WOLF #คุณหมาป่ามบ [MARKBAM] จบแล้ว

ตอนที่ 4 : ➵ CHAPTER 3 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,387
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 347 ครั้ง
    27 พ.ย. 59














“คุณพี่ชาย... ชื่ออะไรเหรอฮะ น้องแบม ชื่อแบมแบมนะฮะ"


“ฉันชื่อ มาร์ค... มาร์ค ต้วน"


“มัคคึ" คนตัวเล็กเปล่งเสียงออกมาเบา ๆ แต่ก็ทำให้คนตัวสูงได้ยินชัด หันหน้าขวับรีบแก้คำพูดที่คนตัวเล็กเรียกชื่อผิด


“มาร์ค ต้วน" คนตัวสูงพูดย้ำอีกครั้ง


“มัคคึ" พูดเสียงหวาน แววตาใสจ้องหน้าคนที่อยู่ตรงหน้าพร้อมเอียงคอเล็กน้อย คนตัวสูงผ่อนลมหายใจ เอียงตัวหันหน้าเข้าหาแบมแบมแบบตรง ๆ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ เผื่อคนตัวเล็กจะฟังชื่อเขาไม่ถนัด


“มาร์ค มาร์ค มาร์ค M-A-R-K มาร์ค!”


“M-A-R-K มัคคึ!”


มาร์คทำหน้านิ่งใส่คนตัวเล็ก ไม่รู้ว่าเจ้าก้อนมีปัญหาที่หูจนฟังชื่อเขาไม่ชัดหรือว่ามีปัญหาที่การออกเสียงกันแน่ ชื่อเขาไม่ได้ออกเสียงยาก แถมมีแค่พยางค์เดียวด้วยซ้ำ แบมแบมจะใส่สองพยางค์ให้มันเรียกยากทำไมกัน อีกอย่าง ไอ้คำว่าคึ มันทำให้มาร์ครู้สึกขนลุก หมดกันภาพลักษณ์เจ้าชายเย็นชาของเขา


“คุณมัคคึทำหน้าเหมือนคุณหมาป่าเลย คุณหมาป่าชอบทำหน้าแบบนี้ใส่แบมแบม"


จะทำหน้าเหมือนกันคงไม่แปลก ก็คุณหมาป่ากับมาร์คคือคนเดียวกัน!


“อ้อ! คุณมัคคึคงสงสัยว่าคุณหมาป่าเป็นใคร คุณหมาป่าเป็นพี่เลี้ยงของน้องแบมเอง คุณหมาป่าของน้องแบมหล่อมากกกกกก คุณหมาป่าใจดีที่สุด คุณหมาป่าอบอุ่น"


ฟังแล้วค่อยอารมณ์ดีขึ้นมาหน่อย คนตัวสูงยกยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะหันหน้ามองวิวตรงหน้า ฟังคนตัวเล็กชมตัวเองอย่างเพลิน ๆ


“แต่น่าเสียดายที่คุณหมาป่าแก่แล้ว" มาร์คหันขวับไปมองคนตัวเล็กอีกครั้ง คนตัวเล็กทำหน้าคิดครุ่นพร้อมยกนิ้วชี้มาจิ้มแก้มกลมของตัวเองอยู่สองสามที "นี่น้องแบมยังคิดอยู่ว่าน้องแบมจะเรียกว่าคุณลุงหมาป่าดีหรือเปล่า"


“ลุง?”


“ก็คุณหมาป่าบอกน้องแบมว่าอายุมากกว่าสิบแปดแล้ว น้องแบมเลยว่าคุณหมาป่าต้องแก่มากแน่ ๆ"


“อายุมากกว่าสิบแปด ก็ไม่ได้หมายความว่าจะมากกว่าตั้งยี่สิบปี" คนตัวสูงรีบอธิบายแก้ คนตัวเล็กทำหน้าเหมือนหายสงสัย


“อ๋อออ งั้นก็มากกว่าสามสิบปีเหรอฮะ หู้ยยยย โครตแก่เลย" มาร์คได้ยินถึงกับต้องกุมขมับทันที และเขาก็ไม่แก้ตัวให้ตัวเองอีกแล้ว แบมแบมอยากจะคิดว่าเขาอายุเท่าไรก็ปล่อยไป


อายุจะมากหรือน้อย... มันก็ไม่สำคัญหรอก เพราะยังไงเขาก็กินเจ้าก้อนนี้ไม่ได้อยู่ดี


“คุณมัคคึรู้ไหมฮะ คุณหมาป่าของน้องแบมเก่งมากๆ" รอบนี้ค่อยโอเคหน่อย ชมกันอย่างนี้ก็รู้สึกดี มาร์คหันหน้ากลับไปมองวิวตรงหน้าอีกครั้ง


“คุณหมาป่าของน้องแบมจับปลาเก่งมาก!” คำพูดนั้นทำมาร์คตะลึงเล็กน้อย นึกไปถึงความทรงจำที่แสนโหดร้าย เขาเกลียดการจับปลามากที่สุด! “คุณมัคคึอยากกินปลาย่างไหมหะ เดี๋ยวคุณหมาป่ากลับมา น้องแบมจะให้คุณหมาป่าจับปลาให้คุณมัคคึกิน"


มาร์คหันไปมองหน้าคนตัวเล็กอย่างทึ้ง ๆ บังอาจมาก!!! ใช้เขาเพื่อจับปลาให้ชายอื่นกิน นี่ยังดีนะที่เขาเป็นคนเดียวกัน ไม่งั้นคงจะโกรธเจ้าก้อนน้อยมากกว่านี้


“ไม่อยากกิน" คนตัวสูงตอบเสียงเรียบ


“ทำไมละฮะ เนื้อมันหวานมาก ๆ เลย นี่พูดถึง น้องแบมก็เริ่มอยากกินมันเหมือนกัน"


ชิบหายแล้วไงล่ะ ถ้าแบมแบมอยากกินขึ้นมา คนที่ลำบากสุดก็ต้องเป็นเขา!


“นายไม่รู้เหรอ ว่ากินปลามันไม่ดี" คนตัวสูงเริ่มพูดหลอกล่อ


“คุณมัคคึไม่ได้เรียนเหรอฮะ น้องแบมเรียนมาฮะ คุณครูบอกว่ากินปลาแล้วจะฉลาด" เหมือนโดนหลอกด่ายังไงไม่รู้ มาร์คกัดฟันกรอด แต่เห็นแววตาใสซื่อนั่นก็โกรธไม่ลง


เด็กยังไงก็คือเด็ก!


“ฉันหมายถึง... นายไม่สงสารปลาเหรอ แบบ... มันกำลังอาจจะไปแต่งงาน... แล้วนายก็จับมันกิน ป่านนี้แฟนมันคงจะรอเก้อ เห้อ~ น่าสงสาร"


ถ้าหลอกล่อแบบวิธีเดิมไม่สำเร็จ ก็คงจะต้องหลอกล่อโดยการแต่งเรื่องราวเว่อ ๆ เข้าไป มาร์คเห็นแบมแบมเงียบไป เลยหันไปมอง เห็นเจ้าตัวเล็กทำหน้ามู่เหมือนกับว่าคำพูดหลอกของเขามันจะได้ผล!


“โธ่...” แบมแบมก้มหน้ามองพุงน้องของตัวเองก่อนจะลูบไปมาเบา ๆ เหมือนกำลังจะคุยกับเจ้าปลาที่อยู่ในท้องตัวเอง "สงสัยน้องแบมต้องกินแฟนคุณปลาไปด้วย เขาจะได้ไปแต่งงานในท้องน้องแบม"


มือหนายกขึ้นมาตบหน้าผากตัวเองอย่างหมดความหวัง แปลว่าต่อไปเขาก็ต้องจับปลาให้เจ้าตัวเล็กกินอีกสินะ! แค่คิดก็ขนลุกแล้ว


“โอ๊ะ! คุณมัคคึ อยู่นิ่ง ๆ นะฮะ ห้ามขยับ"


“ทำไม"


“น้องแบมเห็นปลา ตรงขาคุณมัคคึ"


คนตัวสูงมองต่ำลงไปในน้ำใส ไม่เห็นจะมีปลาอย่างที่คนตัวเล็กพูดเลย ที่เห็นก็มีเจ้าลูกน้อยของเขา เอ๊ะ! หรือว่าแบมแบมจะหมายถึง..


