WOLF #คุณหมาป่ามบ [MARKBAM] จบแล้ว

ตอนที่ 9 : ➵ CHAPTER 7 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,785
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 223 ครั้ง
    13 มี.ค. 60





 “คุณมัคคึ... จูบน้องแบม" เกิดอาการอึกอักจนพูดอะไรไม่ออก ร่างกายมันชาไปหมดทุกส่วน ในหัวเริ่มประมวลผลลัพธ์หลังจากนั้น คิดภาพตัวเองในอนาคตออกว่าคงจะโดนขังมืดอยู่ในคุกใต้ดิน ไม่ก็คงจะโดนใส่ปลอกคอต้องคำสาปที่หากได้สวมใส่แล้วก็จะกลับกลายร่างมาเป็นมนุษย์ไม่ได้ หรืออาจจะโดนพ่อตัดคอทิ้งเพื่อตัดปัญหาใหญ่ที่จะเกิดขึ้น เขาไม่คิดเลยว่าแค่สัมผัสเล็ก ๆ เมื่อกี้จะเกิดเหตุการณ์มหาประลัยที่แสนร้ายแรงแบบนั้น คิดย้อนกลับไปก็รู้สึกพลาดไม่น่าทำไปเลยจริง ๆ


“ฉ... ฉันไม่ได้จูบสักหน่อย" หลังจากที่ได้สติกลับมามาร์คก็รีบแก้ตัว พูดไปแล้วก็รู้สึกว่าสิ่งที่พูดมันโง่เง้าเหลือเกิน แบมแบมก็ไม่ได้เด็กไร้เดียงสาขนาดที่ไม่รู้ว่าที่เขาทำเมื่อกี้คือจูบ


“ไม่จริง เมื่อกี้คุณมัคคึจูบน้องแบม น้องแบมรู้สึก" เห็นไหมล่ะ เขาเดาผิดที่ไหนกัน ซวยแล้วยังไงล่ะ เขาจะปิดปากเจ้าตัวเล็กยังไงดีนะ หรือจะจูบขยี้ซ้ำ ๆ ให้เจ้าตัวเล็กหมดแรงไปเลย "เมื่อกี้คุณมัคคึขโมยจูบน้องแบม... แปลว่าคุณมัคคึ หลงรักน้องแบมแล้วใช่ไหมฮะ"


“บ... บ้าเหรอ ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้จูบ" ก็ไม่รู้ทำไมแค่ปฏิเสธต้องรู้สึกร้อนที่หน้าด้วย และทั้งที่รู้ว่าแบมแบมไม่เชื่อคำปฏิเสธของเขา แต่ก็ดันพูดประโยคเดิมซ้ำ ๆ ออกไป


“คุณมัคคึไม่ต้องอายหรอกฮะ ยอมรับมาตรง ๆ เหอะว่าเมื่อกี้จูบน้องแบม" แบมแบมพูดถามในขณะที่ยันร่างตัวเองลุกขึ้นนั่ง คนโดนถามพูดอะไรไม่ออกไปอีกรอบ ในหัวกำลังคิดหาทางออกกับความซวยที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อกี้ "ใช่ไหมฮะ คุณมัคคึหลงรักน้องแบมแล้วใช่ไหมฮะ"


“เปล่าสักหน่อย"


“ถ้าไม่ใช่แล้วจะมาจูบน้องแบมทำไม" คนตัวเล็กเริ่มคิ้วขมวดดูเหมือนจะไม่พอใจในสิ่งที่มาร์คพูดเมื่อกี้


“แล้วที่นายพยายามวางแผนจูบฉัน งั้นก็แปลว่านายหลงรักฉันแล้วงั้นเหรอ" มาร์คเลี่ยงตอบโดยการใช้คำถามอื่นถามขึ้น เขาถามไปแค่อยากให้แบมแบมเรื่องจูบนั่น แต่ทว่า...


ใช่ฮะ น้องแบมหลงรักคุณมัคคึ หลงรักตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอแล้วฮะ" หัวใจของเขาก็ทำงานไม่ปกติทันที มาร์คจ้องมองคนตัวเล็กอย่างตกตะลึง หัวใจที่เต้นแรงอยู่แล้วเริ่มเต้นแรงมากขึ้นอีก คนตัวเล็กแอบอมยิ้มเล็ก ๆ หลุบตามองต่ำเพราะไม่กล้ามองหน้ามาร์คตอนนี้ให้ตัวเองเขิน "เพราะคุณมัคคึหล่อและน่ารัก น้องแบมเลยอยากให้คุณมัคคึมาเป็นคุณภรรยาน้องแบม"


“แล้วถ้าฉันไม่ได้หน้าตาดี นายก็คงไม่ตกหลุมรักใช่ไหม"


“ใช่ฮะ"


กำลังจะซึ้งอยู่แล้วเชียว อารมณ์ซึ้งก็ต้องหยุดชะงักเพราะคำตอบของแบมแบม ตะลึงอยูู่กับคำตอบนั้นอยู่ครู่หนึ่ง หลังจากนั้นก็หลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ น่าแปลกดีแทนที่เขาจะโกรธที่เจ้าตัวเล็กหลงรักเขาแค่รูปลักษณ์ภายนอก แต่ที่ขำออกมาอาจจะเป็นเพราะสิ่งที่แบมแบมตอบมันบอกว่าคนตัวเล็กใสซื่อบริสุทธิ์มาก ๆ มันยิ่งย้ำความคิดของเขาว่าเขาไม่ควรจะคิดทะลึ่งกับเจ้าก้อน


“นายยังเด็กอยู่ โตขึ้นนายอาจจะเปลี่ยนความคิดไม่อยากได้ฉันเป็นเมียก็ได้"


“ทำไมคุณมัคคึคิดอย่างนั้นล่ะ น้องแบมตัดสินใจแล้ว น้องแบมไม่เปลี่ยนใจหรอก"


“เดี๋ยวนายเจอคนหน้าตาดีกว่าฉัน นายก็เปลี่ยนใจ" มาร์คพูดออกไปพร้อมจ้องมองเจ้าก้อนน้อยเพื่อสังเกตท่าที แบมแบมเงียบไปหลังจากที่ได้ยินมาร์คถามอย่างนั้น ใบหน้าคิดครุ่นนั่นมันทำให้มาร์คเริ่มหงุดหงิดนิด ๆ ทำไมไม่ปฏิเสธล่ะ หรือว่าถ้าแบมแบมเจอคนที่หน้าตาดีกว่าแล้วจะไปจากเขางั้นเหรอ เมื่อคิดอย่างนั้นมาร์คก็เริ่มหายใจฟึดฟัด คิดไปถึงเหตุการณ์ที่ยังไม่เกิดก็รู้สึกโกรธเจ้าตัวเล็กขึ้นมา


“แต่น้องแบมว่า ไม่มีใครหล่อสู้เท่าคุณมัคคึได้หรอกฮะ" ถึงมาชมว่าหล่อก็ไม่ทำให้อารมณ์ร้อนของมาร์คดับลงได้


“ทำไม เจอคนหล่อกว่าฉันก็จะไปใช่ไหม"


“น้องแบมว่าไม่มีใครหล่อมากกว่าคุณมัคคึหรอก"


“นายไม่ตอบฉัน ถ้านายเจอคนหล่อกว่าฉันจะไปใช่ไหม แบมแบม" มาร์คถามน้ำเสียงดุ ทำคนตัวเล็กเริ่มหน้างอนิด ๆ ส่วนคนถามก็ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองต้องดุใส่คนตัวเล็ก เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองกำลังเค้นคำตอบอะไรที่ไร้สาระเลยสะบัดหัวสองสามทีเพื่อเป็นการเอาความคิดแปลก ๆ นั่นออกจากหัวไป "นอนซะ เดี๋ยวฉันจะไปตามคุณหมาป่ามาให้"


มาร์คผ่อนลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ลุกขึ้นยืนพร้อมกับความคิดที่สับสน กำลังจะก้าวเท้าเดินออก แต่ทว่าก็ต้องชะงักปลายเท้าเมื่อมีมือเล็ก ๆ มารั้งมือเขาไว้ มาร์คหันไปมองที่เจ้าของมือนั่น ใบหน้าที่น่ารักกำลังบอกเขาว่าไม่พอใจอะไรสักอย่าง


“คุณมัคคึ ทำไมคุณมัคคึต้องดุน้องแบม"


“ฉันไม่ได้ดุ" มาร์คปฏิเสธไปทั้งที่เขาก็รู้ตัวว่าเมื่อกี้เขาตั้งใจดุเจ้าตัวเล็กจริง ๆ


“คุณมัคคึนิสัยไม่ดี น้องแบมไม่ชอบคุณมัคคึแล้ว!” คำพูดนั้นทำให้คนตัวสูงหันมามองแบมแบมตรง ๆ ใบหน้าเขากำลังฉายแววว่ากำลังตกใจที่เจ้าตัวเล็กพูดแบบนั้น แค่ได้ยินก็ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกกระวนกระวายใจแปลก ๆ


“ฉันทำอะไรผิด"


“ก็คุณมัคคึอ่ะ มาจูบน้องแบมแล้วก็บอกไม่ได้จูบ และดูเมื่อกี้สิ น้องแบมทำผิดอะไร ทำไมคุณมัคคึต้องมาดุน้องแบมด้วย"


“ฉันบอกไม่ได้ดุไง"


