The last of your expectation

ตอนที่ 16 : กองทัพยมทูต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 391
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    10 ก.ย. 54

แฮร์รี่มองเห็นฮอกวอร์ตแล้ว  และยังมองเห็นพระจันทร์เต์มดวงที่ส่องกระจ่างด้วย  เค้าอดคิดถึงครั้งแรกที่ได้รู้จักกับแก๊งค์ตัวกวนอย่างเป็นทางการที่เพิงโหยหวนไม่ได้  ซิเรียสยังอยู่  เค้ายังอยู่! แล้วที่เค้าเห็นจากเครื่องรางยมทูตมันคืออะไร?  เค้าเห็นวิญญานของพ่อแม่ ของลูปินและซิเรียสไม่ใช่เหรอ!?  และตอนนั้นรอนเหมือนจะรู้ว่าแฮร์รี่กำลังคิดอะไร  แต่มือของเค้าช้ากว่าเดรโกที่จับไหล่ของแฮร์รี่ไว้แล้วตบเบาๆ

วูบหนึ่ง  รอนรู้สึกน้อยใจ...

ตลอดเวลาที่ผ่านมาความสัมพันธ์กับแฮร์รี่มันล้ำค่า  เพราะแฮร์รี่ไม่มีครอบครัว  มิตรภาพระหว่างเค้ากับแฮร์รี่นั้นมันสำคัญต่อแฮร์รี่มากกว่าที่มันสำคัญต่อเดรโกด้วยซ้ำ! แต่แล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนไปเมื่อความลับที่ถูกซ่อนมานานได้เปิดเผย... แฮร์รี่มีครอบครัวจริงๆ มานานแล้ว  นั่นคือเดรโก  และเดรโกก็หยิบยื่นมิตรภาพให้แฮร์รี่ตั้งแต่นาทีแรกที่พบกัน  แต่แฮร์รี่ที่ตอนนั้นสำคัญผิดว่าตนไม่มีใครได้ปฏิเสธมือของเดรโกเพื่อเห็นแก่เค้า

แต่ตอนนี้เดรโกกับแฮร์รี่ได้รู้ความจริงและมีหัวใจให้กันในฐานะญาติสนิท  ความสำคัญของเค้าคงลดน้อยลงจนถึงขั้นไม่มีเลยใช่มั้ย?  ตัวเค้าไม่มีความจำเป็นอีกแล้วใช่มั้ย!?

ยิ่งเห็นแฮร์รี่วางหัวบนไหล่ของเดรโก--ลูกของลุง--อย่างสนิทใจแบบที่ไม่เคยทำมาก่อน  เค้ายิ่งเจ็บปวดอย่างประหลาด...

นี่มันไม่ยุติธรรม  ไม่ยุติธรรมต่อเค้าเลย!!

"ชั้นไม่รู้ว่าควรรู้สึกยังไง  เดรโก... อยู่ๆ นายก็เป็นญาติชั้น  อยู่ชั้นก็มีสายเลือดตระกูลมัลฟอย  อยู่ๆ.. ซิเรียสก็ยังอยู่" เค้ายกหัวจากไหล่ของญาติผู้พี่ก่อนจะถามเบาๆ "เพราะนายรู้มาก่อนใช่มั้ย  นายถึงยื่นมือของนายมาให้ชั้นในวันนั้น"

"โดยสัตย์จริง... ชั้นถูกชะตากับนาย  ไม่รู้ทำไม... แต่นายไม่ชอบชั้น  ก็เท่านั้น"

"ชั้นอยากสารภาพ  เดรโก... ชั้นยอมรับว่าชั้นไม่ชอบนายเพราะนายถามซอกแซกเรื่องครอบครัวของชั้นตอนที่เราลองเสื้อคลุมด้วยกัน  พอรู้ตัวอีกทีชั้นก็เกลียดนาย... แต่ถ้าพูดถึงครั้งแรกที่เราพบกัน  ชั้นก็รู้สึกถูกชะตากับนายอย่างประหลาด"