“มะ!! อ๊ะ!!”



หมับ!



คนตัวสูงหน้าร้อนฉ่าขึ้นมาทันที มือเล็กจับไปเต็ม ๆ ที่ส่วนลับของเขา ความเสียวแล่นวิ่งซ่านไปทั่วร่างกาย มาร์คกัดริมฝีปากตัวเองแน่นเป็นการระงับอารมณ์ นับวันเข้าเจ้าก้อนยิ่งทำตัวอันตรายกับเขามากขึ้น!


“ทำไมมันแปลก ๆ จัง"


“เอามือออกไป" มาร์คพูดน้ำเสียงโทนเรียบแต่มีความสั่นซ่อนอยู่ แบมแบมกำลังจะปลุกให้ลูกรักของเขาตื่นขึ้นมา หันไปสบตาคนตัวเล็ก เห็นแบมแบมจ้องมองเขาด้วยแววตาใสซื่อ


อีกครั้งที่ความใสซื่อของแบมแบมช่วยชีวิตไว้ ไม่งั้นเขาคงจับสั่งสอนให้รู้สึกเหมือนที่เขารู้สึก!


มาร์คดันมือแบมแบมออกห่างจากส่วนสงวนของเขา พอมือเล็กหลุดไป เขาก็รีบนั่งชันเข่าเป็นการซ่อนส่วนนั้นไม่ให้แบมแบมเห็นอีก แขนแกร่งยกขึ้นมาวางบนเข่าตัวเองไว้ ก่อนจะซบหน้าไปที่แขนตัวเอง


อ่า... แบมแบมกำลังทำร้ายเขาจัง ๆ ลูกน้อยของเขามันตื่นซะแล้ว


มาร์คพยายามกลืนน้ำลายลงคอ แต่กลับรู้สึกว่ามันกลืนอยากกว่าทุกครั้ง ใบหน้าแดงร้อนฉ่าเบี่ยงหน้าหนีไม่ให้คนตัวเล็กเห็น


“คุณมัคคึ... เป็นอะไรเหรอฮะ โกรธอะไรน้องแบมเหรอ" คุณตัวเล็กขยับตัวเข้ามาใกล้คนตัวสูง เอามือจับไปที่แขนแน่น จ้องมองคนตัวสูงด้วยความอยากรู้ ชะเง้อหน้ามองเห็นมาร์คหน้าแดงก็เพิ่งเข้าใจ


“คุณมัคคึไม่สบายเหรอฮะ"


“อืม"


“ป่วยตรงไหนหรือเปล่าฮะ ทำยังไงดี คุณมัคคึป่วย ให้น้องแบมช่วยคุณมัคคึไหม"


มาร์คเงยหน้าขึ้นมา มองคนตัวเล็กด้วยแววตาหวานฉ่ำ มองไปที่ริมฝีปากเอิบอิ่มก็ต้องเผลอเลียริมฝีปากของตัวเอง


ช่วยรีดพิษให้ฉันหน่อยได้ไหม"


และนั่นทำให้แบมแบมเบิกตากว้าง คนตัวเล็กรีบลุกพรวดขึ้นมาทันที


“คุณมัคคึโดนงูกัดเหรอฮะ!! คุณมัคคึโดนงูกัดตอนไหน มันอยู่ในน้ำเหรอฮะ" คนตัวเล็กสะดุ้งโหย่งไปมา มองดูไปในน้ำใสมองหาเจ้างูตัวการที่กัดคุณมัคคึ ซึ่งมาร์คไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นเสียหน่อย แบมแบมใสซื่อเกินกว่าจะที่เขาจะคิดทะลึ่งจริง ๆ


“คุณมัคคึ! คุณมัคคึโดนกัดตรงไหน น้องแบมจะช่วยเอาพิษออกให้ อ๊ะ! ทำยังไงดี น้องแบมดูดเอาพิษออกไม่เป็น ถ้าน้องแบมเผลอกลืนพิษงูเข้าไปในคอ น้องแบมจะตายไหมฮะ หรือน้องแบมจะไปตามคุณหมาป่ามาช่วยดูดพิษให้คุณมัคคึดี"


และคำพูดนั้นทำมาร์คจ้องมองคนตัวเล็กอย่างทึ่ง นี่แบมแบมเห็นหมาป่าเป็นตัวอะไรกันแน่


“คุณมัคคึ คุณมัคคึจะตายแล้วเหรอฮะ คุณมัคคึอย่าเพิ่งตายนะ!!” แบมแบมโน้มตัวลงมาเขย่าแขนคนตัวสูง เอาเป็นว่าตอนนี้แบมแบมทำให้เขาหมดอารมณ์ไปแล้วล่ะ ก็ถือว่าดีแล้วล่ะ เพราะเขาก็ไม่อยากให้อารมณ์ของตัวเองพุ่งสูงแบบเมื่อกี้อีก ไม่งั้นแบมแบมจะตกอยู่ในอันตราย


“ฉันไม่เป็นอะไรแล้ว" มาร์คตอบเสียงเรียบ ตอนนี้เขาไม่เป็นอะไรแล้วจริง ๆ


“คุณมัคคึอาจจะตายได้นะฮะ ถ้าไม่เอาพิษออกจากร่างกาย น้องแบมเรียนมา คุณครูบอกว่าพิษงูฆ่าคนตายได้เลยนะฮะ"


“ฉันไม่ตายหรอกน่ะ" มาร์คดึงแบมแบมลงมานั่งที่เดิม แต่ที่เดิมในตำแหน่งที่ใกล้ขึ้น ใกล้จนแขนทั้งสองต้องเบียดกัน


ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก


อีกครั้งที่แบมแบมหัวใจเต้นแรง แอบลอบมองหนุ่มร่างสูงเห็นเขาทอดสายตาไปไกล เหมือนกำลังดื่มด่ำกับวิวตรงหน้า ไล่มองตั้งแต่คิ้วยาวลงมาที่จมูก จรดที่ริมฝีปากสีชมพู ทำให้แบมแบมรู้สึกหน้าร้อนผ่าวมากยิ่งขึ้น ตากลมซุกซนมองไปที่คอขาว มองต่ำลงไปอีกไปหยุดที่ไหปลาร้า มือเล็กยกขึ้นมาจับที่คอตัวเอง รู้สึกเลยว่าร่างกายร้อนรุ่มมาก การที่ร่างกายแบมแบมตอบสนองปฎิกิริยาแปลก ๆ อย่างนี้ แบมแบมกลับรู้สึกกังวล กลัวตัวเองจะเป็นอะไรตายไปเสียก่อน


ก็ยังไม่อยากตาย อยากจะทำตามความฝันที่เคยคิดไว้... หันไปมองคนตัวสูงก็เหมือนคิดอะไรได้

ใช่สิ! ยังไม่เคยเล่าความฝันให้คุณมัคคึฟังเลย


“คุณมัคคึฮะ คุณมัคคึมีฝันหรือเปล่าฮะ" มาร์คหันมาเบิกตากว้างอย่างตะลึง อย่าเชียว อย่าพูดฝันตัวเองออกมาเชียว เพราะเขาได้ยินจนจะเอียนตายอยู่แล้ว "น้องแบมมีความฝัน น้องแบมฝันอยากมี อุ๊บ!”


