเค้าที่มีต่อสเนปซึ่งไม่เคยมีความทรงจำดีๆ ให้แม้แต่น้อย

"แล้วทำไมเธอต้องมีร่างเหมือนคนที่ลูกแกะบริสุทธิ์รักที่สุดล่ะ"

...นั่นเพราะว่า  ความรักจะทำให้เค้าเสียสละวิญญานของเค้าให้แก่ข้าอย่างไม่ลังเลไง...

พริบตา  แฮร์รี่มองเห็นภาพที่เหมือนจะมาจากแดนอันไกลพ้น  ชายชราที่ถือมีดพร้าเดินเข้ามา  และบราเทอร์สเนป  เค้าจำได้ว่านั่นต้องเป็นบราเทอร์สเนปแน่  เด็กหนุ่มคนนั้นกำลังมองดูชายตรงหน้าด้วยรอยยิ้มอันแสนเศร้า  น้ำตาไหลอาบหน้าขณะที่ชายชรายกมีดพร้าขึ้น!? ความตกใจทำให้แฮร์รี่พุ่งเข้าไปยับยั้งทุกอย่างด้วยทั้งหมดที่เค้ามี! แต่เค้ากลับวิ่งทะลุออกไป!? เมื่อหันกลับมามีดพร้านั้นก็ฟันลงบนร่างผอมบางนั่นนับครั้งไม่ถ้วน! ภาพนั้นน่าหวาดกลัวและน่าเศร้าเกินกว่าจะจินตนาการได้...

ศีรษะเป็นอวัยะส่วนแรกที่ขาดสะบั้นออกจากร่างกายราวกับแพะที่ถูกบูชายันต์ แล้วก็มือขวา... แฮร์รี่เอามือปิดปากแล้วเบือนหน้าหนี  ไม่สามารถรับภาพบาดตาที่เกิดตรงหน้าได้ขณะที่ใจบอกว่าไม่ใช่ความจริง... เมื่อทุกอย่างสิ้นสุดแล้ว  แฮร์รี่หันไปยังร่างที่แหลกเหลวคาพื้นอยู่ตรงนั้น  เค้าค่อยๆ คลานเจ้าไปหาร่างที่น่าสงสารนั่นซึ่งตอนนี้ปราศจากชายชราคนนั้นแล้ว  มีเพียงหัวและอวัยวะบางอย่างที่เหลืออยู่เท่านั้นที่สามาถบอกคนที่มาใหม่ให้รู้ว่านี่คือศพของมนุษย์  แฮร์รี่ค่อยๆ เอื้อมมือไปหาหัว

ไม่ใช่บราเทอร์เซเวอรัส สเนป  แต่เป็นศาสตราจารย์สเนป--อดีตอาจารย์สอนปรุงยาของเค้าเอง  แต่ก็ใช่ด้วยเหมือนกัน... เพราะมันเป็นสเนปคนเดิมที่ร่างและวิญญานยังอยู่ด้วยกันครบถ้วน  สเนปที่เค้าเคยเกลียดมาก...

น้ำตาไหลรั่วออกจากตาคู่สวยของแฮร์รี่  และเค้าได้ยินเสียงๆ หนึ่ง!

"ไม่" เสียงเด็กผู้หญิงกระซิบ "มันไม่ใช่เรื่องจริง... ไม่ใช่เรื่องจริงใช่มั้ย"

แฮร์รี่หันขวับไปและพบแม่ของเค้ายืนร้องไห้อย่างสิ้นหวัง  เธอมีอายุไม่เกินสิบห้าปี  ขณะที่อาเทน่าเดินเข้ามาจับไหล่ "มันเป็นความจริง... นี่คืออนาคตที่จะเกิดกับเซเวอรัส ในฐานะเครื่องสังเวย"

"ไม่มีเลยเหรอ  ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงเหรอ!?" ลิลี่ร้องไห้โฮก่อนจะทรุดลงกับพื้น "เซวีบอกว่า... รักคือการสิ้นหวัง  แต่จำเป็นด้วยเหรอที่จะต้องสิ้นหวังถึงขนาดนี้"