"เพราะเราเป็นญาติกันใช่มั้ย" เดรโกกระซิบ

"คงงั้นมั้ง... แปลกนะ  นอกจากดัสลี่ย์  ชั้นไม่มีญาติคนไหนเลย, พวกนั้นแย่กับชั้นมากจนชั้นมักจะฝันว่าจะมีญาติที่ชั้นไม่รู้จักพาชั้นไปจากบ้านนั้น  แต่พอได้เจอกันจริงๆ ชั้นดันปฏิเสธนายซะเนี่ย"

แต่แล้วเดรโกที่อ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อก็พุ่งออกและเกือบทำให้แฮร์รี่ล้มลง  เค้าหันไปมองญาติผู้พี่อย่างตกใจ  และเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธก็ดังขึ้น

"นายก็เหมือนพ่อของนาย! ตัดสินคนว่าดีไม่ดีจากการที่ครอบครัวของพวกเค้าเป็น! ถ้าตอนนั้นนายไม่ได้ยินจากแฮกริดว่าสลิธีรีนผลิตพ่อมดศาสตร์มืดออกมามากที่สุดนายก็คงชอบชั้นใช่มั้ยล่ะ! แต่พอเห็นชั้นเป็นพวกสลิธีรีนนายก็สาปส่งพวกเราเหมือนกับที่พ่อของนายทำกับศาสตราจารย์สเนป! พวกนายเหมือนกันหมดนั่นแหละ! ยัดเยียดความชั่วของตัวเองให้คนอื่นเพื่อที่ตัวเองจะได้เป็นคนดี!"

"เดรโก!?"

เดรโกไม่ตอบ  เค้าหันใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตามาแล้วก็เดินจากไปในความมืด  แฮร์รี่ได้สติทีหลังจึงวิ่งตามไป ไม่มีใครคิดจะช่วยไกล่เกลี่ยเรื่องของชายหนุ่มสองคนแม้แต่คนเดียว! รอนหันไปมองพวกผู้ชราที่อยู่ข้างหลังทั้งหลายอย่างไม่เข้าใจ  และคำตอบก็ดังขึ้นจากปากของไดอาน่า

"ใครผูกกระพรวนก็ต้องเป็นผู้แก้  หลังจากเหตุการณ์เมื่อเกือบยี่สิบปี่ก่อนพวกเค้าน่าจะมีสายใยแห่งมิตรภาพบางๆ เกิดขึ้นระหว่างพวกเค้า  แต่ก็ดูเหมือนจะไม่มากพอที่จะเรียกว่าเพื่อน... และเมื่อเป็นเพื่อนกันไม่ได้  เป็นพี่น้องยิ่งไม่ต้องพูดถึง... เพราะฉะนั้นพวกเค้าต้องปรับหัวใจกันเอง" จากนั้นหันไปหาลูเซียส "เธอเองก็ต้องพูดคุยกับพวกเค้าเหมือนกัน  ในฐานะพี่ชายคนโต  ต้องคุยกับพวกเค้า  ปรับใจกับพวกเค้า  ทั้งเจมส์  ทั้งอะพอลโล่  และ อาร์เทมิส... พวกเธอเป็นพี่น้องกันไม่ใช่รึไง"

ลูเซียสกระพริบตา  กับคู่แฝดแบล็กน่ะใช่  แต่กับเจมส์ พอตเตอร์จะทำได้ยังไง  เจมส์ตายไปแล้ว!

แต่ เจมส์ก็รู้มาตลอดไม่ใช่เหรอว่าเราเป็นพี่น้องกัน รู้มาตลอด!

เพราะงั้น... ตอนที่ต่อสู้กัน  เจมส์ถึงปล่อยเค้าไป...

"คุณแม่" แอสโทเรียกระซิบชี้ไปบนฟ้า "ดูนั่น"

นาซิสซามองตาม  ก่อนจะอ้าปากค้างอย่างคาดไม่ถึง "ดูเหมือนกับ... ผู้คุมวิญญาน!"