“ไม่รู้! น้องแบมโกรธมาก ๆ คุณมัคคึต้องง้อน้องแบมด่วน ๆ" แก้มแบมแบมเริ่มป่องมากกว่าเก่า และภาพนั้นก็ทำให้คิ้วที่ขมวดกันอยู่ของมาร์คเริ่มคลายออก รอยยิ้มเล็ก ๆ เริ่มแต้มบนใบหน้าคนตัวสูง แววตาที่จ้องมองเจ้าก้อนที่นั่งอยู่บนเตียงเต็มไปด้วยความหลงใหล


“แน่ใจนะว่าโกรธอยู่" มาร์คเองก็ไม่เข้าใจว่าที่บอกว่าโกรธทำไมถึงจับมือเขาแน่นขนาดนี้ หรือว่าจะแกล้งงอนเพราะอยากให้เขาเอาใจ


“ใช่! น้องแบมโกรธคุณมัคคึมาก ๆ คุณมัคคึต้องง้อน้องแบมเดี๋ยวนี้"


“อ่า ๆ แล้วง้อยังไงล่ะ" มาร์คเออออไป หย่อนตัวลงนั่งที่ขอบเตียงอีกครั้ง ส่วนอีกคนก็แอบได้ใจนิด ๆ เชิดหน้านิดหน่อยพร้อมทำเสียงกระแอ่มอยู่สองสามที ดูก็รู้ว่าแบมแบมตั้งใจแกล้งงอนเพื่อให้เขาง้อ


“คุณมัคคึต้องยอมรับว่าเมื่อกี้คุณมัคคึตั้งใจจูบน้องแบม"


“ฉันไม่ได้ตั้งใจ" มาร์ครีบสวนทันควัน และนั่นทำให้แบมแบมหน้างอมากกว่าเก่า


“น้องแบมไม่ได้เด็กขนาดที่ไม่รู้นะว่าเมื่อกี้คุณมัคคึจูบ เนี่ย! ตอนนี้น้องแบมยังรู้สึกว่าจูบของคุณมัคคึติดปากน้องแบมอยู่เลย อย่ามาหนีความจริง!”


“ฉันจะจูบนายทำไมกัน นายยังเด็ก ฉันจูบนายไม่ได้" พูดไปก็มองริมฝีปากอวบอิ่มไป อยู่ ๆ ก็กลืนน้ำลายถี่ครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ให้ตายยังไงเขาก็ไม่มีทางยอมรับความจริงหรอกว่าเขาตั้งใจจูบเจ้าก้อนจริง ๆ เพราะยังไงเขาก็ยังอยากมีหัวอยู่บนบ่าอยู่


“น้องแบมไม่เด็กแล้ว อายุ 15 แล้วนะ"


“แต่ก็ยังไม่ 18 " เพราะเหตุผลนี้แหละที่ทำให้มาร์ครู้สึกกระวนกระวายเสียเหลือเกิน


“คุณมัคคึพูดจาไม่รู้เรื่องเลย คนปากชนกันยังไงก็ต้องเรียกว่าจูบ งั้นน้องแบมจะไปถามคุณจิงโจ้ว่าที่คุณมัคคึทำแบบเมื่อกี้เรื่องว่าจูบหรือเปล่า" เจ้าตัวเล็กพูดจบก็รีบลุกขึ้นเตรียมตัวจะไปถามความเห็นโจอี้ มาร์คได้ยินอย่างนั้นตาเบิกกว้างมากว่าเก่า เพราะกลัวแบมแบมจะไปถามโจอี้เลยรีบกดร่างบางลงนอนกับเตียง และการกระทำนั้นทำหัวใจคนตัวเล็กเต้นโครมครามขึ้นมาทันที


“อย่าเอาเรื่องนี้ไปถามโจอี้" มาร์คพูดบอกในขณะที่ยังเท้าแขนไปกับเตียง รีบพูดบอกแบมแบมเพราะกลัวเจ้าตัวเล็กจะไปถามโจอี้ตอนที่มีโอกาส กำลังคิดวุ่นมากมายในหัวว่าจะจัดการความลับนี้ยังไงดี แต่ก็ต้องตื่นจากภวังค์ความคิดเมื่อเห็นเจ้าของตาแป๋วจ้องมองมาที่เขา อยู่ ๆ ก็เริ่มหายใจติดขัด อีกครั้งที่เม้มริมฝีปากตัวเอง แต่หัวใจต้องแรงมากกว่าเก่าเมื่อเห็นเจ้าตัวเล็กแอบกัดริมฝีปากตัวเอง


“ทำไมน้องแบมจะถามไม่ได้ล่ะฮะ ก็น้องแบมอยากรู้ว่าน้องแบมคิดไปเอง หรือว่าคุณมัคคึกำลังปิดบังน้องแบมอยู่" มาร์คเริ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขารู้ว่าถึงจะห้ามแบมแบมไป เจ้าตัวเล็กก็คงจะต้องหลุดปากถามใครสักคน ถ้าอย่างนั้นเขาก็ต้องซวยมากแน่ ๆ


แล้วถ้าเขายอมรับความจริงล่ะ แบมแบมจะพอจะเก็บความลับนี้ให้เขาได้หรือเปล่า...


“แล้วถ้าฉันบอกว่าฉันตั้งใจจูบ... นายจะเลิกสงสัยหรือเปล่าฮะ"


คนตัวเล็กส่ายหัวถี่พร้อมกับพวงแก้มสีชมพู แต่นั่นทำให้มาร์คไม่เข้าใจ ว่าถ้าเขายอมรับไปแล้วแบมแบมยังจะสงสัยอะไรอีก


“น้องแบมก็ยังสงสัยอยู่ดีว่าที่คุณมัคคึจูบน้องแบม คุณมัคคึจูบน้องแบมเพราะอะไร" มาร์คกัดริมฝีปากตัวเองทันทีเมื่อได้ยินแบมแบมถามแบบนั้น อยู่ ๆ ก็มีคำถามถามตัวเองเหมือนกันว่าที่เขาจูบแบมแบมเพราะอะไรกัน เขาไม่ใช่พวกที่มีนิสัยชอบฉวยโอกาส ถ้าเขาจะจูบใครสักคนมันต้องมีเหตุผลที่เขาตัดสินใจมอบจูบให้ แต่สำหรับแบมแบม เขาเองก็ไม่รู้ว่าอะไรที่เป็นเหตุผลที่เขาตัดสินใจทำแบบนั้น หรือว่าเจ้าก้อนน้อยน่ารักเกินกว่าที่เขาจะหักห้ามใจได้


“ไม่มีเหตุผล...” มาร์คตอบไปแล้วก็ยังไม่หายสงสัยกับความคิดของตัวเอง ว่ามันไม่มีจริง ๆ หรือว่าเขาแค่คิดเหตุผลมันไม่ออก


“ชิ! ทีน้องแบมยังมีเหตุผลที่จะจูบคุณมัคคึเลย แล้วทำไมคุณมัคคึถึงไม่มีเหตุผล"


“แล้วเหตุผลของนายคืออะไร" มาร์ครีบถามกลับเพราะอยากรู้เหตุผล นัยน์ตาคมจับจ้องคนตัวเล็กอย่างอยากรู้คำตอบ ใบหน้าที่หล่อเหลาของมาร์คในตอนนี้ทำให้แบมแบมรู้สึกร้อนไปทั้งหน้าและเขาดูดีจนตัวเล็กต้องรู้สึกใจสั่น


“เพราะน้องแบมอยากมัดตัวคุณมัคคึไว้ ถ้าน้องแบมได้จูบคุณมัคคึ คุณมัคคึก็ต้องเป็นคุณภรรยาของน้องแบม"


อ๋อ.. เพราะเหตุผลนี้สินะที่เจ้าตัวเล็กพยายามวางแผนจูบเขา ตอนนี้มาร์คเริ่มเข้าใจทุกอย่างแล้ว


“และเมื่อกี้คุณมัคคึจูบน้องแบมแล้ว งั้นก็แปลว่าคุณมัคคึต้องเป็นคุณภรรยาของน้องแบม"


มันเป็นการมัดตัวที่มาร์คเองก็คิดว่ามันไม่สามารถมัดตัวเขาได้หรอก แค่โดนจูบ... ใช่ว่าเขาจะกลายเป็นภรรยาของเจ้าก้อน


“เป็นยังไงล่ะ อึ้งเลยล่ะสิ คุณมัคคึหนีน้องแบมไม่ได้แล้ว คุณมัคคึต้องเป็นคุณภรรยาของน้องแบม"


แต่ถ้าอย่างนั้น... ก็แปลว่าแบมแบมจะไม่ไปชอบคนอื่นแล้วใช่ไหม งั้นก็หมายความว่า... เจ้าก้อนจะกลับมาตัวติดเขาเหมือนที่เคยเป็นใช่ไหม


“คุณมัคคึ พูดอะไรหน่อยสิ เงียบจัง... หรือว่าคุณมัคคึไม่อยากเป็นคุณภรรยาของน้องแบมเหรอ"


ใช่... เขาไม่ได้อยากเป็นคุณภรรยา แต่เขา...


“คุณมัคคึ ทำไมไม่ตอบน้องแบม คุณมัคคึไม่อยากเป็น... อื้อ!"