"อาจจะมีทางทำให้เรื่องดีขึ้นบ้าง  แต่ก็คงหนีไม่พ้นภาพนี้หรอก" อาเทน่าบอกและลิลี่เงยหน้าขึ้นอย่างมีความหวัง "ถ้าเค้าไม่มีค่าความบริสุทธิ์ที่มากพอในดวงวิญญาน  เค้าจะถูกแยกหัวใจและวิญญานออกจากกัน  สิ่งที่จะถูกสังเวยจะมีเพียงดวงวิญญานไม่ใช่ชีวิต"

"ชั้นจะทำให้เค้าเลือกที่จะเป็นผู้เสพความตาย!" ลิลี่ละลักละลำพูด "แต่คุณต้องสัญญาว่าจะดูแลเค้า"

"การเป็นผู้เสพความตายของเซเวอรัสก็เพื่อให้เกิดรอยแยกระหว่างวิญญานและจิตใจเท่านั้น  ชั้นจะไม่ยอมให้เค้ากลายเป็นคนของจอมมารเติมตัวหรอก  ชั้นสัญญา"

แฮร์รี่เข้าใจในที่สุด...

สเนปไม่ได้เป็นผู้เสพความตายเพราะความหลงไหลในศาสตร์มืด  แต่เพราะถูกแม่บีบทุกทางต่างหาก  แม่เค้าทำเพื่อปกป้องเพื่อนสนิทของเธอ  เธอไม่ได้ผลักไสเค้าเพราะเค้าด่าเธอว่าเลือดสีโคลน  ไม่ใช่เพราะเธอเกลียดที่เค้าชอบศาสตร์มืด  ไม่ใช่เพราะเธอรักพ่อของแฮร์รี่  แม่ทำเพื่อปกป้องสเนปจากชะตากรรมที่โหดร้าย

สเนปไม่ได้คิดจะเป็นผู้เสพความตายแต่แรกอยู่แล้วแม้ว่าจะชอบศาสตร์มืด  แต่แม่เค้าต่างหากที่ทำให้สเนปหันไปสู่ทางนั้น

แม่ทำเพื่อปกป้องสเนป... มันเป็นทางเดียวที่เธอเชื่อว่าจะปกป้องเค้าได้ตลอดไป!?

อะโพคาลิฟ-ฟาเดินเข้ามาจากด้านหลังขณะที่ภาพของแม่และอาเทน่าหายไป แฮร์รี่กระซิบเสียงหวิว "มันจบแล้วสินะ  เพราะตอนนี้ร่างและวิญญานได้ถูกแยกจากกันแล้ว"

...มันไม่ทำให้เรื่องเปลี่ยนหรอกเด็กชายผู้ถูกเลือก  แน่นอนว่าเซเวอรัสที่เจ้ารู้จักจะไม่มาที่นี่แต่วิญญานของเค้าจะยังคงมาที่นี่และจบในสภาพนี้เมื่อวันสุดท้ายมาถึง...

แฮร์รี่หันไป ตกใจสุดขีด "หมายความว่านี่คืออนาคตที่จะไม่เปลี่ยนแปลง  แม้สเนปจะไม่มาที่นี่แต่หลวงพี่เซเวอรัสจะต้องมาจบแบบนี้งั้นเหรอ!?!"

...ใช่  และข้าจะมารับเครื่องสังเวยนี้เมื่อถึงเวลา...

"อะไรนะ!? แกพูดแบบนี้หมายความว่าไง!?"

...ก่อนสิ้นเดือนกุมภาพันธ์ชายชราที่เจ้าเห็นเมื่อครู่นี้จะเป็นผู้สังหารบาทหลวงด้วยวิธีที่เจ้าเห็นและใช่ นี่แหละคือสภาพของเครื่องสังเวย  ที่ข้ามาก็เพื่อจะบอกเจ้าให้เตรียมตัวไว้  เพราะถ้ามีใครไหวตัวข้าชายชราคนนั้น  เจ้านี่แหละจะต้องทำหน้าที่แทนเค้า...