"ยมทูต.." เอรีสคำราม "เร็วเข้า  พิธีการเริ่มแล้ว เราต้องไปให้ทัน!"








ท่ามกลางความสับสนและตื่นกลัว  ดวงตาของเด็กๆ ทุกคนในฮอกวอร์ตเปิดออกและพุ่งไปออกันที่หน้าต่างอย่างหวาดผวา  ก่อนจะรีบกรูลงไปที่ห้องโถงใหญ่ตามคำสั่งของบรรดาอาจารย์ที่ตอนนี้ลุกจากเตียงอย่างรวดเร็วเพราะแรงกดดันอันรุนแรง  สิ่งที่เหมือนผู้คุมวิญญาน แต่มีพลังมากกว่า! พวกมันเคลื่อนไหวอยู่เหนือฟ้า มีจำนวนมากมายมหาศาล  อาจจะหลายร้อย  หรืออาจจะเป็นพัน! เด็กๆ จับตัวอยู่ในห้องโถง  เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

"เจมส์!" เฟรดเรียกญาติของตน "นายเห็นเหมือนชั้นมั้ย!"

"เหมือนผู้คุมวิญญาน" เจมส์เสียงแห้ง "แต่มันน่ากลัวกว่า"

"ผู้คุมวิญญานมาเป็นโขยงเลย! มันเกิดอะไรขึ้น!" หลายคนพยายามถามคำถามแต่ไม่มีซักคนที่จะตอบได้

ห่างออกไป  ผู้คนในฮอกมีสก็คงขวัญผวาไม่แพ้กัน!

"อาจารย์ทุกท่าน!" เสียงศาสตราจารย์มักกอนนากัลดังก้อง "แม้เราจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น! แต่หน้าที่ของพวกท่านคือคุมกันพวกนักเรียน! เด็กๆ อยู่ในความสงบ!"








เฮอร์ไมโอนี่กำลังหอบ  ไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อนในชีวิต แม้จะเคยเห็นผู้คุมวิญญานมามาก  แต่สาบานได้ว่าไม่มีอะไรเหมือนแบบนี้! พวกมันดูเหมือนผู้คุมวิญญาน  แต่ไม่ใช่  พวกมันดูเย็นเยือกยิ่งกว่าความตายและความหน้ากลัวใดๆ ที่เธอเคยรู้จัก  จินนี่ก็เช่นกัน  หอบอยู่กับพื้นและร้องไห้! ยากเหลือเกินที่จะยกไม้กายสิทธิ์

กับความพยายามที่จะร่ายคาถา  แต่มันไม่ออกมาซักอย่าง...

"เข้มแข็งหน่อย! ถ้าแค่นี้ยังจอดแล้วจะทำอะไรได้!" เสียงของไลชาดังก้อง  ราวกับคุ้นเคยกับเรื่องพวกนี้เป็นอย่างดี  อีกครั้งที่เสียงนั้นทำให้หลายคนเข้มแข็งขึ้น  แม้ว่าจะไม่ชอบไลชาเป็นส่วนตัว  แต่สำหรับตอนนี้กลับต้องขอบคุณเสียด้วยซ้ำ  เพราะอีกฝ่ายเท่านั้นที่ดูจะแรงดีกว่าคนอื่นๆ

ทั้งอาร์เทมีสและอะพอลโล่พยายามปกป้องเซเวอรัส! ปกป้องจริงๆ บางทีพวกเค้าอาจจะไม่ได้เลวร้ายอะไรแบบนั้น!?

ท่ามกลางความหน้าสยดสยองที่ไม่อาจจะบรรยายได้... จตุราชาดูยิ่งใหญ่เหลือเกิน...

