WOLF #คุณหมาป่ามบ [MARKBAM] จบแล้ว

ตอนที่ 27 : ➵ CHAPTER 24 [30%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 787
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 86 ครั้ง
    7 ธ.ค. 63

 

 

 

น้ำตาสายเล็กอาบแก้มกลม ดวงตากลมโตจ้องมองสงครามตรงหน้าด้วยความหวาดกลัว อยากจะกรีดร้องขอความช่วยเหลือจากใครสักคนก็ทำไม่ได้ เพราะปากถูกปิดด้วยผ้าอย่างหนาแน่น หากมาร์คได้เห็นภาพแบมแบมถูกมัดมือมัดขาแบบนี้ คงจะขาดใจตายได้เลยล่ะ

ตากลมเลื่อนโฟกัสหนีภาพน่ากลัวนั่นจนสายตาไปหยุดที่ธีม เขาทั้งสองได้สบตากัน ตอนแรกแบมแบมก็ดูนิ่งเฉย หากทว่าจู่ ๆ ก็ต้องแสดงสีหน้าตกใจออกมา เพราะเจ้าตัวเล็กจำได้ว่าคนคนนี้คือคนที่พาแบมแบมออกปราสาทมาร์ค ในคืนที่ได้รู้ความจริงว่ามาร์คเป็นหมาป่า

ใช่แล้ว... ธีมเป็นคนลักพาตัวแบมแบมกลับไปหาครอบครัว เช่นเดียวกันกับที่วางยาสลบยองแจเพื่อกลับไปส่งครอบครัวเช่นกัน ที่เขาทำนั่นมันก็เป็นแผนที่ทำให้มาร์คและแจ็คสันทะเลาะกัน ส่วนนายกล็อบส์ก็อยู่เบื้องหลังช่วยส่งทหารตามมาเซอร์ไพร์สกลางป่า สร้างเส้นทางให้มนุษย์และหมาป่าได้รบกัน 

 ธีมไม่ใช่คนที่คิดแผนทั้งหมด แต่คนที่คอยชักใยอยู่เบื้องหลังคือสการ์ต่างหาก 

ถ้ายังจำชื่อของสการ์ได้ ก็คงจะจำได้ว่าเขาคือหมาป่าที่ลักพาตัวเจ้าหญิงมิเกลมาระบายอารมณ์กามของตัวเอง จนเจ้าหญิงตั้งครรภ์ เพราะความป่าเถื่อนของสการ์ทำให้ครั้งนั้นหมาป่าและมนุษย์ได้เกิดสงครามกัน ส่วนตัวเขาก็หนีเอาตัวรอดไปอยู่อีกซีกหนึ่งของโลกอยู่เป็นปี 

สการ์เป็นฝันร้ายของเจ้าหญิงมิเกล แต่เจ้าหญิงไม่รู้หรอกว่าการที่เขาไม่ได้เห็นหน้าเจ้าหญิง มันทำให้เขาคิดถึงเธอใจแทบขาด นั่นจึงทำให้สการ์ได้รู้ว่าเขารักเจ้าหญิงมิเกลเข้าแล้ว และเขาก็ไม่อยากจะอยู่อย่างทรมานแบบนี้ต่อไป เขาจึงเดินทางกลับมาที่อาณาจักรอมิเดลเพื่อแอบมาพบเจ้าหญิง อีกทั้งยังคิดวางแผนจะลักพาตัวเธออีกครั้ง 

ระยะทางกลับมาสู่อมิเดลนั่นช่างแสนไกล เขาเดินทางร่วมสามเดือนจึงมาถึง เขาเหยียบอาณาจักรอมิเดลด้วยความดีใจที่จะได้พบหน้าเจ้าหญิงเสียที หากทว่าหัวใจของเขาก็ต้องสลายเมื่อเขาได้ยินข่าวร้ายว่าเจ้าหญิงมิเกลได้เสียชีวิตเพราะคลอดลูกหมาป่า นั่นจึงทำให้สการ์ได้รู้ว่าเจ้าหญิงมิเกลได้กำเนิดลูกของเขา หากทว่าความเจ็บปวดก็ยังกรีดแทงหัวใจของเขาซ้ำ ๆ เมื่อเขาได้รู้ว่าสายเลือดของเขาถูกฆ่าทิ้งตามคำสั่งของพระราชาแม็ก พ่อของเจ้าหญิงมิเกล 

