The last of your expectation

ตอนที่ 19 : บาดแผลที่น่าขยะแขยง--2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 410
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    27 ก.ย. 54

บราเทอร์เซเวอรัสพยายามเร่งฝีเท้าตามร่างที่เดินลิ้วจนกระทั่งทัน  เค้าวิ่งเข้าไปคว้าไหล่ของอีกฝ่ายและ สเนปหันกลับมาปัดมือบาดหลวงหนุ่มทิ้งไป

"ไสหัวไปจากต่อหน้าชั้น!"

"เซวี... ผม"

"อย่าเรียกชั้นว่าเซวี! ชั้นเกลียดแก! เกลียดแกมากกว่าอะไรในโลก!"

"ทำไม..." บาทหลวงหนุ่มยังคงอ่อนโยน "ทำไมต้องเกลียดส่วนหนึ่งของตัวเองขนาดนี้ด้วย?"

"ส่วนหนึ่งเหรอ" สเนปทวนคำ  ก่อนจะหัวเราะดังก้องอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน "ส่วนหนึ่งของชั้นมันต้องมีความปรารถนาเป็นหนึ่งเดียวกับชั้นสิ! มันจะแปลกแยกและเป็นปรปักษกับชั้นได้ยังไงกัน!?!"

"เซวี..." สเนปเดินตรงเข้ามาและกระชากคอเสื้อของเด็กหนุ่มเข้ามาหาตัว

"อย่าเรียกชั้นว่าเซวี!"

"พอทีเซเวอรัส!" ลูเซียสร้องมาแต่ไกล "นั่นมันวิญญานของนายนะ! มันคือตัวนายเอง!" จากนั้นก็พูดด้วยเสียงที่อ่อนโยนลง "เค้าคือคนที่รักและห่วงใยนายที่สุด  เค้าเป็นคนที่เข้าใจนายมากกว่าใครในโลก  และเค้ากำลังจะตัดสินใจเสียสละอย่างมากเพื่อนาย"

"วิญญานของชั้นเสียไปแล้วในนาทีที่ชั้นตาย" สเนปพูดอย่างเย็นชา "หมอนี่มันจะเป็นตายยังไงก็ไม่เกี่ยวกับชั้น"

มีประกายตาสลดวูบในดวงตาของบราเทอร์เซเวอรัส... มันทำให้สเนปรู้สึกเจ็บอย่างประหลาด  เหมือนเค้ากำลังรังแกเด็ก!? ทำไม!?  เพราะเค้ากำลังทำร้ายจิตใจด้านดีของเค้าจริงๆ เหรอ...? ไม่!

เค้าไม่ยอมรับมันหรอก!!

"พอเถอะนะ!" ลูเซียสวิงวอน "เลิกพูดโกหกทำร้ายตัวเองแบบนี้ซะที!"

สเนปหอบ ขณะที่เห็นน้ำตาที่คลอในดวงตาของบาทหลวง

ขอความแข็งกระด้างให้หัวใจเค้าอีกนิดเถอะ!

"สเนป..." ซิเรียสพูดออกมาในที่สุด "ชั้น... อยากฟังความจริง... จากปากนายซักครั้ง... นาย--" ไม่มีคำพูดใดๆ ออกมาจากปากของซิเรียสอีก  ทั้งๆ ที่มันเป็นสิ่งเค้าอยากจะพูดเหลือเกิน  แต่ทิฐิที่เต็มล้นทำให้ความเห็นใจร่วงหล่นจากปากกระจัดกระจายอยู่บนพื้น

...อยากถามนายว่า  นายเจ็บปวดมากเพียงไรสำหรับที่ผ่านมา  และ  นายสามารถยกโทษให้ชั้นได้มั้ย...

...อยากถามว่า มีอะไรที่ชั้นสามารถช่วยนายได้  มีอะไรที่ชั้นสามารถชดเชยให้นายได้...