แฮร์รี่ตกใจสุดขีดลุกขึ้นมาจากที่นอน  พยายามบอกตัวเองว่ามันเป็นแต่เพียงความฝันเท่านั้น  ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นว่ามือและเสื้อผ้าของตนโชกของเหลว!? เค้าพุ่งออกจากเตียงแล้วมองไปรอบๆ ก่อนจะเห็นว่ามันคือเลือดสดๆ เค้าพยายามบอกตัวเองว่าคงเป็นใครที่เล่นตลกกลางดึกและออกไปจากห้องเพื่อจะพบเอมิเรียที่ยืนถือเชิงเทียนอยู่  แม้จะตกใจแต่เค้าก็ยังมีสติพอที่จะสังเกตเห็นและขมวดคิ้วเพราะเจ้าหล่อนเดินออกมาในสภาพชุดนอนผาอกลึกลงมาถึงลิ้นปี่  ผู้หญิงคนนี้ไม่มีหน้าอกเหรอ?

เอมิเรียยกมือขึ้นมาแตะที่รอยเลือดบนเสื้อของเค้าแตะชิมมันราวกับขนม  ก่อนจะพูดเบาๆ "เธอต้องมากับชั้น"

"เอมิเรีย  เลือดนี่"

"เลือดของสเนป"

"หา"

"ไม่ผิดหรอก  หลังเค้าโดนงูกัดตายในเพิงโหยหวนชั้นก็อยู่ที่นั่น  และชั้นได้ชินเลือดบนพื้น  นี่คือเลือดของเค้าไม่ผิดแน่"

แฮร์รี่ขนลุกเมื่อคิดว่าเกิดอะไรขึ้นกับสเนป "เค้าอยู่ไหน  เค้าเป็นไงบ้าง" เค้าถามด้วยหน้าซีดเผือด

"เค้าปลอดภัย  แต่เธอต้องไปกับชั้น"

"ชั้นไม่ได้... ไม่ได้ทำอะไรเค้า... ชั้นสาบาน  แต่--" เค้าจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

"เธอไม่ได้ทำหรอก... แต่อนาคตเธออาจจะทำ" เอมิเรียถอนใจ "อะโพคาลิฟ-ฟาจะทำมันผ่านเธอ"

"อะไรนะ  อะโพคาลิฟ-ฟา!"

"แต่เธอคงไม่แคร์ เธอเกลียดเค้าและอยากให้เค้าตาย!"

"ผมไม่เคยอยากให้สเนปตายแบบนั้น!?!" แฮร์รี่ตะโกนออกมา  เอมิเรียกระพริบตา

"ใครกันไขว้นิ้วให้เค้าตายตอนปีหก... ชั้นว่าชั้นจำได้นะ!" ตอนนั้นภาพในอดีตไหลเข้ามาในหัว  ก่อนที่ชายหนุ่มจะทันได้ปฏิเสธมัน  เสียงที่เหมือนกับเสียงที่กำลังคุยกับเค้าก็ดังขึ้น

"แฮร์รี่! หลบไป!"

แฮร์รี่หันขวับไปพบเอมิเรีย รีบพุ่งออกจากวิถีของไม้กายสิทธิและตะโกนสุดเสียง "ยิงเลย!!" แสงสีเขียวจากปลายไม้กายสิทธิ์พุ่งใส่ร่างของเอมิเรียอีกคนหนึ่งกระเด็นไปนอนนิ่งกับพื้น  แฮร์รี่รีบพุ่งไปหาเอมิเรียที่มาใหม่ และพบว่าอีกฝ่ายกำลังบาดเจ็บสาหัส  แต่ก็สังเกตเหมือนกันว่าจะตัวจริงรึตัวปลอมก็มีหน้าอกแบนเป็นลูกเกดติดข้างผนัง "คุณ! เป็นไงบ้าง! ทำไมบาดเจ็บหนักขนาดนี้!?"