สการ์ไม่รู้เรื่องราวเบื้องหลังการฆ่าลูกของเขา เรื่องราวความจริงแล้วลูกชายของเขาไม่ได้ถูกฆ่า เพราะมีหญิงใช้ในราชวังขโมยเด็กทารกไปเพราะเธออยากมีลูก พร้อมตั้งชื่อให้ว่าธีม ตามความต้องการของเจ้าหญิงมิเกลที่เคยพูดกับสาวใช้ตอนเธอยังมีชีวิตอยู่ 

ธีมเริ่มเติบใหญ่โดยรู้เรื่องราวว่ามีแม่เป็นหญิงใช้ในราชวัง มีพ่อเป็นช่างทำรองเท้า แต่สายเลือดของสการ์ที่มีอยู่ในตัวธีมทำให้เขาเป็นเด็กที่ไม่เหมือนคนอื่น ยิ่งเติบโตความเป็นหมาป่ายิ่งเผยมากยิ่งขึ้น ธีมไม่รู้ว่าตัวเองเป็นเด็กเลือดผสม จนวันหนึ่งที่มีคนมาทำร้ายแม่ของเขา นั่นจึงทำให้เขาโกรธจนกลายร่างเป็นหมาป่า ความลับนั่นได้แตกแล้ว แม้แต่ธีมเองก็ยังตกใจกับร่างกายจนคิดว่าตัวเองโดนคำสาป ชาวบ้านที่รู้เรื่องเขาก็คิดว่าเขาเป็นปีศาจจึงขับไล่ธีมออกจากหมู่บ้าน ในคืนวันนั้นเขาถึงได้รู้ความจริงจากแม่ของเขาว่าเขาเป็นลูกของใคร 

ธีมต้องบอกลาครอบครัวที่รักอย่างเจ็บปวด ครอบครัวของธีมเองก็เสียใจที่ต้องบอกลาลูกคนนี้ แต่พวกเขาก็คิดว่านี่คงถึงเวลาที่ธีมจะได้ใช้ชีวิตตามเผ่าพันธุ์ จึงยอมปล่อยให้ลูกชายเดินออกจากบ้านไป โดยเหลือทิ้งไว้เพียงความทรงจำที่แสนมีความสุข 

ความเคว้งคว้างเกิดขึ้นในใจของธีม เขาเคยมีครอบครัวอยู่ข้างกาย แต่เขาต้องอยู่ตัวคนเดียวกลางป่าใหญ่ ธีมไม่อยากอยู่ตัวคนเดียวอย่างนี้ตลอดไป ดังนั้นเขาจึงตั้งเป้าหมายที่จะตามหาพ่อแท้ ๆ ของตัวเอง เขาเองก็ไม่รู้หรอกว่าจะตามหาพ่อได้จากที่ไหน และไม่รู้ว่าพ่อหน้าตาเป็นยังไง มีอย่างเดียวที่รู้นั่นก็คือเขาเป็นลูกชายของสการ์

แต่เป้าหมายในการตามหาพ่อก็ได้ยุติลงเมื่อธีมได้พบกับแจ็คสัน... การพบกันครั้งแรกของเขาทั้งสองเกิดจากที่แจ็คสันไปช่วยชีวิตเขาจากการถูกล่าโดยนายพราน ดังนั้นธีมจึงตั้งใจที่อยากจะรับใช้แจ็คสันตอบแทนที่เขาช่วยชีวิตไว้ 

ธีมยังคงจำความรู้สึกแรกที่พบคนคนนี้ได้เป็นอย่างดี เด็กชายที่เต็มไปด้วยความเศร้าและความเย็นชา บางครั้งเขาก็ดูเป็นคนโหดร้ายเสียด้วย แต่ก็ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกสบายใจที่ได้อยู่รับใช้แจ็คสัน 