"ความจริงเหรอ...?" สเนปพูดโหวงเหวง "ความจริงมีอยู่ว่าชั้นเกลียดพวกแกทั้งหมด  และ..." เค้าหันกลับมามองบาทหลวงที่เหมือนเค้าไม่ผิดเพี้ยนยกเว้นดวงตาอันใสสะอาด "แกไม่เกี่ยวอะไรกับชั้น  ไม่เกี่ยวอะไรเลย ไม่ต้องมาทำเป็นสงสารชั้น"

"เซวี... ผมก็คือคุณ  ความเจ็บปวดของคุณก็คือความเจ็บปวดของผม"

"ไม่หรอก  มันไม่มีวันเป็นแบบนั้นหรอก" สเนปยืนกราน "แกไม่ใช่วิญญานของชั้น  และชั้นจะไม่มีวันยอมรับว่าแกเป็นด้วย"

น้ำตาที่คลอในดวงตาสีดำคู่นั้นหล่นเผลาะลงในที่สุด  เซเวอรัสอีกคนหนึ่งหลับตาลงแล้วเริ่มร้องไห้  ร้องไห้จริงๆ! ร้องไห้เหมือนเด็กเล็กๆ ที่ถูกรังแก  ขณะที่จิตวิญญานกำลังร้องไห้นั้น  ร่างกายที่ถูกผนึกรวมกับจิตใจมองดูด้วยสีหน้าที่เหมือนกับสุนัขที่บาดเจ็บ! เป็นใบหน้าที่เต็มล้นด้วยความกลัวกับความเจ็บปวด  เจ็บปวดในสิ่งที่เห็น!? เกรงกลัวต่อความรู้สึกผิดที่ถ่าโถมเข้ามา!? บ้าที่สุด!

ถ้านี่มันเป็นตัวของเค้าจริงๆ เค้าก็ควรจะรู้สึกธรรมดากับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าสิ!

แล้วทำไม!? ทำไมเค้าถึงรู้สึกหนักราวกับกำลังรังแกเด็กๆ แบบนี้!?!?

และดูเหมือนลูเซียสจะรู้  เค้าพยายามที่จะเข้ามาช่วยหยุด  แต่กลับเจอกับการปฏิเสธที่รุนแรง "ไม่! อย่ามายุ่งกับชั้น! ออกไปให้พ้น!" สเนปตะกายดิ้นรนให้พ้นจากมือแห่งความอารีย์นั่น  เบื้องหน้าของเค้าคือภาพของเค้าในวัยเด็กที่กำลังร้องไห้เพราะถูกคนใจร้ายรังแก  ทำไม? เพราะอะไร? ตลอดเวลาที่ผ่านมาเค้าสามารถทำตัวน่ารังเกียจกับเด็กๆ ที่ไม่รู้เรื่องอะไรได้มาตลอดไม่ใช่เหรอ? แล้วนั่นอะไรกัน! ทำไมมันทำให้เค้าเจ็บได้ขนาดนี้ สเนปยิ่งดิ้นรนปฏิเสธ มันยิ่งถ่าโถมเข้ามา

ท้ายที่สุด  โดยอ้อมแขนของใครบางคนที่ห่อรอบเค้าไว้  เค้ากรีดร้องออกมาสุดเสียงด้วยความเจ็บปวดอย่างสุดจะพรรณา

แล้วก็ร้องไห้... ในอ้อมแขนของซิเรียส แบล็ก... เค้าร้องไห้ราวกับเด็กเล็กๆ คนหนึ่งเท่านั้น

แม้จะไม่เห็นหน้าของซิเรียส  แต่เค้าก็อับอายที่แสดงให้อีกฝ่ายเห็นความอ่อนแอ

น่าเจ็บใจนัก  ไม่นึกเลยว่าจะต้องอับอายมากขนาดนี้  ไม่นึกเลย...

..............................................

................

.............................................

เค้ากำลังมองดูเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง!?

ในโบสถ์โทรมๆ ที่ย่านช่างปั่นฝ้าย ครอบครัวๆ หนึ่งได้มาที่นี่  ผู้เป็นแม่กังวลเกี่ยวกับลูกสาวที่มีความสามารถพิเศษและอยากขอคำแนะนำจากบาทหลวง

ความจริงเค้าไม่ได้สนใจอะไรเธอมากนักหรอก  เค้าสนแค่ห่อขนมปังในมือเธอ!

