The last of your expectation

ตอนที่ 17 : วิญญานบริสุทธิ์กับเนื้อหนังสกปรก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 465
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    19 ก.ย. 54

"ยินดีต้อนรับกลับมาครับ... พ่อ?"

เสียงที่ดังขึ้นมาทำให้ซิเรียสหันไปมอง  ราวกับกำลังมองดูตัวเอง  แต่มีข้อผิดพลาดที่จงใจทำให้เกิดความแตกต่าง  ร่างกายของอีกฝ่ายดูสมบูรณ์มากกว่าเค้า  ขณะที่เค้าผอมแห้งเพราะยังมีร่องรอยจากการเป็นนักโทษในอัซคาบัน  ดวงตาคู่นั้นแม้จะไม่ลึกโหลเหมือนครั้งแรกที่ออกจากอัซคาบันแต่ก็มีร่องรอยของคนที่ครั้งหนึ่งคงจะเคยผอมมาก(ไม่ใช่ผอมถาวรเหมือนสเนป)แต่ตอนนี้ฟื้นตัวมากจนเกือบจะเหมือนคนปกติแล้ว  และชายหนุ่มอีกคนที่กำลังมองตรงกลับเข้ามาในดวงตาของเค้า  หล่อเหลา... และอีกครั้งคำพูดนั้นทำให้เค้าเหมือนจะดิ่งลงสู่ความมืด

"พ่ออายุเท่ากันแบบนี้ดูแปลกๆ ดีนะ"

"อะ... อะพอลโล่" ซิเรียสเสียงแหบ  และเช่นกัน  แฮร์รี่พึ่งสังเกตเห็นว่าอะพอลโล่เหมือนซิเรียสมากเพียงไร "เธอ..?"

"ใช่  ผมเอง... อยากถามพ่อมาตลอด" ชายหนุ่มยังคงมีท่าทางที่เย็นชา "ทำไมพยายาม ฆ่าผม"

แฮร์รี่ รอน และหลายๆ คนรู้สึกเหมือนไปยืนอยู่ขอบนรก  ขณะที่เสียงของแฮกริดดังขึ้นทำลายความเครียด "แฮร์รี่ รอน เฮอร์ไมโอนี่ จินนี่ด้วย  นี่พวกเธอช่วยเราไว้เหรอ" ก่อนจะหันไปพบกับพวกจตุราชาที่ตอนนี้มีสาม "เฮ้... นั่น ใช่เฟรย์รึเปล่า  แล้ว  สองคนนั่นใคร  แล้ว" ท่าทางเค้างงมาก "นั่นซิเรียสไม่ใช่เหรอ  ไม่ใช่ตายแล้วเหรอ"

"เราต้องไปกันแล้ว" เฟรย์เดินออกมาแล้วตบไหล่เอรีส "ถ้าช้า  เซเวอรัสอาจจะฆ่าจอมมารก็ได้  เพราะตอนนี้เค้าเป็นแค่ทอมธรรมดา  ไม่ใช่โวลเดอร์ที่ร้ายกาจในอดีต" และรีบตามอาร์เทมีสออกไป  หลายคนได้สติและตัดสินใจตามเฟรย์ไปด้วยเช่นกัน  ทิ้งไว้เพียงบางส่วนที่ยังจมอยู่กับความเจ็บปวด  ซิเรียสแทบมองลูกชายให้เต็มตาไม่ได้

"ผมต้องไปก่อน... แล้วผมจะมาฟังคำตอบทีหลัง  พ่อ?" อะพอลโล่ตามจตุราชาไป  แฮร์รี่ไม่ขยับ  มองหน้าที่ทั้งตกใจและเจ็บปวดของซิเรียส

และได้เห็น... น้ำตา... ที่ไหลออกมา...