ก็เขาน่ะ อยากเป็นคุณสามีของแบมแบมต่างหากล่ะ และจะปฏิเสธเขาก็ไม่ได้นะ เพราะเขาเป็นฝ่ายมัดตัวเจ้าก้อนแล้ว และนี่เป็นครั้งที่สองที่เขามัดตัวเจ้าก้อนด้วยจูบ


หัวใจของแบมแบมเต้นแรงมากยิ่งขึ้น แก้มกลมเริ่มเต้นไปด้วยสีแดง สัมผัสที่นุ่มนวลนั่นทำไมมันถึงรู้สึกดีได้มากมายขนาดนี้ แค่สัมผัสเบา ๆ แต่มันกำลังดูดพลังงานจนร่างเล็กรู้สึกอ่อนยวบไปทั้งร่าง ส่วนคนที่กำลังมอบจูบนั่นเขารู้ว่าเขากำลังทำผิดครั้งร้ายแรงถึงสองครั้ง รู้ว่าการที่จูบแบมแบมอีกครั้งมันเป็นการย้ำว่าเขาตั้งใจจูบจริง ๆ แต่จริง ๆ แล้วเขาก็ไม่ได้ตั้งใจหรอก โดยปกติก็โดนเจ้าตัวเล็กยื่นปากคล้ายเยลลี่มายั่วยวนก็ว่าทำใจยากแล้ว แต่เอาแต่พูดเรื่องจูบอยู่แบบนี้ ใครจะอดใจไม่ให้จูบอีกครั้งได้ล่ะ


“คุณมัคคึจูบน้องแบมอีกแล้ว" หลังจากที่มาร์คถอนหน้าออก คนตัวเล็กก็พูดย้ำเหตุการณ์เมื่อกี้ด้วยน้ำเสียงอู้อี้ จากที่แค่แก้มแดง ตอนนี้แดงยาวไปถึงใบหู





อยากให้ฉันจูบอีกไหมล่ะ" แบมแบมจ้องหน้ามาร์คด้วยแววตาปนตกใจ หัวใจที่ว่าเต้นแรงอยู่แล้ว กลับเต้นแรงมากขึ้นไปอีก "เก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับห้ามบอกใคร ถ้านายเก็บได้... เราก็จะมีจูบครั้งต่อไป"






@ พระราชวัง ณ อาณาจักรอากาเซ่


“ท่านพ่อครับ นี่อิมแจบอม" พระราชาผู้สูงศักดิ์มองหน้าลูกชายสลับกับชายแปลกหน้าที่ลูกชายเพิ่งแนะนำให้รู้จัก ยิ่งมองยิ่งไม่เข้าใจว่าคนคนนี้เป็นใครกัน เขาสำคัญถึงขั้นที่ลูกชายถึงมาแนะนำให้รู้จักเลยเหรอ ส่วนคนอิมแจบอมก็มารยาทดีรีบก้มหัวทำความเคารพพระราชาอย่างนอบน้อม ทำให้เจ้าชายหนุ่มถึงกับอึ้งไปชั่วครู่ เพราะไม่คิดว่าคนที่นิสัยเสียอย่างแจบอมจะรู้จักกับการทำตัวนอบน้อมอย่างนั้นด้วย "คือแจบอมเป็นชาวต่างเมือง เดินทางผ่านอาณาจักรของเรา แต่ว่าดวงซวยเข้าเจอโจรป่าปล้นม้าและทรัพย์สินไปหมด โชคดีที่ผมไปช่วยเขาไปทัน"


หน้าตาพระราชาดูตกใจหลังจากที่จินยองได้เล่าที่มาที่ไปของแจบอมให้ฟัง คนที่เพิ่งโกหกพ่อไปก็ต้องเม้มริมฝีปากอย่างรู้สึกผิดเพราะความจริงแล้วเขาไม่ได้ไปช่วยแต่ไปยิงธนูใส่แจบอมต่างหาก แต่มันก็ไม่มีทางเลือกจึงแต่งเรื่องราวให้ตัวเองดูดีไป ส่วนแจบอมได้ยินอย่างนั้นก็ยกมุมปากขึ้นทันที ยิ่งจินยองโกหกมันยิ่งทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังคุมเกม


“แล้วเจ้ามาจากดินแดนไหนล่ะ" พระราชาถามขึ้นเพื่อเป็นการทำความรู้จักกับอิมแจบอม


“กระผมมาจากดินแดนฝั่งตะวันตกจากอาณาจักรแวนดาร์สขอรับ" คำตอบของแจบอมทำให้ทั้งสองพ่อลูกถึงกับเบิกตากว้างอย่างตกใจ


“เจ้ามาไกลขนาดนั้นเลยรึ แล้วเจ้ากำลังจะไปไหนกัน ถึงได้เดินทางไกลขนาดนั้น"


“กระผมกำลังหาทำเลทำการค้าที่อาณาจักรใหม่ ยังไม่ได้ปักหลักว่าจะเป็นที่ไหน แต่ก็ดันซวยโดนปล้นของไปหมดเสียก่อน ตอนนี้กระผมไม่ต่างจากคนล้มละลาย" จินยองได้ยินอย่างนั้นก็อดสงสารเขาไม่ได้ ตลอดเวลาที่ได้รู้จักกับเขามา แจบอมไม่เคยเล่าเลยว่าเขาพบเจอเรื่องซวยพวกนี้ ก็เจ้าหมอนั่นเอาแต่ทำตัวเป็นโจรสิบแปดมงกุฎเลยไม่เคยคิดสงสาร พอได้มาฟังในมุมนี้ก็แอบเห็นใจเล็ก ๆ และดูเหมือนคำเรื่องเล่าหลอกลวงพวกนั้นจะเรียกคะแนนความน่าสงสารจากสองพ่อลูกได้ไม่น้อยเลยล่ะ


“แย่เลยเนอะ แล้วอย่างนี้เจ้าจะทำอย่างไรต่อไปล่ะ"


“ตอนนี้กระผมก็คงต้องขอความเมตตาจากเจ้าชายจินยองไปก่อน" คนถูกเอ่ยชื่อถึงกับสะดุ้งเล็กน้อย ในใจเริ่มเต้นตุ๊ม ๆ ต่อม ๆ กลัวแจบอมจะพูดเรื่องความลับระหว่างเขาออกไป "กระผมพอจะมีฝีมือการยิงปืนอยู่บ้าง เจ้าชายจึงเมตตากระผมโดยการให้ที่พักและอาหาร เป็นการแลกเปลี่ยนกับการสอนยิงปืน"


“จริงเหรอ! เจ้าใช้ปืนเป็นด้วยงั้นเหรอ" พระราชาดูตื่นเต้นหลังจากได้ยินอย่างนั้น หนุ่มเจ้าเล่ห์ยกยิ้มก่อนจะพยักหัวตอบรับคำถามนั้น


“ไม่ใช่แค่ปืน กระผมเชี่ยวชาญแทบทุกสิ่งอย่าง ไม่ว่าจะเป็นดาบ วิชาการต่อสู้ การขี่ม้า กระผมสามารถสอนเจ้าชายได้นะขอรับ" ทั้งสองพ่อลูกได้ยินอย่างนั้นถึงกับเบิกตากว้างมากกว่าเก่า ไม่คิดว่าจะได้พบเจอคนที่เชี่ยวชาญได้ครบด้านอย่างนี้


“เยี่ยมเลย! ฉันกำลังตามหาครูดีดีมาสอนวิชาเล่านั้นให้กับเจ้าชายจินยอง ไม่น่าเชื่อเลยว่าเจ้าจะมีครบเช่นนี้ ถ้างั้นระหว่างที่เจ้ากำลังหาทางในการจัดการชีวิตว่าจะในทิศทางไหน ระหว่างนี้เจ้าก็รับงานเสริมนี่สิ ส่วนค่าจ้างเจ้าจะเรียกร้องเท่าไร เจ้าบอกมาได้เลย" เจ้าชายจินยองได้ยินอย่างนั้นก็แอบแค่นหัวเราะออกมาเบา ๆ เขารู้ว่าผู้ชายคนนี้โลภมาก ไม่เห็นด้วยสักนิดที่ท่านพ่อพูดคำถามแบบนั้นออกไป คิดไปถึงก้อนเงินที่เคยให้ผู้ชายคนนี้ไป เอามารวมกันคงจะได้มูลค่ามากกว่าจ้างครูสอนคนอื่นตั้งสิบคน ทั้งที่ชีวิตลำบากขนาดนั้น ทำไมถึงใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายแบบนั้นกัน เมื่อคิดแบบนั้นได้ก็รู้สึกว่าไม่ควรสงสารคนคนนี้


“แล้วแต่ท่านจะเมตตากระผมเถอะขอรับ แต่ถ้าจะให้กระผมเรียกค่าจ้าง ถ้าเช่นนั้นกระผมก็คงจะขอเป็น...” จินยองส่ายหัวทันที ไหนบอกกันว่าแล้วแต่จะเมตตา ถ้าอย่างนั้นจะมาเรียกร้องเงินทำไมกัน ไม่น่าเลย ไม่น่าคิดสงสารเลย เสือร้ายก็ยังเป็นเสืออยู่ในวันค่ำ ไม่มีทางจะกลับกลายเป็นกระต่ายหรอก "กระผมขอเพียงแค่ที่พักอาศัยในเขตพระราชวัง เพียงแค่นั้นก็เพียงพอแล้วขอรับ"


จินยองเบิกตากว้างอย่างตกใจ เพราะเมื่อกี้คิดไปว่าคนคนนี้คงจะขูดรีดค่าจ้างที่มหาศาล ทำไมกัน... ทำไมเขาถึงต้องการเพียงแค่ที่พัก แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่เข้าใจว่าเหตุผลอะไรกันที่เขาต้องอยากอยู่ในเขตพระราชวัง หรือว่าเขามีแผนร้ายซ่อนอยู่ จริง ๆ เขาอาจจะเป็นโจรร้ายที่อาจจะเข้ามาปล้นทรัพย์สินในพระราชวังก็ได้ เมื่อคิดอย่างนั้นก็ต้องรีบคิดแผนป้องกันก่อนเกิดเหตุร้าย


