WOLF #คุณหมาป่ามบ [MARKBAM] จบแล้ว

ตอนที่ 5 : ➵ CHAPTER 4 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,043
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 315 ครั้ง
    5 ธ.ค. 59








พระราชวังปาร์ค ณ อาณาจักรอากาเซ่



เสียงปืนดังลั่นสนั่นไปทั่วในส่วนพื้นในส่วนด้านหลังพระราชวัง ป้ายระวังติดรอบสนามป้องกันคนเข้ามาส่วนพื้นที่อันตรายนี้ ตรงกลางของสนาม มีเจ้าชายร่างงามกำลังยืนเชิดสง่า มือทั้งสองยกมาประคองวัตถุสีดำขลับขนาดพอดีขึ้นมา เล็งไปยังลูกแตงโมที่ตั้งอยู่สุดสนาม เพ่งมองคิดว่าตรงกลางเป้า มั่นใจว่าไม่พลาดแล้ว กดเหนี่ยวไก จนเสียงดังอีกรอบ


ปัง!!


รีบยกมือลงดูผลงาน ก็ยังไม่โดนเป้า ก็ต้องทำเสียงจิ๊เพราะขัดใจ ของเล่นใหม่ที่ท่านพ่อนำมาฝากมันเล่นยากจริง ๆ


เจ้าของเล่นชิ้นใหม่ที่ได้มานั้นคือ ปืน มันเป็นของประดิษฐ์ที่เพิ่งถูกคิดค้นขึ้นมาจากอาณาจักรฝั่งตะวันตก ครั้งแรกที่พระราชาปาร์คได้พบเห็นมัน รู้สึกสนใจมาก เพราะทิศทางที่พุ่งออกคล้ายกับธนู หากทว่ากลับมีความรุนแรงมากกว่าสิบเท่า ได้ยินคำเล่าว่าหากยิงเจ้านี้เข้าที่อกคนเพียงครั้งเดียว ก็สามารถดับชีวิตได้ทันที เห็นว่าความแรงของมันแล้วน่าสนใจจึงนำติดมือมาให้ลูกชายได้ลองฝึกเล่น และไว้เป็นอาวุธป้องกันตัวอีกด้วย


“ไม่ต้องกังวลลูก ค่อย ๆ ฝึกฝนไป เดี๋ยวก็ชำนาญเอง"


“มันก็ดูใช้ไม่ยากเท่าไรนะครับท่านพ่อ แต่ทำไมเล็งเท่าไร มันก็ยังไม่โดนเป้าสักที มันยิงยากกว่าธนูเสียอีก"


“เพราะเรายังไม่คุ้นชินกับมัน จับมันไปอีกหน่อยเดี๋ยวก็ชินมือเอง ลูกชายของพ่อเก่งอยู่แล้ว ฝึกฝนไปลูกอาจจะเป็นมือปืนอันดับหนึ่งของดินแดนตะวันออกเลยก็ได้" คนเป็นพ่อยิ้มพร้อมหัวเราะ และนั่นทำให้จินยองต้องหัวเราะตาม


“มันก็แน่อยู่แล้วไม่ใช่รึท่านพ่อ มีผมคนเดียวที่มีเจ้าสิ่งนี้"


“ฮ่า ๆ นั่นสินะ แต่พ่อว่าอีกไม่นานมันก็จะเริ่มขยายไปหลายอาณาจักร หากเราได้ฝึกฝนก่อนคนอื่น เราก็จะได้เปรียบ นี่พ่อก็ว่าจะสั่งเก็บไว้ส่วนตัวสักอัน ถึงเวลานั้นลูกชายพ่อก็คงจะใช้มันเก่งแล้ว ยังไงสอนพ่อด้วยนะ" พระราชาปาร์คส่งอบอุ่นยิ้มให้ลูกชาย พร้อมเอามือตบบ่าเบา ๆ จินยองส่งยิ้มกลับพร้อมพยักหน้าตอบรับ


"นี่ก็ได้เวลาแล้ว เดี๋ยวพ่อไปเยี่ยมประชาชนก่อน แล้วเจอกันมื้อค่ำนะลูก"


"ครับ เดินทางปลอดภัยนะครับท่านพ่อ"


คนเป็นพ่อส่งยิ้มให้ ก่อนจะเดินจากไปพร้อมกับองครักษ์สามสี่คน จินยองมองดูพ่อของตนเดินจนหายลับสายตาแล้ว ยิ้มส่งท้ายให้พ่ออีกครั้ง ก่อนจะหันตัวไปยังโต๊ะที่มีลูกกระสุนตั้งเรียงรายเต็มไปหมด มือบางกดหัวปืนลงนิ้วโป้งดันคันปลด เปิดโม่กดคันปลดปลอกกระสุนร่วงลงพื้น หลังจากนั้นบรรจุลงกระสุนเข้าไป หมุนโม่กลับเข้าล็อคเสียงดังแกร๊กเตรียมพร้อมฝึกต่อไป


หงายหน้าขึ้นกำลังจะหันตัวกลับเข้าไปยังสนาม มองไปสุดสายตาเห็นอิมแจบอมกำลังยืนพิงต้นไม้อยู่ไม่ไกล ใบหน้าเริ่มถอดสี ไม่รู้ว่าเขายืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไร ในใจก็รู้สึกโกรธที่เขาไปยืนตรงนั้น เพราะหากท่านพ่อเห็นเขา ต้องซวยแน่ ๆ ส่วนแจบอมเห็นจินยองอยู่เพียงลำพังแล้ว ก็ดันร่างตัวเองยืนตรง และอ้อยอิ่งเข้ามาหาเจ้าชายหน้าสวย


ตลอดเวลาหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา เรื่องที่แจบอมโดนจินยองยิงธนูใส่นั้นเป็นความลับ คนที่รู้ก็มีแต่ยูคยอมและหมอที่ทำการรักษาแจบอมในวันนั้น ที่จินยองไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้เพราะมันจะทำให้ภาพลักษณ์ของเขาดูแย่ไป ยิงธนูพลาดโดนคนเนี่ยนะ เป็นสิ่งที่ไม่ควรพลาด


การยิงธนูพลาดโดนแจบอมวันนั้น กลายเป็นภาระที่ผูกติดมาถึงทุกวันนี้ เพราะจินยองต้องดูแลเขาทุกอย่าง ทั้งที่พักและอาหารการกิน รวมถึงให้เงินทดแทนรายได้ที่หายไปในช่วงที่กำลังรักษาตัวด้วย ตอนแรกก็เต็มใจจะช่วยเหลือ แต่ช่วงหลังมานี่ฝ่ายนั่นดันเหิมเกริม ให้เงินไปใช้เท่าไรก็ไม่รู้จักพอ คนนิสัยเสียแบบนั้นจินยองไม่อยากคบหาด้วย แต่มันพลาดไปแล้ว ก็เลยทำได้เพียงแต่ทำใจ ภาวนาให้แผลของเขาหายขาดและรีบกลับถิ่นเก่าไปเสียที


“มาที่นี่ทำไม" จินยองถามขึ้นที่อีกฝ่ายเดินเข้ามาใกล้ชิดตัว หันมองซ้ายขวาไม่เห็นใครอยู่ ก็รู้สึกโล่งเพราะกลัวคนจะเห็นเขา


“วันนี้วันเกิดพี่แทคฮยอน"


“ใครคือแทคฮยอน วันเกิดแล้วยังไง แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน"


“ฉันบอกพี่แทคฮยอนว่าจะเลี้ยงวันเกิด"


“รวยนักเหรอ ถึงไปเลี้ยงเขาน่ะ"


“ฉันไม่รวยหรอก... แต่นายรวย" แจบอมพูดพร้อมยิ้มมุมปาก เจ้าชายหนุ่มกัดฟันกรอดด้วยความโมโห ทำแบบนี้มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ "อ่า... รู้สึกเจ็บแผลอยู่นะ อักเสบหรือเปล่าก็ไม่รู้"


พฤติกรรมไม่ต่างจากพวกโจร จินยองทำฮึดฮัด วางปืนลงบนโต๊ะ ล้วงกระเป๋าหยิบเงินออกมาปึกหนึ่ง ปกติแล้วเขาไม่เคยพกเงินเลยด้วยซ้ำ ตั้งแต่โดนขู่เอาเงินบ่อย ๆ เขาเลยต้องพกไว้ เพื่อจะได้ไม่ต้องเสียเวลากลับเข้าไปเอาที่ห้อง หยิบเงินเสร็จเงยหน้ามองแจบอม ดวงตาก็เบิกกว้างเมื่อเห็นหยิบปืนมาถือเล่น


