WOLF #คุณหมาป่ามบ [MARKBAM] จบแล้ว

ตอนที่ 26 : ➵ CHAPTER 23 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,252
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 207 ครั้ง
    7 พ.ย. 63


 


 

การที่มาร์คเอาเท้าถีบไม้กระดานออกทำให้เหล่าหมาป่ากลับมาช่วยเหลือเขาได้ยาก ดังนั้นแจ็คสันจึงนำฝูงหมาป่าหาเส้นทางใหม่เพื่อกลับไปหามาร์คยังจุดเริ่มต้นที่แยกกันนั่นก็คือคุกใต้ดิน แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับคนที่ไม่รู้เส้นทางในเขตพระราชวังอย่างพวกเขา เช่นเดียวกันกับยองแจ เขาก็รู้เพียงแค่ไม่กี่เส้นทางในนี้ แต่พื้นที่ลัดที่พวกเขาโผล่มาตรงนี้มันเหมือนเขาวงกตที่พวกเขาหลงและหาทางออกไม่เจอ


 

“บรรยากาศมันวังเวงแปลก ๆ ว่าไหม” แจ็คสันพูดขึ้นในขณะที่ตาสำรวจไปรอบ ๆ ทั้งธีมและยองแจต่างพยักหน้าถี่ เป็นการบอกว่าเห็นด้วยกับความคิดของเขาสุด ๆ ก่อนหน้านั้นพื้นที่ในเขตพระราชวังมันไม่ต่างจากสนามรบเลย แล้วทำไมตอนนี้เงียบสงัดไร้ผู้คน บรรยากาศวังเวงเหมือนป่าช้าเลยก็ว่าได้


 

“พวกทหารมันหายไปไหนหมดกัน” ยองแจพูดด้วยความสงสัย และไม่ใช่แค่ยองแจคนเดียวที่สงสัย ทุกคนที่อยู่ในพื้นที่นี้ก็ร่วมสงสัยไปด้วยกับเขา ทั้งที่เตรียมตัวมาสู้เต็มที่แล้ว แต่เข้ามากลับไม่เจอใครเลยสักคน แบบนี้มันผิดปกติเกินไปแล้ว


 

“ถ้าคุณมาร์คโดนจับไปจริง ๆ ผมว่าไม่มีทางรอดหรอก อย่าเข้าไปให้เสียเวลาเลยครับ เราหนีกันเถอะ” จู่ ๆ ธีมก็ทำตัวเหมือนคนขี้คลาด ช่างผิดวิสัยเขาจนแจ็คสันอดสงสัยไม่ได้ ในวันนี้ธีมทำตัวเหมือนไม่ใช่ตัวของตัวเองสักเท่าไร แม้แต่คนที่เพิ่งรู้จักอย่างยองแจก็ยังรู้ว่าเขาดูแปลกไป


 

“นายไม่เคยเป็นแบบนี้นะธีม” แจ็คสันพูดขึ้นในขณะที่ตายังมองทางข้างหน้า ส่วนยองแจได้ยินเสียงที่แสนเย็นชานั่นแล้วก็ต้องหันไปมองธีมกับแจ็คสันสลับกันไปมา และลุ้นการพูดคุยของเขาไปด้วย


 

“ที่ผมขอให้นายท่านออกไปเพราะผมเป็นห่วงนายท่าน ผมกลัวนายท่านและคุณยองแจจะได้รับอันตราย” เป็นคำพูดที่ดูมีเหตุผลทำให้ยองแจเลิกหาคำตอบในตัวเขา


 

“นายก็รู้ว่าฉันไม่เคยเกรงกลัวต่ออะไรอยู่แล้ว”


 

“แต่นายท่านก็ควรจะเป็นห่วงคุณยองแจบ้างนะครับ นายท่านไม่กลัวคุณยองแจได้รับอันตรายเหรอ” คำพูดของธีมทำให้แจ็คสันสตั๊นไปชั่วครู่


 

ไม่ใช่ว่าเขาไม่เป็นห่วง แจ็คสันเป็นห่วงยองแจมาก ๆ แต่ก็รู้กันอยู่ว่าฝ่ายนั่นดื้อจะตายไป ค้านหัวชนฝาที่จะอยู่ตั้งแต่คุยแผนเมื่อวานจนตอนนี้ก็ยังจะดื้อที่จะตามเขามาอีก


 

“อย่าเป็นห่วงผม ผมดูแลตัวเองได้ ผมโตพอที่จะสามารถมาสมัครเป็นทหารได้แล้วนะ”


 

“แล้วทำไมต้องสมัครทหาร!” แจ็คสันถามกลับด้วยอารมณ์หงุดหงิด เขาไม่ชอบที่ยองแจพูดว่าสมัครทหาร ถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้เกิดขึ้นจริงก็ตาม แต่แค่คิดก็รับรู้ถึงความไม่ปลอดภัยของเจ้าตัวบางของเขาแล้ว


 

“ผมก็แค่เปรียบ” ยองแจพูดพร้อมทำปากยื่นใส่


 

ดูเหมือนว่าการพูดคุยชั่วครู่ของพวกเขาจะช่วยลดความตึงเครียดไปได้บ้าง แต่พอพวกเขาหยุดพูดจากันความตึงเครียดก็เข้ามาปลุกคลุมพวกเขาดังเดิม บรรยากาศก็ยังวังเวงไม่เปลี่ยน นี่พวกเขาเดินเข้ามาในเขตพระราชวังสักพักแล้ว ก็ไม่เจอใครสักคนให้พวกเขาได้ยืดเส้นยืดสาย มือที่ถือดาบมานานไม่ได้ใช้การก็เริ่มเมื่อยแล้ว แปลกจริงว่าคนหายไปไหนกันหมด


 

“เราควรแยกกันตามหาไหม” ยองแจถามขึ้นเป็นการเสนอความคิด


 

“ไม่ควร เรามีกันน้อย และถ้ายิ่งแยกจะทำให้เราอันตรายมากยิ่งขึ้น” แจ็คสันตอบคำถามยองแจเสียงเข้ม ส่วนยองแจได้คำตอบแล้วก็ทำเพียงเม้มริมฝีปากและกวาดสายตาไปรอบ ๆ “แต่เราต้องรีบแล้ว ไม่รู้ว่าป่านนี้มาร์คจะเป็นยังไงบ้าง หวังว่าไอ้คนที่จับตัวมันไปจะไม่โหดร้ายถึงกับฆ่ามันเลยหรอกนะ ไปกัน!”


 

สิ้นสุดคำพูดแจ็คสันก็เอามือตีไปที่แผงคอลูกน้องในร่างหมาป่าที่ตัวเองขี่อยู่ เป็นการบอกให้รีบวิ่ง ในตอนนี้ต่อให้ไม่รู้ว่าต้องไปทางไหน แต่ว่าพวกเขาก็ต้องวิ่งสุ่มไปสักทางคงต้องเจอเอง แต่ยังไงก็ตามแต่ ในราชวังที่ไร้ผู้คนแบบนี้มันทำให้พวกเขาอดรู้สึกหวาดผวาไม่ได้ นี่มันราชวังหรือบ้านผีสิงกัน ไม่อยากจะเชื่อว่าเวลาห่างเพียงครู่เดียวจะทำให้สถานที่แห่งนี้เปลี่ยนไปมากขนาดนี้เหมือนอย่างกับจงใจหลอกล่อพวกเขาให้เข้าไป


 

‘น่าสมเพชเจ้าปีศาจ’


 

หากทว่าทั้งหมดก็ต้องสะดุ้งอย่างผวาเมื่อได้ยินเสียงของใครบางคนที่ดังก้องมาจากที่ไหนสักที่ ทั้งหมดต่างมองหน้ามองหลังหาต้นเสียง