“เรื่องที่พักไม่มีปัญหาหรอก แต่อย่างไรเจ้าต้องมีเงินที่ไว้ใช้ในการก่อร่างสร้างตัว ถ้าอย่างนั้นเอาอย่างนี้ ฉันจะให้เจ้าพักอาศัยอยู่ที่นี่และเรื่องเงินค่าใช้จ่ายจะให้ 100 กัซ ต่อครั้งที่เจ้าเข้าสอนเจ้าชายดีไหม"


หนึ่งร้อยกัซเป็นจำนวนที่ไม่น้อยเลยล่ะ ถ้าเขาสอนเจ้าชายสักสิบห้าครั้งเขาก็มีเงินเก็บที่พอจะซื้อม้าสักตัวได้เลย แน่นอนว่ามันเป็นข้อเสนอที่แจบอมสนใจมาก สิ่งสำคัญของการสอนในครั้งนี้คือได้ผลตอบแทนที่ได้อยู่ในเขตพระราชวัง นั่นเป็นสิ่งที่เขาต้องการมากที่สุด และผลพลอยได้คือได้จำนวนเงินที่น่าสนขนาดนั้น ปฏิเสธก็บ้าแล้ว


“ถ้าหากท่านคิดว่าสมควรแล้ว กระผมก็ไม่สามารถขัดความเมตตาได้ขอรับ" แจบอมก้มหัวอีกครั้งอย่างนอบน้อม ทำให้พระราชารู้สึกเอ็นดูหนุ่มคนนี้ โดยที่ไม่รู้เลยว่าท่าทางที่แสนสุขภาพนอบน้อมเมื่อกี้เขาก็แค่แสดงละคร และจริง ๆ พื้นฐานแจบอมเป็นผู้ชายที่มีนิสัยแสนหยาบกระด้าง


“งั้นยูคยอมเจ้าช่วยจัดตารางเวลาเรียนให้จินยองและแจ้งกับแจบอมว่าจะสอนวันไหนได้บ้าง แจบอมจะได้เตรียมการสอนมาถูก"


องครักษ์หนุ่มโน้มตัวรับคำสั่งของพระราชา ส่วนเจ้าชายจินยองก็รู้สึกเบาใจไปเปาะหนึ่งเพราะอย่างน้อยเรื่องที่เขาทำกับแจบอมผิดไว้ก็ยังไม่ถึงหูท่านพ่อ แต่ยังไงก็ยังแอบกังวลเรื่องแจบอม เพราะไม่รู้ว่าเขามีแผนอะไรซ่อนอยู่ ดังนั้นต้องจับตาดูหมอนั่นให้ดีดี


“งั้นเจ้าก็ไปพักผ่อนเสียเถอะ ยูคยอมเจ้าพาพ่อหนุ่มคนนี้ไปที่ห้องพัก" แจบอมได้ยินอย่างนั้นก็แอบยกยิ้มเล็กน้อย เพราะมันในที่สุดมันก็เป็นไปตามต้องการเสียที เดินหันหลังตามยูคยอมไป แต่ก็เดินตามเพียงไม่นานก็ต้องหยุดชะงักฝีเท้า เพราะได้ยินเรื่องที่สองพ่อลูกกำลังสนทนากัน


“เด็กหนุ่มนั่นหายไปเพราะถูกหมาป่าลักพาตัวจริงเหรอ" พระราชากำลังถามเรื่องข่าวที่เกิดขึ้นเมื่อเดือนก่อน และสิ่งที่พระราชาถามทำให้แจบอมเริ่มกลืนน้ำลายไม่ลงคอ หันกลับมามองสองพ่อลูกด้วยแววตาตกตะลึง


“ใช่ครับ จากสิ่งที่เจ้าแบมแบมเล่าบอกว่าโดนหมาป่าร่างใหญ่ขนสีทองลากยองแจหายเข้าไปในป่า" ยิ่งได้ฟังยิ่งตาเบิกตากว้างมากกว่าเก่า มันเป็นเรื่องที่เขาค่อนข้างตกใจมาก เพราะมนุษย์กับหมาป่าไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกันนานมากแล้ว และสิ่งที่จินยองกำลังเล่านั้นมันทำให้เขานึกถึงสงครามที่น่ากลัวที่เกิดขึ้นตอนที่เขาเป็นเด็ก สงครามนั่นทำให้เขาต้องสูญเสียคนที่รักไปมากมาย


“แจบอม เชิญทางนี้ครับ" ยูคยอมเห็นแจบอมไม่เดินตามมาเลยเดินกลับมาเรียก และเสียงนั่นทำให้ทั้งสองพ่อลูกต่างพากันหันมามองที่แจบอมด้วยความสงสัย แต่หมาป่าหนุ่มไม่ยอมไปตามคำเรียกของยูคยอม เขากำลังอยากฟังเรื่องที่จินยองกำลังเล่า


“เจ้าชายบอกว่ามีเด็กโดนหมาป่าลักพาตัวงั้นเหรอ" แจบอมถามพร้อมเดินเข้าไปใกล้สองผู้สูงศักดิ์เพื่อเป็นการเข้าร่วมบทสนทนา ส่วนคนที่โดนถามก็ถึงกับงงจนพูดอะไรต่อไม่ถูก ก็ไม่คิดว่าแจบอมจะสนใจเรื่องนี้ด้วย


“ใช่ มันเกิดขึ้นเมื่อเดือนก่อน มีอะไรงั้นเหรอ" จินยองถามกลับ


“เด็กคนนั้น... อายุถึงสิบแปดหรือยัง" ถามไปก็ลุ้นคำตอบ เพราะเขาก็ดีรู้เกี่ยวกับสัญญาที่สองเผ่าพันธ์ุได้ทำร่วมกัน เขาไม่อยากจะให้เกิดสงครามนั่นเป็นครั้งที่สอง


“สิบแปดแล้ว...” แจบอมได้ยินอย่างนั้นก็ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก คิดว่าจะได้ฟังข่าวร้ายเสียอีก แต่ท่าทางของแจบอมทำให้ทั้งสามในห้องต่างสงสัยว่าทำไมเขาถึงสนใจเรื่องนี้มาก


“เจ้าดูสนใจเรื่องนี้ งั้นแปลว่าเจ้าพอจะรู้เกี่ยวกับสัญญาระหว่างสองเผ่าพันธุ์สินะ" พระราชาถามขึ้นอย่างสงสัย คำถามนั้นทำให้แจบอมถึงกับตกใจเล็กน้อย เพราะเขาไม่คิดว่าตัวเองจะกังวลจนเกือบทำให้คนอื่นจับได้


“ใครใครก็ทราบเรื่องสัญญานี้ไม่ใช่ขอรับ" ซึ่งความจริงแล้วเหล่าหมาป่ารู้เรื่องสัญญานี้ดี แต่สำหรับมนุษย์นั้นคงจะมีแต่คนที่ตำแหน่งสูงศักดิ์เท่านั้นที่รู้ เพราะว่าเหล่ากษัตริย์ไม่อยากให้ประชาชนแตกตื่นมาก เลยเก็บเรื่องสัญญานี้ไว้ และคอยดูแลประชาชนอยู่ห่าง ๆ


“ไม่... ไม่ทุกคน" จินยองพูดตอบพร้อมจ้องมองแจบอมด้วยความสงสัยมากกว่าเก่า คำตอบนั่นทำให้หน้าของแจบอมเริ่มถอดสี เขาไม่รู้เกี่ยวกับเผ่าพันธุ์มนุษย์หรอกว่าเขากระจายข่าวเรื่องสัญญานั่นยังไง แต่สำหรับเผ่าพันธุ์พวกเขา เกิดมาเราต้องรู้เกี่ยวกับสัญญานี้


“ง้ันฉันก็โชคดีสินะที่ได้ยินเรื่องนี้จากพ่อ" แจบอมอ้างไปหวังว่าพวกเขาจะเชื่อ แต่ก็โชคดีที่ทั้งสามไม่ได้ติดใจอะไร เพราะแจบอมก็มาจากดินแดนไกล จะซักถามว่าพ่อเป็นใคร ทำงานอะไรถึงได้ยินเรื่องพวกนี้ก็ดูเหมือนจะเสียเวลามาก เลยไม่ใส่ใจ กลับเข้ามาเรื่องกันต่อ


“ก็นั่นแหละ... เรื่องสัญญา ก็น่ากังวลอยู่นิดหน่อย แต่โชคดีที่เด็กหนุ่มคนนั้นอายุสิบแปดแล้ว คงไม่น่าจะมีอะไรเป็นห่วงมาก แต่พ่อได้ข่าวว่ามีเด็กอายุสิบห้าหายไปด้วยงั้นเหรอ"


แจบอมได้ยินอย่างนั้นแทบจะเป็นลมหงายหลังไปเลย เพราะคิดว่าสิบแปดก็รอดแล้ว ไม่คิดว่าจะมีเด็กอายุสิบห้ามาหายอีก หัวใจเต้นแรง ได้แต่ภาวนาในใจอย่าให้มีเรื่องผิดกฎเกิดขึ้นกับเด็กคนนั้น