“เห้ย! มันไม่ใช่ของเล่นนะ"


จินยองโวยวายขึ้นทันที เห็นแจบอมพลิกปืนไปมาอย่างสนใจ แขนแกร่งยกขึ้นเล็งมาที่จินยอง และนั้นทำให้เจ้าชายหน้าซีด ดวงตาเบิกกว้างมากกว่าเก่า กำลังจะขาดอากาศหายใจในไม่ช้านี้


แล้วปลายกระบอกก็หันไปฝั่งอื่น จินยองสูดอากาศหายใจเข้าปอดทันที ยังช็อกกับเหตุการณ์เมื่อกี้อยู่ ไอ้บ้านั่นเล่นอะไรได้อันตรายมาก ๆ หากปืนลั่นขึ้นมาจะว่ายังไง


“มันไม่ใช่ของเล่น หยุดแกว่งไปแกว่งมาสักทีได้ไหม"


แจบอมก็ยังไม่ฟัง เขาเล็งปืนไปที่ลูกแตงโมที่กลางสนาม ตาคมเล็งไปที่ศูนย์หน้า กดไกเพื่อเดินไก เล็งในตำแหน่งแล้วคิดว่าไม่พลาดแล้ว กดเหนี่ยวไกซ้ำอีกครั้งเต็มแรง


ปัง!!


ลูกแตงโมที่อยู่กลางสนามกระจายออกแหลกเป็นเสี่ยง ภาพตรงหน้าทำจินยองเบิกตากว้างอย่างตะลึง มันฟลุ๊คใช่ไหม


ปัง!!


กระสุนลูกที่สองยิงเข้ากลางแตงโมที่อยู่ริมซ้ายมือของสนาม


ปัง!!


กระสุนลูกที่สามก็เข้าเป้าอีกเช่นกัน


แจบอมยกยิ้มเหลือบมองเจ้าชายที่ยืนตะลึงค้างกับภาพที่อยู่ตรงหน้า เป็นยังไงล่ะ คราวนี้คงไม่คิดว่าฟลุ๊คใช่ไหม เขายืนมองจินยองฝึกยิงปืนมานานมาก มันทำเขารู้เลยว่าฝีมือการยิงปืนเจ้าชายหน้าสวยนั่นห่วยแตกสุด ๆ กลับไปยิงธนูเหมือนเดิมน่ะน่าจะดีแล้ว ไอ้นี่ไม่เหมาะเลยสักนิด


“น...นาย ทำได้ยังไง"


“อยากให้สอนไหมล่ะ" แจบอมพูดถามพร้อมยกยิ้ม ไม่น่าเชื่อเลยโจรสิบแปดมงกุฎอย่างเขาจะเก่งการใช้ปืน อย่างน้อยมันก็ทำให้จินยองรู้สึกว่าเขามีอะไรดีขึ้นมาหน่อย ที่ไม่ใช่แค่หน้าตาอย่างเดียว "แต่มีค่าจ้างนะ"


นั่นไง... ไม่น่าหลุดชมไปเลย จินยองกรอกตาอย่างเซ็ง คนอย่างเขามันไม่รู้จักคำว่าพอเลยจริง ๆ


“เงินที่ฉันให้นายไปทุกวัน มันก็น่าจะพอกับค่าจ้างนะ เผลอ ๆ มากกว่าเก่าด้วยซ้ำ"


“งั้นก็ไม่เป็นไร ไม่สอนก็ได้" แจบอมยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ ยื่นมือมาหยิบเงินที่จินยองถือคามือไว้ และนั่นทำเจ้าชายหนุ่มต้องอ้าปากค้าง ช็อกในพฤติกรรมแย่ ๆ ของเขา


เมื่อแจบอมได้เงินมาอยู่ในมือ ก็นับอย่างรวดเร็ว ได้จำนวนเงินที่พอใจก็ยกมุมปากข้างหนึ่ง เงยหน้ามองจินยอง


"ขอบใจสำหรับเงินนะ... แต่ไม่จ้างจริงเหรอ กว่าจะยิงโดนเป้าได้ก็คงตะต้องงมอีกนานนะ เผลอ ๆ ลูกกระสุนที่อยู่บนโต๊ะก็อาจจะไม่พอก็ได้"


จินยองกัดฟันกรอด คิดแล้วก็โมโหตัวเอง ไม่น่าไปพลาดยิงธนูโดนหมอนี่เลย


“เท่าไรว่ามา แต่ให้ได้แค่รอบเดียวนะ ห้ามมาเก็บเพิ่มทีหลัง" จินยองพูดดักไว้ก่อน และนั่นทำให้แจบอมต้องยิ้มมุมปากทันที ไม่ต้องห่วงหรอก เพราะค่าจ้างที่เขาขอ มันคุ้มจนไม่ต้องขอซ้ำอีกรอบ


“ค่าจ้างของฉันคือ... ให้ฉันย้ายมาอยู่กับนายที่นี่ได้ไหม" คำพูดนั้นทำจินยองเบิกตากว้างอย่างตกใจ เมื่อได้สติก็ส่ายหัวถี่เป็นการปฎิเสธ


“ไม่ได้! ไม่ได้เด็ดขาด"


“ทำไมล่ะ ที่นี่ก็ออกกว้างใหญ่ แบ่งห้องพักสักห้องให้ฉันไม่ได้หรือไง"


“ชักจะเอาใหญ่แล้วนะ ห้องพักที่ฉันเช่าให้นายอยู่ก็ดีแล้วนะ ทำไมต้องมาอยู่ที่นี่ด้วย"


“ก็ฉันไม่อยากอยู่คนเดียว... ตอนกลางคืนชอบปวดแผล เผื่อฉันใกล้ตาย จะได้มีคนช่วยทันไง"


ฟังแล้วเหมือนเอาเรื่องแผลมาเป็นข้ออ้าง เจ้าชายหนุ่มมองคนตรงหน้าพร้อมกัดฟันกรอด ตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยโมโหใครได้มากมายขนาดนี้ แจบอมเป็นคนแรกที่ทำเขาประสาทเสีย นับเป็นเกียรติหรือเปล่านะ


“ยังไงก็ไม่ได้ ถ้าท่านพ่อเห็นนาย ก็ต้องถามว่านายเป็นใคร และเรื่องที่นายโดนยิงก็จะถูกเปิดเผยด้วย"


“ไม่ต้องห่วงหรอกน่ะ เรื่องถูกยิงอะไรนั้น ฉันไม่บอกใครหรอก ยังไง... เจ้าชายก็ให้เงินปิดปากอยู่แล้วหนิ" จินยองโกรธจนควันออกหู อยากจะชกใบหน้าหล่อ ๆ นั่นเข้าสักที แต่ก็ทำได้เพียงกัดริมฝีปากตัวเองแน่น ฝากไว้ก่อนเถอะ จะหาวิธีเอาคืนให้ได้


“ยังไงท่านพ่อก็สงสัยอยู่ดี ว่าทำไมจู่ ๆ นายถึงเข้ามาอยู่ที่นี่"


“เป็นเจ้าชายซะเปล่าทำไมคิดอะไรเองไม่เป็นเลยฮะ ก็บอกว่าฉันเป็นครูสอนยิงปืนก็ได้หนิ มาจากต่างแดน ต้องพักค้างที่นี่เพราะต้องมาฝึกสอน แค่นี้ก็ต้องให้คิดให้"


“อ้อ! ถนัดเรื่องฉลาดแกมโกงสินะ พอดีฉันไม่ค่อยถนัดเรื่องพวกนี้เท่าไร เลยคิดไม่ทัน" จินยองเหน็บกลับหวังจะทำให้แจบอมโมโหบ้าง แต่นั่นไม่ทำให้แจบอมรู้สึกอะไรหรอก