 

‘นายคงจะเป็นจ่าฝูงงั้นสินะ ทำไมโชคดีแบบนี้’


 

ดูเหมือนว่าเสียงนั้นจะไม่ได้หมายถึงพวกเขา แต่หมายถึงมาร์ค!!!และนั่นทำให้พวกเขาเริ่มแตกตื่นมากยิ่งขึ้น ฝูงหมาป่าเริ่มวิ่งเร็วมากยิ่งขึ้นเพื่อตามหาต้นเสียงเพราะคิดว่ามาร์คต้องอยู่ที่นั่นแน่ ๆ


 

‘มาจบเรื่องของเราสักที ฆ่านายได้ก็เท่ากับว่ามนุษย์เป็นฝ่ายชนะ’


 

“ไม่ ๆ ต้องหาให้เจอสิ” เสียงนั่นกำลังหลอนประสาทคนฟังอย่างทีมที่มาช่วยเหลือ แจ็คสันครวญคลั่งออกมาด้วยประโยคเดิมซ้ำ ๆ ตาเริ่มมองหาอะไรที่เป็นเบาะแส


 

“นายท่านทางนี้!” ธีมรีบควบเพื่อนหมาป่าวิ่งนำไปก่อน แจ็คสันไม่ทันได้มองว่าธีมเห็นอะไรก็รีบวิ่งตามไปติด ๆ ฝูงหมาป่าเคลื่อนตัวไปข้างหน้าโดยมีธีมเป็นผู้นำทาง


 

‘เรามาร่วมเฮกับชัยชนะครั้งนี้กัน!’


 

‘เฮ้!!!!’


 

หากทว่าเสียงที่ได้ยินนั้นมันมาจากอีกฝั่งหนึ่ง และเสียงเฮ้ดังมาก ๆ เหมือนผู้คนกำลังร่วมยินดีอะไรสักอย่าง แม้แต่มนุษย์อย่างยองแจก็ยังได้ยินเสียงพวกนั้นชัด


 

“ธีม มันอยู่อีกฝั่ง นายกำลังจะพาเราไปไหนกันแน่” ยองแจถามด้วยความหวาดระแวง


 

“ตามผมมา!!ทางนี้”


 

“ธีม หูพังไปแล้วหรือยังไง ก็ได้ยินอยู่ว่าเสียงมาจากอีกฝั่ง” แจ็คสันพูดพร้อมขมวดคิ้วมองแผ่นหลังลูกน้องตัวด้วยความไม่เข้าใจ ฝ่ายนั้นยังคงเร่งเพื่อนบอกให้วิ่งไปข้างหน้าอย่างไม่มีถอย


 

วันนี้ธีมแปลกไปมาก…ตอนนี้แจ็คสันเริ่มไม่เชื่อใจลูกน้องของตัวเองแล้วว่าเขาจะพาไปทางที่ถูกต้องจริงหรือเปล่า เมื่อตัดสินใจว่าจะเชื่อสัญชาติญาณของตัวเอง แจ็คสันนำมือไปตบแผงคอลูกน้องที่ตัวเองขี่อยู่ แล้วทำนิ้วโป้งชี้กลับไปข้างหลังเป็นการบอกว่าเขาจะกลับไปตามเสียง


 

หมาป่าทั้งหมดต่างเปลี่ยนทิศ ส่วนหมาป่าที่ธีมกำลังขี่อยู่นั้นเห็นเพื่อนเปลี่ยนทิศกันหมดก็ชะลอการวิ่งและนั่นทำให้ธีมได้รู้ตัวว่าถูกทิ้งแล้ว ใบหน้าของเขาแสดงอารมณ์โกรธออกมาเสียเดียวนั้น


 

“อย่ากลับไป!!” และไม่ใช่เพียงแค่นั้นเขายังตะโกนเสียงดังอย่างสุดเสียง ทำเอาแจ็คสันต้องหันมามองหน้าเขาด้วยใบหน้าตกใจ เพราะเขาไม่เคยเห็นธีมเป็นแบบนี้มาก่อน “ถ้านายท่านไปตามเสียงนั่น นายท่านจะไม่รอดแน่ ตามผมออกไปจากที่นี่เถอะ อย่าเข้าไปเกี่ยวกับเรื่องนั้นอีก ผมเตือนแล้วนะ”


 

“นายกลัวตายก็ไปเถอะธีม ฉันจะไปช่วยเพื่อนของฉัน” แจ็คสันตัดสินใจอย่างแน่วแน่แล้ว เขาหันหน้ากลับไปมองทางข้างหน้าและทิ้งลูกน้องผู้จงรักภักดีไว้ข้างหลัง เขาจะไม่ขอให้ธีมมาช่วย ถ้าธีมอยากจะหนีก็ไม่โกรธเลย มันเป็นสิทธิ์ของเขาที่ต้องรักชีวิตตัวเอง


 

“ผมเตือนแล้วนะ” น้ำเสียงซ่อนความโกรธไว้ข้างใน ทั้งยองแจและแจ็คสันรับรู้ได้ แต่ยังไงก็ตามแต่พวกเขาก็ไม่สนคำเตือนนั่น พวกเขาจะรีบไปช่วยมาร์คก่อนที่จะไม่ทันเวลา


 

หมาป่าทั้งหมดเริ่มออกวิ่งตามหาเสียงอีกครั้ง โชคดีที่เสียงเฮฮานั้นยังไม่ได้เงียบหายไปจนไม่ได้ยิน ทำให้พวกเขาพอจะเดาทางได้ว่ามันอยู่ทางไหน แต่จังหวะมันก็ช่างแสนบังเอิญเสียจริง จากตอนแรกที่แห่งนี้มันเงียบสนิทเหมือนอย่างกับป่าช้า แต่จู่ ๆ ก็มีเสียงดังลั่นเหมือนกำลังหลอกล่อให้พวกเขาเข้าไป


 

ยิ่งวิ่งไปตามเสียง พวกเขายิ่งรู้สึกเหมือนว่าสิ่งนั้นมันใกล้เข้ามาขึ้นทุกที ใจหนึ่งก็รู้สึกตื่นเต้นที่จะได้เจอมาร์คแล้ว แต่อีกใจก็หวาดกลัวกับสิ่งที่กำลังรออยู่ แต่ยังไงก็ตามแต่พวกเขาจะไม่ยอมให้ความหวาดกลัวมาทำให้พวกเขาล้มเลิกแผนเด็ดขาด ถ้าวันนี้มาร์คไม่กลับไปด้วยกัน พวกเขาก็จะไม่กลับไปเช่นกัน เป็นไงเป็นกัน!!