"เธอ... เป็นใคร?" สเนปพูดออกมาหลังจากอึ้งไปพักใหญ่

"อัลฮะ" อัลตอบอย่างตื่นเต้น "อัลบัส เซเวอรัส พอตเตอร์  ยินดีที่ได้รู้จักฮะ"

"อัลบัส  เซเวอรัส..." เซเวอรัส สเนปพึมพำเบาๆ เด็กคนนี้มีชื่อดัมเบิ้ลดอร์กับชื่อของเค้า?  แต่นามสกุลพอตเตอร์?  สเนปส่ายหัว  แม้เค้าจะเริ่มปะติดปะต่อกันเรื่องราวได้  แต่.. ไม่มีทาง... ไม่มีทางที่เค้าจะเชื่อได้ว่าแฮร์รี่จะตั้งชื่อของเค้าให้ลูกตัวเอง  เค้าพูดออกมาอย่างเสียมิได้ "ดัมเบิ้ลดอร์น่ะใช่! แต่กับชั้น! พอตเตอร์เกลียดชั้นยังก่ะอะไรดี! ไม่มีเหตุผลเลยที่จะตั้งชื่อลูกตัวเองด้วยชื่อของชั้น!"

"พ่อของผมเคยบอกผม" อัลพูดประสาซื่อ "ชื่อของผมตั้งตามอาจารย์ใหญ่สองคนของฮอกวอร์ต  หนึ่งในนั้นเป็นสลิธีรีน  และในสายตาของพ่อ  เค้าเป็นผู้ชายที่กล้าหาญที่สุด!" อัลนิ่งไปพักหนึ่ง  ก่อนจะบอก "แต่.. เอ๊ะ! คุณรู้ได้ไงว่าพ่อเป็นคนตั้งชื่อให้ผม!?"

"ทำไมเหรอ?" สเนปอึ้ง  เค้าคิดทบทวนเหตุผลที่แฮร์รี่จะพูดถึงเค้าแบบนั้นกับลูก  ก่อนจะหายใจหอบเมื่อนึกได้ว่าเกิดอะไรขึ้น  หลังจากที่งูกัดที่คอ  เค้าเอาเพนซิฟให้แฮร์รี่  บอกทุกสิ่งเกี่ยวกับหัวใจของเค้า

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง! บอกความจริงว่าเค้าอยากเป็นพ่อของแฮร์รี่! โดยผ่านความทรงจำของเค้า!?

เวรล่ะสิ! เค้าจะสู้หน้าเจ้าเด็กบ้านั่นได้ยังไงเมื่อเจอกันอีกครั้ง!?!?

"เซเวอรัสเป็นอะไรไปเหรอฮะ" อัลเอียงคอ "ไม่สบายรึเปล่า?" พูดพลางเอามือจับหน้าผากตัวเอง  ส่วนมืออีกข้างก็จับหน้าผากของเซเวอรัส "เอ๊ะ!? เย็นเจี๊ยบเลย!"

"เอ่อ..." อาเทน่าพูดขึ้น หลังจากปล่อยให้ทอมอ้าปากพะงาบๆ อยู่อีกฟากโดยมีเด็กๆ ล้อมลอบด้วยท่าทางงงๆ อย่างไร้เดียงสา  ยกเว้นสกอร์กับโรซี่ที่ดูจะโตวัยไปหน่อย "จะทำอะไรก็เกรงใจชั้นหน่อยได้มั้ย" ทุกคนจึงหันไปหาเธอพร้อมๆ กัน  ลืมสนิทว่ามีเธออยู่ด้วย  เซเวอรัส สเนปยันตัวลุกขึ้นอย่างตกใจที่เห็นอาเทน่า  เธอตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?  เค้าหันไปมองรอบๆ อย่างตกใจ และ... สาบานได้ว่าเห็น เด็กๆ ที่หน้าเหมือนรอนและจินนี่สองคน  เห็นเดรโกตอนเด็ก(สกอร์)และเฮอร์ไมโอนี่ขนาดย่อส่วน(โรซี่)  ก่อนจะหยุดกึกที่เด็กหนุ่มคนหนึ่ง

"เธอ... เป็นใคร..."