เพราะเขาเป็นหมาป่าเจ้าเล่ห์หนิ










BAMBAM PART


น้องแบมเห็น... น้องแบมเห็นพี่ยองแจอยู่ตรงนั้น แต่ทำไมน้องแบมถึงมองภาพตรงหน้าไม่ชัด หมอกสีขาวมันบังตาน้องแบมจนน้องแบมมองไม่เห็นพี่ยองแจแล้ว พี่ยองแจหันมามองหน้าน้องแบม หน้าของพี่ยองแจดูไม่มีความสุขเลย พี่ยองแจดูเศร้ามาก ๆ พี่ยองแจคงคิดถึงบ้านมากใช่ไหม


'พี่ยองแจ!! น้องแบมมาช่วยพี่ยองแจแล้ว'


น้องแบมวิ่งไปหาพี่ยองแจด้วยความดีใจ น้ำตาของน้องแบมอาบแก้ม น้องแบมดีใจที่ได้เจอพี่ยองแจ น้องแบมตามหาพี่ยองแจมานานมาก ในที่สุดน้องแบมก็ได้เจอพี่ยองแจสักที


พี่ยองแจจ้องหน้าน้องแบมนิ่ง สีหน้าพี่ยองแจไม่ดีใจที่ได้เจอน้องแบมเลย ทำไม... ทำไมพี่ยองแจถึงไม่ดีใจที่เจอน้องแบม


'กลับไป'


พี่ยองแจทำเสียงดุใส่น้องแบม ทำไมพี่ยองแจต้องดุน้องแบมด้วย พี่ยองแจต้องดีใจสิที่น้องแบมมาช่วยพี่ยองแจ


แล้วน้องแบมก็เห็นหมาป่าตัวใหญ่ขนสีทอง นั่นมันหมาป่าที่จับตัวพี่ยองแจไปหนิ มันเดินออกมาจากข้างหลังพี่ยองแจ มันจะจับพี่ยองแจไปอีกแล้วเหรอ น้องแบมไม่ยอมหรอก น้องแบมไม่ยอมให้มันจับพี่ยองแจไปอีกแล้ว


'คุณหมาป่าสีทอง อย่าเอาพี่น้องแบมไปเลยนะ'


เหมือนว่าคุณหมาป่าสีทองไม่ได้ยินที่น้องแบมพูด มันเงยหน้าพี่ยองแจ แล้วพี่ยองแจก็สบตามันก่อนจะเดินหันหลังเดินจากน้องแบมไป คุณหมาป่าขนสีทองหันมาทำเสียงขู่น้องแบม แล้วเดินตามหลังพี่ยองแจไป ทำไมพี่ยองแจถึงหนีน้องแบม น้องแบมไม่ยอม! น้องแบมจะพาพี่ยองแจกลับบ้าน น้องแบมพยายามวิ่งตามพี่ยองแจ ก็รู้สึกเหมือนพี่ยองแจไปไกลมากขึ้นเรื่อย ๆ


ไม่เอา... พี่ยองแจอย่าทิ้งน้องแบมไปนะ อย่าไปเลย น้องแบมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีพี่ยองแจ


“พี่ยองแจ ฮือออ" น้องแบมร้องไห้หนักมาก แล้วภาพตรงหน้าก็กลายเป็นสีดำ น้องแบมมองไม่เห็นภาพอะไรแล้ว หรือน้องแบมกำลังจะตายแล้ว


“คุณน้องแบมคะ คุณน้องแบม" เสียงผู้หญิงแก่ ๆ เรียกชื่อน้องแบม น้องแบมรู้สึกเหมือนมีใครมาลูบหัวน้องแบม


น้องแบมค่อย ๆ ลืมตามองก็เห็นผู้หญิงแก่จริง ๆ ด้วย คุณยายลูบหัวน้องแบมเบา ๆ พร้อมเรียกชื่อน้องแบมซ้ำ ๆ น้องแบมงงไปหมดแล้วว่าคุณยายคนนี้เป็นใคร แล้วพี่ยองแจไปไหน หรือว่าเมื่อกี้น้องแบมจะแค่ฝันไป เป็นฝันที่เศร้าที่สุดในชีวิตเลย น้องแบมฝันว่าพี่ยองแจไม่รักน้องแบมแล้ว


น้องแบมหันมองไปทางซ้ายทางขวาก็ต้องสงสัยมากกว่าเก่า ตอนนี้น้องแบมอยู่ในห้องนอนของใครก็ไม่รู้ ห้องมันใหญ่โตมาก ๆ เลย และคนรอบตัวน้องแบมก็มีแต่คนที่ไม่รู้จัก แล้วคุณหมาป่าของน้องแบมไปไหน


“ไปตามคุณมาร์คมา บอกคุณน้องแบมฟื้นแล้ว" คุณยายคนนั้นหันไปบอกผู้หญิงที่สาวกว่า เมื่อกี้คุณยายพูดชื่อคุณมัคคึของน้องแบมด้วย หรือว่า... น้องแบมจะตายแล้ว!! แล้วมาอยู่บนสวรรค์กับคุณมัคคึ


ว้าว! ดีจัง อย่างนี้น้องแบมก็จะได้แต่งงานกับคุณมัคคึสิ


แต่ไม่สิ! ถ้าน้องแบมอยู่บนสวรรค์ ใครจะไปช่วยพี่ยองแจล่ะ ฮือ น้องแบมสับสนจัง น้องแบมช่วยพี่ยองแจและก็อยู่บนสวรรค์ด้วยได้ไหม


แล้วคุณหมาป่าของน้องแบมล่ะ น้องแบมตายแล้วคุณหมาป่าก็อยู่คนเดียว ทำยังไงดี น้องแบมไม่อยากทิ้งให้คุณหมาป่าอยู่คนเดียว น้องแบมไม่อยากตายแล้ว น้องแบมอยากอยู่บนโลกมนุษย์ น้องแบมต้องไปตามหาพี่ยองแจ และก็ต้องอยู่ข้าง ๆ คุณหมาป่า น้องแบมต้องกลับไปหาคุณป๊ากับคุณม๊าด้วย ถึงน้องแบมจะอยากได้คุณมัคคึเป็นภรรยา แต่ถ้าต้องทิ้งทุกคนที่รักน้องแบม น้องแบมทำไม่ได้หรอก


“คุณยายฮะ น้องแบมไม่อยากตายแล้ว น้องแบมขอกลับไปโลกมนุษย์ได้ไหมฮะ"


“อะไรนะ?" สงสัยคุณยายจะแก่จนหูตึง ต้องให้น้องแบมพูดอีกรอบ


“น้องแบมไม่อยากตายแล้ว น้องแบมขอกลับไปโลกมนุษย์ได้ไหมฮะ"


“คุณน้องแบมยังไม่ตายนะคะ" คำพูดของคุณยายทำน้องแบมต้องลุกขึ้นนั่งและจ้องมองคุณยายอย่างสงสัย แล้วถ้าน้องแบมไม่ยังไม่ตาย น้องแบมมาอยู่ที่สวรรค์กับคุณมัคคึได้ยังไง


“แบมแบม!” เสียงคุณมัคคึเรียกน้องแบม น้องแบมหันไปมองที่ต้นเสียง เห็นคุณมัคคึยืนอยู่ตรงประตู พร้อมหอบหนัก ก่อนจะเดินเข้ามาน้องแบมที่เตียง คุณยายหลบทางให้คุณมัคคึได้เข้ามาใกล้น้องแบม


"ออกไปก่อน" คุณมัคคึหันบอกคนแปลกหน้าพวกนั้นพร้อมทำหน้าเข้มขรึมใส่ แล้วทุกคนก็พยักหน้าให้คุณมัคคึพร้อมพากันเดินออกไปนอกห้องนอนอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้น้องแบมอยู่กับคุณมัคคึสองต่อสอง ดีจัง


คุณมัคคึนั่งลงข้าง ๆ น้องแบม ก่อนจะเอามือมาลูบหัวน้องแบมเบา ๆ สีหน้าของคุณมัคคึดูเป็นห่วงน้องแบม น้องแบมดีใจจังที่คุณมัคคึเป็นห่วงน้องแบม


“ที่นี่บนสวรรค์เหรอฮะ คุณมัคคึ" น้องแบมถามพร้อมหันซ้ายหันขวาสำรวจสิ่งของที่อยู่รอบ ๆ ตัว บนสวรรค์นี่ก็ใช้ของเหมือนบนโลกมนุษย์นะเนี่ย น้องแบมคิดว่านางฟ้ากับเทวดาจะนอนบนก้อนเมฆนุ่มซะอีก