 

ฝูงหมาป่าเลี้ยวตัวเข้าซอกหนึ่งตามเสียงเฮ หากทว่าเมื่อได้เจอสิ่งที่อยู่ตรงหน้าก็ต้องแยกเขี้ยวส่งเสียงขู่ทันที เช่นเดียวกับยองแจและแจ็คสันก็ยกดาบขึ้นมาเตรียมสู้ ก็สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขาเป็นเหล่ากองทหารที่กำลังยืนอยู่หน้าทางเข้าสู่ห้องอะไรสักอย่าง แต่ที่น่าแปลกใจตอนนี้คือพวกทหารไม่ได้มีท่าทีที่จะสู้เลย พวกนั้นแหวกทางให้ฝูงหมาป่าเข้าไปอย่างง่าย ๆ ทำเอาทุกคนต่างมึนงง แต่ก็ไม่วายที่จะหวาดระแวงไปรอบตัว


 

“ดูสินั่นใครมา”


 

เสียงใครบางคนดังขึ้นตอนรับการมาของพวกเขา และทันทีที่ร่างของเขาได้พ้นขอบประตูขนาดใหญ่ ก็ทำเหล่าผู้มาเยือนถึงกับต้องอ้าปากค้างตะลึงกับสิ่งที่ตัวเองเห็นในตอนนี้


 

ในตอนนี้พวกเขาหลุดเข้ามาอยู่ในอัฒจันทร์ที่ไม่ใหญ่มากหนัก แต่ก็เป็นขนาดใหญ่พอสำหรับให้ทหารแทบทุกนายได้นั่งกัน ไม่แปลกใจเลยว่าทหารหายไปไหนกันหมด ที่แท้ก็มาอยู่ที่นี่เอง เห็นแล้วก็ทำพวกเขาขนลุกขนพองขึ้นมาเสียเดียวนั้น และที่ดูน่ากลัวไปกว่านั้นก็คือเห็นพระราชาจินยองกำลังนั่งแสยะยิ้มอยู่ตรงบัลลังก์กลางอัฒจันทร์ เหมือนอย่างกับเขากำลังรอชมสิ่งที่น่าสนใจอยู่อย่างนั้นแหละ


 

“พี่มาร์ค!” ยองแจตะโกนเรียกมาร์คพร้อมชี้นิ้วไปตำแหน่งที่เห็น และนั่นทำให้แจ็คสันรีบหันไปมองตามที่ยองแจชี้


 

รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูกที่เห็นมาร์คยังไม่บาดเจ็บอะไร เขาเพียงแค่โดนเชือกมัดมือมัดเท้าไว้แค่นั้น เมื่อเห็นว่าเพื่อนอยู่ตรงนั้นแล้วแจ็คสันก็รีบลงจากหลังลูกน้องเพื่อไปช่วยมาร์ค ยองแจเห็นอย่างนั้นก็รีบตามไปช่วยติด ๆ แต่ระหว่างทางที่วิ่งไปหามาร์คก็รู้สึกแปลกใจเสียเหลือเกินว่าทำไมไม่มีใครมาขัดขวาง ทำไมทุกคนถึงนั่งดูกันเฉย ๆ


 

ยองแจช่วยแจ็คสันแกะเชือกที่มัดตัวมาร์คออก ระหว่างนั้นเหล่าหมาป่าสมุนที่รักของพวกเขาก็มายืนล้อมพวกเขาไว้พร้อมส่งเสียงขู่คำราม ทุกคนรู้สึกหวาดระแวงตลอดเวลาเพราะไม่รู้ว่าพวกนั้นจะมาไม้ไหนกัน การที่ปล่อยให้พวกเขาแกะเชือกมาร์คได้อย่างง่าย ๆ ดูไม่น่าวางใจเลยสักนิด


 

ไม่นานเชือกที่มัดตัวมาร์คไว้ก็ถูกได้แกะออก แจ็คสันและยองแจต่างมองไปที่จินยองด้วยความรู้สึกหวาดผวา ยิ่งเห็นฝ่ายนั้นส่งยิ้มเย็นยะเยือกมาให้ยิ่งไม่ไว้วางใจอย่างสุด ๆ


 

“ปะ กลับกัน!” แจ็คสันพูดพร้อมตบบ่ามาร์คโดยไม่สนว่าสถานการณ์รอบตัวจะเป็นยังไง เขารู้แต่ว่าต้องกลับ และจบเรื่องบ้า ๆ สักที ต่างคนต่างอยู่ไปมันคงจะเป็นวิธีที่ดีที่สุดตอนนี้ และก็รู้ว่ามันเป็นวิธีที่มาร์คต้องการเช่นกัน หวังว่าเรื่องมันจะจบสักที แต่ยังไงก็ตามแต่... ในใจลึก ๆ แจ็คสันก็รู้ว่ามันไม่น่าจะง่ายอย่างนั้น


 

“จะกลับกันไปง่าย ๆ อย่างนั้นได้ยังไง” จินยองพูดขึ้น แต่แจ็คสันไม่ยอมฟัง เขาเดินนำฝูงเพื่อจะเดินออกไปจากสนามกลางอัฒจันทร์นี้ แต่ทว่าก็ต้องหยุดชะงักการกระทำของตัวเองเมื่อมีทหารมารุมล้อมปิดทางไม่ให้พวกเขาออก ทั้งใช้ดาบขู่จนพวกเขาต้องยอมถอย


 

“แล้วนายต้องการอะไร เคลียร์กันให้จบเลยดีกว่า” มาร์คตะโกนถามเสียงดัง จินยองยิ้มรับก่อนจะลุกขึ้นยืน


 

“ฉันต้องการล้างเผ่าพันธุ์หมาป่า นายก็ย่อมรู้ดีความต้องการของฉัน”


 

“เป็นบ้าไปแล้วหรือยังไง ทำไมต้องล้างเผ่าพันธุ์หมาป่า พวกเราก็มีชีวิตและมีหัวใจเหมือนกันนะเว้ย!!” แจ็คสันตะโกนด่าจินยองอย่างสุดจะทน เขาเก็บกดมานานแล้ว ในที่สุดวันนี้ก็ได้มาด่าตัวต่อตัวเสียที


 

“แล้วท่านพ่อของฉันผิดอะไรที่ต้องโดนฆ่า”


 

“แล้วเผ่าพันธุ์ของฉันผิดอะไรที่ต้องมารับบาปแทนคนก่อเรื่อง” แจ็คสันสวนกลับอย่างทันควัน จินยองมองหน้าคนที่อยู่ต่ำกว่าด้วยใบหน้านิ่งเฉย ผิดกับแจ็คสันที่หอบหายใจหนักแสดงอาการโกรธ


 

“พระราชา... จบเรื่องนี้เถอะนะ อย่าให้เราต้องมาสูญเสียผู้บริสุทธิ์เพราะการกระทำเลว ๆ ของคนคนเดียว” ยองแจพยายามโน้มน้าวใจจินยองอีกครั้ง ในรอบนี้จินยองไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับมาแต่แววตาอ่อนโยนนั่นทำให้คนมองอย่างยองแจใจชื้นขึ้นมา ได้โปรดจบสงครามนี้สักทีเถอะ


 

“ยังไงก็ตามแต่... ฉันก็ต้องหาความยุติธรรมให้ทันพ่อ” คำพูดของจินยองทำคนฟังอย่างทีมหมาป่าได้แต่ผ่อนลมหายใจอย่างหมดความอดทน “ฉันจำหมาป่าตัวที่ฆ่าท่านพ่อของฉันได้แม่น ไม่มีลบเลือนออกไปจากหัว”​


 

“แม่งเอ๊ย!!!แล้วหมาป่าตัวอื่นเกี่ยวไรด้วยวะ ทำไมต้องมาหนีกับสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ทำ!!!” แจ็คสันโมโหมาก เขาแทบคุมสติไม่อยู่จะวิ่งไปกระชากคอจินยองแม้ว่าเขาจะอยู่สูงกว่าก็ตาม แต่มาร์คกับยองแจก็รั้งเขาไว้ เพราะไม่งั้นได้ตายฟรีกันแน่ ดูจำนวนกองกำลังทหารที่นั่งอยู่ในอัฒจันทร์ก็รู้ว่าทีมของพวกเขาไม่น่าจะชนะได้แน่ ในตอนนี้พวกเขาเสียเปรียบอย่างสุด ๆ


 

ระหว่างที่กำลังยื้อแจ็คสันไปมา จู่ ๆ ก็มีเสียงดังมาจากอีกฝั่ง และนั่นทำให้แจ็คสันต้องหยุดคลั่ง พวกเขาทุกคนหันไปมองที่ต้นเสียง และภาพตรงหน้าก็ทำให้พวกเขาเบิกตากว้างด้วยอาการช็อก