คำถามนั้นทำให้ทอมสะอึก... เค้ารู้ว่าอีกฝ่ายจำได้แล้ว  แต่เค้าจะบอกว่าเป็นใคร ทอม ธรรมดา หรือว่า ลอร์ด โวลเดอร์มอร์ ก่อนที่เค้าจะอ้าปากสเนปยกมือขึ้นบีบที่แขนซ้ายด้วยความรู้สึกประหลาด  และตอนนั้นทอมหรี่ตาลงเศร้าก่อนจะบอก

"ผมเป็น... คนที่ทำให้คุณมีแผลตรงนั้น" ยกมือขึ้นแตะคอของตัวเองเป็นการบอกใบ้

สเนปยกมือขึ้นจับคอของตัวเอง  รู้สึกถึงเลือดที่ยังเปื้อนแม้บาดแผลจะสมานลงมากแล้ว  ดวงตาสีดำจ้องกลับไปที่ทอม  แม้จะให้ความรู้สึกที่แตกต่างแต่มันยังเป็นตาคู่เดียวกัน  ดวงตาของเซเวอรัส! ตอนนั้นทอมรู้สึกลำบากใจทันทีที่คิดได้ว่าตนจะต้องเผชิญกับอะไร  และคราวนี้เสียงเบาๆ ที่แทบจะแห้งแหบของสเนปก็ดังขึ้นช้าๆ

"จอมมาร... งั้นเหรอ!?"

เหมือนหัวใจของทอมจะแตกเป็นเสี่ยงๆ เมื่อออกเสียงเรียก จอมมาร ย่อมชัดเจนว่าอีกฝ่ายตระหนักในตัวตนของเค้าว่าเป็นลอร์ดโวลเดอร์มอร์มากกว่าทอมริดเดิ้ล  และทอม  แทนที่เค้าจะปฏิเสธ  เค้ากลับตอบรับอย่างกล้าหาญแม้จะเจ็บปวดเพียงไรก็ตาม คนในทางของพระเจ้าต้องไม่มุสา  เซเวอรัสอีกคนสอนแบบนั้น  พวกเค้าจะต้องเป็นพยานในความจริงและไม่โกหก  ทอมกลับใจในพระเจ้าแล้ว  เค้าจะไม่โกหกต่อพระวิญญานบริสุทธิ์!

"ใช่... ผมเอง  มันคือ  ผมเอง!"

อาเทน่าหลับตาลงอย่างรู้สึกเจ็บปวดแต่ก็อดไม่ได้ที่จะคิดว่าเด็กหนุ่ม--จอมมารใจเด็ดเดี่ยวกว่าที่คิดไว้มาก  อะไรทำให้เค้าเป็นแบบนั้น เซเวอรัส สเนปที่เป็นบาทหลวงเหรอ?  ระหว่างนั้น  ศาสตราจารย์สเนปถอยหลังไปช้าๆ สั่นอย่างควบคุมไม่ได้เมื่อเริ่มนึกได้ว่าอะไรเป็นอะไร "มันหมายความว่าไง... ตรงหน้าชั้น... แค่เด็กคนหนึ่ง!?"

"เซเวอรัส..." อัลกระซิบ  รู้สึกขนลุกเมื่อเริ่มนึกได้ว่าอะไรเป็นอะไรเป็นอะไร

"คนที่ฆ่าลิลี่..." เซเวอรัส สเนปหัวเราะทั้งน้ำตา  ขณะที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกอันยากจะบรรยาย "กลายเป็นเด็กอ่อนแอไปแล้ว!"

"เซวี!" อัลตะโกนพลางคว้าแขนผอมๆ ที่พยายามชักไม้กายสิทธิ์ออกมา

"อย่ามาเรียกชั้นว่าเซวี!!" สเนปตวาดลั่น  หลังจากพ่อแม่ของเค้าตาย  คนที่เค้าจะยอมให้เรียกเค้าว่าเซวีมีแต่ลิลี่เท่านั้น!? สเนปชูไม้กายสิทธิ์แล้วชี้ไปที่ทอมโดยที่อาเทน่าไม่คิดจะทำอะไรแม้แต่น้อย  ขณะที่เด็กๆ ทำอะไรไม่ถูก "นานมากแล้ว  ที่ชั้นหวัง  ว่าชั้นจะได้กำจัดแก  และตอนนี้!" ทอมนิ่ง  ราวกับจะยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้น "อย่านะ... อย่ามองชั้นด้วยสายตาแบบนั้น!"