การร่ายคาถาอย่างรุนแรงดังขึ้น  และลำแรงมากมายที่พุ่งมา พวกแฮร์รี่! พวกมัลฟอย!? และหลายคนที่จินนี่ไม่รู้จัก!? พวกเค้ากำลังช่วยในการต่อสู้ครั้งนี้  แฮร์รี่มองเห็นแล้ว  ร่างของซิเรียส  เค้าพุ่งเข้าไปหาพยายามร่ายคาถาผู้พิทักษ์  ก่อนจะตกใจสุดขีดเมื่อพบว่าไม่มีแสงสว่างใดๆ เคลื่อนออกมาจากปลายไม้กายสิทธิ์! ไม่มี

ไม่มีเขาแหลม! แฮร์รี่พยายามรวบรวมกำลังใจอย่างยากลำบาก  แต่เขาแหลมไม่ปรากฏตัวออกมา!

ทำไม?... ในเวลาสำคัญแบบนี้!?

เค้าจึงเปลี่ยน  เปลี่ยนไปเป็นการร่ายคาถาอะไรก็ได้ที่คิดออก  แต่มันแทบไม่เป็นผลเลย สิ่งที่เข้ามาหาเค้ากลับมีแต่ความทรงจำที่ร้ายกาจ  ความทรงจำที่เค้าไม่ต้องการในเวลานี้  และทั้งหมดล้วนเชื่อมโยงอารมณ์ความรู้สึกในตอนนั้นทั้งหมด  ทั้งความสับสนในช่วงเวลาที่เค้าอายุสิบห้า  ความคับข้องใจ  และอื่นๆ อีกมากมาย  แฮร์รี่แทบทรุดลงทั้งแบบนั้น!

"แฮร์รี่!" ลูเซียส  มัลฟอย--ซึ่งเวลานี้คือลุงของเค้าพุ่งเข้ามาและร่ายคาถาปกป้องไว้ "อย่าสับสน! พวกยมทูตมีอำนาจในการทำให้เราเห็นนิมิตแห่งอดีตและมีอารมณ์ร่วมกับมันได้  เช่นเดียวกับผู้คุมวิญญาน! แต่เธอต้องการมากกว่าแค่พลังในการสู้กับผู้คุมวิญญาน!"

ผู้คุมวิญญานคือความกลัวในใจของเรา... แต่ยมทูตมากกว่านั้น

มันคือการจมในอาจมแห่งความบาป  ทำให้เราผวา  และนำวิญญานของเราไป

แฮร์รี่มองดูการปกป้องจากลุงและป้า(นาซิสซา)  รวมถึงลูกพี่ลูกน้อง  สามคนที่ก่อนหน้านี้เค้าไม่มีวันชื่อว่าจะมาช่วยเหลือเค้า  แต่ตอนนี้สิ่งที่เหลือกลับกลายเป็นตัวเค้าที่ไม่เคยทำอะไรได้  เค้าตระหนักชัด

เค้าเป็นวีรบุรุษ ก็เมื่อคู่ต่อสู้คือลอร์ดโวลเดอร์มอร์เท่านั้น!

คราวนี้หลายคนเริ่มทรุดลงในความหวาดผวา  แต่ในความมืดนั้น  มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ยืนหยัดได้  และเสียงคำรามพร้อมกับแสงสว่างที่สาดลงมา  ช่วยรอนไว้ "ลุกขึ้นมาวิสลี่ย์!" เฟรย์ เมอร์กันตะโกนก้อง "ยังไงเราต้องอยู่กับมันจนกว่าจะเช้า  ไม่ว่ายังไงก็ต้องมีชีวิตรอดเข้าใจมั้ย!" ทำไมนะ?  ทำไมพวกเค้ายังสามารถอดทนต่อแรงกดดันพวกนี้ได้?

ทำไมเสียงนั่นของคนที่เป็นศัตรูถึงได้มีพลังมากมายนัก  กังวาลจนเรายังสะท้าน!