 

“มาทำให้เรื่องนี้จบลงเถอะ” จินยองพูดพร้อมแต้มยิ้ม


 

ตรงหน้าของพวกเขาเป็นหมาป่าจำนวนไม่น้อยที่โดนต้อนเข้ามาโดยมีธีมที่เดินนำเข้ามาในร่างมนุษย์ แจ็คสันเห็นธีมถูกต้อนมาด้วยก็ตกใจไม่น้อย ถึงแม้ว่าเขาจะแอบงอนลูกน้องคนนี้เพราะมีปากเสียงกันเมื่อครู่ แต่ในเวลานี้เขาก็อดเป็นห่วงธีมไม่ได้ ในตอนนี้เขารับรู้ว่าธีมอยากหนีไปจากที่นี่มันก็หมายความว่าธีมกำลังหวาดกลัว มันเลยทำให้เขาเข้าใจความรู้สึกของธีม


 

“ปล่อยทุกคนไป!!!ถ้าอยากได้คนรับผิดกับการตายของพ่อของนาย ฉันจะรับไว้เอง!!!ฆ่าฉันเลยสิ!!!”


 

“ไม่แจ็คสัน!” ยองแจรีบร้องห้ามพร้อมเอามือมาจับแขนเขาไว้ คำพูดนั้นของแจ็คสันทำให้ยองแจเสียใจจนน้ำตาคลอ “ทำไมคุณถึงพูดจาใจร้ายแบบนั้น คุณจะทิ้งผมไปเหรอ”​


 

ยองแจทำให้แจ็คสันเพิ่งได้สติขึ้นมา เขาหันไปมองหน้าคนรักของตัวเอง เห็นเจ้าหน้าหมวยปล่อยน้ำสายเล็ก ๆ ออกจากตา และนั่นทำให้เขาแทบขาดใจ


 

“ดูท่าตอนนี้แจ็คสันจะไม่อยากตายแล้วล่ะ มีลูกน้องคนไหนที่อยากจะสละชีวิตเพื่อเข้าบ้างล่ะ” จินยองพูดพร้อมแต้มยิ้มเย็นยะเยือก และสิ้นสุดคำพูดของจินยอง หมาป่าหลายตัวก็ต่างวิ่งมาหน้าบรรลังก์และหอนเสียงดังเหมือนกับพวกเขากำลังบอกจินยองว่าเอาชีวิตเขาไปแทนแจ็คสันเถอะ การแสดงความจงรักภักดีนั่นทำให้จ่าฝูงอย่างแจ็คสันน้ำตาไหลอาบแก้มเสียเดี๋ยวนั้น เขาพอรู้ตัวว่าตัวเองเป็นเจ้านายที่แย่ แต่ก็ไม่คิดว่าจะมีคนยอมสละชีวิตเพื่อเขามากขนาดนี้


 

“เอาใครดีน๊า” จินยองพูดด้วยน้ำเสียงกวน พร้อมกวาดสายตาไปรอบ ๆ สร้างความกดดันให้กับทุกคน เช่นเดียวกับจ่าฝูงอย่างแจ็คสัน เขามองดูอยู่ก็รู้สึกอึดอัดแทบขาดใจ เขาอยากจะสละชีวิตเพื่อทุกคน แต่เขาเองก็ไม่อยากจะให้ยองแจต้องเสียใจ แม้ว่าในใจลึก ๆ เขาก็ไม่ได้อยากที่จะตาย เขาอยากจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับยองแจต่อจากนี้


 

แจ็คสันเลื่อนสายตาไปมองเจ้ามนุษย์ที่เป็นตัวการความวุ่นวายทั้งหมด เขาอยากจะแปลงร่างเป็นหมาป่าแล้วเด็ดหัวนั่นให้หลุดจากบ่า เรื่องวุ่นวายจะได้จบลงเสียที


 

“เฮ้ย ๆ อย่ามองหน้าเหมือนฉันเป็นคนใจร้ายนักสิ” จินยองพูดพร้อมส่งยิ้มกวน และนั่นยิ่งปลุกอารมณ์โกรธให้แจ็คสันมากยิ่งขึ้น


 

มาร์คยืนนิ่งและมองสถานการณ์ตอนนี้อย่างเงียบ ๆ ที่เขาพูดไปแค่บทเดียวเพราะเขากำลังวางแผนอยู่ในหัวต่างหากล่ะ ตาคมกวาดสายตาไปมองรอบตัว สายตาเขาไปหยุดที่ธีมและมองเจ้าลูกน้องของแจ็คสัน


 

ช่างน่าแปลกเสียจริงที่ธีมไม่ได้อาสาตัวขอตายแทนแจ็คสัน ทั้งที่เขาน่าจะเป็นลูกน้องที่จงรักภักดีต่อแจ็คสันมากกว่าคนอื่น แต่ทำไมเขาถึงไม่ยอมสละชีวิตเพื่อแจ็คสัน นั่นคือสิ่งที่มาร์คกำลังวิเคราะห์คนคนนั้น


 

แต่แล้วการวิเคราะห์ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อธีมจ้องตาเขากลับ สายตาคู่นั้นดูเย็นชาและไร้ความรู้สึก มาร์คจ้องมองอยู่ครู่เดียวเท่านั้น จากนั้นเขาก็หันไปกลับมองหน้าจินยอง ฝ่ายนั้นกำลังสนุกที่ได้ปั่นประสาทฝูงหมาป่า มาร์คยืนจ้องจินยองอยู่ไม่นาน ฝ่ายนั้นก็สบตากับเขา มาร์คทำเพียงยักคิ้วแค่หนึ่งที


 

“ฉันคิดออกแล้วล่ะว่าฉันจะฆ่าใครดี” หมาป่าต่างกระโดดแล้วหอนแสดงตัวเหมือนกำลังแย่งกันตาย หากทว่าจินยองไม่ได้จ้องมองไปที่เจ้าพวกนั้นเลย เขาจ้องมองที่แจ็คสันพร้อมส่งยิ้มให้“เลือกฆ่าคนที่ฆ่าท่านพ่อฉันดีไหม”


 

หากทว่าคำพูดของจินยองทำเหล่าหมาป่าชะงักและมึนงงในคำพูดของเขา พวกเขาคิดวิเคราะห์คำพูดของจินยองครั้งแล้วครั้งเล่า ก็ยังคิดวิเคราะห์ได้คำตอบเดียวว่าจินยองจะฆ่าแค่คนที่ก่อเรื่องเท่านั้น


 

“แล้วพวกนายจะร่วมมือกับฉันได้หรือเปล่า ตามหาผู้ร้ายตัวจริง”แจ็คสันและยองแจต่างหันมามองหน้ากันด้วยสีหน้าตกใจ หัวใจที่ห่อเหี่ยวของพวกเขาเต้นรัวขึ้นมาเสียเดียวนั้น นั่นมันเป็นสัญญาณที่ดีใช่ไหม ไม่เพียงแค่นั้นทั้งสองก็ต่างหันมามองหน้ามาร์ค ทำเขารีบแสดงท่าทางดีใจแทบไม่ทัน


 

“ได้!!!พวกฉันจะช่วยตามหาผู้ร้ายตัวจริง นายต้องหยุดตามล่าพวกเราสักที” แจ็คสันพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่แสดงอารมณ์ว่าเขากำลังดีใจที่จินยองตาสว่างเสียที


 

“พวกนายสองคนเป็นจ่าฝูงของทีมหมาป่าใช่ไหม งั้นฉันจะขอความร่วมมือให้พวกนายในการให้หมาป่ามาแสดงความบริสุทธิ์”


 