พวกเขาอยู่ด้วยกันตั้งแต่ตอนที่ครอบครัวของแจ็คสันเสียชีวิตไปใหม่ ๆ ผ่านการต่อสู้กับพวกหมาป่าที่จะยึดตัวเป็นจ่าฝูงแทนพ่อของแจ็คสัน กว่าทุกอย่างจะเข้ารูปเข้าทางได้แจ็คสันสู้ไม่น้อย พวกเขาผ่านอะไรด้วยกันมาเยอะจนรู้สึกเหมือนเป็นพี่น้องร่วมสายเลือด แม้ว่าสถานะจะเป็นเจ้านายกับลูกน้องก็ตาม

ธีมคิดว่าจะได้รับใช้คนคนนี้ไปชั่วชีวิต แต่สการ์ก็ดันเข้ามาทำให้ชีวิตของธีมได้หักเห

พ่อลูกได้พบกันโดยบังเอิญ ตอนพบเจอก็เป็นซีนที่สุดซึ้ง แต่หลังจากนั้นสการ์ก็พยายามยุยงบวกกับพยายามบังคับธีมให้ทำตามแผนร้าย สการ์อยากได้ชีวิตดี ๆ กลับคืนมาจึงมาฉุบมือเปิบที่อาณาจักรอากาเซ เขาฆ่าพระราชาปาร์ค สร้างความบาดหมางให้สองเผ่าพันธุ์ สการ์แค่รอให้ทุกคนฆ่ากันเองและเขาก็จะยึดครองบัลลังก์ ส่วนธีมแม้จะไม่อยากให้เกิดสงครามแต่ก็ทำอะไรไม่ได้แล้วเพราะพ่อของเขาเป็นคนเปิดเกมไปแล้ว แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่เขายอมเข้าร่วมกับพ่อ เหตุผลจริง ๆ ที่เขายอมเป็นคนร้ายก็เพราะว่าเขาต้องการปกป้องแจ็คสันจากการถูกล้างหัวหน้าฝูงครั้งนี้

ธีมพยายามช่วยแจ็คสันอยู่ห่าง ๆ ทั้งพยายามเกลี้ยกล่อมไม่ให้ไปช่วยมาร์คแต่เจ้านายก็ดันดื้อจนต้องมาสู้อยู่ในสนามรบนี้ เขาจงรักภักดีต่อแจ็คสันมาก แต่ความจังรักภักดีนั่นอาจจะทำให้เขาเจ็บปวดมากเมื่อตอนที่แจ็คสันได้รู้ว่าเขาเป็นคนร้าย แค่คิดว่าแจ็คสันจะผิดหวังในตัวเขาก็เจ็บปวดแล้ว 

“ท่านพ่ออย่าลืมสัญญาที่ให้ไว้กับผมนะครับ ว่าจะไม่ทำอะไรเจ้านายของผม” ธีมพูดย้ำกับพ่อตัวเองเป็นรอบที่ร้อย และมันก็ทำให้คนฟังรู้สึกรำคาญหูเสียจริง ๆ 

“แกจะเทิดทูนอะไรมันกันหนักกันหนา อย่าลืมว่าหลังจากจบเรื่องนี้ แกจะเป็นถึงลูกพระราชา แกยิ่งใหญ่กว่ามันเป็นล้านเท่า” 

“แต่ถ้าแจ็คสันไม่ช่วยชีวิตผมไว้ ป่านนี้ผมคงไม่ได้มายืนคุยกับพ่อ ดังนั้นพ่อต้องให้ชีวิตกับเขานะครับ” ธีมไม่มีวันลืมบุญคุณที่แจ็คสันมีให้ ถึงแม้ว่าเขาจะร้าย แต่เขาก็จะไม่มีวันทำร้ายเจ้านายที่รักอย่างแจ็คสันเด็ดขาด 

“ฉันก็หวังว่าเจ้านายของแกจะไม่มาขวางทางฉัน ถ้าการฆ่ามันเป็นโอกาสที่ทำให้ฉันชนะ ฉันก็จะทำ ถ้าแกอยากให้มันรอดก็หาวิธีกำจัดมันออกไปจากเส้นทางของฉันให้ไกล” ธีมได้แต่กัดฟันแน่นเพื่อระบายอารมณ์หงุดหงิด คิดย้อนกลับไปก็โมโหเจ้านายเสียจริงที่ไม่ยอมหนีออกจากที่นี่ไป ไม่งั้นเขาคงจะหายใจคล่องมากกว่านี้