เด็กชายตัวน้อยพยายามที่จะห้ามใจ  แต่ไม่สามารถทำได้  ท้องเค้ามันหิวจนทนไม่ไหว  เพราะงั้น  เมื่อเธอออกจากพ่อแม่และพี่สาวไปนั่งตามลำพัง  เค้าจึงไปด้วย เธอนั่งอยู่ตามลำพัง  วางห่อขนมปังไว้ข้างๆ  และมันไม่ใช่แค่ขนมปัง! พายไก่ชิ้นใหญ่เลยต่างหาก  เธอกินมันอย่างอร่อยต่อหน้าต่อตาเค้า

ความหิวเป็นอะไรที่อันตราย  เค้ากำลังจะผิดต่อพระเจ้าแต่เค้าห้ามกิเลสของตัวเองไม่ได้ แม่ป่วย แม่ทำกับข้าวไม่ไหว แต่เค้าหิว

และ... เสียงกรีดร้องที่ดังขึ้น  เด็กชายวิ่งไปตามซอกซอยเล็กๆ พร้อมกับห่อพายในมือ  มีเด็กผู้หญิงผมสีแดงเพลิงวิ่งตามมาติดๆ จนกระทั่งหัวขโมยจนมุมที่ซอยแคบๆ

"เอาคืนมานะ  ไม่งั้นเห็นดีกันแน่!" เด็กหญิงแสดงอำนาจ

โดยความละอาย  เค้าค่อยๆ คลาน  เอามันไปวางแทบเค้าเธอ  แล้วถอยกลับไปอยู่ที่มุมแคบๆ อีกครั้ง  เด็กผู้หญิงเก็บมันขึ้นมาแล้วตรวจดูว่าขนมยังอยู่ครบทุกชิ้น  เด็กชายตัวน้อยได้แต่มองมันด้วยความอยากและเสียดาย  เธอดูโกรธมากที่ถูกเค้าจ้อง  เลยโยนซากพายที่เธอกินใส่หัวเค้า  มันตกลงไปเปื้อนดินอยู่กับพื้น  แต่เด็กชายในเวลานั้นยังไร้เดียงสาเกินกว่าจะแยกอะไรออก เค้ากลับเชื่อว่าเธอให้เค้าด้วยความเห็นใจและหยิบมันขึ้นมาดมแล้วใส่ปาก

"นี่เธอ..." เด็กหญิงความรู้สึกไวพอที่จะคิดออก "หิวมากเหรอ..." ไม่มีคำตอบ  เค้ากินมันด้วยมือที่สั่นเทา  และทันใดนั้น  เค้าก็ต้องมองเธอด้วยความโกรธ  เพราะเธอปัดมันจากมือเค้า "อย่ากินนะ มันสกปรก!" ก่อนที่ความโกรธจะหายไปเมื่อเธอหยิบพายชิ้นใหม่ให้เค้า  เค้ามองเธออย่างซาบซึ้งใจ

เธอเป็นนางฟ้า!

เค้ากินมัน  และเธอดูเค้ากิน  เค้ามองเธอเป็นระยะ  และเห็นว่าเธอมีดวงตาสีเขียวสวยกับผมสีแดงเหมือนพ่อของเค้า  แต่รอยยิ้มของเธอเหมือนแม่ของเค้า  และเธอก็จากไปเงียบๆ

หลังจากนั้นเค้าก็เฝ้ามองเธอ  จากข้างต้นไม้ในสนามเด็ก จากมุมเล็กๆ ในโรงเรียนประถม... ตอนนั้นที่พบกันครั้งแรกเค้าอายุแค่ห้าขวบ... จากวันนั้นผ่านไปแล้วสี่ปี!

เค้ารู้แล้วว่าเธอชื่อลิลี่ เอฟเวนส์  แต่เธอยังไม่รู้จักเค้า

ตอนนี้เค้าพร้อมแล้ว!