“ใช่ครับ แต่เจ้าเด็กอายุสิบห้าไม่ได้หายไปเพราะโดนลักพาตัว แต่หายไปเพราะหนีออกจากบ้านไป" อีกครั้งที่แจบอมผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก เขาคิดว่าจะมีหมาป่าเกี่ยวข้องแล้วเสียอีก


“ฟังจากอายุแล้ว เด็กทั้งสองก็ดูอยู่ในช่วงอายุที่พอจะดูแลตัวเองได้ก็โล่งใจไปนิดหน่อย"


“ไม่ครับ ดูแลตัวเองไม่ได้" เจ้าชายจินยองพูดสวนขึ้นมา ทำให้ทั้งพระราชาและแจบอมสงสัยมากกว่าเก่า ส่วนองครักษ์อย่างยูคยอมรู้เหตุผลนั่นดี เพราะอย่างนี้ไงเขาถึงพยายามตามหาแบมแบมให้เจอ และไม่มีวันไหนที่เขาจะยอมแพ้ "ถ้าเจ้าคนพี่ ชเว ยองแจ อายุสิบแปดเจ้านั่นไม่ต้องเป็นห่วงอะไรมาก ถ้าหลงป่าก็คงจะดูแลตัวเองได้สบายแน่ ๆ แต่แบมแบม เจ้าเด็กอายุสิบห้า ถึงอายุจะอยู่ในวัยรุ่นที่สามารถดูแลตัวเองได้แล้ว แต่ไม่ใช่ แบมแบมไม่ได้โตเหมือนอายุ"


“หมายความว่ายังไงกัน" พระราชาถาม หน้ากับคิ้วที่ขมวดเข้าหากันแสดงถึงความมึนงง ส่วนแจบอมเองก็ไม่รู้ว่าคนที่จินยองพูดถึงเมื่อกี้หมายถึงใคร แต่เรื่องที่กำลังจะเล่ามันก็ทำให้เขางงไม่ต่างกัน


“เจ้าแบมแบมเคยประสบอุบัติเหตุจมน้ำตั้งแต่ตอนอายุ 5 ขวบ กลายเป็นเจ้าชายนิทราอยู่ห้าปี ตอนแรกทุกคนก็คิดว่าแบมแบมจะไม่ฟื้นมาอีกแล้ว... ท่านพ่อจำเหตุการณ์เมื่อ 5 ปีที่หมาป่าบุกเข้ามาในหมู่บ้านได้ไหมครับ" แจบอมร่างชาไปหมดทุกส่วน ขนลุกตั้งชันตั้งแต่หัวลงไปถึงขา เขาจำเหตุการณ์ครั้งนั้นได้ดีและไม่มีวันลืมด้วย พูดถึงอีกครั้งก็รู้สึกจุกแน่นที่อก เพราะเขาเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เขาสูญเสียเพื่อนรักไป


“ไม่รู้เกิดปาฏิหาริย์อะไร ในวันนั้นที่หมู่บ้านชุลมุนเจ้าแบมแบมก็ตื่นขึ้นมา และเพราะเจ้าแบมแบมหลับไปตั้งห้าปี ตื่นขึ้นมาเลยคิดว่าตัวเองอายุ 5 ขวบ ทั้งที่ความจริงถ้านับตามปีแบมแบมอายุ 10 ขวบแล้ว พฤติกรรมต่าง ๆ ทั้งความคิดก็ไม่ต่างจากเด็ก 10 ขวบ จนตอนนี้อายุ 15 ปีแล้ว ความคิดก็คงจะไม่ต่างจากความคิดของเด็ก 10 ขวบ"


สิ่งที่จินยองเล่าทำให้พระราชาต้องพยักหัวถี่ ๆ เหมือนเข้าใจเหตุผลมากขึ้น ผิดกับแจบอมที่ตอนนี้เหมือนจะหลุดไปอีกโลกแล้ว ในหัวเขากำลังคิดถึงเหตุการณ์ครั้งนั้น ความรู้ทรงจำโหดร้ายนั่นมันบาดลึกไปที่ใจของเขาจนรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาอีกครั้ง


“แจบอม ท่านเป็นอะไรหรือเปล่า" ยูคยอมจับสังเกตได้ว่าแจบอมดูแปลกไป เลยวางมือไปที่บ่ากว้างพร้อมเขย่าเบา ๆ ทำให้แจบอมตื่นจากภวังค์ความคิด ในตอนนี้ยูคยอมทำให้แจบอมกลายเป็นเป้าสายตา เพราะทั้งพระราชาและเจ้าชายก็ต่างจ้องมองเขาด้วยความสงสัย


“ป...เปล่า... ฉันก็แค่หิวเท่านั้น"


เป็นคำโกหกที่ไม่เนียนเสียเลย... 





BAMBAM PART


เมื่อคืนนี้... น้องแบมกับคุณมัคคึเราได้จูบกันแล้ว เย้! น้องแบมได้คุณมัคคึเป็นคุณภรรยาแล้วล่ะ คิคิ น้องแบมดีใจที่สุดในโลกเลย!! ในที่สุดคุณมัคคึก็หนีน้องแบมไม่พ้นแล้ว ในตอนนี้น้องแบมสบายใจที่สุดที่น้องแบมได้มัดตัวคุณมัคคึสำเร็จแล้ว เย้ ๆ


แต่คุณมัคคึบอกน้องแบมว่าถ้าน้องแบมเก็บเรื่องที่คุณมัคคึจูบไว้เป็นความลับ คุณมัคคึจะจูบน้องแบมต่อไปอีก น้องแบมไม่เข้าใจหรอกว่าทำไมเก็บความลับแล้วถึงจะได้จูบคุณมัคคึอีก แต่เพราะอยากให้คุณมัคคึจูบอีกน้องแบมเลยต้องยอมเก็บเป็นความลับให้คุณมัคคึ หว๊า~ เสียดายจริง ๆ เลย น้องแบมกะจะไปเล่าให้คุณจิงโจ้ฟังสักหน่อย อดซะแหละ


แต่จะว่าไปตั้งตื่นมาน้องแบมก็ยังไม่ได้เจอคุณมัคคึอีกเลย เห็นคุณจิงโจ้บอกว่าคุณมัคคึออกไปทำธุระตั้งแต่เช้าแล้ว น้องแบมเลยไม่รู้จะทำอะไรระหว่างรอคุณมัคคึกลับมา น้องแบมเลยไปวิ่งจับไก่งวงเล่น ก็น้องแบมหิวมันนี่น่า น้องแบมอุตส่าห์คุยกับคุณป้าแม่ครัวว่าถ้าน้องแบมจับได้คุณป้าต้องอบไก่งวงให้น้องแบมกิน แต่ว่ามันวิ่งเร็วมาก ๆ น้องแบมเหนื่อยและไม่อยากวิ่งตามมันแล้ว เลยต้องยอมแพ้และบอกคุณไก่งวงไว้ว่าเดี๋ยวน้องแบมจะให้คุณหมาป่ามาช่วยจับ


เพราะไม่รู้จะทำอะไร น้องแบมเลยเปลี่ยนไปเดินเล่นที่สวนดอกไม้ น้องแบมเบื่อจัง ทำไมวันนี้ไม่มีใครเล่นกับน้องแบมเลย คุณมัคคึก็ไม่อยู่ คุณหมาป่าก็หายไปไหนไม่รู้ คุณจิงโจ้ก็ไม่ว่าง ทำไมทุกคนต้องปล่อยให้น้องแบมอยู่กับความเหงา ถ้าพี่ยองแจอยู่ พี่ยองแจจะไม่ปล่อยให้น้องแบมเหงาแน่นอน เฮ้อ~ น้องแบมคิดถึงพี่ยองแจจัง เมื่อไรน้องแบมจะได้เจอพี่ยองแจสักที คุณมัคคึบอกกำลังช่วยตามหาพี่ยองแจให้น้องแบม เมื่อไรคุณมัคคึจะตามหาพี่ยองแจเจอนะ


แต่ถ้าน้องแบมได้ตามหาพี่ยองแจเจอแล้ว น้องแบมก็ต้องกลับบ้านของน้องแบม ถ้าอย่างนั้นน้องแบมก็ไม่ได้อยู่กับคุณมัคคึใช่ไหม แต่คุณมัคคึเป็นคุณภรรยาของน้องแบมแล้ว น้องแบมพาคุณมัคคึกลับไปอยู่ด้วยได้สิ อ้อ! นอกจากคุณมัคคึแล้ว น้องแบมต้องพาคุณหมาป่ากลับไปด้วย คราวนี้ครอบครัวของน้องแบมต้องอบอุ่นมากแน่ ๆ เลย น้องแบมอดใจรอให้ถึงวันนั้นไม่ไหวแล้ว


น้องแบมเดินเล่นมาเรื่อย ๆ จนมาหยุดที่หน้าต้นไม้ใหญ่ มันมีชิงช้าด้วย! น้องแบมไม่รอช้ารีบวิ่งเข้าไปนั่ง น้องแบมแกว่งมันไปมาด้วยตัวเอง มันช่วยให้น้องแบมให้อาการเบื่อของน้องแบมหายไปเลย น้องแบมแกว่งมันไปเรื่อย ๆ มองทุ่งดอกไม้ตรงหน้า ลมเย็น ๆ มันทำให้น้องแบมรู้สึกผ่อนคลาย