ไม่ทันได้พูดคนตัวสูงก็ยกมือหนามาปิดปากแบมแบมทันที คนตัวเล็กเบิกตากว้างอย่างตกใจ จ้องมองหนุ่มหน้าใสตรงหน้าตาไม่กระพริบ ตกใจจนลืมสิ่งที่จะพูด จ้องมองหนุ่มหล่อตรงหน้าหน้าก็แดงขึ้นมาอย่างหาสาเหตุไม่ได้อีกแล้ว


“ฉันรู้แล้ว ไม่ต้องพูด" และนั่นทำให้แบมแบมต้องสงสัยเขามากกว่าเก่า แบมแบมเอามือดันมือหนาออกเพื่อถามสิ่งที่สงสัย


“ทำไมคุณมัคคึถึงรู้" มาร์คไม่ตอบหันหน้าหันกลับไปมองวิวตรงหน้าอีกครั้ง แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งเมื่อมือเล็กจับที่ต้นแขนเขา คนตัวเล็กเขย่าแขนเขาเป็นการเซ้าซี้ให้เขาอธิบาย


“ทำไมคุณมัคคึถึงรู้ความฝันของน้องแบม"


“ฉันเก่ง"


“คุณมัคคึขี้โม้ คุณมัคคึไม่รู้หรอก"


“น้องแบมฝันอยากแต่งงาน น้องแบมอยากมีเมีย น้องแบมอยากรู้ว่าใครจะได้เป็นเมียของน้องแบม แต่ตอนนี้น้องแบมจะมีเมียไม่ได้ น้องแบมต้องอายุสิบแปดก่อนถึงจะแต่งงานได้"


มาร์คร่ายบทความฝันของแบมแบมออกมา ทำคนตัวเล็กอ้าปากค้างตาเบิกกว้างขึ้นไปอีก มาร์คยักไหล่เบี่ยงหน้าหนีแบมแบมไปอีกฝั่ง แอบหัวเราะเบา ๆ ที่เห็นคนตัวเล็กทำหน้าตะลึงแบบนั้น


“คุณมัคคึอ่านใจน้องแบมออกเหรอฮะ"


มาร์คยักไหล่เป็นแทนคำตอบว่าใช่ เพราะเขาขี้เกียจอธิบาย เลยปล่อยให้คนตัวเล็กเข้าใจอย่างนั้น และนั่นทำให้แบมแบมหน้าแดงมากกว่าเก่า มือเล็กปล่อยมือออกจากแขนแกร่ง เม้มริมฝีปากตัวเองอย่างเขินอาย และการที่แบมแบมเงียบไปอีกครั้งทำให้มาร์คต้องหันมามองด้วยความสงสัย เห็นท่าทางของคนตัวเล็กดูแปลก ๆ ไป


“เป็นอะไร" เขาถามด้วยความเป็นห่วง


“ถ้าคุณมัคคึอ่านใจน้องแบมออก... งั้นคุณมัคคึก็รู้แล้วล่ะสิ...”


“รู้อะไร"


“รู้... ว่าน้องแบม... อยากได้คุณมัคคึมาเป็นคุณภรรยา" คำพูดนั้นทำให้เจ้าของร่างสูงต้องสะดุ้งทันที ไม่รู้ครั้งที่เท่าไรที่แบมแบมทำเขาช็อกแบบนี้


“พ...พูด บ้าอะไร!”


“ก็คุณมัคคึน่ารัก ถ้าน้องแบมอายุสิบแปด น้องแบมคงขอคุณมาร์คคึแต่งงานไปแล้ว"


“หยุด! อย่าคิดอะไรทะลึ่ง ๆ กับฉัน"


แค่คิดก็ขนลุกขึ้นมา ตอนนี้มโนภาพของมาร์คกำลังฉายภาพตัวเองโดนเจ้าตัวเล็กเป็นฝ่ายรุกเขา อยู่ ๆ ตัวก็สั่นขึ้นมาอัตโนมัติ ไม่มีทางยอมแน่ ๆ


“คุณมัคคึไม่ต้องคิดมากหรอกฮะ ที่หมู่บ้านน้องแบมผู้ชายกับผู้ชายแต่งงานกันเป็นเรื่องปกติ"


“จะปกติหรือไม่ปกติ ฉันไม่ยอมตกเป็นเมียของใครเว้ย!”


“ทำไมละฮะ น้องแบมจะเป็นสามีที่ดี รอน้องแบมอีกสามปีนะฮะ น้องแบมจะมาขอคุณมัคคึแต่งงาน"


คนตัวเล็กยิ้มกว้างจนตาหยี และนั่นทำให้มาร์ครู้สึกสั่นสะท้านไปรอบที่สอง มันไม่ได้ขนลุกที่จะแต่งงานกับเจ้าตัวเล็ก แต่มันขนลุกเพราะว่าเขาต้องตกเป็นเมียของเจ้าก้อนนั่น!


“ฉันแต่งงานกับนายไม่ได้" อีกครั้งที่มาร์คกำลังหาทางออกให้ตัวเอง


“ทำไมละฮะ"


“ฉัน... ฉันเป็นเทวดา ฉันอยู่บนฟ้า ฉันแต่งงานได้เฉพาะกับนางฟ้าสวย ๆ เท่านั้น" มาร์คแต่งเรื่องกุขึ้นมา มันคิดอะไรไม่ออกเลยดันพูดแบบนั้นออกไป พูดเสร็จก็รู้เลยว่าตัวเองพูดอะไรได้โง่เง้ามาก เป็นเทวดาเนี่ยนะ มุขบ้าอะไรเนี่ย


“มิน่าละ คุณมัคคึถึงได้หล่อมากมายขนาดนี้"


“ฉันเป็นเมียนายไม่ได้ โอเค๊? ”


“น้องแบมเสียดายจัง น้องแบมอยากได้คุณภรรยาหน้าตาดีแบบคุณมัคคึ"


เปลี่ยนมาเป็น... อยากได้สามีหน้าตาดีแบบฉันไหมล่ะ"


“หือ?” แบมแบมทำตาปริบ ๆ จ้องมองคนตัวสูงด้วยความสงสัย เหมือนสมองประมวลผลไม่ทัน และนั่นทำให้มาร์คเพิ่งรู้ตัวเองหลุดพูดในสิ่งที่ตัวเองคิดไป เจ้าก้อนน้อยยังเด็ก เขาไม่เคยจะพูดกับแบมแบมแบบนั้น


“ฉันไปกลับล่ะ" และมาร์คก็คิดว่าการหนีคือวิธีนี้น่าจะดีที่สุด คนตัวสูงลุกพรวดขึ้นทันที


“คุณมัคคึจะไปไหนฮะ"


“กลับสวรรค์"


“แล้วน้องแบมจะได้เจอคุณมัคคึอีกหรือเปล่า"


“ไม่รู้ ถ้านายไม่ดื้อกับคุณหมาป่า ฉันอาจจะกลับมา"


“คุณมัคคึไม่กลับไม่ได้เหรอฮะ น้องแบมเหงา น้องแบมไม่อยากอยู่คนเดียว"


“คุณหมาป่าของนายกำลังกลับมา รอแค่แปปเดียวเท่านั้น"


“แต่คุณหมาป่าพูดไม่ได้แบบคุณมัคคึ น้องแบมอยากมีเพื่อนคุย" คนตัวเล็กทำหน้ามู่อย่างเซ็ง


มาร์คเริ่มคิดครุ่น เรื่องการเปิดเผยตัวตนจริง ๆ ของตัวเอง ตอนแรกก็ตั้งใจจะปิดเรื่องนี้ไปก่อน ให้แบมแบมเข้าใจว่าเขาเป็นคนละคนกับเจ้าหมาป่าน่ะดีแล้ว อีกอย่างกลัวแบมแบมรู้ความจริงจะตกใจหนีไปเสียก่อน ก็เพราะว่าแบมแบมยังเด็ก เลยเดาไม่ออกว่าแบมแบมจะคิดเห็นเรื่องนี้ยังไง


งั้นก็คงจะต้องลองถามดู...


มาร์คเดินกลับมานั่งข้าง ๆ คนตัวเล็กอีกครั้ง รอยยิ้มสดใสแต้มไปที่หน้าเจ้าก้อนกลม ผิดกับมาร์คที่กำลังแสดงสีหน้ากังวลอะไรบางอย่างอยู่


“แบมแบม... เคยได้ยินเรื่องหมาป่ากลายร่างเป็นคนไหม" คนตัวเล็กพยักหน้าถี่


“น้องแบมรู้หะ คุณครูเคยเล่าให้ฟัง คุณครูบอกว่าบอกว่าคุณหมาป่าจะกลายร่างเป็นมนุษย์ได้ เพื่อมาสมเสร็จกับมนุษย์"


“สมเสร็จ?”


“ใช่ฮะ สมเสร็จ"


และนั้นทำให้มาร์คต้องปล่อยเสียหัวเราะออกมาดังลั่น ไม่คิดว่าแบมแบมจะเด็กมากจนสับสนระหว่างคำว่าสมเสร็จกับสมสู่ แบมแบมหน้ามู่ทันทีไม่เข้าใจว่ามาร์คหัวเราะอะไร ไม่เห็นจะมีอะไรน่าขำเลย


“คุณมัคคึหัวเราะอะไรน้องแบม!”