“เริ่มแผนล่อหัวหน้าฝูงต้วนมา และเริ่มฆ่ามันเสียที” ธีมพยักหน้ารับคำสั่งของพ่อ เขาไม่ได้แคร์ว่าพ่อจะฆ่าใคร เขายอมทำตามทุกคำสั่ง แต่ถ้าคำสั่งนั่นคือการฆ่าแจ็คสัน เขาจะไม่มีทางยอมทำตามแน่ 

.

.

.

.

.

 

อีกฝั่งหนึ่งในสนามรบ ทั้งฝ่ายธรรมะกับอธรรมยังคงสู้รบกันอย่างไม่มีถอย ทั้งกษัตริย์และจ่าฝูงหมาป่าเริ่มได้บาดแผลจากการสู้รบ แต่อย่างไรพวกเขาจะไม่มีทางยอมแพ้แน่ ต้องสู้ให้รู้ผลกันวันนี้ไปเลย และพวกเขาก็มั่นใจว่าพวกเขาต้องเป็นฝ่ายชนะแน่ เพราะดูจากจำนวนของฝ่ายศัตรู ก็เริ่มลดน้อยลงเรื่อย ๆ 

มาร์คอ้าปากนำเขี้ยวแหลมไปกัดหมาป่าศัตรู จากนั้นก็ใช้แรงกายหมดสะบัดจนศัตรูตัวลอย จบท้ายด้วยทุ่มร่างหมาป่าตัวผอมกระแทกกับพื้นดินอย่างสุดแรง เก็บแต้มจัดการได้อีกหนึ่ง ใบหน้าหล่อหันกลับมาจะจัดการตัวใหม่แต่แค่เห็นภาพตรงหน้าก็ทำมาร์คแอบผ่อนลมหายใจที่มันเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น ทำไมต้องมาฆ่ากันเพราะการกระทำของคนคนเดียวด้วย 

ในช่วงเวลาสั้น ๆ ที่มาร์คกำลังนึกคิด หูของเขาก็แว่วได้ยินเสียงเรียกหวาน ๆ ของแบมแบม เพียงแค่นั้นก็ทำมาร์คแทบใจจะขาด เขาคิดถึงเจ้าตัวเล็กเหลือเกิน อยากกอดอยากหอมแก้มให้มีกำลังใจ แต่จะทำอย่างนั้นได้ก็ต้องชนะรบครั้งนี้ก่อน เหมือนได้พลังกลับคืนมา ในหัวของมาร์คมีแต่ภาพแบมแบม เขาพุ่งตัวเข้าไปจัดการศัตรูเพื่อให้งานมันจบสิ้นสักที

หากทว่า… ทำไมเสียงแบมแบมยังคงหลอนประสาทเขาไม่หาย เขายังคงได้ยินเสียงหวาน ๆ นั่นตลอดเวลาคล้ายกับว่าคนตัวเล็กอยู่ใกล้ ๆ นี้ 

มาร์คหันไปหน้าไปมองตามความรู้สึกที่บอก เขาคิดว่าเสียงแบมแบมมาจากฝั่งนั้น ตาคมพยายามสอดส่องสายตาตามหาเจ้าของเสียง ร่างโตเดินตามเสียงไปเรื่อย ๆ ระหว่างทางก็มีหมาป่าศัตรูมาแว้งกัดบ้าง แต่เขาก็จัดการเรียบก่อนจะเดินตามหาเสียงต่อ มาร์ครู้สึกไม่ค่อยดีสักเท่าไรที่ได้ยินเสียงแบมแบมอย่างนี้ ยิ่งฟังเขายิ่งรู้สึกว่าเจ้าตัวเล็กกำลังตะโกนเรียกเหมือนกำลังจะขาดใจ ยิ่งเดินเข้าไปในป่าลึกมากเท่าไร เขายิ่งได้ยินเสียงสะอื้น