ระหว่างนั้น  บราเทอร์เซเวอรัสทรุดลงกับพื้น  หัวใจเต้นแรงและลมหายใจเริ่มหอบลึก  เค้าทรุดลงจับหัวใจของตัวเองขณะที่ความทรงจำกำลังไหลเข้ามา อะพอลโล่ถลาเข้าประคองพร้อมกับพยายามช่วยปัดป้องให้พ้นจากการจู่โจม "สเนป!? ไม่เป็นไรใช่มั้ย!?" เค้าถาม  ขณะที่นำตาของเซเวอรัสไหลพรากๆ จากสิ่งที่เคลื่อนเข้ามาในใจอย่างต่อเนื่อง  เริ่มตั้งแต่แรกจนกระทั่งวันสุดท้ายในฐานะศาสตราจารย์สเนป

มาก.... จนแทบจะทานทนไม่ไหว...

อีกด้านร่างของซิเรียสก็ดูเหมือนจะเริ่มชักแล้วเหมือนกัน  อะพอลโล่ส่งต่อการดูแลทั้งหมดให้น้องสาวแล้ววิ่งกลับไปหาพ่อ  ก่อนจะหยิบไข่ทองคำใบเล็กๆ เข้าปากและโน้มตัวลงไปหา  ประกบริมผีปากนั้นเพื่อส่งต่อดวงวิญญานคืนให้กับร่างกาย







ภายในเพิงโหยหวน  ความทรงจำกำลังไหลบ่าเข้ามายังทอม ริดเดิ้ล   เค้ากำลังหอบสะท้านกับหลายสิ่งที่ล้นหลัง  พยายามจะหยิบไม้กายสิทธิ์ขึ้นมาแต่ไม่สามารถทำได้  ขณะที่มองดูเซเวอรัส สเนป--อาจารย์สอนปรุงยา  นอนบนวงแหวนเวทย์และเริ่มชักราวกับกำลังทรมานกับอะไรบางอย่าง  เลือดสีแดงไหลเคลื่อนจากบาดแผลที่ถูกสังหารขณะที่อาร์เทน่า  แบล็กยืนเหนือร่างนั้นและกำลังอ่านคาถาจากคัมภีร์เล่มใหญ่  ดวงตาและปากของเธอส่องแสงสีทองออกมาอย่างมากจนห้องนี้สว่างด้วยแสงพวกนั้น

เด็กๆ เกาะกลุ่มกันในความเงียบและสั่นสะท้าน  ไม่มีใครสามารถทำอะไรได้

รอให้บางอย่างเคลื่อนออกมา....

หนังสือการันตรีมัว(คัมภีร์มนต์ดำ)ถูกปิดลง   และการร่ายคาถาก็ยุติแล้ว  ตอนนี้แสงสว่างได้ฉาดฉายลงมาจากเพดานเหมือนกับมันส่องลอดผ่านมิติที่ถูกปิดออกลงมา  อาเทน่าหลับตา  เพื่อรับรู้การเคลื่อนไหวบางอย่างด้านนอก

'เจ้าไม่ควรยืนยิ้มอยู่ดวยความพอใจ
    ในเมื่อน้องชายของเจ้ารับเคราะห์
         ในครั้งนั้น
เจ้าไม่ควรเปรมปรีดิ์เย้ยหยันประชนชนยูดาห์
    ในเมื่อเขาทั้งหมายถูกทำลาย
เจ้าไม่ควรจะโอ้อวด
    ในวันที่เขาตกทุกร์ได้ยาก
เจ้าไม่ควรเข้าประตูเมืองแห่งประชากร
         ของเรา
    ในวันนั้น  เมื่อเขาถูกทำลาย
เออ  เจ้าไม่ควรยืนยิ้มอยู่ในเรื่องภัยพิบัติ
         ของเขา
    ในวันนั้น  เมื่อเขาถูกทำลาย
เจ้าไม่ควรเข้าริบทรัพย์สินของเขาไป
    ในวันนั้น  เมื่อเขาถูกทำลาย
'