“สมเสร็จ ฮ่าๆ" เป็นครั้งแรกในชีวิตของมาร์คเลยมั้งที่หัวเราะปากกว้างขนาดนี้ เอามือกุมท้องเพราะขำมากจนปวดท้องไปหมด และยิ่งมาร์คหัวเราะหนักแบมแบมยิ่งทำหน้ายู้มากกว่าเก่า


“น้องแบมโกรธคุณมัคคึแล้ว! คุณมัคคึนิสัยไม่ดี หัวเราะน้องแบม"


แบมแบมลุกพรวดเตรียมตัวจะเดินขึ้นจากน้ำไปอย่างงอน ๆ แต่ยังไม่ทันได้เดินก็โดนคนตัวสูงคว้ามือไว้ก่อน เพราะโดนดึงจะทำให้ไม่ตั้งตัว เซล้มใส่มาร์ค ขาเล็กคร่อมไปที่ขาคนตัวสูง มือจับไปที่บ่ากว้าง ปลายจมูกชนกันเบา ๆ และนั่นทำให้เสียงหัวเราะของมาร์คหายไปทันที


ตาคมมองลึกไปในตาคนตัวเล็ก เหมือนโดนมนตร์สะกดให้จ้องตาคนตัวเล็กนาน ๆ ใบหน้าคนที่ถูกมองเริ่มแต้มไปด้วยสีแดง หัวใจคนตัวเล็กยังคงเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ ตาเล็กหลุบมองไปที่ริมฝีปากเข้ารูปนั่นอย่างหลงใหล


“คุณมัคคึฮะ...”


“...”


“น้องแบมขอจูบคุณมัคคึได้ไหมฮะ"


คำพูดนั้นทำคนตัวสูงเบิกกว้างอย่างตกใจ (เป็นรอบที่เท่าไรก็ไม่รู้) แบมแบมไม่รู้หรอกว่ากำลังทำตัวอันตรายมากขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งที่ข่มอารมณ์ไม่อยากทำอะไรเจ้าเด็กน้อยคนนี้ แต่ก็ดูเหมือนความใสซื่อของแบมแบมจะทำร้ายเขาทุกครั้ง


“แบมแบม... ทำตัวดีดีหน่อย"


“...”



ระวังจะไม่มีเมีย เดี๋ยวจะมีผัวแทน"



เหมือนว่าครั้งนี้จะคิดดังเกินไปหน่อย ถึงหลุดปากพูดออกมา พูดไปเสร็จก็เพิ่งรู้ว่าไม่ควรพูดแบบนั้น จ้องแบมแบมอย่างลุ้นว่าคนตัวเล็กจะมีท่าทีอะไรหรือเปล่า เพราะมาร์คกลัวแบมแบมจะกลัวจนไม่กล้าเข้าใกล้ร่างมนุษย์เขาอีก ถ้าเป็นอย่างนั้นเขาต้องอดสัมผัสคนตัวเล็กแบบนี้แน่!



แบมแบมดันตัวเองออกจากตักมาร์ค พร้อมทำหน้ามู่ใส่ และนั่นทำมาร์คต้องฝืนกลืนน้ำลายอย่างเสียดาย หรือว่าเจ้าก้อนจะกลัวเขาแล้ว



“ไม่เอาฮะ น้องแบมอยากมีคุณภรรยา ไม่ได้อยากมีคุณสามีสักหน่อย"



และแบมแบมก็ตามเขาไม่ทันจริง ๆ มาร์คพรูลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก คิดว่าจะทำให้แบมแบมกลัวแล้วเสียอีก โชคดีจริง ๆ ที่แบมแบมตามเขาไม่ทัน แต่ถึงยังไงก็แอบสงสัย ว่าคนตัวเล็กติดใจอะไร ทำไมถึงอยากจะมีแต่ภรรยาเท่านั้น



“แล้วมีสามีมันไม่ดีตรงไหน" รอบนี้มาร์คเปลี่ยนสรรพนามเรียกให้ดูซอฟท์ลง เหมาะกับวัยอย่างแบมแบม เมื่อกี้มันพลั้งปากพูดตรงเกินไปหน่อย



“ก็ถ้าเป็นคุณภรรยาต้องทำความสะอาดบ้าน คอยทำอาหารให้คุณสามีกิน คอยเอาใจคุณสามี และต้องทนเจ็บด้วย"



“ทนเจ็บ? เจ็บอะไร"



“ไม่รู้เหมือนกันฮะ เพื่อนน้องแบมเล่าให้ฟังว่า คนที่เป็นคุณภรรยาต้องนอนให้คุณสามีทำการบ้าน และต้องทนเจ็บด้วย น้องแบมไม่อยากเจ็บ น้องแบมเลยว่าน้องแบมเป็นคุณสามีดีกว่า"



มาร์คหันไปมองหน้าแบมแบมอย่างอึ้ง ๆ ตะโกนร้องถามในใจว่า ไอ้เด็กพวกนี้ ไม่มีเรื่องคุยกันหรือยังไง!! ทำไมต้องคุยเรื่องพวกนี้ ฟังแล้วอยากจะยกมือมาตบหน้าผากตัวเองอีกรอบ รู้สึกเครียดแทน



“แต่คุณมัคคึฮะ น้องแบมไม่เข้าใจ ว่าถ้าโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ทำไมยังต้องทำการบ้านด้วยเหรอฮะ"



คำถามของแบมแบมทำมาร์คหน้าแดงจัด เริ่มกระอักกระอวนพูดอะไรไม่ออก เขาไม่รู้จะตอบแบมแบมยังไงดี อยากจะอธิบายให้เข้าใจ แต่ไม่รู้จะอธิบายยังไงที่จะไม่ให้ทำลายความใสซื่อของเจ้าตัวเล็ก



“เอ่อ... ทำเพื่อให้ตัวเองมีความสุข" มันอธิบายยากจริง ๆ นะ และดูเหมือนว่ามาร์คจะอธิบายไม่เคลียร์เท่าไร แบมแบมเอียงคอมองหน้าเขาอย่างสงสัย



“ทำการบ้าน ทำไมต้องมีความสุขด้วยล่ะฮะ น้องแบมไม่เห็นมีความสุขเลยว่าทำการบ้าน"



“สำหรับผู้ใหญ่มันคือความสุข"



“น้องแบมไม่เข้าใจอยู่ดี คุณภรรยาเจ็บ แล้วทำไมต้องมีความสุข"



แต่ละคำถาม จะบีบคอกันให้ตายให้ได้ใช่ไหมแบมแบม



“เดี๋ยวนายโตขึ้นก็รู้เองล่ะ" นี่คงจะเป็นการเลี่ยงอธิบายที่ดีที่สุด แต่ดูเหมือนว่าคำพูดนั้นจะทำให้แบมแบมต้องกอดอกมองหน้าเขาอย่างงอน ๆ



“พูดเหมือนคุณป๊าเลย ทำไมต้องรอให้โตด้วย น้องแบมรู้ตอนนี้ไม่ได้เหรอ"



“เพราะนายยังเด็ก อธิบายไปก็ไม่เข้าใจ"



“น้องแบมอยากโตเร็ว ๆ จัง อยากอายุสิบแปดสักที"



“ทำไม อยากรีบมีเมียเหรอ" พูดไปแล้วก็ต้องยกมือมาปิดปากอย่างลืมตัว ลืมไปเวลาคุยกับแบมแบมต้องคุยแบบสุภาพอ่อนหวาน แต่ถึงพูดหยาบกระด้างไปก็ไม่ได้ระคายหูเจ้าตัวเล็ก เหมือนว่าคนตัวเล็กไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่ามาร์คจะพูดเรียกว่าเมียหรือภรรยา



แบมแบมส่ายหัวถี่เป็นการปฎิเสธคำพูดของมาร์ค และนั่นทำให้มาร์คจ้องมองคนตัวเล็กด้วยความสงสัย ที่ผ่านมาแบมแบมเอาแต่พูดอยากจะมีภรรยาตอนอายุสิบแปด แล้วตอนนี้ความคิดเปลี่ยนแล้วรึ?