หัวใจของมาร์คเริ่มบีบแน่น เขาคิดว่าครานี้ไม่ได้เป็นเพราะตัวเองหูฝาดไปแน่ มาร์ควิ่งออกมาคนเดียวและเริ่มห่างไกลจากเพื่อนฝูงมากทุกที เขาพยายามใช้ทั้งจมูกและหูในการตามหาเจ้าตัวเล็ก ยิ่งเข้าไปในป่าลึกมากเท่าไร เขายิ่งรู้สึกเหมือนเสียงนั้นยิ่งใกล้มากขึ้น 

มาร์คอยากจะตะโกนเรียกหาเจ้าตัวเล็กแทบขาดใจ แต่เขาทำไม่ได้เพราะตอนนี้เขาอยู่ในร่างหมาป่า ดังนั้นเขาจึงส่งเสียงหอนหวังว่าแบมแบมจะได้ยินและรู้ว่าเป็นเขา แต่หอนไปสักเท่าไรก็ไม่เห็นเจ้าตัวเล็กเลย หรือว่าจะหลอนไปเองแล้วจริง ๆ 

มาร์คกำลังคิดว่าเขาอาจจะกำลังหลอนไปแล้ว เพราะแบมแบมไม่มีทางมาที่นี่ได้หรอก เส้นทางที่แบมแบมกำลังไปกับที่แห่งนี้อยู่กันคนละฝั่ง  

“คุณหมาป่า ฮือออ ช่วยน้องแบมด้วย” อีกครั้งที่ได้ยินเสียงหวานตะโกนเรียก มาร์ครีบหันไปมองทางต้นเสียงและรีบวิ่งต่อไปเรื่อย ๆ มาร์ครู้สึกสับสนไปหมดแล้ว ไม่รู้ว่านี่มันเรื่องจริงหรือความคิดถึงมันทำให้เขาหลอนกัน แต่ถึงจะรู้สึกสองจิตสองใจ แต่ขาของเขาก็ยังวิ่งตามเสียงหวานนั่นไป 

มาร์ควิ่งโผล่ทะลุมาถึงบริเวณหน้าผาที่ตรงหน้าเป็นสายน้ำตกขนาดใหญ่ มันเป็นจุดที่ทำให้เขาไม่สามารถวิ่งต่อไปได้แล้ว แต่เสียงของแบมแบมพาเขามาถึงที่นี่ เขาว่าเขาตามมาถูกที่แล้ว แต่ทำไมถึงไม่เห็นเจ้าตัวเล็กเลย หรือว่าเขากำลังหลอนไปแล้วจริง ๆ 

“ฮือออ คุณหมาป่า” แค่ได้ยินเสียงมาร์คก็รีบหันขวับไปมอง และเมื่อได้เห็นภาพตรงหน้าอย่างถนัดตาแล้ว ก็ทำหัวใจของเขาบีบแน่นเสียเดียวนั้น เขาไม่อยากคิดว่านี่จะเป็นเรื่องจริง ไม่… เขาอยากให้มันเป็นแค่ภาพหลอน 

มาร์คยืนนิ่งไปชั่วครู่เพราะทำตัวไม่ถูก การที่เห็นธีมเอามีดมาจี้คอแบมแบมแบบนั้นมันทำให้เขายิ่งขาดอากาศหายใจ ใบหน้าน่ารักนั่นเต็มไปด้วยคราบน้ำตา มือถูกมัดรวบไว้ข้างหลัง อีกทั้งยังโดนธีมเอามือมาบีบต้นแขนไว้แน่น

แบมแบมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แล้วโจอี้ปล่อยให้เจ้าตัวเล็กโดนจับตัวมาได้ยังไง แต่ยิ่งคิดยิ่งได้ความคิดที่น่ากลัว มาร์ครู้ว่าโจอี้ไม่มีทางปล่อยแบมแบมให้หลุดมือแน่ หรือที่แบมแบมถูกจับมาที่นี่ได้ เพราะโจอี้ถูกทำร้ายจนไม่สามารถปกป้องแบมแบมไว้ได้ มาร์คไม่อยากจะคิดมากให้ตัวเองเครียด แต่คิดแล้วมันก็ไม่มีทางเป็นอย่างอื่นได้เลย แล้วไหนจะพ่อแม่ของแบมแบมอีก ไม่รู้ว่าพวกเขายังปลอดภัยดีหรือเปล่า  