"ชั้นสงสัยว่าอะโพคาลิฟ-ฟาอาจจะสิงสู่อยู่ในหัวของเธอน่ะสิ แล้วก็เป็นจริงซะด้วย! มันโจมตีชั้นโจนบาดเจ็บเลย!" เอมิเรียพูดพลางหอบ "โดยใช้มือของเธอ!"

แฮร์รี่ตะลึง นี่รึว่า... เลือดบนตัวของเค้าเป็นเลือดของ!? และบางสิ่งสะกิดใจเค้า "จินนี่! ทำไมเธอไม่ตื่นขึ้นมา!? ทั้งๆ ที่! เสียงดังขนาดนี้!!" เค้านึกถึงภรรยาและลูกที่นอนอยู่ในห้องเดียวกัน

"ไม่ต้องกลัว... ชั้นใช้คำสาปสะกดนิ่งพวกเธอตอนเข้าไป"

ยังไม่ทันที่แฮร์รี่จะคิดอะไรออก  พวกเค้าหันขวับไปยังเอมิเรียตัวปลอมที่ลุกขึ้นมาช้าๆ "สมเป็นจตุราชาแห่งโลกเวทมนตร์... อ่านเกมส์ได้เร็วจริงๆ ข้าหลงคิดว่าเจ้าหนีไปแล้วซะอีก"

"จะหนีไปไหนได้!" เอมิเรียหัวเราะแห้งๆ พลางหอบ "พวกเราหายตัวในฮอกวอร์ตไม่ได้หรอก!! ไม่เหมือนกับท่าน! ความหวังสุดท้ายของโลก! อะโพคาลิฟ-ฟา!"

ร่างของเอมิเรียตัวปลอมค่อยๆ หดเล็กลง กลายเป็นร่างของเด็ก... เด็กที่มีแผลเป็นรูปสายฟ้าบนหน้าผาก!?! กำลังยิ้มเยาะราวกับเป็นผู้ชนะซะเต็มประดา! "ความหวังสุดท้ายของเจ้าด้วย  ข้ารู้เสมอว่าความปรารถนาของเจ้าคืออะไร และ ข้าเท่านั้นที่ทำให้มันเป็นจริงได้!" มือเล็กๆ ยื่นออกมาข้างหน้าอย่างมีอำนาจ "จงขอข้าสิ! เอมิเรีย! กราบนมัสการข้าแล้วเจ้าจะได้ทุกสิ่งที่เจ้าปรารถนา!"

เสียงระเบิดดังตูมและตามมาด้ายเสียงกรีดร้องของรูปภาพทั้งหลายร่างที่เหมือนเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ ของอะโพคาลิฟ-ฟาแหลกเป็นเสี่ยงๆ อย่างน่ากลัวต่อหน้าของคนทั้งสอง อาเทน่า แบล็กเดินผ่าความมืดออกมาพร้อมกับจตุราชาอีกสองคน แฮร์รี่นึกได้ทันทีว่าเธอคือกริฟฟินดอร์ในร่างใหม่  และอำนาจของเธอกำลังกลับคือสู่สภาพที่กริฟฟินดอร์เคยเป็นในยุครุ่งเรืองทุกขณะ  ตอนนี้เธอแข็งแกร่งพอๆ กับดัมเบิลดอร์ในช่วงรุ่งเรืองสุดขีดแล้วด้วยซ้ำ!

จินตนาการไม่ออกเลยว่า ถ้าอาเทน่ามีพลังเท่ากับก๊อดริก กริฟฟินดอร์ในสภาพพลังเต็มเปรี่ยมเธอจะแข็งแกร่งขนาดไหน!?

"ขออภัยด้วยที่ข้าเสียมารยาท ราชันย์แห่งความน่าสะพรึงกลัว  แต่ข้าไม่อาจให้ท่านแตะคนของข้าได้จริงๆ" อาเทน่าพูดขณะที่ออกคำสั่ง "เฟรย์! ช่วยเอมิเรีย! ไลชา! รีบปลุกทุกคนซะ!"