“เปล่าฮะ น้องแบมจะได้จีบคุณมัคคึ" อีกครั้งที่แบมแบมทำมาร์คต้องเบิกตากว้าง ความพยายามไม่มีที่สิ้นสุดจริง ๆ อะไรที่ทำให้แบมแบมปักใจว่าอยากได้เขาเป็นภรรยา



ที่แน่ ๆ เขาไม่ยอมเรื่องนี้ง่าย ๆ หรอก แค่คิดไปถึงตอนที่ตัวเองนอนแผ่กายให้เจ้าก้อน ก็ขนลุกซู่ซ่าขึ้นมาทันที



หรือว่าเขาจะชิงจับแบมแบมเป็นภรรยาก่อนดีนะ?






BAMBAM PART



คุณมัคคึน่ารัก คุณมัคคึหล่อ น้องแบมชอบคุณมัคคึ น้องแบมอยากให้คุณมัคคึเป็นคุณภรรยาของน้องแบม! ถ้าน้องแบมได้คุณมัคคึเป็นภรรยานะ เพื่อนน้องแบมต้องอิจฉาน้องแบมแน่ ๆ ที่น้องแบมมีภรรยาหน้าตาดีขนาดนี้ ทำยังไงดี น้องแบมอยากได้คุณมัคคึ



น้องแบมขอคุณมัคคึจูบ แต่คุณมัคคึยังไม่อนุญาติน้องแบมอ่ะ คุณป๊าเคยสอนน้องแบมว่า จูบนั้นสำคัญมาก ไว้ให้กับคนที่จะมาเป็นภรรยาของเรา น้องแบมเคยคิดจะให้คุณหมาป่าไปแล้วครั้งหนึ่ง แต่มันไม่เหมือนกันสักหน่อย ก็คุณหมาป่าเป็นหมา แต่นี่คุณมัคคึเป็นคน ถ้าน้องแบมจูบคุณมัคคึ น้องแบมก็จะได้ผูกมัดคุณมัคคึเอาไว้ ว่าคุณมัคคึเป็นภรรยาน้องแบม



แต่คุณมัคคึเป็นเทวดา คุณมัคคึบอกว่าจะแต่งงานกับนางฟ้าสวย ๆ ทำไมต้องนางฟ้าสวย ๆ น้องแบมไม่พอใจเลยจริง ๆ น้องแบมไม่อยากให้ใครได้คุณมัคคึของน้องแบมแบมไป งั้นน้องแบมต้องรีบสร้างสัญญามัดตัวคุณมัคคึไว้ คุณมัคคึจะได้หนีน้องแบมไม่ได้ แล้วก็กลายมาเป็นคุณภรรยาที่น่ารักของน้องแบม



“คุณมัคคึฮะ เราย้ายไปเล่นน้ำตรงนู่นกันไหมฮะ" น้องแบมกำลังหลอกล่อคุณมัคคึอยู่ น้องแบมจะใช้ช่วงที่คุณมัคคึเผลอ แล้วขโมยจูบซะเลย!



“ฉันว่านายขึ้นไปแต่งตัวได้แล้วปะ เดี๋ยวก็ไม่สบาย" คุณมัคคึไม่หลงกลน้องแบม งึ! ทำยังไงดี น้องแบมอยากจูบมัดจำไว้ก่อน



“ก็น้องแบมอยากเล่นน้ำก่อนหนิ น้าาา คุณมัคคึนะ ไปเล่นน้ำกับน้องแบมนะ"



คุณมัคคึทำหน้านิ่งใส่น้องแบม คุณมัคคึชอบทำหน้าเหมือนคุณหมาป่าเลย เวลาที่น้องแบมพูดมากคุณหมาป่าชอบทำหน้าแบบนี้ พูดถึงคุณหมาป่า ป่านนี้คุณหมาป่าไปเก็บผลไม้ถึงไหนแล้วนะ ทำไมยังไม่กลับมาสักที น้องแบมเริ่มหิวปลาย่างแล้วเนี่ย งุ้ย!



แต่ช่างเถอะ เดี๋ยวคุณหมาป่ากลับมาน้องแบมค่อยขึ้นจากน้ำ ตอนนี้น้องแบมต้องมัดตัวคุณมัคคึให้ได้ก่อน คุณมัคคึไม่หลงกลน้องแบมเลย



“นะ ๆ คุณมัคคึ ไปเล่นน้ำกับน้องแบมตรงนู่นนะ"



“ดื้อใช่ไหม"



“น้องแบมไม่ได้ดื้อ" น้องแบมส่ายหัวปฎิเสธ ก็จริง ๆ นะ น้องแบมไม่ได้ดื้อ แค่น้องแบมมีแผนในหัวเอง ฮี่ฮี่ คุณมัคคึต้องเป็นของน้องแบม



“งั้นฉันกลับ" คุณมัคคึบอกพร้อมลุกขึ้นยืน ไม่เอา! น้องแบมไม่ให้คุณมัคคึกลับ น้องแบมไม่อยากอยู่คนเดียว อีกอย่างน้องแบมยังไม่ได้มัดตัวคุณมัคคึเลย งั้นน้องแบมต้องรั้งคุณมัคคึไว้



น้องแบมไม่รอช้า รีบกระโดดกระหลังคุณมัคคึไว้แน่น ขาเล็ก ๆ ของน้องแบมเกี่ยวเอวคุณมัคคึไว้ แขนน้องแบมก็ล็อกคอคุณมัคคึไว้เหมือนกัน น้องแบมกำลังเลียนแบบลูกลิงที่เกาะหลังแม่ลิงที่น้องแบมเห็นอยู่ที่ต้นไม้ตรงนู่น



“เห้ย! แบมแบมทำอะไร”



“น้องแบมไม่ให้คุณมัคคึกลับ"



“ดื้อแบบนี้ฉันจะหายไปตลอดกาลเลยนะ" คุณมัคคึใจร้าย ไม่เอา! คุณมัคคึต้องเป็นภรรยาน้องแบม! น้องแบมต้องมัดตัวคุณมัคคึไว้ให้ได้



“งั้นน้องแบมยิ่งไม่ปล่อย"



แบมแบม... ทำแบบนี้มันอันตรายรู้ไหม" คุณมัคคึกดเสียงต่ำ แต่น้องแบมไม่กลัวหรอก น้องแบมเอาหัวซบหลังคุณมัคคึไว้เป็นการบอกว่าน้องแบมไม่มีทางปล่อยคุณมัคคึไปจากน้องแบมแน่ ๆ



“แบมแบม...”



“ไปเล่นน้ำกันนะฮะ"



“...”



“นะฮะ"



"ไปกันนะฮะ คุณมัคคึจ๋าาา"



“โอเค... ไปเล่นน้ำตรงนู่นก็ได้"



“เย้! คุณมัคคึใจที่สุดเลย" น้องแบมร้องลั่นพร้อมโยกตัวอย่างดีใจ



“อย่าโยกได้ไหม " คุณมัคคึบ่นน้องแบม น้องแบมเลยยอมทำตามที่คุณมัคคึขอ ยื่นหน้าไปใกล้คุณมัคคึ เอียงหน้ามองคุณมัคคึอย่างสงสัย



"คุณมัคคึยังไม่หายป่วยเหรอฮะ หน้ายังแดงอยู่เลย" คุณมัคคึไม่ตอบน้องแบม แต่ก้าวเท้าเข้าไปในน้ำตกลึกขึ้นเรื่อย ๆ น้องแบมก็ยังเอียงหน้ามองดูคุณมัคคึ ไม่รู้ว่าคุณมัคคึเป็นอะไรมากหรือเปล่า น้องแบมเป็นห่วงจัง หรือว่าพิษงูจะทำให้คุณมัคคึเป็นไข้



“ให้น้องแบมช่วยรีดพิษงูให้ไหมฮะ เผื่อว่าคุณมัคคึจะหายป่วย" น้องแบมถามคุณมัคคึด้วยความเป็นห่วง แต่ไม่รู้ว่าน้องแบมรู้สึกไปเองหรือเปล่า คุณมัคคึหน้าแดงมากกว่าเก่า สงสัยอาการจะหนักขึ้น