สเนปลืมตาขึ้นมาแล้วพบว่าตาของตนพร่ามัว เค้ายกมือเช็ดน้ำตาของเค้าแล้วลุกขึ้นเพื่อจะพบว่าเค้านอนอยู่ในห้องเล็กๆ ห้องหนึ่ง และมีอัล พอตเตอร์ฟุบหลับอยู่ข้างๆ

มือผอมๆ ลูบหัวเด็กน้อย.... ก่อนจะร้องไห้เบาๆ

ชั้นมันสมควรตาย... มากกว่าใครทั้งหมด...

สมควรที่จะลงนรก... มากกว่าใคร...

ลิลี่... ยกโทษให้กับคนน่าสมเพชคนนี้ได้มั้ย...

"จนถึงตอนนี้เธอก็ดูจะยังไม่มีคำตอบให้ชั้นเหมือนเดิม" เสียงคุ้นๆ ดังขึ้นในความเงียบ "ว่าเธออยากจะถูกเกลียดชังตลอดไป  หรืออยากถูกยกโทษให้กันแน่"

ดวงตาสีดำมองหา  ก่อนจะหยุดที่ร่างๆ หนึ่งที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาที่ปลายเตียง  ผอมบาง  ผมและดวงตาสีดำสนิด  เธอสวมชุดสีดำและดูคล้ายเค้าในเวอร์ชั่นผู้หญิง  แต่ก็ไม่ใช่เค้า  ผู้หญิงคนนี้เหมือนจะเป็นภาพมนุษย์ของท้องฟ้ายามราตรีด้วยซ้ำ  เธอคือผู้หญิงที่เค้าพบในช่วงเวลาแห่งความตาย

"จำชั้นได้สินะ"

"คุณ... นั่นเอง"

"ชั้นจะถามเธออีกครั้ง  เซเวอรัส  สเนป... เธอสามารถจะยกโทษให้กับความผิดที่ทุกคนทำกับเธอได้มั้ย"

...ได้มั้ย  ทำไมเค้าต้องมาตอบคำถามของผู้หญิงคนนี้  เธอต้องการอะไรจากเค้า...

"คุณเป็นใคร"

"เธอรู้จักชั้นมาแล้ว  เซเวอรัส"

"ไม่  ผมไม่รู้จักคุณ"

"เธอรู้  เธอรู้จักชั้นจากคำบอกเล่าของแม่เธอ  เธออ่านเรื่องของชั้นมานับครั้งไม่ถ้วน  แล้วเธอยังจะบอกว่าไม่รู้จักชั้นอีกเหรอ" ผู้หญิงที่เหมือนกับจิตวิญญานของท้องฟ้ายามราตรีพูดเนิบๆ "จำเรื่องการสร้างโลกที่แม่เธอเล่าให้ฟังได้บ้างรึเปล่า"

"การสร้างโลก..."

"ใช่  นิทานของไอรีน  พริ้นซ์"

"คุณ... นั่นเป็นไปไม่ได้"

"แต่มันเป็น... เซเวอรัส  ชั้นคือผู้กำความจริงเกี่ยวกับการสร้าง  และกำเนิดแห่งผู้วิเศษ ชั้นคือไนจัส อะโพคาลิฟ"
----------------------------------------

"ผู้วิเศษกับมักเกิ้ลเป็นเผ่าพันธ์เดียวกัน! ใครว่า! ผู้วิเศษมาจากดาวอังคารต่างหาก!"

สิ้นเสียงของรอน  ทุกคนมองหน้ากัน เฮอร์ไมโอนี่ส่ายหัวด้วยความเซ็ง  ไม่น่าเชื่อว่ารอนจะเชื่อตามทฤษฎีของฮัมเบิลดอน คิ้วซ์ที่เชื่อว่าผู้วิเศษมีถิ่นกำเนิดจากดาวอังคาร (ดู http://www.potterstoryweb.com/jk02.php ) นี่เค้าเชื่อเรื่องมักเกิ้ลเกิดจากเห็ดด้วยรึเปล่าเนี่ย?