โอบาดีห์:12-13

ทอมสะอึกเมื่อได้ยินมัน  มันเป็นการท่อมปากเปล่าไม่ใช่การอ่านให้ฟัง  ทำไมอาเทน่าที่เป็นแม่มดถึงได้รู้จักมัน  ในเมื่อมันเป็นข้อพระคัมภีร์จากพระสัญญาเก่า  โอบาดีห์ ข้อที่สิบสองสิบสาม  อาเทน่าหรือก๊อดริก กริฟฟินดอร์ไม่น่าจะสนใจมันด้วยซ้ำไม่ใช่เหรอ  ทอมไม่เคยได้ยินว่าจะมีพ่อมดแม่มดคนไหนที่สนใจพระคัมภีร์ด้วยซ้ำ  โดยเฉพาะข้อพระคัมภีร์ที่แทบไม่มีใครสนใจอ่านอย่างโอบาดีห์ที่เป็นหนังสือที่อยู่ระหว่าง 'อาโมส' และ 'โยนาห์' ซึ่งก็ไม่ค่อยมีคนสนใจพอๆ กัน "ได้เวลาแล้ว  สำหรับความหวังสุดท้ายของเจ้า..." อาเทน่ากระซิบ "ความหวังสุดท้ายของโลก" อาเทน่าชูแขนทั้งสองขึ้นสู่เบื้องบน  อีกครั้งจากโอบาดีห์  คราวนี้ข้อที่ยี่สิบเอ็ด

'พวกกู้ชาติจะขึ้นไปที่ภูเขาศิโยน  เพื่อ
     ปกครองภูเขาเอซาว
และราชอาณาจักรนั้นจะตกเป็นของ
     พระเจ้า
'

โอบาดีห์:21

"เซเวอราสสสสส!?!" กับเสียงกรีดร้องสุดท้าย  จากปากของอัล.... และ...?

เพดานเพิงโหยหวนที่แตกกระเด็นออกจากตัวอาคาร.... ทำให้ทอมและพวกเด็กๆ หันไปรอบอย่างตกใจและพบว่าเหล่ายมทูตมีจำนวนมากเพียงใด  มากกว่าจะใช่แค่คำว่า "หลายพันตน"  พวกมันเกาะอยู่รอบปราสาทฮอกอร์ตแทบทุกตารางนิ้ว  และทุกแห่งในฮอกมีสเต็มไปด้วยพวกมัน

หลายแสน  ไม่สิ  อาจจะเป็นล้าน!?

แต่แล้วแสงสว่างที่ส่องผ่านลงมาก็ทำให้ความมืดมนคลี่คลายไป  เหล่ายมทูตหายไปอย่างรวดเร็วราวกับฝันร้ายเรื่องหนึ่งเท่านั้น  เวลานั้น  ทั้งคนที่เพิงโหยหวนและรอบนอก  ทั้งคนในฮอกวอร์ต และ ฮอกมีส  มองดูการสลายตัวของการคุกคามนั้น  และเห็นแสงสว่างของวันใหม่พร้อมๆ กัน

ดวงอาทิตย์ขึ้นแล้ว  แสงทองเพียงเล็กๆ ที่จับขอบฟ้ามากพอที่จะขับไล่พวกมัน  แต่...

พวกมันก็ยังทิ้งกลิ่นไอเยือกเย็นไว้บนพื้นน้ำแข็งที่ยังเกาะทุกหนทุกแห่งเช่นเดียวกับเดือนมกราคมที่ยังมีผลครอบคลุมทั้งอังกฤษและทั้งโลก   อาจารย์ของฮอกวอร์ตหลายคนออกมาดูเพื่อให้แน่ใจว่าเห็นแสงสว่างอยู่รอบๆ พื้นที่ซึ่งพวกเค้าไม่รู้ว่าเป็นพื้นที่สำหรับพิธีการ  และจากนั้นเด็กๆ ที่ไม่ได้นอนทั้งคืนก็กรู่กันออกมาเพื่อจะร้องบอกต่อๆ กันว่าเค้าเห็นวีรบุรุษทั้งแฮร์รี่ รอน เฮอร์ไมโอนี่ และ จินนี่  นอกนั้นถูกเมินสนิท