"ผม... ขอ การยกโทษสำหรับบาป..."

"ยกโทษเหรอ" สเนปหัวเราะอย่างเจ็บปวด  เหมือนสุนัขที่บาดเจ็บก่อนจะเปลี่ยนเป็นดวงตาที่ดุดัน "ไม่มีการยกโทษให้!" สเนปคำราม "แกกล้าขอการยกโทษให้เหรอ! หลังจากทุกสิ่งทุกอย่าง! กล้าที่จะร้องขอความเห็นใจเหรอ!"

เพียงแค่ดวงตาของเซเวอรัส สเนปคนนี้เค้าก็เจ็บเจียนตายแล้ว  ถ้าตอนนี้เค้ายังเป็นโวลเดอร์มอร์ก็ยังสามารถที่จะมองกลับไปอย่างไม่รู้สึกอะไร  และอาจจะสนุกกับมันด้วยซ้ำ  แต่ตอนนี้  เมื่อได้ลิ้มรสรสชาดของความรักแล้ว  เค้าแทบจะทานทนไม่ได้ที่ถูกมองอย่างเกลียดชัง  โดยเฉพาะดวงตาคู่นี้และใบหน้าแบบนี้

เค้าแทบไม่หวังด้วยซ้ำว่าจะได้รับการอภัยเหมือนเซเวอรัสอีกคนที่แสนบริสุทธิ์!

"ถ้าอยากลงโทษผม... คุณสามารถ..."

โดยไม่ทันที่จะจบลง  เซเวอรัสเปล่งเสียง "อะวาดรา--!" และชะงักกลางอากาศเมื่อเสียงที่เหมือนเค้าเปี๊ยบดังก้องขึ้น

"อย่านะ!!"

ทันใดนั้นทุกคนหันขวับไปยังที่มาของเสียง  และรอยยิ้มอย่างมีชัยของอาเทน่าเมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น  บราเทอร์เซเวอรัส สเนปปรากฏตัวขึ้นราวกับทูตแห่งความเมตตาต่อการสำนึกผิดของพระเจ้า  เค้าฉวยโอกาสที่ทุกคนถูกสะกดนิ้งด้วยความตกตะลึงวิ่งเข้ามาขวางทางของแสงสังหาร  สเนปอีกคนอึ้งเมื่อเห็นว่ามีเด็กหนุ่มอีกคนที่หน้าตาเหมือนเค้าปรากฏตัวขึ้นมา  ซ้ำยังไปยืนในเส้นทางที่แตกต่าง

"เธอทำอะไรน่ะ!? ถอยไปเดี๋ยวนี้!"

"ไม่! ไม่ว่ายังไงผมก็จะยอมให้คุณฆ่าทอมไม่ได้!" เซเวอรัสกางแขนทั้งสองข้างปกป้องทอมและเผชิญหน้ากับเนื้อหนังของตัวเอง  เค้ากำลังพยายามที่จะปฏิเสธความประสงค์ทางกายและปกป้องเด็กหนุ่มน่าสงสารเพื่อเห็นแก่พระเจ้า  เพื่อดวงวิญญานของเค้าที่จะมีคุณค่าสำหรับการบรวงสรวง "ผมรู้ว่าคุณเจ็บปวด  และผมเข้าใจมัน  แต่ได้โปรด  วางมันลงและตรึงพวกมันไปที่ไม้กางเขนเถอะ  ให้พระเยซูคริสต์ได้รับมันไป  ให้พระเจ้ายกมันออก  เพื่อคุณจะไม่เจ็บปวดและผมก็จะได้ไม่เจ็บปวด  และจะไม่มีใครเจ็บปวดอีกด้วย"