"ผู้วิเศษกับมักเกิ้ลเป็นเผ่าพันธ์เดียวกันแค่นอน  เพราะตำนานการสร้างโลกได้ระบุชัดเจนว่าแม่มดคนแรกและมักเกิ้ลคนแรกถือกำเนิดจากผู้หญิงคนเดียวกันที่ชื่อลิลิธ" ไลชานี่นั่งเบียดกับทอมจนสร้างความขนลุกเกรียวให้กับคนรอบๆ รวมทั้งตัวทอมเองทำท่าสะบัดสะบิ้ง "ตรงกับตำนานโบราณของมักเกิ้ลที่ระบุว่าพวกเค้าและผู้วิเศษถือกำเนิดจากลิลิธเหมือนกัน"

"ชั้นไม่เห็นเคยได้ยินเลย" เฮอร์ไมโอนี่กับแฮร์รี่พูดพร้อมกับ "เราเกิดจากมักเกิ้ลแท้ๆ"

"ต๊ายยยย! เด็กรุ่นใหม่นี่ใช่ไม่ได้เลย!" ไลชาจีบไม้จีบมือ  แฮร์รี่สาบานได้ว่าเค้าเหมือนจะเห็นผดขึ้นเต็มตัวทอมไปหมด แต่ก็ไม่สามารถไปไหนได้เพราะโดนคาถา "พวกเธอไม่ค่อยหาความรู้เกี่ยวกับตำนานบ้างเลยนะ  หลักฐานร่วมกันออกจะชัดเจน  เมื่อไนจัสรรับคำสั่งจากสวรรค์ให้สร้างโลก  เธอสร้างมนุษย์คนแรกเป็นผู้หญิงเหมือนเธอ  แล้วจากนั้นผู้หญิงคนนั้นก็ให้กำเนิดมักเกิ้ลคนแรก  ก่อนจะสร้างผู้วิเศษคนแรกจากกระดูกซี่โครงของมักเกิ้ล เธอสามารถพูดทุกภาษาในโลกได้  ทำให้งูเข้ามาคุยกับเธอและล่อลวงเธอ  เธอกับสามีก็เลยตกสวรรค์ไงยะ!"

"เดี๋ยว! เป็นไปได้รึเปล่าว่า 'ไนจัส(Niseges)' จะเป็นการกลับอักษรคำว่า 'ปฐมกาล(Genesis)' ถ้าใช่ก็แปลว่า  ไนจัสคำนี่ไม่ใช่คำอังกฤษ  เพราะถ้าเป็นคำอังกฤษมันต้องออกเสียงตามหลักภาษาว่าไนซิเจส หรือไม่ก็ ไนซ์เจส!"

ตอนนั้นทุกคนหันไปที่โรสด้วยตกใจในความฉลาดของเธอ  ก่อนจะตามด้วยเสีย "ถูกต้อง!" ของไลชา

เด็กคนนี้เก่งยิ่งกว่าเฮอร์ไมโอนี่ตอนอายุเท่าๆ กันด้วยซ้ำ!? ไม่น่าเชื่อ! เธอรีบหันกลับไปยังพ่อกับแม่ของเธอ "มันคือไบเบิ้ลค่ะ! พ่อแม่! ฉบับพระสัญญาเก่า! พระเจ้าชักกระดูกซี่โครงของอาดัมมาสร้างเป็นอีฟ! และ อีฟเป็นพาร์เซลเม้าส์! เธอพูดกับงูได้!"

เฮอร์ไมโอนี่ตะลึง เธอก็เคยอ่านไบเบิ้ลสมัยเป็นเด็ก  มันเป็นบทเรียนธรรมดาของลูกมักเกิ้ล แต่เธอไม่เคยสังเกตว่าอีฟคุยกับงูได้! เธอกลับคิดว่างูพูดภาษามนุษย์ได้แทน!?

"แล้วลิลิธล่ะ! ถ้าหลานบอกว่ามันเป็นไบเบิ้ลหลานจะบอกว่าลิลิธคือพระเจ้ารึไง!? ก็คนที่ให้กำเนิดอาดัมคือลิลิธไม่ใช่เหรอ!?"