"ไม่ต้องตื่นเต้นขนาดนั้นหรอก"

คราวนี้ทุกคนหันไปมองด้วยความหวาดผวา เมื่อเห็นว่าร่างที่เละเป็นเศษเนื้อกลับสู่สภาพเดิมอย่างรวดเร็ว!? แฮร์รี่แทบไม่เชื่อสิ่งที่เห็น  นี่เค้าอยู่ในความฝันสยองขวัญรึเปล่านี่!? อาเทน่ากันเค้าไปข้างหลัง  และเค้าสัมผัสได้ว่าผู้หญิงคนนี้กำลังสั่น

เธอกำลังกลัว!?!

"ข้าก็แค่ทักทาย ไม่ได้คิดจะทำอะไรรุนแรงหรอกก๊อดริก"

"งั้นเหรอ  งั้นยกโทษสำหรับเรื่องเมื่อกี้ด้วยใช่มั้ย" อาเทน่ายังหายใจไม่ทั่วท้อง

"ก็ไม่ได้โกรธนี่" เด็กชายหัวเราะนิด "เราไม่ได้เจอกันนานขนาดไหนแล้วนะ"

"นานมาก... ตั้งพันปี"

เสียงหัวเราะหึๆ ดังก้อง  ขณะที่เด็กชายหายไป  อะโพคาลิฟ-ฟาไปแล้ว  แม้จะดูไร้พิษสงเหมือนเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ คนหนึ่ง  แต่บางสิ่งที่แฮร์รี่เห็นมันทำให้เค้าขนลุกเกรียว  อาเทน่าทรุดลงกับพื้นและหายใจหอบ  ไม่เคยเห็นเธอหมดสภาพขนาดนี้  เค้ามองอย่างไม่เข้าใจไปยังลุงของพ่อ  ซึ่งตอบเค้าเบาๆ พลางพยายามกอดประคองโดยไม่สนใจว่ากำลังแอบมือปลาหมึกกับเมียชาวบ้าน "เพราะทันทีที่มั่นใจว่าจะเจออะโพคาลิฟ-ฟา  เธอก็เตรียมตัวมาเพื่อถูกฆ่าตายแล้ว!"

"อะไรนะ.. เตรียมตัวมาถูกฆ่า!" แฮร์รี่คาดไม่ถึง  ระหว่างนั้นไลชาเข้ามาดูแผลของเอมิเรียและใช้เวทย์ช่วยรักษา

"ใช่... เพราะนั่นคือคู่ต่อสู้ที่สู้ยังไงก็ไม่มีทางชนะ"

"อะโพคาลิฟ-ฟาแข็งแกร่งขนาดนั้นเหรอฮะ!" แฮร์รี่ถามอย่างร้อนรน "แข็งแกร่งกว่าดัมเบิลดอร์สี่คนรวมกันอย่างจตุราชาเลยเหรอ!?"

"ใช่... ศัตรูที่แข็งแกร่งที่สุดที่เธอเคยพบ เป็นรองแค่พระเจ้า!" เสียงของเอมิเรียดังขึ้นอย่างเคร่งเครียด "แต่อาเทน่าผ่านมันมามากกว่านั้น! เธอรู้ความร้ายกาจอย่างที่สุดของอะโพคาลิฟ-ฟา! จินตนาการดูสิว่าเธอต้องถือไม้กายสิทธิ์ไปสู้กับศัตรูที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่สุดเท่าที่เคยเจอมา เพราะมันคือซาตาน!"