“เปล่า... เอ่อ เรายังอยู่บนโลกมนุษย์... บ้านฉันที่โลกมนุษย์น่ะ"


“คุณมัคคึมีบ้านที่โลกมนุษย์ด้วยเหรอฮะ เท่ไปเลย!” ห้องนอนที่น้องแบมอยู่ใหญ่โตมาก ๆ เลย เหมือนเอาห้องนอนน้องแบมมาเรียงต่อกันสามห้องแหนะ ห้องนอนของคุณมัคคึทำให้น้องแบมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเป็นเจ้าชายเลย


เดี๋ยวนะ! น้องแบมยังอยู่บนโลกมนุษย์ งั้นน้องแบมก็ยังตามหาพี่ยองแจได้ต่อน่ะสิ! น้องแบมฝันไม่ดีเกี่ยวกับพี่ยองแจ น้องแบมไม่สบายใจเลย น้องแบมต้องรีบไปตามหาพี่ยองแจ แล้วคุณหมาป่าไปไหนล่ะ คุณหมาป่าต้องช่วยน้องแบมดมกลิ่นหาพี่ยองแจ


“คุณมัคคึ คุณหมาป่าของน้องแบมอยู่ไหนฮะ"


“เอ่อ... น่าจะออกไปหาอะไรกิน เดี๋ยวก็คงกลับมา"


“น้องแบมขอออกไปรอคุณหมาป่าข้างนอกนะฮะ น้องแบมจะต้องรีบไปออกตามหาพี่ยองแจ น้องแบมฝันไม่ดีเกี่ยวกับพี่ยองแจ น้องแบมไม่สบายใจเลย"


“เรื่องพี่ชายนายไม่ต้องกังวลหรอก ตอนนี้ฉันให้คนไปช่วยสืบให้แล้ว"


“จริงเหรอฮะ!”


ดีใจ! น้องแบมเจอแต่คนใจดี คุณหมาป่าก็ใจดีช่วยน้องแบมตามหาพี่ยองแจ แล้วมาเจอคุณมัคคึ คุณมัคคึก็ช่วยน้องแบมตามหาพี่ยองแจ


แต่เดี๋ยวนะ....


“คุณมัคคึรู้จักพี่ยองแจได้ยังไงฮะ แล้วคุณมัคคึรู้ได้ยังไงว่าน้องแบมกำลังตามหาพี่ยองแจอยู่" น้องแบมจ้องมองคุณมัคคึอย่างสงสัย หน้าของคุณมัคคึดูตกใจมากหลังจากที่น้องแบมถามแบบนั้น น้องแบมเคยบอกคุณมัคคึหรือเปล่านะว่าน้องแบมกำลังตามหาพี่ยองแจ น้องแบมว่าน้องแบมยังไม่เล่านะ แล้วคุณมัคคึรู้ได้ยังไงกัน


“หิวหรือยัง ฉันให้แม่ครัวเตรียมอาหารให้แล้ว อยากกินไหม"


งู้ยยย แค่คุณมัคคึถาม น้องแบมก็ท้องร้องแล้วเนี่ย น้องแบมหิวจนจะกินคุณมัคคึได้ทั้งตัวแล้ว


“หิวแล้วฮะ น้องแบมหิวแบบมาก ๆ มากกกกก มากกกกเลย ดูสิ! ท้องน้องแบมเริ่มร้องแล้ว" คุณมัคคึทำหน้าเหมือนโล่งอก พร้อมยิ้มนิดหน่อย แต่ก็ยังน่ารักเหมือนเดิม


งื้อออ น้องแบมอยากได้คุณมัคคึ น้องแบมจะอ้อนคุณมัคคึ คุณมัคคึจะได้หลงรักน้องแบม และก็ยอมแต่งงานกับน้องแบม นี่น้องแบมฉลาดจริง ๆ นะเนี่ย


“ก็ไม่แปลกหรอกที่จะหิวมากขนาดนั้น นายเล่นหลับไปตั้งสามวัน"


“โห! สามวันเลยเหรอฮะ น้องแบมป่วยหนักขนาดนั้นเลยเหรอฮะ"


"หนักมาก ดื้อนักเป็นยังไง ป่วยจนได้" คุณมัคคึทำเสียงดุใส่น้องแบม


"แล้วตอนที่น้องแบมหลับ คุณหมาป่ามาดูแลน้องแบมด้วยหรือเปล่า"


"ดูแลสิ คุณหมาป่าของนายนอนข้าง ๆ นายทุกคืนเลยนะ"


ดีจัง คุณหมาป่าของน้องแบมไม่เคยทิ้งน้องแบมไปไหนเลย ถ้าคุณหมาป่ากลับมา น้องแบมจะกระโดดกอดคุณหมาป่าแน่น ๆ เลย


“แล้วคุณมัคคึล่ะ เฝ้าน้องแบมหรือเปล่า"


“มีคุณหมาป่าแล้ว ยังอยากให้ฉันเฝ้าอีกคนเหรอ"


“คุณมัคคึพูดแบบนี้ แปลว่าไม่ได้เฝ้าน้องแบมเลยใช่ไหมฮะ" น้องแบมงอนแล้วนะบอกเลย คุณมัคคึเป็นคนซะเปล่า ทำไมสู้คุณหมาป่าไม่ได้เลย


“คุณหมาป่านายดุจะตาย ไม่ให้ฉันเข้าใกล้หรอก... สงสัยหวงมั้ง"


“จริงเหรอฮะ" คุณหมาป่าของน้องแบมน่ารักจัง หวงน้องแบมด้วย แต่น้องแบมไม่อยากให้คุณหมาป่าดุใส่คุณมัคคึ สงสัยน้องแบมต้องไปบอกคุณหมาป่าว่าคุณมัคคึเป็นภรรยาน้องแบม คุณหมาป่าจะได้ไม่ต้องหวงเวลาที่คุณมัคคึเข้าใกล้น้องแบม


“ปะ ออกไปกินข้าว จะได้กินยาแล้วก็นอนพักผ่อน"


“แต่คุณมัคคึฮะ" คุณมัคคึหันมามองหน้าน้องแบมด้วยความสงสัย น้องแบมไม่มีอะไรหรอก ก็แค่อยากอ้อนคุณมัคคึนิดหน่อย


“คุณมัคคึอุ้มน้องแบมไปที่โต๊ะอาหารได้ไหมฮะ น้องแบมไม่มีแรงเดิน"


น้องแบมกระพริบตาปิ๊ง ๆ ให้คุณมัคคึ คุณมัคคึต้องยอมน้องแบมนะ ไม่งั้นน้องแบมจะดื้อใส่จริง ๆ ด้วย!คุณมัคคึจ้องหน้าน้องแบมนิ่ง เหมือนกำลังคิดจะขัดใจน้องแบม ไม่เอาน้องแบมจะให้คุณมัคคึอุ้มอ่ะ น้องแบมเลยทิ้งตัวลงนอนกับเตียงทันที


“เห็นไหมคุณมัคคึ น้องแบมไม่มีแรงแม้แต่จะนั่งเลย คุณมัคคึต้องอุ้มน้องแบมนะ" จริง ๆ น้องแบมเดินเองได้นะ แต่แค่อยากให้คุณมัคคึอุ้ม


น้องแบมเห็นคุณมัคคึถอนหายใจเหมือนกำลังยอมแพ้น้องแบม และนั่นทำให้น้องแบมต้องยิ้มกว้าง เพราะดีใจที่คุณมัคคึจะอุ้มน้องแบม


“ก็ได้... ดื้อจริง ๆ เลย" คุณมัคคึบ่น แต่สอดแขนเข้ามาใต้ร่างน้องแบม แล้วตัวน้องแบมก็ลอยขึ้น โดยฝีมือขึ้นคุณมัคคึ น้องแบมยิ้มกว้างอย่างดีใจ เอาแขนโอบไปที่คอคุณมัคคึ ดีจังที่ได้อ้อนคุณมัคคึ น้องแบมจะอ้อนหนักกว่านี้ รับรองคุณมัคคึต้องหลงรักน้องแบมแน่ ๆ


ทันทีที่คุณมัคคึอุ้มน้องแบมผ่านประตูห้องนอน น้องแบมก็ต้องเบิกตากว้างมองของรอบตัวอย่างตะลึง บ้านของคุณมัคคึใหญ่โตมาก ๆ เหมือนพระราชวังเลย ทุกอย่างมันดูขาวสะอาดตา ถ้าบอกว่านี่เป็นบนสวรรค์น้องแบมก็เชื่อนะเนี่ย!