"เมื่อกี้ก็ได้ยินชัดนี่ว่า 'ให้กำเนิด' ไม่ใช่ 'สร้างขึ้นมา' ลิลิธคือสิ่งสร้างไม่ใช่พระเจ้า  แต่ไนจัส... ชั้นไม่แน่ใจว่ามันจะเป็นบุคคลจริงๆ เหรอ ถ้าใช่ ใครกันแน่ที่บันทึกผิดพลาดระหว่างมักเกิ้ลกับผู้วิเศษ" เดรโกใช้ความคิด  จินนี่รู้สึกประทับใจที่เห็นว่าเดรโกฉลาดกว่าที่คิด  บางทีเค้าอาจจะฉลาดมานานแล้วก็ได้  แต่ตอนนั้นเกลียดกันเลยไม่เคยสังเกต

"ความผิดพลาดเหรอฮะ!?" สกอร์ปิอัสดูสนใจมากขึ้น

"ใช่... ถ้าไนจัสเป็นการกลับอักษรคำว่าปฐมกาลก็แปลว่าข้อมูลที่เราต้องยึดคือคัมภีร์ไบเบิ้ลของมักเกิ้ล  แต่ถ้าปฐมกาลคือการกลับอักษรชื่อของไนจัส  สิ่งที่เราจะต้องยึดก็คือตำนานการสร้างโลกของฝ่ายเรา" เดรโกหันไปหาเฮอร์ไมโอนี่  ตอนนี้สองคนนี้แย่งซีนแฮร์รี่และรอนไปเรียบร้อยแล้ว "ชั้นจะรวบรวมหลักฐานของฝ่ายเรา  ส่วนเธอกลับไปที่โลกมักเกิ้ลแล้วรวบรวมหลักฐานฝ่ายเธอมา"

"เข้าใจแล้ว  ชั้นจะจัดการให้ดีที่สุด" ว่าแล้วหันไป "แฮร์รี่! มากันเร็ว!"

แฮร์รี่ชี้หน้าตัวเองอย่างเซ่อ "ชั้นนี่นะ!"

"ใช่สิ! เรื่องห้องสมุดในโลกมักเกิ้ลชั้นจะพึ่งรอนได้ยังไงกัน!" แล้วก็ลากเค้าไปด้วยกัน

"ชั้นไม่เข้าใจ" รอนหันมาหาเดรโก "เรื่องพวกนี้เราถามพวกผู้ใหญ่ก็ได้นี่"

"เราอาจจะถามทุกอย่างจากพวกเค้าไม่ได้  เพราะตอนนี้เราวางใจอะไรไม่ได้อีกแล้ว  ชั้นอยากให้นายกับน้องสาวช่วยชั้นรวบรวมข้อมูลเหมือนกัน"

"หา! ชั้นนี่นะ!"

"ใช่ มันสำคัญมาก" จากนั้นหันไปทางทอมกับไลชา "จอมมาร..."

"เรียกทอมก็พอ... จะให้ผมช่วยอะไรบ้าง"

"ขอบคุณมากสำหรับทุกอย่าง"

หลังจากรอยยิ้ม  เดรโกเดินจากไปพร้อมกับภรรยาและจินนี่  รอนยืนงง  ก่อนจะตามไป  และทอม... เงียบอยู่นานก่อนจะ

"นี่... ช่วยผมด้วยไม่ได้เหรอ"

"เหลือแต่เราแล้วนะ  เทพบุตรของข้า!"

"แว๊กกกก! พอที! ขนลุก! ปล่อยชั้นจากคำสาปบ้าๆ นี่ซะที!"

ไลชาทำท่าปูไต่ ทอมยิ่งร้องเสียงหลง

เด็กอยากจะช่วยแต่ก็ไม่กล้า... จนกระทั่ง

"หยุดนะ! นั่นคุณทำอะไรน่ะ!" อีกครั้งที่เสียงของเอมิเรียช่วยเค้าไว้  ไลชาถอนคำสาปอย่างสะบัดสะบิ้ง  ก่อนจะลุกขึ้นเชิด

"อะไรอีกยะ! ยัยแม่มดพิการนี่!"

แม่มดพิการเหรอ!? แต่แขนขาก็อยู่ครบนี่!?