"ถ้าเปรียบเทียบกับศาสนากันก็คล้ายๆ แบบนั้น" อาเทน่าพูดในที่สุดและลุกขึ้นช้า





แฮร์รี่เดินผ่าพวกอาจารย์และเด็กๆ ที่กำลังงุงงว่าทำไมพวกตนถึงถูกปลุกแต่สีสามแบบนี้ตรงไปที่ด้านในสุดห้องโถง  เค้ามองไปรอบๆ และถามหาคนอื่นๆ และได้ความว่าออกไปตรวจสอบความเรียบร้อย  แฮร์รี่มองเห็นทอมที่ดูไม่ค่อยดีนักและสอบถาม "เป็นอะไรรึเปล่า"

"พวกเค้าไม่ยอมให้ผมไปด้วย" ทอมบอก

"ดีแล้ว!" แฮร์รี่พยักหน้า "ตอนนี้เธอโวลเดอร์มอร์คนเดิม แต่เป็นแค่เด็ก  ที่สำคัญเธออยู่ในอันตราย" เค้าตบไหล่ทอมและตรงเค้าไปหากลุ่มบาทหลวงที่กำลังคุยกันเงียบ "ศาสตราจารย์สเนป" บราเทอร์เซเวอรัสหันมา ก่อนจะมองไปรอบๆ แฮร์รี่พูดเบาๆ "ไม่ต้องมองหาใครทั้งนั้นหรอกครับ  ที่ว่าศาสตราจารย์สเนปน่ะ ผมหมายถึงคุณ"

"หา!?" บาทหลวงหนุ่มชี้หน้าตัวเอง ดูเอ๋อซะเติมประดา

"ใช่... คุณนั่นแหละ"

"แต่ผมเป็นบาทหลวง!?" หลวงพี่เสียงดังขึ้นจนคนอื่นหันมามอง  เพราะสำหรับทุกคนศาสตราจารย์สเนปหมายถึงคนที่ตอนนี้มีแต่ตัวกับหัวใจแต่วิญญานหายไปแล้ว  กระนั้นนิสัยก็ยังเป็นสเนปคนนั้นไม่ผิดเพี้ยน

"สำหรับผมคุณคือศาสตราจารย์สเนปตัวจริง!" แฮร์รี่พูดอย่างจริงจัง "และผมมีสองสิ่งที่ผมอยากจะพูดกับคุณ!"

"เอ่อ..." เด็กหนุ่มยังคงอึ้ง  ขณะที่ทุกคนหันมามองอย่างสนใจ

ใช่แล้ว... สำหรับแฮร์รี่ วิญญานต่างหากคือตัวตนที่แท้จริง! สเนปคนนี้คือสเนปที่แม่เค้ารู้จักและเป็นสเนปที่ตายในอ้อมแขนของเค้า  สเนปที่มองเค้าด้วยสายตาเหยียดหยามและร้ายกาจต่างคือตัวตนที่ถูกสร้างขึ้น  สเนปในความทรงจำของเค้าต่างหากที่เป็นของปลอมเพราะมันเป็นเพียงบุคลิกที่ถูกสร้างขึ้นอย่างช้าๆ เมื่อสเนปอายุเริ่มเข้าปีที่สิบเอ็ด  ตอนนี้เค้าเห็นแล้ว  เด็กผู้ชายตัวเล็กๆ ที่ร้องไห้เมื่อเห็นพ่อแม่ตะโกนใส่กันคนนั้น "ข้อแรก... ที่ผมเกลียดคุณมาตลอด  ผมเสียใจที่เข้าใจคุณผิดๆ" ตอนนั้นบาทหลวงแวร์เลอร์หัวเราะหึๆ ส่วนสเนปอีกคนกลับมาที่ห้องโถงและทันได้ยินทุกอย่างพอดี "ผมเคยคิดไม่ดีกับคุณมามาก ถึงขนาดอยากให้คุณตายด้วย  แต่ผมไม่ขอให้คุณยกโทษให้หรอก แต่ผมแค่อยากให้คุณรู้ว่าผมรู้สึกผิดจริง!"