น้องแบมนั่งอยู่ตรงนั้นนานมาก ๆ ระหว่างที่นั่งอยู่น้องแบมก็คิดอะไรเยอะแยะเลย ทั้งเรื่องพี่ยองแจคิดว่าป่านนี้พี่ยองแจจะเป็นยังไงบ้าง รวมทั้งเรื่องคุณป๊ากับคุณม๊า ไม่รู้ว่าคุณป๊าคุณม๊าจะทำอะไรอยู่นะ ก็คงจะขายขนมปังอยู่นั่นแหละ ปกติถ้าน้องแบมอยู่น้องแบมจะช่วยคุณป๊าอบขนม เฮ้อ~ คิดถึงคุณป๊ากับคุณม๊าจัง คุณป๊ากับคุณม๊าจะคิดถึงน้องแบมกับพี่ยองแจไหมนะ แต่น้องแบมว่าคุณป๊าคุณม๊าต้องคิดถึงพวกเรามากแน่ ๆ คุณป๊ากับคุณม๊าอดทนอีกนิดนะฮะ น้องแบมคนเก่งจะช่วยพี่ยองแจกลับไปให้ได้


ว่างานแต่งงานของคุณมัคคึกับน้องแบมจะจัดยังไงดีน๊า ไม่รู้ว่าน้องแบมคิดเร็วเกินไปหรือเปล่า แต่น้องแบมตื่นเต้นสุด ๆ เลย น้องแบมอยากให้มันมาถึงเร็ว ๆ ด้วย ตอนที่น้องแบมอายุ 18 น้องแบมต้องหล่อมากแน่ ๆ แต่น้องแบมจะหล่อเท่าคุณมัคคึไหมน๊า คุณมัคคึหล่อมากซะด้วยสิ เห้อ~ ทำยังไงดี เจ้าสาวของน้องแบมจะหล่อกว่าน้องแบมไม่ได้นะ สงสัยต้องบอกให้คุณมัคคึลด ๆ ความหล่อลงหน่อย


“อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ"


หือ? เสียงอะไรอ่ะ น้องแบมหันมองซ้ายขวาฟังเสียงว่ามันมาจากไหน


“อ๊าาา ~ อ๊ะ อ๊ะ!”


เสียงเหมือนคนกำลังเจ็บหรือเปล่านะ หรือว่าจะมีคนกำลังเดือดร้อนอยู่ น้องแบมต้องเป็นฮีโร่ไปช่วย น้องแบมรีบลุกออกจากชิงช้า มองซ้ายขวาเอียงหูฟังว่าเสียงมาจากทางไหน แต่แล้วน้องแบมพุ่มไม้ที่อยู่ไม่ไกลมันกำลังเคลื่อนไหว มันแปลก ๆ ที่ต้นนั้นมันสั่นอยู่ต้นเดียว หรือว่าคนที่กำลังได้รับบาดเจ็บจะอยู่ที่ตรงนั้น


น้องแบมไม่รอช้ารีบเดินที่พุ่มไม้พุ่มนั้น เอียงหูฟังว่ามันมาจากต้นนี้หรือเปล่า ใช่แน่ ๆ เสียงคนกำลังร้องเหมือนกำลังบาดเจ็บ น้องแบมรวบรวมความกล้าอยู่สักพักใหญ่ ๆ ค่อย ๆ แหวกพุ่มไม้ดู


และเมื่อน้องแบมได้เห็นภาพตรงหน้า ร่างกายของน้องแบมก็แข็งไปเหมือนโดนสาป น้องแบมจ้องมองภาพตรงหน้าไม่กระพริบ ตอนแรกน้องแบมคิดว่าจะเจอคนบาดเจ็บอยู่คนเดียว แต่ไม่ใช่... เขามีกันอยู่กันสองคน แล้วทำไม... เขาต้องไม่ใส่เสื้อผ้าด้วย งื้อออ เขาจูบกันด้วยอ่ะ ทำไมเขาจูบกันไม่เหมือนตอนที่น้องแบมจูบกับคุณมัคคึเลยนะ ล...แล้ว... ทำไมเขาต้องขยับเอวไปมาอย่างนั้น...


เขาทำอะไรกันอ่ะ...

.

.

.

.

.

.

.

.


MARK PART


“ป้าจิ่ววี่ครับ เห็นแบมแบมหรือเปล่า" นี่เป็นสิ่งแรกที่ผมต้องการเจอหลังจากออกไปสำรวจเส้นทางเพื่อเตรียมตัวพายองแจหนี ผมรีบออกไปตั้งแต่เช้ามืดช่วงเวลาที่แบมแบมยังไม่ตื่น และพยายามจะกลับมาก่อนมื้อเที่ยงแต่ก็มาไม่ทัน เพราะว่ามีปัญหาระหว่างทางนิดหน่อย


“ป้าเห็นคุณน้องแบมวิ่งเล่นไก่งวงอยู่ที่ด้านหลังครัวค่ะ"


เล่นกับไก่งวง? นี่ไม่มีอะไรจะเล่นแล้วใช่ไหมถึงต้องไปเล่นกับไก่ เจ้านั่นอายุ 15 จริงหรือเปล่าเนี่ย!


หลังจากได้คำตอบแล้วก็รีบเดินตรงไปที่ที่ป้าจิ่ววี่บอกเมื่อกี้ จากที่เดินอยู่ก็เปลี่ยนเป็นกึ่งเดินกึ่งวิ่ง ไม่รู้ทำไมแค่ห่างเจ้าก้อนผมก็รู้สึกกระวนกระวายใจ ผมอยากจะเห็นแก้มกลม ๆ นั้นให้ตัวเองหายกระวนกระวายใจ ไม่รู้ว่าเจ้าก้อนทำอะไรถึงทำให้คลั่งมากมายขนาดนี้นะ


ผมเดินทะลุมายังส่วนด้านหลังของปราสาท เดินตรงมายังเล้าไก่ มองซ้ายขวาก็ไม่เห็นเจ้าก้อนอยู่เลย หายไปไหนนะ


“เห็นแบมแบมหรือเปล่า" ผมพูดถามป้าแม่บ้านที่ยืนถัดไม่ไกล แถมยืนเท้าเอวพร้อมขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด กว่าจะรู้ตัวว่าตัวเองน่ากลัวก็ตอนที่ป้าทำหน้าตาหวาดกลัวใส่ผม


“เห็นอยู่ที่สวนดอกไม้ค่ะคุณมาร์ค"


ได้ยินอย่างนั้นผมก็รีบสาวเท้าไปยังสวนดอกไม้ แต่ผมอาจจะเป็นห่วงเจ้าก้อนมากเกินไป แค่อยู่ในอาณาเขตของปราสาทผมก็ไม่น่าจะมีอะไรที่ทำร้ายเจ้าก้อนได้ ใช่ ผมควรใจเย็นเข้าไว้ ป่านนี้เจ้าก้อนก็คงจะวิ่งอยู่ในทุ่งดอกไม้ เด็ดดอกไม้เล่นอย่างสนุกสนาน ใช่...ผมควรจะใจเย็น


เมื่อคิดว่าตัวเองควรใจเย็น ผมก็เดินชมนกชมไม้ จากที่รีบก็เดินเล่นอย่างเอื่อยเฉื่อย เดินผ่านพุ่มเบอรี่เห็นมันออกผลเต็มต้น เลยแวะเก็บเอาไปให้เจ้าก้อนกิน นานมากแล้วที่เจ้าก้อนไม่ได้กินมัน เมื่อก่อนกินบ่อยจะตายไป เพราะในป่าไม่มีอะไรกินมากนอกจากผลไม้


“ค...คุณ มัคคึ" ผมรีบหันไปมองตามเสียงด้วยความตกใจ เพียงแค่หันไปเจอเจ้าก้อนกำลังยืนอยู่ไม่ไกล แล้วหัวใจของผมก็เบิกบานขึ้นมา


“เหนื่อยไหม หิวไหม"


“...”


“ฉันกำลังเด็ดเบอรี่ให้กิน นายชอบกินไม่ใช่เหรอ"


“น้องแบมไปก่อนนะ" ผมรีบหันขวับไปที่แบมแบม น้ำเสียงนั่นมันทำให้ผมบีบหัวใจนิด ๆ แบมแบมเป็นอะไรไป ทำไมทำเสียงไม่สดใสแบบนั้น


“แบมแบม" ผมเรียกเจ้าก้อนไว้ แต่เจ้าก้อนก็ไม่ยอมหันมามองผม ได้แต่เดินไปอย่างรีบ ๆ ต้องมีอะไรแน่ ๆ ผมรีบเดินตามแบมแบมไป ก่อนจะคว้ามือไว้ "แบมแบม! เป็นอะไร ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า"


“...” เจ้าก้อนเอาแต่ก้มหน้าไม่กล้าสบสายตาผม มันต้องมีอะไรแน่ ๆ


“ตอบฉันมาเดี๋ยวนี้แบมแบม เป็นอะไรบอกฉันมา หรือว่าใครแกล้ง ฉันจะไปจัดการมันให้"


“...” เจ้าก้อนส่ายหัวไปมาอย่างช้า ๆ ถ้าไม่มีใครแกล้งทำไมทำหน้าซึมแบบนั้น


“แล้วเป็นอะไรบอกฉันมาสิ"


“น...น้องแบมจะกลับห้อง คุณมัคคึปล่อยน้องแบม"


“บอกฉันมาว่าเป็นอะไร หรือว่างอนฉัน"


“น...น้องแบมบอกคุณมัคคึไม่ได้...”


“ทำไมบอกไม่ได้ พูดมาเดี๋ยวนี้ว่าเป็นอะไรไป!”