"อาเทน่าเรียกคุณ"

"อ้อ! ด่วนมากเหรอ!?"

"มาก... เราจับการเคลื่อนไหวของหล่อนได้"

"คงไม่ใช่!?"

"มัน... ใช่ที่สุด!"

พูดเรื่องอะไรกันนะ และ ใบหน้าของทั้งคู่! ทอมมองไปรอบๆ อย่างประหลาดใจ  แต่จากนั้นทั้งคู่เหมือนจะเข้าใจกัน  แล้วออกไปทั้งคู่  ทิ้งทอมไว้กับโรสและสกอร์

"แล้วเราจะตามใครดีครับ"

"ตามอัล  ชั้นใจคอไม่ดี"

"แต่อัลอยู่กับศาสตราจารย์สเนปนะคะ! เค้าคงไม่พอใจถ้าเห็นทอม!" โรสคราง

"แต่ยังไงก็ตาม  ชั้นต้องพบอัล  ไม่รู้ทำไม"

"เกิดอะไรขึ้นฮะ!?" สกอร์ดูงง

"ชั้นก็ไม่รู้  แต่รีบไปกันเถอะ!" ทอมรีบไป  และเด็กอีกสองคนก็รีบตามไป

ความรู้สึกนี้หวนกลับเข้ามา  ความรู้สึกเมื่อได้พบกับผู้หญิงคนนั้น  คนที่คืนชีวิตให้กับเค้าพร้อมให้เงื่อนไขบางอย่าง!

ผู้หญิงที่เหมือนเซเวอรัส แต่ไม่ใช่เซเวอรัส!

เธออยู่ที่นี่รึเปล่า!?










"คุณพูดอะไร"

เสียงในความเงียบดังก้องเมื่อรู้บางสิ่งที่ไม่น่าเชื่อ สเนปก้มลงมองดูเด็กชายที่กำลังหลับสนิทในอ้อมแขนของเค้า  อีกครั้งที่ริมฝีปากสวยพูดขึ้น

"ชั้นถามเธออีกครั้ง.... เธอจะเลือกอะไร  ระหว่างวิญญานกับจิตใจ"

"ม่ายยย! คุณโกหก!" สเนปกำลังปฏิเสธสิ่งที่รับรู้  เรื่องแบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้น  ไม่เคยเกิดขึ้น "คุณต้องการอะไรจากผม" เค้าเริ่มร้องไห้ "ได้โปรด  เอาผมออกจากฝันร้ายนี่ซะเถอะ"

"เธอต้องเลือก... จิตใจคงอยู่  แต่วิญญานสูญสลาย  หรือวิญญานคงอยู่  แต่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป  ไม่ว่ายังไงเธอก็ต้องเลือก  ในวันที่ชั้นได้ให้สัญญามาถึง  เธอต้องตอบชั้น  ไม่งั้น  ชั้นจะให้เซเวอรัสอีกคนตอบแทน"

สเนปชักไม้กายสิทธิ์ออกมาอย่างจนตรอก "ผมไม่ให้คุณแตะต้อง 'เธอ' และถ้าหมอนั่นบังอาจจะ  ผมจะฆ่ามันด้วยมือผม"

"แต่เค้าคือวิญญานของเธอนะ  เธอพร้อมเสียวิญญานเพื่อผู้หญิงที่เธอรักเหรอ"

"มันไม่ใช่วิญญานของผมหรอก" สเนปหอบ

"หึ... ชั้นไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเธอถึงรักแฮร์รี่ พอตเตอร์ไม่ลง  ความจริงเธอก็ไม่ได้รักลิลี่ขนาดนั้นหรอก เธอรักแต่ลิลี่ที่อยู่ในใจของเธอเท่านั้นแหละ  ถ้าวันหนึ่งใจของลิลี่เปลี่ยนไป  ร่างกายของลิลี่เปลี่ยนไป  เธอก็คงหมดรักลิลี่เหมือนกัน ไม่งั้นเธอคงไม่ปฏิเสธวิญญานของตัวเองแบบนี้"

ผู้หญิงคนนี้คิดจะต้อนเค้าไปถึงไหนกันนะ....