แล้วร่างของน้องแบมกับคุณมัคคึก็จมมิดไปในน้ำ เหลือแต่ส่วนหัวที่โผล่พ้นน้ำ น้องแบมดิ้นไปมาพร้อมหัวเราะคิกคักเพราะน้ำเย็นเลยจั๊กจี้ คุณมัคคึก็ยิ้มด้วยล่ะ น้องแบมชอบเวลาที่คุณมัคคึยิ้ม



“คุณมัคคึยิ้มแล้วน่ารักมากเลยนะฮะ น้องแบมชอบ" คำพูดของน้องแบมทำให้คุณมัคคึชะงักยิ้ม พร้อมเอียงหน้ามองน้องแบม เพราะมองหน้าคุณมัคคึไม่ถนัด น้องแบมเลยปล่อยขาออกจากเอวคุณมัคคึ จับบ่าคุณมัคคึไว้ค่อย ๆ ลอยตัวไปอยู่ตรงหน้าคุณมัคคึ



แขนของน้องแบมโอบคอคุณมัคคึอีกครั้ง ส่วนมือของมัคคึก็โอบเอวของน้องแบมไว้เบา ๆ ทั้งที่น้ำเย็นมาก ๆ แต่ทำไมกัน น้องแบมถึงรู้สึกร้อนที่หน้า หัวใจของน้องแบมเต้นแรงมาก ๆ น้องแบมต้องไม่สบายแล้วแน่ ๆ ถ้าน้องแบมกลับบ้านไป น้องแบมต้องให้พี่ยองแจพาไปหาคุณลุงหมอ



คุณมัคคึจ้องหน้าน้องแบมตาไม่กระพริบเลย หน้าน้องแบมมีอะไรผิดปกติหรือว่ามีอะไรเปื้อนหน้า น้องแบมเลยกวักน้ำล้างหน้าตัวเอง เงยหน้ามองคุณมัคคึอีกครั้งก็ยังเห็นคุณมัคคึจ้องหน้าน้องแบมอยู่ มีอะไรอ่ะ ทำไมต้องจ้องน้องแบม น้องแบมเลยจ้องคุณมัคคึกลับบ้าง พร้อมทำตาปริบ ๆ ใส่อย่างสงสัย



หรือคุณมัคคึหิวแล้ว เพราะน้องแบมเห็นคุณมัคคึเลียปากตัวเอง คุณหมาป่านี่ชักช้าจริง ๆ ทำไมไม่รีบกลับมา รู้ไหมคุณมัคคึของน้องแบมหิวแล้วเนี่ย



“คุณมัคคึหิวแล้วใช่ไหมฮะ"



“ใช่"



“อดทนอีกนิดนะฮะ เดี๋ยวคุณหมาป่ากลับมา น้องแบมให้คุณหมาป่าจับปลาให้กิน"





MARK PART


เจ้าเด็กคนนี้ เห็นฉันเป็นตัวอะไรกันแน่ฮะ!! และบังอาจมาก มาใช้ฉันจับปลาให้คนอื่นกิน นี่ยังดีนะที่ฉันกับคุณหมาป่าของนายคือคนเดียวกัน ไม่งั้นฉันจะกัดแก้มลงโทษ! และที่ฉันบอกว่าหิว ฉันไม่ได้หิวปลา แต่หิวนายตั้งหาก เจ้าก้อนน้อย!



แบมแบมเป็นเด็กที่ใส่ซื่อมาก และในขณะเดียวกัน... ก็เป็นเด็กที่อันตรายมาก! ดูสิ! จะยั่วผมถึงไหนกัน หน้ากันขนาดนี้ ผมอดทนไม่จูบได้ก็ถือว่าเก่งมากแล้ว!!



“ระหว่างรอคุณหมาป่ากลับมา เรามาเล่นน้ำด้วยกันเถอะนะฮะ" ตราบใดที่นายไม่ปล่อยฉัน คุณหมาป่าของนายก็ไม่มีทางกลับมาหรอกแบมแบม "น้องแบมจะปล่อยมือจากบ่าคุณมัคคึแล้วนะ"



“ขาถึงหรือเปล่าเถอะ" นี่ขนาดผมยืน น้ำยังท่วมถึงไหล่ แล้วถ้าแบมแบมปล่อยมือผม จะไม่จมน้ำเลยเหรอ



“คุณมัคคึก็จับน้องแบมไว้สิฮะ ห้ามปล่อยเลยนะ"



นี่ฉันกลายเป็นพี่เลี้ยงเด็กตั้งแต่เมื่อไร? อยากจะคัดค้านไม่ทำตามคำขอเจ้าก้อนดูสักครั้ง แต่เห็นสายตาอ้อน ๆ นั้น ผมก็อดใจอ่อนไม่ได้ทุกที ผมพยักหน้าตอบรับแบมแบมเป็นการบอกว่าผมจะทำตามที่ขอ



ยังไม่ทันได้จับแขนไว้ แบมแบมก็ปล่อยจากบ่าผมก่อน และเจ้าก้อนน้อยก็หายจ๋อมไปกับตา ผมเบิกตากว้างอย่างตกใจ รีบคว้าแขนแบมแบมไว้ทันที เจ้าตัวเล็กไอแค่ก ๆ หลังจากที่โผล่พ้นน้ำ



“เดี๋ยวก็จมน้ำตายหรอก" ผมดุแบมแบม มือเล็กยกขึ้นมาลูบหน้าตัวเอง จมูกแดงกร่ำเพราะน้ำเข้าจมูกเมื่อกี้ เห้อ~ ทำไมถึงเลี้ยงยากเลี้ยงเย็นแบบนี้ ตอนอยู่ในร่างหมาป่าเลี้ยงแบมแบมยังไม่เหนื่อยร่างมนุษย์ ผมไม่น่าหาเรื่องให้ตัวเองเล้ยยย!



“ทำไมมันลึกจังฮะ"



“ไป! เลิกเล่น"



“ไม่เอาาาา น้องแบมอยากเล่นก่อน"



อีกครั้งที่ขาเล็กเกี่ยวเอวผมไว้ และผมจะไม่รู้สึกอะไรถ้าแบมแบมน้อยไม่โดนเอวผม!! ตั้งแต่ครั้งที่แล้วนะ ผมอดทนอยู่เฉย ๆ ได้ก็นับว่าโครตของโครตเก่งแล้ว เด็กอะไรอ้อนเก่งนักนะ อ้อนแบบนี้ทุกคนเลยหรือเปล่า



“ไม่ดื้อนะแบมแบม ไม่งั้นฉันจะไม่หาจริง ๆ ด้วย"



“คุณมัคคึอ่ะ" แบมแบมทำหน้ามู่ใส่ผม และผมก็ไม่ใจดี ถ้าแบมแบมยังดื้อกับผมอยู่แบบนี้ ดูสิมือเปื่อยหมดแล้ว ถ้าไม่สบายขึ้นมาจะว่ายังไงฮะ "งั้นน้องแบมขอลองลอยตัวบนน้ำครั้งสุดท้าย แล้วน้องแบมจะขึ้นไปเช็ดตัวใส่เสื้อผ้าเลย"



ต่อลองเก่งจริง ๆ เมื่อกี้จะจมน้ำตายอยู่แล้ว ยังคิดจะเล่นอยู่อีกเหรอ ผมจ้องมองแบมแบมด้วยสายตาดุ ๆ แต่เจ้าตัวเล็กกลับอ้อนผมกลับด้วยการกระพริบตาใส่ คิดว่าผมจะใจอ่อนเหรอ



“นะฮะ คุณมัคคึของน้องแบม" เสียงอ้อนก็มาเว้ย!



“ก็ได้ ครั้งสุดท้ายนะ" แล้วผมก็แพ้ลูกอ้อนเจ้าก้อน แบมแบมพยักหน้าพร้อมยิ้มกว้างให้ผม ก่อนจะเริ่มปล่อยมือผมอีกครั้ง ผมรีบคว้าแขนแบมแบมไว้เพราะกลัวจะจมน้ำไปอีกรอบ เจ้าก้อนหัวเราะคิกคักอย่างสนุกสนาน ตัวเล็กค่อย ๆ ลอยขนาบบนพื้นน้ำ



และก็ไม่มีอะไรสะดุดตาเท่ากับสองก้อนกลมที่เด่นสะหง่านอยู่ตรงนั้นแล้วล่ะ



“คุณมัคคึ ปล่อยมือเลยฮะ น้องแบมลอยได้แล้ว" แบมแบมเอียงหน้ามาบอกผม เมื่อกี้ที่จะจมน้ำไม่เข็ดหรือไงนะ!