“คุณมัคคึอย่าบังคับน้องแบมได้ไหม น้องแบมจะกลับห้อง" แบมแบมหน้างอเหมือนจะร้องไห้เต็มแก่ เมื่อเห็นอย่างนั้นผมก็เลยต้องบอกให้ตัวเองใจเย็นลง ผมไม่ควรจะทำเสียงแข็งใส่แบมแบม เมื่อรู้ว่าไม้แข็งใช้กับแบมแบมไม่ได้อยู่แล้ว ผมเลยต้องใช้บทอ่อนโยนในการบังคับให้แบมแบมพูด


“น้องแบมเป็นอะไร บอกคุณมัคคึได้ไหม" แม้ว่าผมจะรู้สึกขนลุกแปลก ๆ ที่ตัวเองพูดจาอ่อนหวานแบบนั้น แต่ก็อยากจะรู้ว่าเจ้าก้อนเป็นอะไร ผมเลยพูดออกไปอย่างไม่มีทางเลือก ดูเหมือนว่ามันจะได้ผลอยู่นะ เพราะเจ้าก้อนช้อนตามองผม สีหน้าแสดงออกมาว่ากำลังลังเลว่าจะพูดดีหรือเปล่า


“ถ้าน้องแบมบอก... คุณมัคคึจะหัวเราะน้องแบมไหม...”


“ไม่ ฉันสัญญาว่าจะไม่หัวเราะ นายเป็นอะไร บอกฉันสิ" แบมแบมเม้มริมฝีปากตัวเองแน่นเหมือนลำบากใจที่จะพูด แถมยังลบสายตาผมอีกด้วย


“น...น้องแบม ฉี่แตก"


“ฮะ?”


“น้องแบมฉี่แตก ฮือออ คุณมัคคึอย่าไปเล่าใครนะ น้องแบมอาย"


ฉี่แตก.... ฮ่าๆๆๆ โอ๊ยยย! แม่งเจ้าก้อนเกือบทำผมหลุดหัวเราะแล้ว! แต่พอเห็นน้ำตาเจ้าก้อนกำลังไหลอาบแก้มก็ทำรีบเม้มริมฝีปากกลั้นเสียหัวเราะตัวเอง โธ่เว้ย! คิดว่าแต่เรื่องอะไรซะอีก ที่แท้ก็ฉี่แตก แต่เดี๋ยว! นี่มันเด็กอายุสิบห้าจริงหรือเปล่าเนี่ย ทำไมถึงปล่อยให้ตัวเองฉี่แตกได้


“เรื่องแค่นี้เอง ไม่ต้องร้อง" ผมดึงเจ้าก้อนมากอดปลอบ พยายามกลั้นเสียงหัวเราะไว้ ก็แม่งเอ้ย! เด็กอายุสิบห้าฉี่แตกจะไม่ให้ผมขำได้ยังไงวะ! แม่งโครตเป็นตราบาปเลย ถ้าเป็นผมผมคงไม่มีทางง้างปากเล่าใครแน่ ๆ


“น้องแบมไม่เข้าใจ ฮืออออ น้องแบมไม่ได้ปวดฉี่สักหน่อย ทำไมน้องแบมถึงฉี่แตก"


น่ารักเกินไปแล้วนะเจ้าก้อน! นายจะเป็นเด็กใสซื่อไปถึงไหนนะ ยิ่งนายทำตัวแบบนี้ฉันยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังมีเมียอายุสิบขวบ


“ไม่ต้องร้อง เดี๋ยวฉันพาไปเปลี่ยนกางเกงดีไหม" จะบริการทั้งถอดและใส่ให้เลยล่ะ หึหึ


“คุณมัคคึต้องห้ามเล่าใครนะ สัญญากับน้องแบมนะ"


“อื้อ คุณมัคคึสัญญา"

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.


ตอนนี้ผมพาแบมแบมมาเปลี่ยนกางเกงที่ห้องนอน ตอนแรกก็ว่าจะช่วยเปลี่ยนให้สักหน่อย แต่เจ้าก้อนไม่ยอมให้ผมช่วย ผมก็เลยนั่งรอเจ้าก้อนอยู่บนเตียง ที่ผมจะอยากช่วยไม่ใช่เพราะผมคิดไม่ดีนะ ก็เคยเห็นเจ้าก้อนแก้ผ้าตั้งบ่อย กับอีแค่เปลี่ยนกางเกงมันจะต่างกันตรงไหนกัน เนอะ!


“คุณมัคคึ... น้องแบมเปลี่ยนกางเกงเสร็จแล้ว" เจ้าก้อนเดินมาจากห้องแต่งตัวพร้อมเม้มริมฝีปาก ใบหน้าเล็กกำลังบอกผมว่ายังไม่หายเศร้าตัวเองฉี่แตก เห็นแล้วก็อดเอ็นดูไม่ได้เลยจริง ๆ "แต่คุณมัคคึ... น้องแบมว่าน้องแบมป่วย น้องแบมจะต้องตายแล้วแน่ ๆ"


“ทำไม! เป็นอะไร" ผมรีบดึงมือแบมแบมให้เข้ามาใกล้ผมจ้องมองคนตรงหน้าด้วยความเป็นห่วง


“น้องแบมไม่รู้น้องแบมเป็นอะไร... มันแบบว่า... อยู่ ๆ มันก็มีน้ำขาว ๆ ออกมาจาก...”


“จาก?”


“น้องน้อยของน้องแบม...”


อ...อะ...ไร นะ!!!


“ตอนแรกน้องแบมคิดว่ามันเป็นฉี่ แต่ตอนน้องแบมเปลี่ยนกางเกง มันมีคราบเปื้อนอ่ะคุณมัคคึ! ฮือออ น้องแบมป่วยจะตายแล้วใช่ไหมฮะ แงงง"


แล้วแบมแบมก็โผเข้ากอดพร้อมร้องไห้โฮ ส่วนผมได้แต่ช็อกกับสิ่งที่แบมแบมพูดเมื่อกี้ บ้าจริง! ทำไมในหัวของผมตอนนี้มันคิดแต่เรื่องทะลึ่ง น้ำขาว ๆ ที่เจ้าก้อนบอกมันไม่ใช่น้ำ...หื่น... ใช่ไหม


“ฮือออ น้องแบมจะตายทั้งที่ยังไม่ได้แต่งงานกับคุณมัคคึ น้องแบมเสียใจ ฮืออออ น้องแบมไม่อยากตาย"


“ด... เดี๋ยวก่อน ใจเย็น ๆ" ผมค่อย ๆ ผละร่างแบมแบมออก จ้องมองแก้มกลมที่เปื้อนคราบน้ำตาด้วยความสงสัย ผมอยากจะถามบางอย่างออกไป แต่ให้ตายเถอะ!! แบมแบมน่าเด็กเกินกว่าที่จะทำเรื่องพวกนั้นเป็น แต่แล้วไง! นี่เด็กอายุ 15 นะ เรื่องแบบนี้มันเป็นเรื่องปกติของเด็กวัยรุ่น “นายทำอะไรก่อนหน้านั้น... ก่อนที่... นายจะรู้สึก... เอ่อ... ปล่อยน้ำอันนั้นออกมา"


แค่ถามทำไมผมต้องเขินด้วยวะ!


“น้องแบมไม่ยู้ ฮือออ น้องแบมก็แค่นั่งเล่นชิงช้า ฮือออ แล้วน้องแบมก็ได้ยินเสียง..."


“เสียง?”


“งื้อ เสียงคนกำลังเจ็บ น้องแบมก็เลยจะไปช่วย แล้วพอน้องแบมไปถึงที่น้องแบมก็เห็น...”


“เห็น?”


“เห็นผู้ชายสองคนกำลังจูบกัน"


“จ...จูบ!!!”


“งื้อ แล้วเขาก็ไม่ใส่เสื้อผ้ากันด้วย"


“ม...ไม่ใส่เสื้อผ้า!!”


“งื้อ แล้วเขาก็ขยับเอวอย่างนี้" แล้วแบมแบมก็ทำท่าขยับเอวให้ผมดู เพียงแค่นั้นหัวใจของผมก็แทบวาย ผมรีบกอดแบมแบมไว้แน่น เพราะไม่อยากเห็นเจ้าก้อนทำท่าทะลึ่ง ๆ แบบนั้น "แล้วหลังจากนั้นน้องแบมก็รู้สึกเหมือนตัวเองฉี่แตก น้องแบมก็เลยรีบกลับมา ก็เจอคุณมัคคึพอดี แต่คุณมัคคึฮะ น้องแบมไม่เข้าใจว่าเขากำลังทำอะไรกันอยู่"


ไอ้เหี้ยเอ๊ย!! ใครมันมาเอากันให้น้องแบมของกูเห็นวะเนี่ย แม่ง!! หมดกัน ผ้าขาวบางของกู


“น้องแบมลืม ๆ มันไปเถอะ มันไม่ดีนะรู้ไหม"


“น้องแบมก็คิดว่ามันไม่ดี... เพราะพี่ผู้ชายคนตัวใหญ่ทำให้พี่ผู้ชายคนตัวเล็กต้องเจ็บ ที่น้องแบมรู้พี่ผู้ชายคนตัวเล็กเจ็บเพราะน้องแบมได้ยินเสียงเขาร้อง"


น้องแบม!! เลิกบรรยายให้เห็นภาพได้ไหม!!!


“อย่าไปจำเลยนะ ลืม ๆ มันไป มันไม่ดี"


“แต่คุณมัคคึฮะ น้องแบมไม่เข้าใจเลย"


ไม่เข้าใจอะไรอีก!!!