TBC.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

274 ความคิดเห็น

  1. #248 micupcake16 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 09:51
    ต้อนจนจนมุมเลย สับสนแทน แง้วว
    #248
    0
  2. #128 Negro Recuerdos (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 กันยายน 2554 / 11:19
     ฮะว้ากกกก มาแล้ว ...

    เธอเป็นไนจัส จริงๆด้วย 

    ...

    อ่านไปยิ่งมึน ยิ่งค้าง น่าติดตามมมมมมมม กรี๊ดดๆๆๆๆๆๆ  แล้วมาต่อนะคะ เอิ๊กๆ

    เซเวอรัส โดนอีกแล้ว ... เอ๊าจะทำยังไงต่อล่ะเนี่ย ....

    สงสารเซเวอรัส จัง ... แต่ก็นะ ...   แต่ในนี้ก็มีตอนที่ดีๆอยู่นี่ ตอนที่เจอลิลี่ครั้งแรกไง .. ใช่มันดูมีความสุขมาก
    แต่พอเรารู้ว่า อะไรจะเกิดขึ้นต่อไป มันก็เจ็บทุกที .... เป็นความสุขที่ปนด้วยความเศร้าเสมอ
    นั่นแหละ ไม่ว่าเราจะดีใจแค่ไหนที่เห็นภาพเซเวอรัสกับลิลี่อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขที่ไร เราก็จะยิ้มทั้งน้ำตาเสมอ

    จะคอยเป็นกำลังใจให้ทั้ง ซามมาเอล และก็ เซเวอรัส และทุกๆคนเช่นเคยค่ะ

    ---------------------------------
    จะผิดมั้ยเนี่ย ที่เราดันเป็นพวกมีความสุขบนความทุกข์ของตัวละคร ... รู้สึกสำนึกผิดขึ้นมานิดๆ

    #128
    0
  3. #127 Eve P Berm (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 กันยายน 2554 / 01:43
    โอ้วววว นี่เรา[อีฟ]เป็นพาร์เซลเม้าส์ เราพูดกับงูได้หรือเนี๊ย โอ้ววว ไม่น่าเชื่อ เอาล่ะ เดี๋ยววันนี้ต้องไปคุยกับ บาซิลิสก์ซะแล้ว (ไปเรื่อยอ่ะ) 55555

    โธ่ สเนปของฉันโดนอีกแล้ว โดนทุกทีเลย

    ทำไมคนที่ต้องเสียสละต้องเป็นสเนปทุกทีซิน่า  
    ซามาเอลขาาาาาาา เพลาๆลงหน่อย ก่อนต่อมน้ำตาหนูจะแตกเป็นสายเลือด

    แต่ก็อีกแหละ ถ้ามันไม่เศร้า มันก็ไม่สนุกอีกแหละ (แต่คำถาม คือ ทำไมต้องเป็นสเนปทุกที)

    จากตอนนี้ รู้สึกว่า เดี๋ยวต้องต่อมน้ำตาแตก เพราะสเนปแหงๆเลยอ่ะ
    มาต่อเร็วๆนะค่ะ รอติดตามอยู่ อยากรู้ตอนต่อไปไม่ไหวแล้ววว   



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 28 กันยายน 2554 / 01:45
    #127
    0
  4. #126 พิงค์ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 กันยายน 2554 / 22:02
    กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด เสนป แล้วก็เสนป แล้วห็เสนป

    เริดมากพารท์นี้ดูมัวมันอิรุงตุงนังกันน่าดูเลยแฮะ

    คนเขียนชอบทำใหจิ้นแล้วไหมล่ะ

    ทำไมต้องทำให้เสนปของเค้าน่าสงสารมันทุกพาร์ตเลยล่ะ

    แบบ เสนปดูมีปมหลังค่อนข้างเยอะเลยอ่ะ

    เป็นอะไรที่น่าดึงดูดๆมากๆ อยากอ่านต่เร็วๆ

    ขอย้ำ ขอวายให้ชุ่มชื่นหัวใจด้วยนะ 55555555
    #126
    0