คำพูดนี้ชวนให้เค้าคิดถึงสมัยเด็กๆ ที่คิดอยากเป็นบาทหลวง  ก่อนจะตัดสินใจใหม่เมื่อรู้ว่าเด็กผู้หญิงเป็นแม่มด  ลิลี่ของเค้า... สิ่งที่ทำให้เค้าทิ้งพระเจ้าและหันไปสู่โลกเวทมนตร์  ศาสตราจารย์สเนปหัวเราะ  แต่มันเหมือนเสียงร้องไห้มากกว่า.. อาร์เทมีสตามมาทันแล้วและจากนั้นหลายๆ ก็ตามมาได้ทันท่วงที  เสียงของสเนปดังก้องและคราวนี้มีคนมากมายเป็นพยาน

"เธอจะเข้าใจอะไรล่ะ  บาทหลวง... เธอไม่เข้าใจหรอก  ความเจ็บปวดที่ต้องสูญเสียคนที่รัก  รักมากกว่าอะไรในโลก! และเธอคนนั้นตายไปแล้วเพราะปีศาจที่เธอพยายามจะปกป้อง! ไม่เพียงเท่านั้น  ยังมีคนอีกมากมายที่ต้องตายเพราะปีศาจตนนั้น!"

"ผมเข้าใจสิ" ตอนนี้ความเจ็บปวดแห่งการสูญเสียก็ไหลเข้ามาในหัวใจของเค้าเช่นกัน "ผมเข้าใจดีเลยล่ะ"

"งั้นเธอปกป้องเค้าทำไม" ศาสตราจารย์สเนปกระซิบ แต่ก็ยังดังพอจะได้ยิน

"เพราะเค้าไม่ใช่ปีศาจไร้รักอีกแล้ว  และเพื่อลูกแกะของพระเจ้าจะไม่หลงหายอีก  ผมไม่ยอมให้เค้าเป็นปีศาจอีกแน่" บาทหลวงเซเวอรัสพูดทั้งน้ำตา "เราต้องพร้อมให้อภัยแก่ทุกๆ คน ไม่ใช่แค่เจ็ดครั้ง  แต่เจ็ดครั้งนั้นต้องคูณเจ็ดสิบและคูณด้วยเจ็ดสิบ"

สเนปก็น้ำตาไหลเช่นกัน  นานแค่ไหนแล้ว... ที่เค้าไม่ได้ยินพระวาจนะของพระเจ้า  นับแต่วันที่เค้าเสียลิลี่ไป...

สมัยที่เค้าเป็นเด็ก  เค้ามักจะได้ยินเสียง... เสียงที่เรียกเค้าให้ไปหาพระเจ้า  ให้ไปเข้าโบสถ์  แต่แล้ววันหนึ่ง  ในวันที่เค้าต้องการมันที่สุด... เสียงนั้นกลับทิ้งเค้า... พระเจ้าทิ้งเค้าไปตั้งแต่เค้าอายุเพียงสิบสี่  แม่ของเค้าตาย... และเค้าก็เป็นแค่เหยื่อมาตลอดของพ่อมักเกิ้ล  เหยื่อที่พ่อเสพแล้วก็ขายให้กับคนอื่น  เค้าเสียซ้ำๆ ซากๆ จนแทบไม่อาจจะเชื่อในพระเจ้าได้อีก  แต่ก็ยังโอบกอดพระคัมภีร์ไว้แน่น  ความสุขที่สุดเกิดเมื่อลิลี่บอกว่าไม่รังเกียจเมื่อเธอรู้ความจริง  แต่แล้วเธอก็ตัดเค้าลงภายในเวลาไม่ถึงเดือนโดยการตัดสินใจจะแต่งกับพอตเตอร์  ใช่สิ.... ใครจะรักเค้าได้ลงล่ะ!? เด็กหนุ่มที่แทบไม่แตกต่างจากโสเภณี! เค้าถึงได้ซมซานไปหาเธอ  เพื่อขอให้เห็นเธอเป็นครั้งสุดท้าย  เพื่ออวยพรเธอ  แต่เธอกลับไล่เค้าไป