"...ไม่โกธรหรอกครับ" บราเทอร์สเนปยังงงอยู่ เพราะคาดไม่ถึงว่าแฮร์รี่จะมาบอกเค้าแบบนี้

"ส่วนข้อสอง... ผมขอปกป้องคุณเอง" คำพูดสุดท้ายนี้แม้แต่สเนปอีกคนที่พึ่งมาก็ยังอดตะลึงไม่ได้และมันก็ยิ่งตกย้ำความแน่ใจของแฮร์รี่เกี่ยวกับสิ่งที่เชื่อ  ตอนนี้เค้าเห็นดวงตาที่เหมือนดวงตาของสเนปตอนที่กำลังจะตาย "ด้วยชีวิตของผม"




TBC.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

274 ความคิดเห็น

  1. #254 micupcake16 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 11:59
    แฮรี่เธอควรปกป้องสเนปทั้งสองคนสิ ำม่ใช่จะปกป้องแต่หลวงพี่
    #254
    0
  2. #151 Negro Recuerdos (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2554 / 23:01
    ตอบ ซามมาเอล ซิน ^^

    ขอบคุณมากค่ะ คุณพี่ สำหรับคำตอบ T W T  แอร๊ยยยย ทำซึ้งอีกแล้วววววววว


    อื้ม ท้ายด้านล่าง ..

    ซามมาเอล .. คู่ที่สอง .. อย่าวายค่ะ สู้ๆ ... อ่านกรง ฉบับดั้งเดิมแล้ว ซึ้งมากกกกกกกกกกกกก ขอบที่สุดเลยล่ะคะ

    ส่วนคู่แรก ... อะไรจะเกินมันก็ต้องเกิดดด ~  


    แอร๊ .. กลับมาอ่านตอนนี้แล้ว ซึ้งงงงงงง อีกแล้ว .... (พยายามทำความเข้าใจใหม่ ฮ่าๆ)
    #151
    0
  3. #150 Sammael Sin (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2554 / 18:37
    ขออนุญาตตอบเฉพาะ Negro Recuerdos นะครับ ไม่ใช่ว่าแฮร์รี่จะไม่เห็นหัวศาสตราจารย์สเนปหรอกนะ เพียงแต่ในความรู้สึกของแฮร์รี่ สเนปที่เค้ารู้จักคือการสร้างภาพ แต่ บราเทอร์สเนปคือตัวจริง การที่เค้าเลือกไปพูดกับบาทหลวงแทนที่จะพูดกับอาจารย์สอนปรุงยาเพราะเค้าคิดว่า ถ้าพูดกับสเนปที่เป็นบุคลิก สิ่งที่แสดงออกมาก็คือการสร้างภาพ แต่ถ้าพูดกับบาทหลวงเค้าจะได้พูดกับหัวใจของสเนป และสเนปจะแสดงออกอย่างที่เค้าอยากแสดงออกมาจริงๆ(โดยไม่เสแสร้ง)

    ส่วนอันนี้สำหรับคนที่เคยอ่านเรื่องอื่นของซามมาเอลมาก่อนครับ
    อัลบัส กับ สเนป(นิสัยแบบที่เรารู้ๆ ดี) -- เธอคือนิรันดร
    แฮร์รี่ กับ สเนป(บาทหลวง) -- กรง
    ชอบเรื่องไหนเชียร์คู่นั้นครับ แต่ขอย้ำนะว่าคู่จากเรื่องกรงมาจากภาพปกติไม่ใช่ภาควาย(อย่าพยายามกระตุ้นให้ผมวายนะ)
    #150
    0
  4. #149 Eve P Berm (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2554 / 02:34
    โอ๊ย ตอนนี้ได้ทุกฟิลอารมณ์ ตอนแรกก็งงๆ อึ้ง ฉงน ตกใจ อ้าปากค้าง และท้ายที่สำคัญสุดคือ "ซึ้ง"

    แต่ทำไมอ่านไปอ่านมาถึงอยากเป็น อะโพคาลิฟฟา ได้ล่ะเนี่ย ซาตานที่รัก 5555
    #149
    0
  5. #148 Puiyee ^^ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2554 / 01:14
    -ที่ผมเกลียดคุณมาตลอด ผมเสียใจที่เข้าใจคุณผิดๆ

    -ผมเคยคิดไม่ดีกับคุณมามาก ถึงขนาดอยากให้คุณตายด้วย แต่ผมไม่ขอให้คุณยกโทษให้หรอก แต่ผมแค่อยากให้คุณรู้ว่าผมรู้สึกผิดจริง!"