“น้องแบมสงสัยว่าทำไมเขาถึงทำอย่างนี้ตอนจูบ"


“ท...ทำอย่างไหน"


แบมแบมไม่ตอบแต่ว่าเลื่อนหน้าเข้ามา เพียงแค่นั้นหัวใจของผมก็เต้นโครมครามจนจับจังหวะไม่ได้ เพียงเสี้ยววินาที ผมก็โดนเจ้าก้อนจูบและนั่นทำให้ผมเริ่มหายใจติดขัดขึ้นมาทั้งที หัวใจที่ว่าเต้นแรงอยู่แล้ว กลับเต้นแรงมากขึ้นไปอีก แบมแบมประคองหน้าผมไว้แล้วหลังจากนั้น.... หัวใจของผมก็หยุดเต้นไปทันที




จ...เจ้า... ก้อน... ด... ดัน... แทรกลิ้นเข้ามา... ในปากของผม



และผมก็รู้สึกร่างกายของผมเริ่มแสดงปฎิกิริยาที่แปลกไปอีกแล้ว มันเหมือน... ตอนที่แบมแบมพยายามจะจูบผมที่ห้องสมุด ในตอนนี้ผมได้กลิ่นไก่งวงอบที่หอมเย้ายวนต่อมความหิว อีกทั้งผมยังได้ยินเสียง... พ...พ่อ... ใช่! หูของผมไม่ได้ฝาดไป ผมได้ยินเสียงพ่อแม่และโจอี้คุยกันในห้องโถง เขาทั้งคู่กลับมาแล้ว... ส่วนผมกำลังล้วงเกินเด็กครั้งในที่สาม และมันแย่กว่าทุกครั้งที่ว่า...




“โอ๊ะ!! ค...คุณมัคคึ... ทำไมคุณมัคคึมีหูคุณหมาป่าบนหัวด้วยฮะ"


แย่ตรงที่ผมหลบแบมแบมไม่ทัน!!! ซวยแล้ววววว!!!!!! 






13/03/60

อ๊ากกกกกกกอ๊ากกกกกอ๊ากกกกกกก

เรื่องนี้เริ่มอัพเวลสกิลความกาม รับกันได้ใช่ไหม ฮ่าๆๆๆๆๆ

น้องแบมมมมมมมมมมมมมมม หนูไปเห็นอะไรมาลืมให่หมดเลยนะ!! 

คุณมัคคึคนดี สอนน้องดีมาก ปรบมือๆๆๆ 

แต่คราวนี้ซวยแล้วน้องแบมดันเห็นหูหมาป่าบนหัวคุณมัคคึ

เอาแล้ววว จะแก้ตัวตัวไงละทีนี่ 


1 คอมเม้น = หมื่นแสนล้านกำลังใจแก่ไรท์ 

ติดแท็กกันเถอะ #คุณหมาป่ามบ 


และสุดท้ายนี้ ไรท์ขอฝากฟิคเรื่องใหม่ของไรท์หน่อยนะค้าฟ (อีกแล้วเหรอ) 

เรื่อง BROTHER #ไม่ใช่พี่มบ ไปติดตามกันเยอะๆ เลยน้าา 






09/03/60 

เรื่องระหว่างสามคนนั้นน่าจะเกิดขึ้นที่หมู่บ้านเมื่อ 5 ปีที่แล้ว! 

แล้วมันเกิดอะไรขึ้น แล้วการฟื้นของแบมแบมเกี่ยวกับเหตุการณ์ครั้งนั้นไหม

ในตอนนี้ได้รู้เหตุผลที่แบมแบมดูเด็กกว่าวัยแล้วใช่ไหม น้องเคยจมน้ำ ฮือออ

พี่มัคต้องอย่าให้น้องเล่นน้ำบ่อย ๆ นะ ถ้าอ่านจะเห็นได้ว่าน้องชอบเล่นน้ำมาก!!

ติดตามต่อไปเน้ออออ อ้อ! สกุลเงินในเรื่องนี้ คือ สกุลเงินกัซนะ 55555555 

อยากใช้ขึ้นมาเลยทีเดียว 5555555

ถ้ามีคำผิดคำพิมพ์ตกเดี๋ยวไรท์มาแกล้งนะค้าา อ่านไปรบเดียวเอง แฮ่! 

และสุดท้ายนี้ ไรท์ขอฝากฟิคเรื่องใหม่ของไรท์หน่อยนะค้าฟ (อีกแล้วเหรอ) 

เรื่อง BROTHER #ไม่ใช่พี่มบ ไปติดตามกันเยอะๆ เลยน้าา 


1 คอมเม้น = หมื่นแสนล้านกำลังใจแก่ไรท์ 

มาติดแท็กกันเถอะ #คุณหมาป่ามบ





06/03/60

อ้ายยยยย สกิลความหื่นของคุณมัคคึเริ่มมีมากขึ้นเรื่อย ๆ 

อ้าย ๆๆๆๆ น้องแบมจะเก็บความลับได้ไหมน้าาา 

คิคิ ขอกำลังใจด้วยนะค้าาาฟฟฟ 


1 คอมเม้น = หมื่นแสนล้านกำลังใจแก่ไรท์ 


ติดแท็กกานนนน #คุณหมาป่ามบ 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 223 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,463 ความคิดเห็น

  1. #3450 iam_suwitchaya (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2563 / 23:41
    คุณมัคคึ 5555
    #3,450
    0
  2. #3391 Namfon1983 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 22:25
    โอ๊ยยยยตาเถนนน. น้องงง
    #3,391
    0
  3. #3351 sophitkongkaew (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 14:19
    แบมก็ใสเกิ้นนนนน หัวใจแม่จะวาย
    #3,351
    0
  4. #3348 Taiyugyeom (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 21:41
    โอ๊ยพ่อหมาป่าฉานน
    #3,348
    0
  5. #3333 MB5357 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 18:14
    ทำไมฉันต้องชอบเรื่องกามๆแบบนี้ด้วย5555
    #3,333
    0
  6. #3332 Han Ji (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 15:24
    โอ้ยยยน้องเเบมลูกกก
    #3,332
    0
  7. #3298 Suphattra7890 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 20:27
    ตลกกกกน้องแบมมมม5555555555
    #3,298
    0
  8. #3293 KanyaJantason (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 11:26
    น้องแบมได้ปลุกความเปนหมาป่าในตัวมัคคึแล้วกรี้สวสสส
    #3,293
    0
  9. #3214 Charlottelowell (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 02:40
    หมดกันลูกฉันน 555555
    #3,214
    0
  10. วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 14:52
    อาญาจักรอากาเซ่ เงินมีหน่วยเป็นกัซ ว้อยยอยากอยู่เมืองนี้554
    #3,126
    0
  11. #3110 เจ้าหมีผู้ยิ่งใหญ่ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 08:08
    ความจะแตกมั้ย?555
    #3,110
    0
  12. #3063 kor_kod1 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 17:13
    แย่แล้วมาร์คแย่แล้ววว555
    #3,063
    0
  13. #3047 ojay2 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 19:20
    น้องเกิดอุบัติเหตุนี่เอง แต่มาร์คจะทนได้มั้ยยย
    #3,047
    0
  14. #2959 too love (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 07:25
    เอิ่มเป็นฟิคที่นั่งหัวเราะตั้งแต่เช้า566
    #2,959
    0
  15. #2943 impraan17 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 12:20
    โอ้ย. ชั้นขำ. ใสเกินไปละนุ้งแบมมมม. มันอธิบายให้เข้าใจยากนะ 555
    #2,943
    0
  16. #2886 JKEve_ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:09
    สงสารคุณหมาป่า 55555
    น้องงง ไปเห็นใครกันนนน
    #2,886
    0
  17. #2818 RukDeeNan (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 22:14
    โอ๊ยลูกกก ไม่ต้องจำมาทุกเม็ดก็ได้นะ 5555555 สงสารมาร์ค
    #2,818
    0
  18. #2748 tektiannie (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 14:56
    คุณมัคคึต้องอดทนเด้อออออ
    #2,748
    0
  19. #2737 Eve-krD (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 17:09
    ไม่ไหวแล้ววว แบมแบมว้อยยยยย จะทำให้พี่มาร์คเดือดร้อรแล้วรู้ตัวป่าว
    คุณมัคคึต้องยอกว่าจูบตอนนี้ไม่ได้ ถ้าจูบคุณมัคคึจะตาย รอถึง18ก่อน ถึงจะจูบได้ ....ว่อยยยยย555+
    #2,737
    0
  20. #2686 VivoV5 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 17:39
    หนูจะรอดดีถึง 18 ใช่มั้ยคับลูกกกก
    #2,686
    0
  21. #2654 PaulaPum (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 10:53
    อยากรู้ว่าก่อนหน้านั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง..
    #2,654
    0
  22. #2576 MBAIYW (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 09:45
    จะรอดถึง 18 มั้ยเนี่ยน้องแบมลูก
    #2,576
    0
  23. #2330 aakii88 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 19:42
    น้องแบมไปจำอะไรมาลูกกกกกกกก แม่เครียดดดดดด ไม่ทันแล้วมัคคึเอ้ย หูมาแล้ววววว ตื่นเต้ววววว
    #2,330
    0
  24. #2170 ntn.9846 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 13:07
    ใครมาเล่นหนังสด โชว์ น้องแบมของคุณมัคคึ
    #2,170
    0
  25. #2094 Kangbeau kawaohh (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 11:54
    โอ้ยยยจยจจยยจย
    #2,094
    0