"ไม่มีพระเจ้าหรอก... ไม่มีพระเจ้าไม่ว่าที่ไหนทั้งนั้น" เสียงของสเนปอ่อนลงแต่ก็ไม่ลดไม้กายสิทธิ์ "เธอไม่เข้าใจชั้นหรอกบราเทอร์"

"ผมเข้าใจคุณ" บราเทอร์เซเวอรัสยืนยัน  เสียงของเค้าดังก้องแม้จะพูดอย่างแผ่วเบา "เพราะผมคือคนที่อยู่กับคุณมาตลอด  ผมได้ยินคุณทุกอย่าง  ผมรู้ความกลัวของคุณ ผมเห็นน้ำตาและความทุกข์ของคุณ" บาทหลวงน้ำตานองหน้า "ผมรู้ทุกสิ่งของคุณนั่นแหละ  เพราะผมคือคุณ"

"เธอ... พูดอะไร...?"

"ผมรู้ทุกสิ่งในชีวิตคุณ... เซวี  เพราะผมคือคุณ ชีวิตของผมคือชีวิตของคุณ  แม้เราจะต่างกันมากแต่ผมคือวิญญานของคุณ, และคุณคือเลือดเนื้อและกระดูกของผม  คนที่คุณรักผมก็รักด้วยเหมือนกัน"

"...เธอโกหก"

"ไม่  ผมไม่ได้โกหก"

"เธอโกหก!" สเนปกรีดเสียง แม้สิ่งที่ไหลเข้ามาในหัวใจของเค้าจะบอกชัดว่าเป็นความจริง  แม้เค้าจะรู้ถึงความเกี่ยวโยงจากภายใน  เค้ารู้สึกได้โดยไม่มีข้อกังขาว่าเด็กหนุ่มคนนั้นคือวิญญานของเค้าที่สูญหายไปนาน  ทั้งหมดเป็นความจริง  แต่เค้าไม่สามารถยอมรับได้  โดยเฉพาะเมื่ออีกฝ่ายปกป้องคนที่เค้าอยากให้มันตาย! "ถ้าเธอคือชั้นเธอจะปกป้องเค้าไปเพื่ออะไร!?"

บราเทอร์เซเวอรัสส่ายหัว "เพราะผม... รักและเชื่อฟังพระเจ้า"

"ฮะ!?" ศาสตราจารย์สเนปมองซ้ายมองขวาด้วยความรู้สึกอันไม่สามารถบรรยายได้  ทั้งสับสน  ทั้งเจ็บปวด  เหมือนโลกทั้งโลกเป็นปรปักษ์กับเค้าหมดแล้ว  เค้าเองก็เคยได้เรียนรู้บ้าง  เรื่องการเชื่อฟัง, พระเจ้า!? คำสอนนั้นชัดเจนเกี่ยวกับทางสู่สรวงสวรรค์  ทางที่เล็กและแคบ  แต่เพื่อวิญญานจะได้ไปถึงที่นั่น  ต้องต่อสู้กับความต้องการทางเนื้อหนังอย่างรุนแรง

ราวกับการต่อสู้ในพระคัมภีร์เมื่อได้พบหนทางของพระเจ้าเมื่อทูตสวรรค์ได้นำแสงสว่างมาให้  การกลับใจ!? เพื่อวิญญานที่ปรารถนาจะไปยังแดนสวรรค์แต่เนื้อหนังกลับยังสั่นสะท้านไปกับความบาปที่ซาตานพยายามยัดเยียดให้  เพื่อที่จะออกจากทางของพระเจ้า  เพื่อที่จิตวิญญานจะตกเป็นของพวกเค้าและดิ่งสู่บึงไฟ  เค้าจากโบสถ์และศรัทธาของเค้าไปนานจนลืมพระคำของพระเจ้าเกือบหมด  ลืมว่าตัวเองแสวงหาหนทางสู่สวรรค์มากเพียงใด  ลืมความหวาดหวั่นพรั่นพรึงของนรกชั่วนิรันดรมากขนาดไหน  เค้าเลือกหนทางแห่งการลงทัณฑ์และการแก้แค้น  แล้วใช้มันกับเด็กๆ ที่ไม่รู้เรื่องซ้ำแล้วซ้ำเล่า