“ปล่อยแบมแบมเดี๋ยวนี้!!” มาร์คพูดออกไปด้วยอารมณ์โกรธพร้อมส่งเสียงขู่น่ากลัว ถึงแม้ว่าเขาจะอยู่ในร่างหมาป่าก็ตามแต่เขาสามารถสื่อสารกับธีมได้ เพราะธีมเป็นหมาป่าเหมือนกัน 

“ผมมาไกลเกินจะถอยแล้ว” ธีมตอบมาร์คเสียงเรียบ ใบหน้าของเขาไม่แสดงความรู้สึกใด ๆ ให้มาร์คได้รู้ 

“นายทำแบบนี้ทำไมธีม!! นายไม่ได้แคร์ความรู้สึกของแจ็คสันบ้างเหรอ!!” เป็นคำพูดที่จี๊ดใจคนฟัง ถึงจะเจ็บธีมก็ต้องทำปั้นหน้านิ่งเฉย ทำเหมือนว่าเขาไม่ได้รู้สึกอะไร ทั้งที่ข้างในมันปวดร้าว “ฉันไม่รู้ว่านายกำลังคิดที่จะทำอะไรอยู่ แต่ฉันอยากให้นายคิดดี ๆ ว่าสิ่งที่ทำมันคุ้มแล้วจริง ๆ เหรอ มีคนบริสุทธิ์มากมายที่ต้องเจ็บปวดกับสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ทำ พวกเขาสมควรได้รับความเจ็บปวดนั่นจริง ๆ เหรอ” 

“…” 

“หยุดเรื่องทั้งหมดเถอะนะธีม… ตอนนี้แจ็คสันยังไม่รู้เรื่องที่นายอยู่เบื้องหลังกองทัพนั้น ถ้านายหยุดและกลับตัวกลับใจ ฉันจะไม่บอกแจ็คสันเรื่องนี้ แจ็คสันจะได้ไม่เสียความรู้สึกกับสิ่งที่นายไงล่ะ” มาร์คกล่อมให้ธีมจนรู้สึกเขว มือที่จับแขนเล็กแน่นเริ่มคลายออก ในช่วงที่ธีมกำลังเหม่อคิด มาร์คก็จ้องหน้าแบมแบมพยายามส่งข้อความทางสายตาให้แบมแบมหาจังหวะหนี แต่มองเท่าไรเจ้าตัวเล็กเอาแต่ร้องไห้ไม่ได้เข้าใจสิ่งที่เขาต้องการจะสื่อ ที่สื่อสารกันไม่เข้าใจอาจจะเป็นเพราะมาร์คอยู่ในร่างหมาป่า 

“ปล่อยแบมแบมเถอะ นายไม่เห็นหรือไงว่าเจ้านั่นกลัวจนตัวสั่นไปหมดแล้ว” ธีมหลุบตามองคนตัวเล็ก ก็เพิ่งจะรู้สึกใจอ่อนขึ้นมาเพราะว่าเสียงสะอื้นนั่นมันช่างน่าสงสาร “เชื่อฉันเถอะนะ สิ่งที่นายทำไปมันไม่ได้มีประโยชน์อะไรเลย และตอนนี้ผลมันกำลังบอกว่าฝั่งฉันกำลังจะชนะนาย นายยังเปลี่ยนใจทันนะธีม ก่อนที่แจ็คสันจะรู้ความจริงเข้า” 

หมดแล้วความเข้มแข็งทั้งหมด ธีมเอามีดที่จ่อคอแบมแบมออก พร้อมเอามือออกห่างเจ้าตัวเล็ก วินาทีแรกที่ได้ถูกปลดปล่อย คนแก้มกลมก็รีบวิ่งไปหามาร์คและกอดเขาไว้แน่น มาร์คเองก็อยากจะโอบกอดแบมแบมตอบกลับ แต่เขายังอยู่ในร่างหมาป่าเลยทำได้แค่เอาคางมาถูหัวคนตัวเล็กเบา ๆ