“ไม่เอา เดี๋ยวก็จมน้ำอีกหรอก"



“น้องแบมไม่จมหรอกฮะ ถ้าจมคุณมัคคึก็ช่วยน้องแบมทันอยู่แล้ว"



แบมแบมกระพริบตาถี่ ๆ เป็นการอ้อนผม และทำไมผมต้องหลงลูกอ้อนเจ้าก้อนทุกครั้งเลย! ผมผ่อนลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่เป็นการบอกว่าผมยอมแพ้ จะจ้องไม่ให้คลาดสายตาเลยคอยดู



แล้วผมก็ปล่อยมืออกจากแขนแบมแบม เจ้าก้อนเอาหน้าจุ่มกับน้ำ ตัวลอยนิ่งอยู่กลางน้ำเหมือนขอนไม้ ทุกครั้งที่แบมแบมทุกน้ำพัด ผมต้องสะดุ้งจะเอื้อมมือไปคว้าทุกครั้ง แบมแบมทำให้ผมอยู่ไม่สุข นายจะแปลงร่างเป็นขอนไม้อีกนานแค่ไหนฮะ



ผมเลื่อนสายตาไปมองก้อนขาว ๆ สองก้อน เห็นแล้วมันก็ทำให้ผมอดยิ้มไม่ได้ แอบเผลอเลียริมฝีปากตัวเองเหมือนหิวกระหาย ถ้าไม่ติดว่าผมยังนึกถึงเรื่องศีลธรรมและกฎห้ามของครอบครัวผม ป่านนี้ผมคงกัดไปที่ก้อนกลมทั้งสองนั่นแล้ว



แบมแบมลอยไปตามน้ำเรื่อย ๆ ตาผมมองไปที่ (ก้นของ) แบมแบมอย่างไม่ละสายตา กำลังจ้องมองอย่างเพลิน ๆ แล้วจู่ ๆ ก้อนนั้นหายจ๋อมไปในน้ำ



“แบมแบม!” ผมรีบพุ่งเข้าไปช่วยแบมแบม คว้าแขนเล็กขึ้นมาจากน้ำอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งที่แล้ว แบมแบมไร้การตอบสนองใด ๆ ผมดึงแบมแบมเข้ามาไว้ในอ้อมกอด หัวใจก็บีบแน่นเพราะคนตัวเล็กตาปิดสนิท



“แบมแบม" ผมเขย่าตัวแบมแบม แต่แบมแบมก็ไม่ตื่น หัวใจของผมบีบแน่นหนักกว่าเก่า ช้อนตัวแบมแบมไว้ก่อนจะรีบนำร่างแบมแบมขึ้นไปบนก้อนหินที่อยู่ใกล้ตัว



ผมวางแบมแบมลงบนก้อนหินอย่างเบามือ เอามือตบไปที่หน้าคนตัวเล็กเบา ๆ เป็นการเรียกสติ แต่แบมแบมยังคงนอนแน่นิ่งอยู่อย่างนั้น หรือต้องผายปอด



กำลังจะโน้มตัวเอาปากประกบคนตัวเล็ก ก็ต้องชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นทางแปลก ๆ ของแบมแบม คนจมน้ำทำไมปากมันยื่นขนาดนั้นวะ แหม! เตรียมพร้อมรอผายปอดเลยนะ เพราะผมไม่โน้มตัวลงไปผายปอดสักที ปากเจ้าก้อนก็ยื่นจูออกมามากกว่า



นี่แกล้งกันเหรอฮะแบมแบม แกล้งจมน้ำเพื่ออยากให้ฉันจูบเนี่ยนะ เด็กอะไรแสบชะมัด เมื่อกี้ฉันเกือบหายใจวายแล้วรู้ไหมฮะ!



เอาจริง ๆ ผมก็อยากจะจูบเจ้าก้อนน้อยนะ แต่เห็นว่าเจ้าก้อนอยากที่จะจูบผมขนาดนี้ผมก็ขอเล่นตัวสักหน่อย เห็นปากจู ๆ ที่ยื่นรอเต็มที่ผมก็ต้องอดขำไม่ได้ เลยเอานิ้วจิ้มปากนุ่มไปเบา ๆ และนั่นทำให้แบมแบมลืมตากว้างมองผมทันที



“ไม่ใช่ปากหนิ" แบมแบมลุกขึ้นนั่งทันที จ้องมองหน้าผมอย่างเสียดาย ผมรีบเบี่ยงตัวเพื่อหลบไม่ให้แบมแบมเห็นเจ้ามาร์คน้อยของผม เวลาที่ผมแปลงร่างเป็นหมาป่าพอกลับมาอยู่ในร่างมนุษย์ก็โป๊แบบนี้แหละ นี่ก็เป็นเหตุผลหนึ่งที่ผมไม่กลายร่างเป็นมนุษย์ เพราะผมไม่มีเสื้อผ้าใส่



“ทำไมคุณมัคคึไม่ผายปอดน้องแบม"



“เพราะฉันรู้ไงว่านายแกล้ง เด็กโกหก ต่อไปจะปล่อยให้ลอยตกน้ำตกตายไปเลย"



“คุณมัคคึอ่ะ! ใจร้าย นอกจากไม่ผายปอดน้องแบมแล้ว ยังอยากจะปล่อยให้น้ำแบมตกน้ำตกตายอีก" แบมแบมกอดอกและสะบัดหน้าหนีผมอย่างงอน ๆ เห็นแก้มป่อง ๆ ทำให้ผมรู้สึกหมันเขี้ยวทุกรอบ อยากจะหอมไปสักฟอดให้หายอยาก



“ทำไมอยากจูบฉันนักหะ"



มันเป็นคำถามที่ผมไม่ควรถาม เพราะผมเองก็อยากจูบเจ้าก้อนเหมือนกัน ทำแบบนั้นมันก็เหมือนล้วงละเมิดเด็กและมันก็ผิดกฎต้องห้ามของครอบครัวผม ผมจะทำอะไรได้ก็ตอนที่แบมแบมอายุสิบแปดแล้วเท่านั้น อ่า... แค่อาทิตย์หนึ่งที่ผมอยู่ด้วย ก็จะคลั่งตายอยู่แล้ว เด็กบ้าอะไรยั่วเก่งชะมัด



“ก็น้องแบม... ฮัชชิ้ว!”



นั่นไง จามจนได้



“ไปใส่เสื้อผ้า" ผมไม่รอฟังคำตอบของแบมแบม เข้าไปช้อนร่างเล็กขึ้นมา และเดินเหยียบก้อนหินเพื่อไปยังฝั่งพื้นดิน เจ้าก้อนสั่นหงึก ๆ อยู่ในอ้อมอกผม เห็นแล้วก็รู้สึกอดเป็นห่วงไม่ได้ จะไม่สบายหรือเปล่า สงสัยผมต้องรีบไปตามคุณหมาป่ามาให้ความอบอุ่นแบมแบมแล้วล่ะ



ผมวางคว้าผ้าคลุมสีแดงที่วางอยู่ตรงพื้นมาห่อร่างเล็กไว้ แต่มันก็ไม่ทำให้แบมแบมหายหนาวเลย แบมแบมยังคงสั่น ปากเริ่มซีด แขนเล็กกอดกันไว้เพื่อหาความอบอุ่นให้กลับตัวเอง



“เดี๋ยวฉันจะรีบไปตามคุณหมาป่าให้นะ"



ครั้งนี้แบมแบมไม่งอแง ผมวางแบมแบมให้นั่งหันหลังให้ผม ไม่รอช้ารีบวิ่งเข้าไปป่าหลบหลังต้นไม้ คุกเข่านั่งกับพื้น



ร่างของผมสั่นไปทั้งร่าง บิดตัวเรียกส่วนเนื้อโตที่ซ่อนอยู่ในร่างกาย มือเรียวของผมกลับกลายเป็นอุ้มเท้าขนาดใหญ่ และในขณะเดียวกันตัวผมก็ตัวใหญ่มากยิ่งขึ้น ขนเริ่มยาวปกคลุมร่างกาย เลือดร้อนวิ่งซ่านไปทั่วร่างกาย จมูกของผมรับกลิ่นได้ดียิ่งกว่าเก่า แม้ขณะอยู่ไกลแบมแบม ผมยังได้กินผิวหอม ๆ ของแบมแบม



หลังจากที่ผมคืนร่างกลับกลายเป็นหมาป่าตัวโต ผมก็รีบวิ่งกลับมาหาเจ้าก้อนน้อย แบมแบมยังนั่งขดตัวอยู่ที่เดิม ตัวสั่นเหมือนลูกหมาตกน้ำ ผมเดินไปเอาปลายจมูกดันคนตัวเล็ก แบมแบมหันมามองหน้าผมด้วยความดีใจ โผกอดผมเหมือนกำลังโหยหาความอบอุ่น



“คุณหมาป่า...”