    และที่โดนที่สุด ผมจะปกป้องคุณเอง ด้วยชีวิตของผม โอวววววว ซึ้งมาก



    ถ้าในหนัง แฮร์รี่สารภาพกับสเนปแบบนี้ก่อนตายล่ะก็ น้ำตาคงท่วมโรงหนังแน่ๆ



    มาต่อเร็วนะคะ ค้างมาก เป็นกำลังใจให้ สู้ๆค่ะ ^^
    #148
    0
  6. #147 Puiyee ^^ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2554 / 01:10
    ...เค้ารักเจ้าตั้งแต่แรกเห็นแล้ว เค้าปกป้องเจ้าด้วยความรักและทำทุกทางให้เจ้าเกลียดชัง ทั้งนี้เพื่อที่เจ้าจะไม่รู้สึกรักเค้า เพราะถ้าเจ้ารักและห่วงใยเค้าเหมือนที่รักพ่อทูลหัวของเจ้า เค้าจะไม่สามารถปกป้องเจ้าได้ตลอดเวลา เพราะหากวันหนึ่ง เค้าอยู่ในอันตราย เจ้าจะไม่มีวันทิ้งเค้าแน่ เค้ารู้ว่าเจ้ามีส่วนที่เหมือนแม่ของเจ้า เพื่อให้เจ้าไม่ต้องมีอันตรายเพราะห่วงเค้า เค้ายอมให้เจ้าเกลียดเค้าที่สุดเพื่อที่ว่าหากมีอันตราย เจ้าจะทิ้งเค้าไปโดยไม่หวนกลับมาช่วยเพราะหวังให้เค้าตาย ซึ่งนั่นแปลว่าเจ้าจะปลอดภัย...



    โอวววว...ศจ.สเนป ทำไมคุณถึงได้...ถึงได้ ฮืออออออ T_T
    #147
    0
  7. #146 Ms.Calaway (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2554 / 23:10
    อ่านแรกๆ ยิ่งอ่านยิ่งมึน อาจจะเป็นเพราะง่วงด้วย =w=

    แต่ตอนสุดท้ายนะ แอร๊ ...  อึ้งกิมกี่ไปเลย
    #146
    0
  8. #145 Negro Recuerdos (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2554 / 22:34

     เฮ้ แฮร์รี่ พอตเตอร์ .. ถามหน่อยนะ .. จะปกป้องคนที่เป็นบาทหลวง ...

    แล้ว ศจ.สเนปล่ะ ... ไม่ปกป้องเหรอ... ไม่เห็นหัวเค้าเลยนะ เค้าไม่มีค่าที่จะปกป้องรึไง .... เขาปกป้องแกนะ.... ถึงเค้าจะอยากให้เธอเกลียดเค้า .......

    เพื่อที่เธอจะได้ปลอดภัย แต่ ....... แต่ตอนนี้ .. .... T___T พูดไม่ออกอ่ะ...

    โอ้ย ..รู้สึกเจ็บแทน...

    #145
    0
  9. #144 Negro Recuerdos (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2554 / 21:22
     กะจะมาดูผ่านๆ .. แอ๊กกก มาลงแล้ว .. เล่นเอาจะเกือบหงายหลัง

    เร็วมากจนงงค่ะ ซาามาเอลซิน ...

    อ่านตอนนี้แล้วรู้สึกใจคอไม่ดี( อินไปหน่อย) เฮ้อ ..สงสารทุกคนจัง.. แต่มันก็เคลียในหลายเรื่องค่ะ

    แต่ก็เหมือนเดิมค่ะ อ่านแล้วค้าง .. แล้วมาต่อนะคะ

    คแยเป็นกำลังใจให้เช่นเคยค่ะ สู้ๆ!!
    #144
    0