บางทีหลายคนคงคิดว่าเป็นพวกนั้นเองที่ช่วยขับไล่ความมืดไปเหมือนที่ขับไล่โวลเดอร์มอร์  แต่นั่นยิ่งทำให้แฮร์รี่กระอักกระอวน  แต่กระนั้นเค้าก็หันไปหาเสียงไอแค่กๆ ของชายคนหนึ่งที่ค่อยๆ ยันตัวขึ้นจากโลงศพ

"ซิเรียส..." แฮร์รี่กระซิบแทบไม่มีเสียง

"น่ะ.. นาย?... เจมส์!?" ซิเรียสมองอย่างไม่เชื่อมาที่แฮร์รี่ ก่อนที่กระโดดออกจากโลงและพบเซเวอรัส สเนปที่หอบฮั่กๆ อยู่ไม่ไกลนัก "สเนป? นี่แก?" ก่อนจะขมวดคิ้วอย่างไม่เชื่อเมื่อบราเทอร์เซเวอรัสหันไปยังเค้า  เพราะสิ่งที่พบกลับเป็นดวงตาสีดำที่สงบไร้คลื่นลมชนิดที่เรียกว่า 'สะอาด บริสุทธิ์ และ ปลอดจากความชั่วอย่างสมบูรณ์' ผิดกับสเนปที่เค้ารู้จักเพราะดวงของสเนปคนนั้นว่างเปล่าอย่างที่น่าจะเรียกว่าเย็นชา ไร้ความรู้สึก และไม่แยแสใคร

แต่ระหว่างกำลังงงๆ อยู่นั่นเอง  อีกฝ่ายกลับหันไปที่ทางเข้าไปสู่เพิงโหยหวนและกระซิบอย่างตระหนก "ทอม?" ก่อนจะวิ่งเข้าไปข้างในโดยไม่สนใจใครอีก

"เฮ้! รอเดี๋ยว!" อาร์เทมีสเรียกเมื่อตั้งสติได้  ก่อนจะตามเข้าไป

ซิเรียสมองอย่างงุุงงก่อนจะหันไปรอบๆ อย่างตกใจกับสิ่งที่เห็น  ทั้งพวกนักเรียนฮอกวอร์ตที่ออกันหน้าประตู  แฮกริดที่กำลังวิ่งมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยคำถาม  เจมส์--ซึ่งมีตาและแผลเป็น--ไม่ใช่เจมส์แล้ว  แต่น่าจะเป็นแฮร์รี่กับเพื่อนๆ คือรอน และ เฮอร์ไมโอนี่  ที่เหมือนจะอายุพอๆ กับเค้า  และยังมีผู้ชายอีกคนที่หน้าตาเหมือนเค้าราวกับโขกออกจากแม่พิมพ์เดียวกัน  แล้วกับขนลุกซู่อย่างไม่เชื่อเมื่อเห็นเฟรย์ เมอร์กันที่น่าจะตายไปนานแล้วกับจตุราชาอีกสอง รวมทั้งพวกมัลฟอย  แถมไม่ใช่มัลฟอยธรรมดา  เค้าคิดว่าเค้าเห็นลูเซียส มัลฟอยสี่คนที่ต่างอายุกัน(เอรีส, ลูเซียส, ลูเครเซีย และ เดรโก)เพราะพวกมันเหมือนกันยังก่ะถ่ายเอกสารกันออกมา  จะว่าไปผู้หญิงที่วิ่งตามสเนปไปก็เหมือนเวอร์ชั่นผู้หญิงของเค้ายังไงชอบกลอยู่







ทอม อัล โรซี่ สกอร์ ฮิวโก้ และ ลิลี่กำลังมองดูร่างของศาสตราจารย์สเนปที่กำลังยันตัวลุกขึ้นช้าๆ ก่อนจะหันไปมองอาเทน่าที่ถือการันตรีมัวแนบอก  และสวมชุดสีแดงขลิบทองเช่นเดียวกับก๊อดริก กริฟฟินดอร์ในสมัยนั้น  ดวงตาของเค้าเต็มไปด้วยความงุงงก่อนจะยกมือขึ้นจับแผลที่คอ  ยังมีเลือดไหล และยังรู้สึกเจ็บ  แต่เหมือนมันค่อยๆ สมานแผลแล้ว  ตอนนั้นอัลถลาเข้ามาคุกเข่าข้างๆ อย่างดีใจ

"เซเวอรัส!"