คุณมัคคึรวยจัง แต่น้องแบมไม่อยากให้คุณมัคคึรวยเลย เพราะคุณป๊าบอกว่าคนรวย ๆ ชอบใช้ชีวิตแบบติดหรู น้องแบมหาเงินมาเปย์คุณมัคคึไม่ทันแน่ ๆ เฮ้อ! แค่คิดก็เหนื่อยซะแหละ


ตลอดทั้งทางที่คุณมัคคึอุ้มน้องแบมเดินไปห้องอาหาร น้องแบมถามนู่นถามนี่เพราะสนใจสิ่งที่อยู่รอบตัว แต่ถามไปคุณมัคคึก็ไม่ค่อยจะตอบ แถมทำหน้าหน้านิ่งใส่น้องแบมเหมือนรำคาญที่น้องแบมถามเยอะ เห็นหน้าคุณมัคคึตอนนี้แล้วคิดถึงคุณหมาป่าเลย คุณมัคคึกับคุณหมาป่านิสัยคล้ายกันเดะ ๆ ต่างกันแค่คุณมัคคึเป็นคน แต่ก็คุณหมาป่าเป็นหมา


อ่า... จะว่าไปแล้ว น้องแบมก็คิดถึงคุณหมาป่าจัง ถ้าน้องแบมเจอคุณหมาป่าน้องแบมจะกอดคุณหมาป่าให้หายคิดถึงเลย


“ไอ้พี่มาร์ค!!” เสียงผู้ชายคนหนึ่งตะโกนลั่น น้องแบมหันไปมองตามเสียง เห็นผู้ชายคนหนึ่งหล่อมาก ๆ หน้าตาแอบคล้าย ๆ คุณมัคคึ แต่ตัวเตี้ยกว่า เขาชี้หน้าคุณมัคคึพร้อมทำตาโตเหมือนตกใจอะไรบางอย่าง


“ไหนบอกไม่มีอะไรไง แล้วทำไมต้องอุ้มด้วย คอยดูจะฟ้องป๊าม๊า" พี่คนนั้นก็ยังทำเสียงดังใส่ น้องแบมเงยหน้ามองคุณมัคคึอย่างสงสัย ว่าพี่คนนั้นเป็นใครกัน ทำไมต้องมาชี้หน้าทำเสียงดังใส่คุณมัคคึของน้องแบมด้วย


“ฉันไม่ได้ทำอะไร" คุณมัคคึตอบเสียงเรียบ ฟังแล้วน่ากลัวสุด ๆ ไม่เห็นจะเหมือนตอนอยู่กับน้องแบมเลย คุณมัคคึออกจะใจดี


“เห็นอยู่คาตา ไม่มีอะไรจะอุ้มได้ไง" พี่คนนั้นเถียงกลับ ทำไมอ่ะ คุณมัคคึเป็นภรรยาน้องแบม จะอุ้มน้องแบมก็คงไม่แปลก เนอะคุณมัคคึ


“ฉันไม่ได้ทำอะไรแบมแบม"


"แน่ใจ? ปั่มปั๊มกันแล้วใช่ไหม"


"อะไรคือปั่มปั๊มฮะ คุณมัคคึ" น้องแบมรีบถามคุณมัคคึด้วยความสงสัย คุณมัคคึส่งสายตาอาฆาตไปหาพี่สุดหล่อคนนั้น น้องแบมเห็นแล้วกลัวจัง


"ไม่เคย" คุณมัคคึพูด ปั่มปั๊มคือไม่เคยเหรอ น้องแบมงงจัง


"แล้วจูบล่ะ! เคยแล้วใช่ไหม" อ่า อันนี้พี่สุดหล่อถามแล้วน้องแบมเข้าใจนะ เป็นศัพท์ที่เข้าใจง่าย น้องแบมไม่ต้องแปลเยอะ


"ไม่เคย"


"ไม่เชื่อ"


"ถามแบมแบมดูสิ" คุณมัคคึทำเสียงมั่นใจ น้องแบมหันไปมองหน้าพี่คนนั้นอีกครั้ง เขาเลื่อนสายตามาหาน้องแบมด้วยความอยากรู้


“คุณมัคคึไม่เคยจูบน้องแบมฮะ น้องแบมเคยขอ แต่คุณมัคคึไม่ให้" น้องแบมตอบไปตามความจริง คุณมัคคึเหมือนจะยิ้ม แต่ก็ไม่ยอมยิ้มออกมา พี่สุดหล่อคนนั้นเงียบไป แต่ยังจ้องคุณมัคคึด้วยสายตาจับผิด มีอะไรหย๋อ น้องแบมงงไปหมดแล้ว


“ฉันไม่มีทางทำผิดกฎหรอกน่ะ" คุณมัคคึพูดแค่นั้น ก่อนจะพาน้องแบมเดินผ่านพี่ผู้ชายคนนั้นไป น้องแบมแอบชะเง้อมอง พี่เขาทำปากยุบยิบเหมือนกำลังจะบอกอะไรน้องแบม แต่น้องแบมไม่เข้าใจ เลยหันหน้ากลับมามองคุณมัคคึ


“พี่หล่อ ๆ คนนั้นเขาเป็นใครเหรอฮะ"


“โจอี้ น้องชายฉัน"


“หล่อดีนะฮะ" คุณมัคคึก้มหน้ามองน้องแบมทันที ทำไมอ่า ก็น้องแบมพูดความจริงนี่น่า แต่ถึงคุณจิงโจ้จะหล่อ น้องแบมก็ไม่เปลี่ยนใจจากคุณมัคคึหรอก ยังไงน้องแบมก็ยังยกตำแหน่งให้คุณภรรยาให้คุณมัคคึคนเดียว






MARK PART


ผมรอดตายมาอย่างหวุดหวิด โชคดีที่ผมไม่เคยจูบแบมแบมจริง ๆ ทำให้ผมมั่นใจที่จะตอบไอ้โจอี้ไปอย่างนั้น แต่ผมกลัวว่ารอบต่อไปผมจะตอบแบบมั่นใจอย่างนั้นไม่ได้


ผมยังจำวันแรกที่พาแบมแบมมาที่นี่ได้ โดนทุกคนอาละวาดจนปราสาทแทบแตก แถมผมเกือบโดนป๊าเอาขวานฟันหัว เพราะทุกคนคิดว่าผมลักพาตัวเด็กมาทำมิดีมิร้าย (ผมดูหื่นขนาดนั้นเลยเหรอ?) ผมพยายามอธิบายก็ไม่มีใครยอมฟัง แถมแบมแบมก็ป่วยหนักหลับสนิทเลยช่วยตอบคำถามแทนผมไม่ได้ ผมโดนป๊ากับม๊าเทศนายับทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรล่วงเกินแบมแบมเลยจริง ๆ (แม้ในหัวผมแอบเคยคิดจะทำก็เถอะ)


จริง ๆ แล้วผมตั้งใจจะพาแบมแบมมาที่นี่ แทนการดมกลิ่นตามหาอะไรนั่น เพราะมันมีบางอย่างที่ผมกำลังตามหาคำตอบอยู่ ผมไม่รู้ว่าพี่ชายแบมแบมโดนจับตัวเพราะคนในฝูงของผมหรือเปล่า ผมเลยจะเริ่มต้นสืบหาจากที่นี่ก่อน


“อร่อยจังเลยฮะ คุณมัคคึ" แบมแบมพูดพร้อมยัดอาหารเข้าปากไม่หยุด ซ่อนอาหารไว้ในกระพุ้งแก้มเหมือนหนูแฮมเตอร์ เห็นแล้วอยากจะยิ้มนะ แต่ติดที่ว่าผมมีภาพลักษณ์คือคุณชายเย็นชา เลยทำได้เพียงซ่อนรอยยิ้มไว้ภายใต้หน้านิ่ง ๆ