และตอนนี้... ไม่มีใครอยู่ข้างเค้าอีกแล้ว  แม้แต่วิญญานของเค้าเองยังไม่สามารถที่จะจมในบาปของเค้าได้  ขณะที่เค้าอดกลั้นต่อความเจ็บปวดและความเดียวดาย  เพื่อยึดเอาบาปและความเกลียดชังไว้มั่นราวกับมันเป็นคนรักของเค้า  คนรอบๆ ตัวก็หนีหน้าแล้วทิ้งเค้าไป

และถึงที่สุด  แม้แต่วิญญานของเค้าเองก็ยังเลือกที่จะไปจากเค้า!?!

"ถอยไป... ไม่งั้นชั้นจะจัดการเธอด้วย!" สเนปคำราม  น้ำตานองหน้า

"พอเถอะนะ! ไม่มีอะไรที่เลวร้ายไปกว่าการยึดเอาความเจ็บปวดไว้แนบอก! ปล่อยมันไปเถอะ! เห็นแก่จิตวิญญานของคุณที่กำลังกรีดร้องเพราะความเจ็บปวดที่แทบจะทานทนไม่ไหว!" บราเทอร์เซเวอรัสตะโกนออกมาทั้งน้ำตาที่ไหลอาบหน้าไม่แพ้กัน "ปล่อยมันไป! ปล่อยซะ!"

"หุบปาก!!"

วินาทีที่เค้าบ้าคลั่งจนไม่แม้แต่จะกังวลเกี่ยวกับจิตวิญญานของเค้า  เค้าไม่สนแล้วว่าวิญญานของเค้าจะเสียหาย  และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง  น้ำมือของเค้าเอง  เซเวอรัส สเนป--อาจารย์สอนปรุุงยา ยกไม้การสิทธิ์ขึ้นสูงเตรียมจะตวัดใส่บราเทอร์เซเวอรัส สเนป--วิญญานของเค้าเอง  ซึ่งแสดงตัวอย่างชัดเจนว่าจะไม่ถอยจากการปกป้องลอร์ดโวลเดอร์มอร์ที่ 'กลับใจในพระเจ้า' แม้แต่ก้าวเดียว  วิญญานที่เค้าเคยน้อยใจเมื่อดัมเบิ้ลดอร์ทำราวกับไม่เห็นค่าของมัน

--แล้วจิตวิญญานของผมล่ะ ดัมเบิ้ลดอร์-- คำตัดพ้อเมื่อดัมเบิ้ลดอร์เรียกร้องให้เค้าเป็นลงมือสังหารอีกฝ่ายแทบจะเป็นศูนย์!?

"ไม่ได้นะเซวี!!"

แต่สิ่งที่หยุดเค้าได้ไวยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดไม่ใช่เสียงเพียงอย่างเดียว แต่เป็นอ้อมกอด!? ไม่เคยมีใครกอดเค้าแบบนี้ สเนปชะงักไม้กลางอากาศแล้วหันขวับไปยังเด็กชายที่กอดเค้าแนบแน่น  ดวงสีเขียวจับจ้องอย่างวิงวอน