เสียงใสๆ ทำให้สเนปหันไปมอง  วูบแรกเค้าคิดว่าเค้าเห็นแฮร์รี่ พอตเตอร์ แต่ก็นึกได้ว่าเมื่อครู่นี่เค้ายังคุยกับแฮร์รี่ พอตเตอร์ที่เป็นเด็กวัยรุ่นอยู่แหมบๆ แล้วเด็กคนนี้เป็นใคร  เด็กที่มีดวงตาและรอยยิ้มของลิลี่!?  แม้หน้าตาจะเหมือนพอตเตอร์อย่างไม่ผิดเพี้ยนแต่เค้ากลับไม่เห็นเจมส์ พอตเตอร์ซ้อนทับในเด็กน้อยแม้แต่นิดเดียว

เค้าเหมือนเห็นแต่ลิลี่ที่กำลังยิ้มระรื่นผ่านใบหน้าของเด็กชายตัวเล็กๆ และความเหมือนที่ลึกซึ้งคนบรรยายไม่ได้นั้นเองที่ทำให้หัวใจของเค้าอบอุ่นขึ้นอย่างประหลาดและความเอ็นดูต่อเด็กน้อยก็ท่วมท้นอย่างที่ไม่อาจจะควบคุมได้!

TBC.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

274 ความคิดเห็น

  1. #245 micupcake16 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 08:21
    อัล ดูและสเนปดีๆนะ //ผิดด
    #245
    0
  2. #118 Negro Recuerdos (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 กันยายน 2554 / 18:54
     จัตุราชายิ่งใหญ่มาก!!
    #118
    0
  3. #117 Negro Recuerdos (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 กันยายน 2554 / 10:21

     เดรโกมันก็สมควรงอนอยู่นิดๆค่ะ แต่เพราะความไม่รู้อะไรก็น่าสงสารแฮร์รี่ 

    ส่วนรอนเห็นด้วย .... ขี้น้อยใจจริง ... แต่ก็นะ น่าสงสารทุกคน เฮ้อออออออออ

    #117
    0
  4. #116 Eve P Berm (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 กันยายน 2554 / 02:20
    จริงอย่างที่ว่า ตอนนี้อลังการงานสร้างมาก

    แต่ ชักแหม่งๆ สเนปของฉันที่กลับมาแล้ว(ดีใจจัง) กับ เจ้า อัลน้อยๆ มันชักจะยังไงๆ

    ส่วนรอน อายุปูนนี้แล้วยังจะน้อยใจกันอีก

    เดรโกก็พอกัน งอนไปได้

    ติดตามตอนต่อไปนะค่ะ เอาให้สนุก มันส์ เร้าใจ สมกับที่รอคอยมาหลายวันนะ
    #116
    0
  5. #115 Negro Recuerdos (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 กันยายน 2554 / 22:45
     ตอนนี้อลังการมากลยค่ะ
    #115
    0
  6. #114 Negro Recuerdos (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 กันยายน 2554 / 13:42
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!

    มาแล้วคร้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา เซเวอรัส มาแล้วววววว ซีเรียจก็มา

    รู้สึกงง และตะลึง เมื่อตัวละครทั้งหมดมา ออ กันอยู่ที่เดียวแบบนี้ มาต่อนะคะ

    สู้ๆ (น้ำตาไหลพรากกกกกกกกกกก ในที่สุดพี่ก็เอามาลง ซามมาเอลลลลลลลลลลล จ๋า าาาาา กอดหน่อย!!!)
    #114
    0