“คุณมัคคึ ลองชิมอันนี้ดูสิฮะ มันคือเนื้ออะไรเหรอฮะ มันอร่อยมากๆ" แบมแบมยื่นก้อนเนื้อมาจ่อที่ริมฝีปากผม สายตาผมกวาดไปรอบ ๆ เห็นพวกแม่บ้านพากันยิ้มกรุ้มกริ่ม และนั่นทำให้ผมไม่กล้าที่อ้าปากรับเนื้อก้อนนั้นจากแบมแบม


“อ้าาาาา" แบมแบมทำเสียงพร้อมอ้าปากกว้าง ทำอย่างกับผมเป็นเด็กอนุบาลสามขวบอย่างนั้นแหละ เพราะผมอายเลยคว้าส้อมจากมือแบมแบมมา ใส่เข้าปากพร้อมเคี้ยวตุ้ย ๆ หันไปมองเจ้าก้อนจะตอบคำถามเมื่อกี้ ก็เห็นคิ้วเล็กขมวดเข้าหากัน ดูหน้าไม่พอใจที่ผมทำเมื่อกี้


“เป็นไร" ผมถามพร้อมกดเสียงทุ้ม


“ก็น้องแบมอยากป้อนคุณมัคคึ ทำไมคุณมัคคึไม่ให้น้องแบมป้อน"


“ฉันไม่ใช่เด็กสามขวบ กินเองได้"


“ไม่เห็นจะเกี่ยวเลย คุณป๊าน้องแบมอายุสามสิบแล้ว ยังอ้อนให้คุณม๊าป้อนบ่อย ๆ เลย" มันเหมือนกันซะที่ไหน พ่อแม่นายแต่งงานกันจนมีลูก อ้อนกันมันไม่แปลก แต่ฉันกับนายไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย อีกอย่างถ้าทำแบบนั้นภาพลักษณ์คุณชายเย็นชาก็พังหมดพอดี


“น้องแบมไม่พอใจ" เจ้าก้อนกอดอกพร้อมสะบัดหน้าหนีผมอย่างงอน อ๊า! ทำไมถึงต้องทำให้ฉันลำบากใจด้วยนะ!


“กิน ๆ เข้าไปได้แล้วปะ จะได้ไปกินยานอน" ผมดุกลับไป ทั้งที่ไม่อยากทำ รู้เลยว่าการที่ผมทำอย่างนี้ เจ้าก้อนจะเพิ่มสกิลการดื้อมากยิ่งขึ้น แต่ทำยังไงได้วะ ผมไม่อยากเสียภาพลักษณ์ต่อหน้าคนพวกนี้ ผมต้องใจแข็งเข้าไว้


“น้องแบมไม่กิน จนกว่าคุณมัคคึจะยอมกินก้อนเนื้อน้อย ๆ ที่น้องแบมป้อน" แบมแบมเอาส้อมจิ้มเนื้อเอามาจ่อปากผมอีกครั้ง แววตาใสจ้องมองริมฝีปากผมอย่างลุ้น เห็นแล้วอยากกินแบมแบมมากกว่าเนื้อที่แบมแบมจิ้มมาให้กินเสียอีก


“แบมแบม ไม่ดื้อ"


“น้องแบมไม่ได้ดื้อ คุณมัคคึนั่นแหละดื้อ น้องแบมแค่อยากป้อนภรรยาน้องแบม ผิดตรงไหนกัน"


เดี๋ยว! นี่ยังไม่ล้มเลิกความคิดที่อยากจะได้ฉันเป็นเมียเหรอ นี่คิดว่าหลับไปสามวันจะลืมเรื่องนั้นแล้วซะอีก


“ถ้าดื้อ ฉันจะไม่ให้กินขนมนะ" ตาแบมแบมลุกวาวทันที ส้อมรีบเปลี่ยนทิศทางเข้าปากตัวเอง เห็นแล้วอยากจะยิ้มนะ แต่ต้องกลั้นไว้


โธ่เว้ย! การรักษาภาพลักษณ์นี่มันเหนื่อยจริง ๆ เพราะกลั้นไม่ได้ผมเลยยกมือขึ้นมาบังปากตัวเองไว้ และแอบยิ้มใต้ฝ่ามือของตัวเอง


“น้องแบมอิ่มแล้ว น้องแบมอยากกินขนม คุณมัคคึให้น้องแบมกินเลยได้ไหมฮะ"


“ไม่ได้ กินเนื้อในจานให้หมดก่อน"


“น้องแบมอิ่มแล้ว น้องแบมอยากกินขนมเลย"


“ถ้าดื้อฉันจะให้แม่ครัวโยนลงถังขยะ"


“ใจร้าย" แบมแบมทำหน้ามู่ใส่ผม ก่อนจะหันไปก้มหน้าก้มตากินเนื้อในจาน พยายามยัดมันจนแก้มป่อง กำลังจ้องอย่างเพลิน ๆ ก็สะดุ้งเพราะแบมแบมเงยหน้ามาสบตาผม ตาใสจ้องผมพร้อมกระพริบตาช้า ๆ เหมือนกำลังจะอ้อนอะไรบางอย่าง "ถ้ากินเสร็จ น้องแบมขอขนมเป็นช็อตโกแลตนะฮะ"


แล้วเจ้าก้อนก็ก้มหน้าก้มตากินอาหารตรงหน้าต่อ ผมต้องยกมือมาเกาหัว เอาแขนช่วยบังรอยยิ้มของตัวเองไว้


เด็กอะไร น่ารักชะมัด







BAMBAM PART


ตอนนี้น้องแบมแบมมีความสุขมากกกกก ได้กินเนื้ออร่อย ๆ แถมตอนนี้น้องแบมได้กินมาชเมลโล่จิ้มช็อกโกแลตด้วย คุณภรรยาของน้องแบมน่ารักจริง ๆ ขออะไรก็ให้น้องแบมทุกอย่าง


ไม่สิ! ไม่ทุกอย่าง น้องแบมขอให้คุณมัคคึจูบน้องแบม คุณมัคคึยังไม่ยอมตอบน้องแบมเลย


ทำไมน้า ทำไม คุณมัคคึไม่อยากจูบน้องแบมเหรอ หรือว่าคุณมัคคึจะเขินเลยไม่กล้าจูบ แต่ทำยังไงดีล่ะ น้องแบมอยากมัดจำคุณมัคคึไว้ก่อน คุณมัคคึจะได้ไม่หนีไปแต่งงานกับนางฟ้าสวย ๆ


อ้อ! เหมือนน้องแบมจะคิดออกแล้วล่ะ ว่าต้องทำยังไงดี


“คุณมัคคึฮะ น้องแบมอยากเล่นซ่อนหา มาเล่นกับน้องแบมนะฮะ"


“ไม่" ตอบเร็วจัง ไม่คิดหน่อยเหรอ


“แต่น้องแบมมีรางวัลให้คนที่ชนะด้วยนะฮะ" คุณมัคคึละสายตาจากการอ่านหนังสือ เงยหน้าขึ้นมามองหน้าน้องแบมเหมือนกำลังสนใจสิ่งที่น้องแบมพูด "ถ้าคุณมัคคึหาน้องแบมเจอ น้องแบมจะให้คุณมัคคึจูบน้องแบมเป็นรางวัล ดีไหมฮะ!”


คุณมัคคึก้มหน้าอ่านหนังสือต่อทันที งู้ย! ทำไมคุณมัคคึไม่สนใจข้อเสนอของน้องแบมนะ รางวัลออกจะน่าสนใจขนาดนี้


“น้องแบมไม่เคยจูบใครเลยนะ ดูสิ! ปากน้องแบมนุ่มมากด้วย" น้องแบมทำปากจู๋ยื่นปากเยลลี่น้องแบมโชว์คุณมัคคึ คุณมัคคึไม่สนใจ เบี่ยงหน้าหนีน้องแบมไปอีกฝั่ง คุณมัคคึนี่นะ ไม่ไหวเลย มีของดีอยู่ตรงหน้ากล้าปฎิเสธได้ยังไง สงสัยน้องแบมต้องอ้อนคุณมัคคึมากกว่านี้ คุณมัคคึจะได้ยอมตกเล่นกับน้องแบม


“คุณมัคคึจ๋า มาเล่นซ่อนหากับน้องแบมนะ" แล้วคุณมัคคึปิดหนังสือทันที หันมามองหน้าน้องแบมเหมือนกำลังยอมแพ้


อ่า... คุณมัคคึเซ็กซี่จัง น้องแบมชอบเวลาที่คุณมัคคึกัดริมฝีปากแบบนี้


“งั้นน้องแบมไปซ่อนนะ คุณมัคคึเป็นหา" คุณมัคคึเงียบ น้องแบมคิดว่าคุณมัคคึต้องเข้าใจที่น้องแบมพูด "น้องแบมจะอ่อยให้"


“อ่อย?”