"ปล่อย... ชั้น... นะ..." สเนปเสียงแหบแห้ง

"ขอร้องล่ะ เซวี! เซวีอย่าฆ่าคนเลยนะฮะ! ผมไม่อยากให้มือของเซวีเปื้อนเลือด  แล้วผมก็เชื่อว่าย่าลิลี่ของผมคงคิดเหมือนกัน! คุณเป็นเพื่อนรักของย่า  เป็นคนที่มีความหมายที่สุดคนหนึ่งในชีวิตย่า  ย่าของผมรักคุณมากกว่าปู่ของผมที่เป็นสามีของเธอด้วยซ้ำ! เพราะเฉพาะฉะนั้น  ได้โปรด..." เสียงอ่อนลงในครั้งสุดท้าย "เก็บไม้กายสิทธิ์เถอะ"

เซเวอรัส สเนปมองไปรอบๆ เค้าทำอะไรลงไป... ท่ามกลางคนที่ยืนมองอยู่รอบๆ  สเนปผละออกจากอ้อมกอดของอัลแล้วเดินออกไปจากเพิงโหยหวนที่พังลงช้าๆ  ผ่านเดรโกและแอสโทเรียที่ยืนกอดกัน  ผ่านลูเซียสและนาซิสซา  รวมทั้งรอน และ เฮอร์ไมโอนี่  แต่เค้าไม่รับรู้การมีอยู่ของใครจนกระทั่งหยุดที่ซิเรียสที่ยืนอยู่กับแฮร์รี่

น่าเจ็บปวดที่ต้องมาร้องไห้ต่อหน้าคนสารเลวพรรค์นี้!

แต่สเนปไม่พูดอะไร เช่นเดียวกับที่ซิเรียสที่สามารถสรรหาคำถากถางที่แสนถนัดมาได้  เค้าปล่อยให้สเนปจากเค้าไปเงียบๆ  และท้ายที่สุด  อัลตะโกนเรียก "เซวี!" แล้วรีบวิ่งตามเค้าไป








TBC.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

274 ความคิดเห็น

  1. #246 micupcake16 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 08:34
    แง้วววววววว สงสารสเนปปป
    #246
    0
  2. #122 ??? (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2554 / 14:09
    ตอนนี้บีบหัวใจมาก โอวววววววโนวววววว สงสาร ศ.จ.สเนป ที่ต้องแบกรับความทุกข์แสนสาหัสเอาไว้คนเดียว ตอนนี้อ่านแล้วน้ำตาคลอเลยจริงๆ สุดยอดดดดดดดดด
    #122
    0
  3. #121 Negro Recuerdos (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 กันยายน 2554 / 22:40
     ชื่อตอน มันลึกซึ้งมาก
    #121
    0
  4. #120 Eve P Berm (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 กันยายน 2554 / 00:54
    T__T เศร้า ซึ้ง อยากร้องไห้ตาม 
    ซามมาเอล คุณกำลังคิดจะทำอะไร กับสเนปของฉันน่ะ
    เราเข้าใจความ
    เจ็บปวดของสเนปอย่างมากเลย (เอ๊ย หรือว่าเราเป็นวิญญาณของสเนปด้วย เว่อไปแหละ) สงสัยจะอินจัดไปหน่อยล่ะมั่งนี่เรา    

    มาต่อ เร็วๆนะ รออยู่ๆ ด่วนๆเลย อ๊ากกก อยากอ่านๆๆๆ

    ป.ล. เอิ่มมม "วิญญาณบริสุทธิ์ กับ เนื้อหนังสกปรก" ??? ชื่อตอนท่านเปรียบเทียบซะ สุดๆไปเลย



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 15 กันยายน 2554 / 00:59
    #120
    0
  5. #119 Negro Recuerdos (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 กันยายน 2554 / 14:12
    อ้ากกกก มาแล้วๆๆๆ

    นั่งอ่าน

    กรี๊ดดดดดดดดดด อยากจะร้องไห้ออกมาดังๆ โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ

    ทำไมเธอต้องเจ็บปวดขนาดนี้ด้วยเซเวอรัส แล้วจะทำยังไงต่อไปล่ะทีนี้

    แลล้วมาต่อนะคะ สนุก เศร้า ซึ้ง อึ้ง ตะลึง เช่นเลยค่ะ พี่ซามมาเอล

    สู้ๆ (เชียร์เต็มที่)
    #119
    0