“ยังไง” ยองแจถามกลับด้วยความสงสัย เจ้าตัวบางลืมตัวไปเสียสนิทคิดว่าตัวเองเป็นหมาป่าด้วยซะแล้ว


 

“ฉันจำหมาป่าคนที่ฆ่าพ่อฉันได้ เพราะงั้นฉันอยากให้หมาป่าทุกตัวมาแสดงตัว ใครที่บริสุทธิ์ก็จะได้รับการปลดปล่อยเป็นอิสระและไม่ถูกตามล่า ส่วนใครที่ไม่ให้ความร่วมมือในการตรวจฉันก็ถือว่านั่นเป็นผู้ต้องสงสัย”


 

“ฉลาดมาก!!!ทำไมนายไม่คิดแบบนี้แต่แรก” แจ็คสันเอ่ยชมด้วยใบหน้าที่แสนจะมีความสุข เขาดีใจที่เรื่องนี้มันจบลงอย่างสวยงามสักที ส่วนจินยองยิ้มรับก่อนจะบอกความจริงบางอย่างให้พวกเขาได้รู้


 

“จริง ๆ ฉันไม่ได้เป็นคนคิดแผนนี้เองหรอก แต่มีหมาป่าสองตัวที่ช่วยคิดแผนนี้ให้ฉัน” คำพูดของจินยองทำทุกคนที่อยู่ในพื้นที่นี้ต่างพากันฮือฮา ส่วนแจ็คสันกับยองแจก็ได้แต่อ้าปากค้างช็อกกับสิ่งที่ได้ยิน เพราะไม่คิดว่าจินยองจะรับฟังแผนดี ๆ แบบนี้จากหมาป่า “คนคนนั้นก็คือ คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นไง”


 

จินยองชี้นิ้วมาที่มาร์ค และนั่นทำให้ทุกสายตาจ้องมองมาที่มาร์ค ส่วนเพื่อนรักอย่างแจ็คสันก็ได้ช็อกค้างไปเสียแล้ว เขาไม่รู้มาก่อนว่ามาร์คแอบไปคุยกับจินยองตอนไหน แล้วทำไมมาร์คถึงไม่บอกเขา หรือว่าเขาไม่น่าไว้ใจจนมาร์คไม่อยากบอก ความคิดมากมายไหลเข้ามาในหัวเขา


 

“อย่าบอกนะว่าคุณก็รู้” ยองแจถามแจ็คสันพร้อมเอามือตีไปที่แขนเขาป้าบใหญ่ กำลังจะโกรธอยู่แล้วเชียวที่ไม่ยอมเล่าให้กันฟัง ไม่งั้นก็คงไม่ต้องมาเสียน้ำตาครั้งแล้วครั้งเล่า แต่แจ็คสันก็รีบส่ายหัวรัวเป็นการบอกว่าเขาไม่รู้เรื่อง และนั่นทำให้ยองแจมึนงงมากขึ้นไปอีก


 

ก็จินยองบอกว่ามีหมาป่าสองคนที่ร่วมวางแผน มาร์คโดนเฉลยไปแล้วคนหนึ่ง แล้วถ้าคนต่อมาไม่ใช่แจ็คสัน แล้วคนคนนั้นจะเป็นใครกัน


 

“อีกคนก็อยู่ตรงนั้น” ทุกคนต่างหันไปมองข้างหลังตามมือที่จินยองชี้ และพวกเขาก็ได้พบใครบางคนที่กำลังปิดบังใบหน้าตัวเองอยู่ในผ้าคลุมสีดำ


 

“ด...เดี๋ยว!นั่นคนที่จับตัวมาร์คไปไม่ใช่เหรอ ผมจำได้” ยองแจพูดออกมาอย่างสติแตก ตอนนี้เขามึนงงกับทุกสิ่งจนตามอะไรแทบไม่ทันแล้ว พอมาปะติดปะต่อเรื่องเองก็เริ่มคิดว่าหรือว่านี่จะเป็นแผนหลอกล่อให้ทุกคนมารวมตัวกันที่นี่


 

ทุกคนจ้องมองชายผ้าคลุมสีดำที่เดินตรงเข้ามากลางสนามตาไม่กะพริบ จนเมื่อฝ่ายนั้นเปิดผ้าคลุมที่ปิดหน้าออกเผยว่าคนที่อยู่ใต้ผ้าคลุมนั้นคือแจบอม ก็ทำคนที่ไม่รู้แผนถึงก็อ้าค้างไปเลย ก็คงจะมีแต่มาร์คนี่แหละมั้งที่ไม่ได้รู้สึกไปตามทุกสถานการณ์ที่เกิดขึ้นตอนนี้ เขากำลังแค่กำลังลุ้นกับเหตุการณ์ต่อจากนี้ต่างหากล่ะ


 

“แล้วข่าวที่แจบอมลอบทำร้ายพระราชาจินยองนี่ยังไงกัน” ยองแจนึกถึงข่าวนั้นได้ก็รีบถามขึ้นเพราะอยากจะรู้เรื่องทั้งหมดเสียที


 

“ก็คงจะเป็นการหลอกให้โจรตายใจ” แจบอมตอบพร้อมยิ้มมุมปาก และคำตอบของเขาก็ทำใครบางคนที่อยู่ในนี้เริ่มกระสับกระส่ายนั่งไม่ติดเก้าอี้แล้ว


 

“ฉันหลอกให้ทุกคนเข้ามารวมตัวกันที่นี่เพราะต้องการจับกุมคนร้ายตัวจริง ซึ่งฉันเชื่อว่าในนี้ต้องมีคนที่ฉันตามหาแน่ แต่จากที่มองผ่านสายตาตอนนี้ คนที่อยู่ในร่างหมาป่าไม่ใช่คนร้ายที่เห็น เพราะงั้นขอให้ทุกคนไปรวมกันที่ฝั่งซ้ายให้หมด” จินยองออกคำสั่งออกมาแล้ว แต่หมาป่าหลาย ๆ ตัวยังมึนงง ไม่ยอมขยับตัวไปไหน เมื่อมาร์คเห็นทุกคนไม่ทำตามที่จินยองพูด ก็เลยพูดไล่พวกเขาไปอีกฝั่งอีกแรงหนึ่ง เห็นได้ชัดเลยว่าหมาป่าจะเชื่อฟังคำพูดของจ่าฝูงเท่านั้น ตอนนี้พวกเขากำลังเดินไปรวมตัวเป็นกลุ่มก้อนอีกฝั่งหนึ่ง เหลือแต่จ่าฝูงทั้งสอง แจบอม ยองแจ และก็ธีมที่ยังอยู่ในร่างมนุษย์


 

“ส่วนพวกนายก็แสดงความบริสุทธิ์ใจโดยการแปลงร่างเป็นหมาป่าสิ ฉันจะได้เช็คว่าลักษณะของพวกนายตรงกับที่ฉันเห็นหรือเปล่า” แจ็คสันถึงกับมึนงง แต่เขาก็ไม่ได้ขัดข้องอะไร ถ้าจินยองอยากเห็นเขาก็จะแสดงความบริสุทธิ์ใจให้ดู


 

ทั้งแจบอม มาร์ค และแจ็คสันต่างยอมแสดงความบริสุทธิ์ใจโดยการจะกลับร่างเป็นหมาป่าให้ดู พวกเขาเริ่มถอดกระดุมทีละเม็ด มาร์คเองก็ทำทีว่าร่วมด้วยกับการแสดงความบริสุทธิ์นี้ แต่สายตาของเขายังจับจ้องไปที่ธีม


 

“นายไม่ถอดเสื้อผ้าล่ะ จะได้แสดงความบริสุทธิ์ให้มันจบ ๆ ไป” มาร์คถามธีม และนั่นทำให้ธีมกลายเป็นเป้าสายตาของทุกคน