ความอัดแน่นอยู่ภายในใจของธีม เขารู้สึกดีที่ตัวเองเลือกที่จะปล่อยให้แผนของสการ์ล่ม แต่เพราะมันล่มถึงได้รู้สึกว่ามันน่ากลัว ถ้าหากสการ์รู้ว่าเขาไม่ทำตามแผน มีหวังว่าจะโดนเล่นงานหนักก็ได้ 

“คุณพาแบมแบมหนีไป!! หนีออกไปให้ไกล ไม่งั้นพวกคุณตายทั้งคู่แน่” มาร์คได้ยินอย่างนั้นก็ตกใจไม่น้อย แต่ถึงยังไงเขาก็ยังสงสัยเรื่องราวอยู่ดี มาร์คคิดว่าแค่ธีมปล่อยก็เท่ากับเรื่องจบ แต่สิ่งที่พูดมันเหมือนว่าเรื่องยังไม่จบ ส่วนแบมแบมได้ยินธีมพูดอะไรแบบนั้นก็ยิ่งโอบกอดมาร์คไว้แน่น ฝั่งใบหน้าเข้าไปที่แผงคอพร้อมปล่อยเสียงโฮออกมาลั่น 

 “ทำไม ที่นายพูดหมายความว่ายังไง” 

 “ก็หมายความว่าฉันจะตามมาฆ่าแกยังไงล่ะ” เสียงปริศนาดังขึ้น มาร์คหันไปมองตามเสียงด้วยความมึนงงปนตกใจ แต่ทว่า…  

                

 

 

 

-x-x-x-x-x-x-x-x-

07/12/63

เรื่องนี้ไรต์ลงเนื้อหาจบแน่ ๆ ไม่ต้องกังวลน้า จะลงเนื้อหาถึง LAST CHAPTER เท่านั้น อาจจะมาลงต่อช้านะค้า แต่มาลงจนครบแน่นอนงับ

ส่วนเนื้อหาสเปเชี่ยลที่เหลือจะอยู่ในเล่มไม่มีลงเว็บนะค้าบ (เป็นตอนที่เต็มไปด้วยความสุขและความน่ารักมากๆ บอกเลย มีหมาป่าตัวน้อยออกมาด้วย อิอิ) 

ตอนนี้มีเล่มพร้อมส่งอยู่นะค้า ทักมาสอบถามได้ที่ Twitter : @theeta9397 หรือ Line : @ogh2497q (พิมพ์ @ ข้างหน้าด้วยนะคะ) 

หรือ E-mail : theeta.nt@gmail.com 

หรือใครไม่ชอบอ่านแบบหนังสือ ไรต์มีแบบอีบุ๊คจำหน่ายนะค้าบ จิ้มได้เลย >>>> E-book

ขอบคุณที่ยังรออ่านอยู่น้าา 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 86 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,463 ความคิดเห็น

  1. #3463 Namnam_Got7 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2563 / 23:45
    ปลอดภัยนะลูกกกก
    #3,463
    0
  2. #3462 541378 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2563 / 00:36
    โอ๊ยยยยยย ทำไมอุปสรรคหนักหนาแท้
    #3,462
    0
  3. #3461 Tuan_Boom (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2563 / 10:32
    มาแน้วววววว
    #3,461
    0
  4. #3460 fah7a (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2563 / 10:23
    ขอบคุณนะคะคูมไรท์เตอร์
    #3,460
    0
  5. #3459 iam_suwitchaya (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2563 / 04:13
    ขอบคุณค่ะ 😆
    #3,459
    0
  6. #3458 BB_boza (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2563 / 02:05
    เย่ๆๆ ไรท์มาแล้ว ขอบคุณที่มาต่อน้าา
    #3,458
    0
  7. #3439 Miimiiiiiiiiiiii (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2563 / 07:01
    แงงง พึ่งมาอ่านเรื่องนี้ง่ะ ไรท์ไม่เปิดให้อ่านต่อแล้วหรอคะ?
    #3,439
    0
  8. #3434 planin_hrd (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 มกราคม 2563 / 16:44
    มาต่อเถอะค่า​
    #3,434
    0