ผมรู้สึกว่าตัวแบมแบมร้อนมาก หรือว่าจะไม่สบายซะแล้ว ลำบากแล้ว มาป่วยกลางป่าอย่างนี้ไม่ดีแน่ ๆ คิดแล้วก็โมโหตัวเองที่ปล่อยให้เจ้าก้อนต้องป่วยจนได้ มองต่ำลงไปเห็นแบมแบมหลับปุ๋ยพร้อมเอามือกำขน (หมาป่า) ของผมไว้แน่น ลมหายใจร้อน ๆ นั่นที่รดบริเวณหน้าอกของผม มันทำให้ผมรู้เลยว่าแบมแบมป่วยแล้ว ผมต้องทำอะไรสักอย่าง ไม่งั้นแบมแบมอาจจะตายได้...



สงสัยผมต้องพาแบมแบมไปแนะนำให้พ่อแม่ผมรู้จักแล้วล่ะ





อ้ากกกกกกกกกกกกกก ฉันทนคิดทะลึ่งไม่ได้ว่าเขาโป๊กันทั้งคู่

แต่น้องหนูของเราป่วยซะแว้วว แงงงง

แต่คุณหมาป่าจะพาไปแนะนำพ่อแม่เหรอ ว๊ากกกกกก

ติดตามต่อเน้อ 

1 คอมเม้น = ล้านกำลังใจแก่ไรท์ 


ติดแท็กได้ #คุณหมาป่ามบ





ว้ากกกกกกกก ฟิคนี้มันไม่ใส มันไม่ใส มันไม่ใส

อีไรท์มันหื่น มันหื่นนนน 5555555

น้องแบมมมมม หนูทำตัวอันตรายไปแล้วลูกกกกก

โอ้ยยยยยย 5555555

ไม่รู้ว่าทุกคนจะชอบแนวนี้กันไหม คุณหมาป่ามัคคึ แอบมีความหื่นตลอดเวลา

และน้องแบมก็ช่างหาเรื่องให้ตัวเองเสมอ ๆ 5555

บอกแล้วความใสของน้องแบมจะทำร้ายคุณหมาป่า


1  คอมเม้น = ล้านกำลังกำลังใจให้แก่ไรท์


ติดแท็กได้น้า #คุณหมาป่ามบ 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 347 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,463 ความคิดเห็น

  1. #3417 9Unknown9 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 01:44
    เขินมาก ฮื่ออออฝ ปดาห่ดฟัำๆพรหนไดรหะรดวำ_คำนัดกระดวักาพไะด กรีสสสสสสส ใจชั้น จพสะๆ้ำไรำล
    #3,417
    0
  2. #3389 Namfon1983 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 15:40
    น้องแบมใสๆไม่มี๊...
    #3,389
    0
  3. #3366 khimmark (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 22:10
    เรื่องนี้น่ารักมากเลย อ่านกี่ตอนๆ ก็ไม่เบื่อ 💕💕
    #3,366
    0
  4. #3315 lovemarkbam_got7 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 15:53
    ไปเลยค่ะ ไปหาพ่อแม่เลยย แนะนำว่าที่ลูกสะไภ้ คิกค้ากกกกกก
    #3,315
    0
  5. #3241 นักโทษหมายเลข0 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 12:57
    มี nc ไหมเธออ คืออยากให้มีนะ อิ_อิ
    #3,241
    0
  6. #3231 Nattitap (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 03:12
    อ่านไปขำไป เขินไป
    #3,231
    0
  7. #3211 Charlottelowell (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 20:04
    ต้องกุมขมับกับน้องเเบมเเบมไปอีกนานเเค่ไหนนะ โอ้ยยยลูกกกกกก
    #3,211
    0
  8. #3179 นกกระเรียนขนขาว (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 19:01
    ทั้งขำทั้งสงสารมาร์ค ยิ่งตรงน้องเข้าใจผิดคิดว่าต้วนน้อยเป็นปลานี่แบบบ ฮากร๊ากมากกกก
    #3,179
    0
  9. วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 09:07
    ระวังไม่มีเมี_เเต่จะมีผั_เเทน อุ้ยยเอาเลยค่าาา55
    #3,121
    0
  10. #3045 kor_kod1 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 18:07
    โอ๊ย ลูกกกก
    #3,045
    0
  11. #3040 ojay2 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 16:48
    น้องงงเว้ยยย ซื่อจริงงง ขำ 5555555
    #3,040
    0
  12. #2998 mooping11 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 16:10
    แบมลูก5555555
    #2,998
    0
  13. #2990 Wstyle_x (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 00:38
    โว้ยแบมลูก555555555
    #2,990
    0
  14. #2932 แบมลูกแม่ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:17
    พีคสุดตอนแบมพูด "สมเสร็จ" นี่แหล่ะค่ะ

    เจ้าก้อนอุ๋งอุ่งนี่ใสซื่อแต่ยั่วยวนเก่งจริงๆ

    #2,932
    0
  15. #2872 JKEve_ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:43
    ขำแบม จ้องจะจับคุณหมาป่าอย่างเดียวเลย ป่วยเลยเห็นไหม
    #2,872
    0
  16. #2848 bride_marktuan (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 22:19
    ทำไมน้องแบมไม่รีดพิษให้คุณเทวดาคะ โกรธมาก อยากเสนอตัวรีดพิษแทน แคกๆ 55555
    #2,848
    0
  17. #2840 Ann_piyatida (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 00:44
    บอกตรงๆว่านี่เป็นฟิคเรื่องแรกที่อ่านไปขำไป หยุดขำน้องแบมไม่ได้เลย555555
    #2,840
    0
  18. #2790 MaouST (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 14:31
    ฮืออออออ สนุกมากกกกกก อ่านแล้วเพลินจริงๆ ชอบมากเลยค่ะ
    #2,790
    0
  19. #2746 tektiannie (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 00:55
    แงงงงง รอแบมอายุ18 ไม่ไหวแร้ว5555
    #2,746
    0
  20. #2740 missbb (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 09:45
    คำว่ามาร์คน้อยยังติดยุในหัวเลยอ่ะ..ฮืออคิดดีม่ได้เรยยย
    #2,740
    0
  21. #2732 Eve-krD (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 11:43
    ให้ตายเถอะแบมแบม เจ้าก้อนแก่แดด 55555+
    #2,732
    0
  22. #2681 VivoV5 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 16:24
    แค่น้องป่วยต้องพาไปหาพ่อแม่เลยเหรออ หลงรุนแรงนะเราอ้ะ
    #2,681
    0
  23. #2651 PaulaPum (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 14:28
    แหมม..พาไปหาพ่อแม่ด้วยย
    #2,651
    0
  24. #2574 MBAIYW (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 20:30
    หื้ออออ คิดอย่างอื่นไม่ได้เลย อยากให้น้องแบมรีดพิษให้คุณหมาป่า /ขอโทษค่ะไรท์คิดดังไปนี้ดดนึง 55555
    #2,574
    0
  25. #2543 Krissri (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 21:56
    งี้ออออ น้องแบมน่ารักเกินไปแล้วลูก สงสารคุณหมาป่ามาร์คึจับใจ ทนให้ได้นะมาร์ค ต้วน คึคึคึ
    #2,543
    0