 

ฝ่ายนั้นยืนนิ่งไม่ยอมขยับตัว แววตาของเขาแสดงออกว่าเขากำลังหวาดกลัวบางอย่าง ซึ่งท่าทางของเขาทำให้เจ้านายอย่างแจ็คสันเริ่มรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา เขากำลังคิดวิตกอยู่ในหัวว่าทำไมธีมถึงทำท่าทางแบบนั้น อย่าบอกว่าเขากำลังมีความลับปิดบังอยู่


 

“พระราชาครับ มาแก้ผ้าโชว์ตรงนี้ออกจะอุจาดตาไปหน่อยนะครับ ผมว่าเราจับพวกเขาไปคุยกันแบบในห้องลับดีกว่า เดี๋ยวผมจะนำพวกเขาไปอีก” นายพลล็อบส์ที่นั่งอยู่ใกล้จินยองแสดงอาการร้อนรนขึ้นมา จินยองเพียงรับฟังและวิเคราะห์ในคำพูดนั่น นายพลล็อบส์ไม่รอฟังคำตอบของจินยอง รีบตัดสินใจเอง


 

“เฮ้ย!พาไอ้มนุษย์หมาป่าไปอยู่แยกห้องกันไว้ เดี๋ยวพระราชาจะไปตรวจร่างหมาป่ามันด้วยตัวพระองค์เอง” นายพลล็อบส์จัดการเรื่องให้จินยอง และสิ้นสุดคำพูดของนายพลล็อบส์สูงคนนั้น เหล่าทหารลูกน้องก็รีบเดินเข้ามาล็อกแขนทั้งสองข้างของแจ็คสัน มาร์ค แจบอม และธีมไว้ ส่วนยองแจเห็นแบบนั้นก็รู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมา เขาไม่ชอบที่แจ็คสันถูกจับตัวไปแบบนั้น เพราะไม่อยากห่างแจ็คสันก็เลยรีบเดินตามหลังเขาไปติด ๆ


 

กลุ่มทหารกำลังนำตัวทั้งสี่ออกไปจากพื้นที่นี้ แต่ทว่าก็ต้องหยุดชะงักปลายเท้าเมื่อองครักษ์ยูคยอมยืนขวางทางเขาไว้ สายตาดุดันนั่นทำเหล่าทหารยศน้อยถึงกับต้องรีบหลบสายตา


 

“พระราชายังไม่ทันออกคำสั่ง ทำไมพวกนายต้องทำตาม ใครเป็นกษัตริย์ของพวกนายกันแน่” ยูคยอมตำหนิเหล่าทหาร และนั่นทำให้พวกเขาต้องรีบปล่อยแขนออกจาทั้งสี่ “จะไม่มีใครได้ออกจากที่นี่ ถ้าไม่แสดงความบริสุทธิ์ใจให้พระราชาได้เห็น หากขัดขืนก็ถือว่าเป็นผู้ต้องสงสัย”


 

“ก็จะทำให้ดูอยู่นี่ไงเล่า!พวกนายเองที่ลากพวกฉันออกมาจากตรงนั้น” แจ็คสันทำโวยขึ้นมา


 

“พระราชา จะให้พวกเขาแก้ผ้าโชว์ทุกคนในนี้เหรอ สงสารพวกเขาเถอะ” นายพลล็อบส์ยังโน้มน้าวใจที่จะให้จินยองออกคำสั่งว่าจะทำตามเขา


 

“ไม่ต้องมาคิดแทนพวกฉัน!พวกเราไม่แก้หมดหรอกน่ะ แค่ถอดเสื้อ!!” แจ็คสันโวยกลับอย่างอารมณ์เสีย ก็ดูเหมือนว่าในพวกเขาก็มีแต่แจ็คสันและยองแจนี่แหละที่เป็นตัวละครที่ไม่ได้รู้เรื่องราวอะไร และที่พวกเขาไม่มีสิทธิ์ได้รู้ก็เพราะ....


 

“รีบกลับร่างเป็นหมาป่าให้พระราชาได้เห็นสิ เราจะได้จบเรื่อง” มาร์คพูดกับธีม


 

ใช่... พวกเขาสงสัยธีมมากที่สุดในตอนนี้ ก่อนหน้านั้นที่มาร์คได้พบแจบอมในป่าหลังจากที่ไปช่วยเหลือแบมแบมได้สำเร็จ พวกเขาก็เคลียร์กันยกใหญ่เรื่องข่าวที่ได้ยินมา แจบอมได้ยินอย่างนั้นก็สงสัยธีมเป็นคนแรก เพราะที่เขาหายไปก็เพราะตั้งใจจะโน้มน้าวใจจินยองจริง ๆ เขาไม่ได้มีแผนร้ายอะไรทั้งนั้น และเรื่องที่เขาทำร้ายจินยองมันก็เป็นแผนที่จะทำให้คนร้ายตัวจริงได้ตายใจ มาร์คได้รู้แผนนั่นก็ตอนนั้น


 

มาร์คเองก็สงสัยธีม ก็เลยปรึกษากับแจบอมว่าต้องมีการจัดฉากให้ธีมได้อยู่ในวงล้อม เพราะงั้นแผนการไปช่วยหมาป่าแหกคุกก็ได้ดำเนินต่อ พวกเขาแกล้งเล่นละครตบตาจนล่อหมาป่ามาในนี้ได้เกือบหมด แต่ธีมไม่ได้เข้ามาด้วย มาร์คจึงแอบส่งสัญญาณมือให้ยูคยอมไปตามคุมหมาป่าเข้ามามากขึ้นอีก จนได้เห็นธีมเข้ามาแล้วมาร์คจึงได้หาจังหวะ และบอกจินยองว่าผู้ต้องสงสัยอยู่ในนี้ผ่านการยักคิ้ว


 

ที่แจ็คสันและยองแจไม่มีสิทธิ์รู้เรื่องนี้ เพราะรู้ว่าพวกเขาสนิทกับธีมมาก ๆ มันคงจะทำแผนการได้ยาก และคิดว่าปล่อยให้พวกเขาไม่รู้น่าจะดี เพราะมันอาจจะทำให้แผนการนี้แนบเนียนมากยิ่งขึ้น


 

“อย่าบอกว่ามึงยังไม่เลิกสงสัยธีม” แจ็คสันหันมาถามมาร์คอย่างหาเรื่อง มาร์คเห็นท่าทางแจ็คสันแล้วก็ดีใจที่ตัวเองคิดถูกเรื่องที่ไม่ยอมบอกแผนนี้


 

“เราทุกคนก็แค่แสดงความบริสุทธิ์ตัว ก็แค่นั้น... ถ้าในกลุ่มพวกเราไม่มีใครลักษณะที่ตรงกับหมาป่าที่ทำร้ายพ่อของจินยอง พวกเราก็จะได้ไม่ต้องมาหวาดระแวง” มาร์คพูดอย่างอ้อม ๆ เขาไม่อยากพูดตอบไปตรง ๆ ว่าเขาสงสัยธีมที่สุดเพราะกลัวจะโดนโกรธ แต่ยังไงก็ตาม ตอนนี้มาร์คเองก็ลุ้นธีมเหลือเกิน ถ้าเกิดธีมเผยร่างหมาป่าขึ้นมาแล้วไม่ตรงกับลักษณะที่หมาป่าที่ทำร้ายพระราชาปาร์ค รับรองได้ว่าเรื่องต้องยุ่งกว่านี้แน่ เขากลัวจะตามล่าหาคนร้ายตัวจริงไม่เจอ ถ้าคนร้ายตัวจริงหนีไปไกลแล้วล่ะ จินยองจะยอมใช้แผนการพิสูจน์ลักษณะตัวนี้อยู่ไหม