“คุณมัคคึจะได้ชนะง่าย ๆ ไง"


“หมายถึงอ่อนให้หรือเปล่า"


มันเหมือนกันหรือเปล่านะ ไม่รู้! น้องแบมจะทำให้คุณมัคคึชนะง่าย ๆ คุณมัคคึจะได้จุ๊บน้องแบม


“งั้นเริ่มเลยนะฮะ คุณมัคคึหลับตาแล้วก็นับด้วย" คุณมัคคึจ้องหน้าน้องแบมนิ่ง ไม่เข้าใจที่น้องแบมพูดหรือไงนะ รีบ ๆ เล่นสิ จะได้จูจุ๊บกันสักที "หลับตาสิ น้องแบมจะได้ไปซ่อน"


แล้วคุณมัคคึก็พริ้มตาลง ฮี่ฮี่! เสร็จแน่คุณมัคคึ คุณมัคคึปฎิเสธการเป็นคุณภรรยาของน้องแบมไม่ได้หรอก


“หนึ่ง"


คุณมัคคึเริ่มนับแล้ว น้องแบมไปซ่อนตรงไหนดี ห้องสมุดที่นี่ก็ออกจะกว้างใหญ่ น้องแบมไปซ่อน คุณมัคคึจะหาน้องแบมเจอไหมเนี่ย สงสัยน้องแบมต้องทำสัญลักษณ์ให้คุณมัคคึตามหาตัวน้องแบมเจอซะแล้ว






MARK PART



“หนึ่งร้อย"


แล้วผมก็ลืมตาขึ้นหลังจากที่บ้าจี้นับเลขตามที่แบมแบมขอ ไม่เคยคิดเลยว่าต้องมาทำอะไรปัญญาอ่อนแบบนี้ ผมบอกแล้วว่าผมแพ้คำว่าจ๋าของแบมแบม ที่ผมรีบทำตามคำขอเพราะผมไม่อยากฟังแบมแบมเรียกคุณมัคคึจ๋ารอบที่สองให้สติแตก


เหมือนชีวิตผมไม่มีทางเลือกเลย อยู่ใกล้แบมแบมมีแต่ความเสี่ยง แถมไอ้เกมซ่อนหานี่มีของรางวัลที่เสี่ยงกลัวโดนป๊าเด็ดหัวมาก แต่ก็ช่างเถอะ ต่อให้ผมหาแบมแบมเจอ ผมก็คงไม่เอารางวัลที่แบมแบมให้หรอก มันเป็นความใจแข็งที่มีหยดน้ำตาซ่อนอยู่ ผมทำอะไรแบมแบมไม่ได้เลย!!!


แต่อันดับแรกก่อนจะตามหาแบมแบม ผมต้องล็อคกลอนประตูห้องสมุดก่อน เพื่อไม่ให้ใครเข้ามาเห็นว่าผมกำลังเล่นอะไรปัญหาอ่อนแบบนี้


แก๊ก!


สบายใจไปอีกขั้น คราวนี้ก็เหลือแต่ตามหาเจ้าก้อน ห้องสมุดค่อนข้างกว้างมาก ที่หลบซ่อนก็เยอะซะด้วย แต่ถ้าจะให้ผมตั้งใจหาจริง ๆ เพียงแค่เรียกความเป็นหมาป่าของผมออกมา ผมสามารถรู้ตำแหน่งของแบมแบมได้โดยไม่ถึงนาที แต่เพราะมันเป็นเล่นเกม ผมก็ไม่อยากให้เจ้าก้อนเซ็งเสียก่อนที่เกมมันจบเร็ว แต่ไม่แน่แบมแบมอาจจะดีใจก็ได้ที่ผมหาเจอเร็ว


ผมเดินอย่างอ้อยอิ่งมองซ้ายขวาหาตามหาแบมอย่างชิว ๆ แต่แล้วผมต้องเบิกตากว้างอย่างตกใจ นี่แบมแบมเล่นกับผมแบบนี้เลยเหรอ!!


ภาพตรงหน้าผมเป็นขบวนมาชเมลโล่ที่วางเรียงยาวเป็นแถว เหมือนกำลังบอกที่ซ่อนของแบมแบม เห็นภาพตรงหน้าก็ต้องยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองอย่างช็อก นี่เจ้าก้อนอยากให้ผมจูบขนาดนั้นเลยเหรอ! อย่าเล่นเกมเลยดีกว่าไหม มายืนให้จูบตรง ๆ ก็คงจะง่ายไม่ต่างกัน


ผมเดินตามมาชเมลโล่ไป พยายามสูดลมหายใจเข้าออก บอกตัวเองให้ใจเย็น ๆ อย่าคิดทำอะไรวู่วามเด็ดขาด เดินหักเลี้ยวซิกแซกไปมา หัวใจของผมเริ่มเต้นแรงอย่างลุ้นละทึก เมื่อไรจะถึงปลายทางเสียทีนะ ทั้งที่บอกตัวเองว่าอย่าทำอะไรแบมแบม แต่ก็เผลอเลียริมฝีปากตัวเองไม่หยุด ไม่นะมาร์ค อย่าทำอะไรนะ


แต่แล้วผมต้องเบิกตากว้างมากกว่า ตะลึงค้างกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า มาชเมลโล่ไม่เหลือแล้ว มีแต่เสื้อผ้าแบมแบมที่ถอดทิ้งไว้เป็นทางยาวแทน และนั่นทำผมต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ผมรู้สึกได้ว่าตัวเองหายใจแรงขึ้น ในหัวผมตอนนี้คิดภาพแบมแบมกำลังซ่อนผมในสภาพที่เปลือยเปล่า


ถามจริง ๆ เถอะ ผมจะทนอยู่เฉย ๆ ได้ยังไงกัน!


ผมสูดลมหายใจเข้าปอดอีกครั้งเป็นการรวบรวมความกล้า เดินเข้าไปตามเส้นทางที่แบมแบมทำสัญลักษณ์ไว้ด้วยหัวใจที่เต้นแรง ผมรู้สึกว่าตัวเองก้าวขาอย่างยากลำบาก เหงื่อเริ่มผุดบนใบหน้า ได้แต่ท่องคำว่า 'ยังไม่สิบแปด' ซ้ำไปซ้ำมา


“ว๊า~ คุณมัคคึเจอน้องแบมซะแล้ว" และเส้นสติของผมก็ขาดทันที


ผมจ้องผมเจ้าก้อนนั่งอยู่ตรงหน้าพร้อมถอนหายใจถี่หนัก แก้มกลมเปื้อนไปด้วยคราบช็อกโลแลต ผมจ้องอยากจะทำความสะอาดหลายรอบก็ทำไม่ได้ เพราะผมอยู่ในร่างมนุษย์


“มารับรางวัลจากน้องแบมสิฮะ"


ตอนนี้มือไม้ผมสั่นไปหมด เริ่มหายใจติดขัดมากขึ้น พยายามกลืนน้ำลายกลับรู้สึกว่าฝืดคอ


“ถอดเสื้อผ้าทำไม" ผมถามไปด้วยน้ำเสียงสั่น


“ก็มาชเมลโล่ของน้องแบมหมด น้องแบมกลัวคุณมัคคึหาน้องแบมไม่เจอ เลยเอาเสื้อผ้าเป็นตัวช่วยบอกทาง" แบมแบมตอบผมเสียงใส แววตาซื่อนั่นทำให้ผมแทบคลั่งตาย มันกับเหมือนว่าแววตานั้นเป็นเกาะป้องกันทำให้ผมทำอะไรแบมแบมไม่ได้


“ใส่เสื้อผ้า" ผมยื่นมือสั่น ๆ ของตัวเองไปหยิบเสื้อแบมแบมที่กองอยู่ตรงพื้น แต่ทันทีที่แบมแบมเอามือมาจับมือผม ผมรู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังขาดอากาศหายใจไปแล้ว


“คุณมัคคึไม่รับรางวัลจากน้องแบมเหรอฮะ" ผมหายใจถี่เบี่ยงหน้าหนีไม่กล้าสบตาแบมแบม หัวใจผมเต้นแรงยิ่งกว่าไปวิ่งรอบภูเขา แบมแบมกำลังทำให้ผมคลั่งตาย "คุณมัคคึ"


เสียงออดอ้อนนั้นกำลังทำหัวใจผมเต้นแรงหนักยิ่งกว่าเก่า ผมหันไปมองหน้าแบมแบมอย่างไร้สติ ตาจ้องไปที่ริมฝีปากเอิบอิ่ม ก็ต้องเผลอแลบลิ้นอย่างหื่นหาย เริ่มเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้แบมแบมเตรียมพร้อมจะทำบางอย่างที่ใจต้องการ จ้องมองตากลมตาไม่กระพริบ


นายเก็บความลับเก่งหรือเปล่า?”







ว้ายๆ เหมือนคุณมัคคึจะทนไม่ไหวแล้ว 

น้องแบมลูก หนูอ่อยแรงเกินไปไหมคะ 555555

สงสารคุณมัคคึนะคะ ที่ต้องคีพลุคคุณชายเย็นชาไว้ตลอดเวลา 5555


1 คอมเม้น = ล้านกำลังใจให้แก่ไรท์ 


ติดแท็กได้นะคะ #คุณหมาป่ามบ 



ถ้ามีคำผิด คำตกหล่น คำผิดสลับ ขออภัยนะคะ เดี๋ยวไรท์กลับมาแก้


จุ๊บ 













อ๊ายยยยย น้องแบมป่วย แต่ตื่นมาก็อ้อนคุณมัคคึหนักเลยนะ 

ว้ากกกก คุณมัคคึพาน้องแบมมาที่บ้านด้วยล่ะ 

(ต่อไปคงไม่มีปัญหาเรื่องเสื้อผ้าเวลากลายร่าง 555)

อิมแจบอม นายมันคนเจ้าเล่ห์! หึหึ 

ตอนฉากบีนยอง เรื่องฉากยิงปืน ไรท์ไม่มีความรู้เรื่องนี้เลย

เลยไปหาเปิดคลิปสอนใช้ปืน 5555 ไม่รู้สมจริงไหม พยายามสุดค้าฟฟฟ

อ้อ! อีกเรื่อง ถึงมีกษัริย์กับเจ้าชาย แต่ไรท์ไม่เน้นคำราชาศัพท์นะเรื่องนี้

อยากให้อ่านแบบง่าย ๆ ไม่ต้องคิด ไม่ต้องแปลเยอะ แค่เป็นคำสุภาพก็น่าจะพอ



ว้ากกก วันนี้อัพดึก ตีสองครึ่ง เฮือกกกก

ยังไงให้กำลังใจด้วยนะค่าา จุ๊บๆๆ 


1 คอมเม้น = หมื่นแสนพันล้านแปดแสนล้านล้านล้านกำลังใจให้แก่ไรท์ (ยาวไหน) 


ติดแท็กได้นะ #คุณหมาป่ามบ 


จุ๊บ ถ้ามีคำผิดคำตกหล่น เดี๋ยวมาแก้นะคะ ไรท์อ่านแค่รอบเดียวเอง  



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 315 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,463 ความคิดเห็น

  1. #3433 planin_hrd (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มกราคม 2563 / 18:01
    อ่อย​แรงม๊ากค่า
    #3,433
    0
  2. #3418 9Unknown9 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 01:59
    น้องรถอ้อยคว่ำเบอร์แรงมาก นี่แทบล้มทั้งยืน เกียมไม้เรียวแน้ว 😤😣
    #3,418
    0
  3. #3390 Namfon1983 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 17:28
    อ่อยยยขนาดนี้ยัยน้องงงงงงใครไหว ไปก่อนนนนตายๆๆ
    #3,390
    0
  4. #3326 Han Ji (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 10:27

    OMG!!!

    #3,326
    0
  5. #3316 lovemarkbam_got7 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 17:01
    เล่นแบบนี่ใครจะไปทนไหวละน้องแบมมมม
    #3,316
    0
  6. #3220 Poon9303 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2561 / 20:16
    เกินไปไหมจ๊าาา ใจอินี่จะขาดดด
    #3,220
    0
  7. #3073 Love_bk (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 19:16
    ยายหนู ทำไมอ้อยเก่งงง
    #3,073
    0
  8. #3048 kor_kod1 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 19:42
    อ่านแล้วแบบ แบมใสจนน่าหงุดหงิดอะ เห้อมม
    #3,048
    0
  9. #3042 ojay2 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 17:33
    โอ้ยยยยยย เก็บความลับเก่งมั้ย คุณมัคคึทนไม่ไหวแล้วววววว
    #3,042
    0
  10. #3021 bbboobb (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 14:46
    แบมเยอะไป๊ 15 หรือ5 ขวบ ไม่รู้เรื่องจริงรึ5555
    #3,021
    0
  11. #2933 แบมลูกแม่ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:38
    อ๊ากกกก อ่านแล้วใจสั่นตาม

    น้องแบมอ่อยพี่มาร์คึแบบใสๆ แต่ร้อนแรง เอ๊ย..ยังไงกัน

    คนอ่านก็อ่านไป หายใจแรงๆตามไปด้วย 5555555

    แต่งได้เก่งมากจริงๆค่ะ...
    #2,933
    0
  12. #2880 JKEve_ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:28
    ทำไมแบมขี้อ่อย 5555 สงสารพี่มาร์คนิดๆ
    #2,880
    0
  13. #2813 RukDeeNan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 22:22
    นู๋จะอ่อยพี่เขาตลอดเวลาแบบนี้ไม่ได้นะลูกกกกก โอ๊ยยยสงสาร โดนยั่วขนาดนี้ แต่ทำอะไรไม่ได้เลย 5555555
    #2,813
    0
  14. #2747 tektiannie (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 13:09
    คุณมาร์คตบะแตก555555
    #2,747
    0
  15. #2742 ออมม่า (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 20:21
    แบม เด็กขี้อ่อย
    #2,742
    0
  16. #2733 Eve-krD (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 13:42
    พี่มาร์คคคคค อย่าาาาาาาาาาาาาา มันเก็บความลับไม่ได้เลยต่างหากกก ว้อยยยยยยย5555555555555555555+

    โถ่ แบมลูกกก555555555555+ อ่อยแรงเว่อร์ ว้อยยยยยยยย ไม่เคยเห็นใครอ่อยทั้งที่ซื่อๆแบบนี้มาก่อยนเลย5555555555555555555555555555555+
    #2,733
    0
  17. #2683 VivoV5 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 16:46
    น้องแบมจะอ่อยให้นะครับ ลูกเอ้ยยย นี่มันอ่อยจริงจังมากอ้ะ 5555
    #2,683
    0
  18. #2652 PaulaPum (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 18:21
    หนักใจแทนมาร์คเหลือเกิน..เหมือนโดนทรมานตลอดเวลา จะขำก็ขำสงสารด้วย555
    #2,652
    0
  19. #2620 เนเธกเนเธเธญเธเธเธ1 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 09:16
    น้องแบมมมมมลูก 5555555555555 อ่อยแรงมากก
    #2,620
    0
  20. #2263 mmaijii (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 19:39
    แบมอ่อยแรงมากกก5555555555
    #2,263
    0
  21. #2164 ntn.9846 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 10:04
    มัคคึ โดนเด็ดหัว แน่ๆเลย ฮ่าๆๆ
    #2,164
    0
  22. #2084 litterrabbitza (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 12:27
    แบมจะทำขนาดนี้ไม่ได้ ฮืออ
    #2,084
    0
  23. #2037 [10000] li (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 09:45
    อ้อยเบอร์แรงมากก555
    #2,037
    0
  24. #1984 KimYooMin (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 10:12
    แบมหนูอย่าปากสว่างนะลูก 5555555555
    #1,984
    0
  25. #1952 nemaki chan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 10:30
    อ่อยโดยไม่รู้ว่าตัวเองอ่อย ฮือ สงสารมัคคึ แต่จากที่อ่านตอนสุด คล้ายลูกชุ้นอาจจะโดนล่อลวง >//<
    #1,952
    0