 

“ทุกคนทำให้มันจบ ๆ ไปเถอะ เราจะได้เลิกระแวงกันเสียที” ยองแจพูดเสริมอีกคน และนั่นทำให้แจ็คสันเริ่มลดอารมณ์โกรธ


 

“ธีม!!ไปแสดงตัวให้มันจบ ตอกหน้าพวกมันไปเลยว่ามันสงสัยคนผิดแล้ว” แจ็คสันมันใจมาก ๆ ว่าธีมไม่ใช่คนร้ายแน่ ก็อยู่ด้วยกันมานานเขาย่อมรู้ดีว่าลูกน้องของเขานิสัยเป็นยังไง คนที่อ่อนโยนและแสนจะซื่อสัตย์อย่างธีม ไม่มีทางฆ่าใครได้หรอก


 

ยูคยอมไล่ต้อนพวกเขาให้กลับเข้ามาอยู่ตรงหน้าจินยองอีกครั้ง สถานการณ์เริ่มบีบบังคับธีมมากขึ้น สายตาของมาร์ค จินยอง แจบอม และยูคยอมต่างจับจ้องไปที่ธีม ทำให้คนถูกจ้องเริ่มรู้ตัวแล้วว่าเขากำลังโดนจับผิด เขากวาดสายตามองทั้งสี่สลับกันไปมา จนสุดท้ายก็เลื่อนสายตาไปมองคนที่คิดว่าจะช่วยเขาได้


 

 

“รีบพิสูจน์ตัวสิ” ยูคยอมพูดเร่ง แจ็คสันได้ยินอย่างนั้นก็จัดการถอดเสื้อเป็นการบอกว่าเขาพร้อมที่จะแปลงร่างเพื่อพิสูจน์ตัว แต่พวกเขาไม่ได้อยากเห็นแจ็คสันในร่างหมาป่าซะเมื่อไร พวกเขาต้องการเห็นธีมในร่างหมาป่าต่างหาก เพราะมันจะเป็นการยืนยันว่าสิ่งที่พวกเขาสันนิฐานมันถูกต้องหรือเปล่า

 

 

แจ็คสันดึงร่างหมาป่าตัวเองออกมา กางเกงที่ปกปิดร่างกายของเขาถูกขยายจนฉีกขาดเพราะร่างกายที่ใหญ่ขึ้น ขนสีทองเด่นเป็นการพิสูจน์ว่าเขาไม่ได้มีลักษณะตรงกับหมาป่าที่จินยองตามหาแม้แต่นิด หมาป่าหนุ่มมองไปจินยองรอฟังฝ่ายนั้นพูดอะไรบ้าง แต่เขาก็ทำเพียงนั่งเงียบและจ้องมองมาที่ธีม

แจ็คสันหันหน้ามองไปทางสายตา ก็เพิ่งรู้ตัวว่าลูกน้องที่รักของเขากำลังโดนสายตาทั้งเพื่อนและฝั่งพระราชาจับจ้อง เห็นแบบนั้นเขาก็รู้สึกโกรธจนเลือดขึ้นหน้าที่ทุกคนเอาแต่จับผิดลูกน้องของเขา ก็เพราะว่าเขาไม่มีทางคิดว่าธีมเป็นคนร้าย เพราะอย่างนั้นเขาถึงได้รู้สึกโกรธที่ทุกคนทำร้ายความรู้สึกของธีม

แต่ทว่า… 

แจ็คสันยังไม่ทันได้โวยวายให้เพื่อนได้ปรับความคิด ก็ต้องหยุดทุกสิ่งอย่างเมื่อได้ยินเสียงสัญญาณบางอย่างเตือนดังขึ้น และเพียงแค่ครู่เดียวเท่านั้นเหล่าทหารก็ต่างพากันวิ่งลงมาจากอัฒจรรย์โดยไม่ทันได้ฟังคำสั่งของพระราชาเพราะพวกเขารู้ดีว่านั่นคือเสียงอะไร ส่วนเหล่าหมาป่าผ่านการพิสูจน์ตัวแล้ว เห็นทหารวิ่งหนีก็วิ่งบ้าง ทำให้พื้นที่ตรงนั้นเกิดความวุ่นวาย 

“นั่นเสียงอะไร” มาร์คหันมาถามยูคยอม 

“เสียงเตือนไฟไหม้” จู่ ๆ ไฟก็ดันมาไหม้ได้ถูกจังหวะเสียงจริง 

ยูคยอมทิ้งทุกอย่างที่ตัวเองทำอยู่เพื่อไปรักษาความปลอดภัยให้กับพระราชา แจบอมเองก็เป็นห่วงจินยองแม้ว่าตรงที่จินยองยืนอยู่จะไม่ได้เกิดไฟไหม้ เพราะความเป็นห่วงทำให้เขาอยากจะเข้าไปใกล้ ๆ ฝ่ายนั้นเพื่อให้ตัวเองสบายใจว่าใกล้พอที่จะปกป้องเขาได้ 

เหมือนความวุ่นวายที่เกิดขึ้นตอนนี้จะทำให้ทุกคนเกือบลืมคนคนหนึ่งไป แต่โชคดีที่มาร์คไม่ลืม แต่มันก็เป็นเพียงแค่เสี้ยวนาทีเท่านั้นที่เขาละสายตา หันมาอีกที…

“ธีมหายไปแล้ว!!!” มาร์คตะโกนลั่นอย่าบ้าคลั่ง และเสียงของเขาก็ทำให้คนที่สนใจเรื่องธีมรีบหันไปมองที่ตำแหน่งเดิมที่ธีมเคยยืนอยู่ และในตอนนี้พวกเขาเห็นเพียงแค่พื้นที่ว่างเปล่า 

มาร์ควิ่งออกมาจากที่ตรงนั้นโดยไม่รอใครทั้งนั้น ส่วนจินยองและยูคยอมก็ต่างพากันวิ่งลงมาจากอัฒจรรย์โดยมาสมทบกับแจบอมที่เพิ่งวิ่งมาถึง พวกเขารีบวิ่งตามมาร์คไปโดยไม่ต้องพูดคุยปรึกษาหารือกัน ทั้งเหล่ามนุษย์และเหล่าหมาป่าต่างพากันวิ่งออกไปจากที่แห่งนี้ เหลือเพียงยองแจและแจ็คสันที่ยืนนิ่งอยู่ที่ตรงนั้น

ทั้งสองกำลังมึนงงกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น หากแต่สิ่งที่ทำให้พวกเขายืนสงบนิ่งมากขนาดนี้ก็คงจะเป็นการหายไปตัวของธีม บางอย่างมันทำให้พวกเขาฉุกขึ้นมาได้ว่า…

“ทำไมธีมต้องหนี” ยองแจพูดสิ่งที่คิดออกมา คำพูดของยองแจทำแจ็คสันชาไปหมดทุกส่วน เพราะพฤติกรรมของธีมตอนนี้มันทำให้เขาอดคิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้เลยจริง ๆ อย่างไรก็ตามแต่แจ็คสันก็ไม่มีทางเชื่อว่าธีมจะเป็นคนร้ายสร้างเรื่องวุ่นวายทั้งหมด เมื่อคิดอย่างนั้นได้แจ็คสันก็คิดว่าจะต้องรีบไปช่วยธีม เพราะเห็นอยู่ว่าทั้งเพื่อนของเขาและเจ้าชายกำลังหมายหัวธีมไว้ 

แจ็คสันไม่สามารถพูดบอกอะไรยองแจได้เพราะตอนนี้เขาอยู่ในร่างหมาป่า แต่เขาต้องการออกไปจากที่แห่งนี้ เขาเลยนั่งยองเพื่อเป็นการบอกยองแจให้ขึ้นมาบนหลังเขา ยองแจเห็นอย่างนั้นก็ไม่รีรอที่จะรีบกระโดดขึ้นบนหลังแจ็คสัน เมื่อยองแจนั่งได้อย่างถนัดแล้ว หมาป่าหนุ่มก็รีบวิ่งออกจากที่แห่งนี้เพื่อตามไปช่วยลูกน้องที่รัก 

 

 

มาร์คคืนร่างหมาป่าเพื่อเร่งกำลังให้ไล่ตามธีมได้ ฝ่ายนั้นกำลังขี่ม้าหนีออกอาณาจักร แต่ใช่ว่าเขากำลังไล่ล่าธีมอยู่ฝ่ายเดียว ทั้งแจบอม ยูคยอม และจินยองก็ตามร่วมไล่ล่าด้วย 

 

ตาคมจับจ้องไปที่ผู้ต้องสงสัยที่กำลังหนี เขาพยายามเร่งแรงขาเพื่อให้ไล่ตามม้าของธีมให้ทัน แต่อุปสรรคก็มากมาย ทั้งโขดหิน กองไม้ ขวางทางจนพวกเขาเริ่มหงุดหงิด แต่ถึงยังไงก็ตามต่อให้เหน็บเหนื่อยมากขนาดไหน ทั้งสี่จะไม่ยอมแพ้ เพื่อให้ความสงบสุขกลับมาสู่ทุกคนเสียที 

 

ในตอนนี้มาร์คปักใจเชื่อไปแล้วว่าต้องเป็นธีมที่เป็นคนร้าย เพราะไม่อย่างนั้นเขาจะหนีทำไมกันล่ะ ถ้าบริสุทธิ์ใจจริง ก็คงจะโชว์ร่างหมาป่าให้เห็นตั้งแต่อยู่อาณาจักรแล้ว ทำแบบนี้ไม่ต่างจากโจรร้ายที่กำลังหลบหนีแม้แต่นิด ยิ่งปักใจเชื่อยิ่งอยากที่จะพิสูจน์หาคำตอบจริง ๆ ไปเลยว่าใช่คนที่สร้างเรื่องวุ่นวายทั้งหมดหรือเปล่า แล้วถ้าใช่ก็อยากจะรู้เหตุผลว่าสร้างเรื่องวุ่นวายนั่นทำไมกัน ยิ่งคิดยิ่งร้อนรุ่มใจอยากจะจับให้ได้ซะตอนนี้ 

 

จินยองเริ่มหงุดหงิดใจ เขาทนไล่ตามแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ ไม่ไหวแล้ว เขาอยากจะส่งลูกธนูไปหาธีมเสียตอนนี้ แต่จะทำอย่างนั้นก็ทำไม่ได้ เพราะเขายังไม่ได้คำตอบแน่ชัดว่าธีมใช่คนร้ายที่ตามหาหรือเปล่า ต่อให้ปักใจเชื่อไปแล้วว่าใช่คนร้าย ยังไงก็ตามจินยองยังอยากจะเห็นร่างหมาป่าให้แน่ชัดก่อนที่จะลงโทษ ถ้ายิงไปแล้วไม่ใช่คนร้ายขึ้นมา เขาคงจะรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต 

 

ทั้งสี่มีเรื่องให้คิดในหัวมากมาย วิ่งไล่ล่าตามธีมอย่างไม่มีหยุดหย่อน คิดในใจว่าคงจะวิ่งตามจนตกขอบโลกเลยล่ะมั้ง กำลังจะท้อแท้ก็มีสัญญาดีเกิดขึ้น เมื่อธีมกำลังผ่อนกำลังม้าที่วิ่ง และนั่นทำให้ทั้งสี่ได้เข้าใกล้ธีมมากยิ่งขึ้น แต่ยิ่งวิ่งเข้าไปใกล้ก็รู้สึกแปลกใจว่าทำไมธีมถึงยอมชะลอเพื่อให้พวกเขาจับตัว หรือเจ้าหมอนั่นกำลังจะยอมให้จับ? 

 

“หยุดธีม!! หยุดวิ่งหนีเถอะ มาจับเรื่องนี้กันสักที” จินยองตะโกนออกไปเสียงดังพร้อมหยิบคันธนูขึ้นเตรียมพร้อมจะขู่ฝ่ายนั้นให้พูดความจริง “นายหนีออกมาทำไม หรือว่าที่นายไม่ยอมกลายร่างเป็นหมาป่าให้ฉันเห็น เพราะนายคือคนร้ายตัวจริง” 

 

ธีมไม่ได้คิดหนีแล้ว เขานั่งนิ่งบนหลังม้า อีกทั้งยังหันหลังให้ด้วย ทั้งสี่มองแล้วก็ยังรู้สึกหวั่นใจเล็ก ๆ เพราะไม่รู้ว่าธีมกำลังวางแผนอะไรอยู่หรือเปล่า แต่มองดูเจ้านั่นก็ไม่ได้ถืออาวุธอะไรในมือ ถ้างั้น… ก็คงไม่มีอะไรน่ากังวลหรอกมั้ง พวกเขาได้แต่ปลอบตัวเองกันอย่างนั้น

 

“ธีม พิสูจน์ตัวให้ฉันได้เห็นว่านายไม่ใช่หมาป่าตัวนั้น แล้วฉันจะปล่อยนายไป” จินยองยังอยากได้คำตอบที่แน่ชัด อย่างน้อยถ้าได้เห็นกับตาว่าธีมใช่คนร้าย มันจะได้ทำให้เขากล้าลงโทษคน ๆ นี้

ธีมเริ่มเคลื่อนไหวโดยการลงจากหลังม้า เขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหน้ากลับมามองทั้งสี่ วินาทีนี้เป็นวินาทีที่ลุ้นระทึกที่สุด พวกเขาลุ้นเหลือเกินว่านี่จะใช่คำตอบที่ตามหาหรือไม่ แล้วถ้าสมมุติว่าคำตอบที่ได้คือต้องตามหาคนร้ายต่อไปล่ะ ไม่อยากให้เป็นอย่างนั้นแล้ว เพราะแค่คิดก็รู้สึกท้อเหลือเกิน 

 

“ถ้านายไม่พิสูจน์ตัวงั้นฉันก็จะต้องยิงนายเพราะถือว่านายยอมรับว่าตัวเองเป็นคนร้าย” ครานี้เป็นยูคยอมที่เป็นฝ่ายพูด เพราะเขาเริ่มหมดความอดทนกับการเล่นตัวของคนคนนี้เต็มทนแล้ว 

 

“แล้วถ้าผมพิสูจน์ตัวแล้วกลับไม่ใช่คนที่พวกคุณตามหาขึ้นมาจริง ๆ ล่ะ มันจะเป็นยังไงต่อ” คำถามนั่นทำให้ทั้งสี่เริ่มตึงเครียด เพราะถ้าเกิดเป็นอย่างนั้นจริง ๆ พวกเขาไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงต่อไป มันท้อกับการตามหาตัวคนร้ายแล้วจริง ๆ และต่อให้เลิกตามหา พวกเขาก็เชื่อว่ายังไงก็ยังคงต้องมีเรื่องวุ่นวายไม่จบสิ้นแน่ เพราะอย่างนั้นก็ภาวนาเถอะ ขอให้ธีมเป็นคนร้ายตัวจริง ถึงแม้จะดูเป็นความคิดที่เห็นแก่ตัว แต่อย่างน้อยมันก็ทำให้เรื่องวุ่นวายทั้งหมดจบลงเสียที

 

“จะใช่หรือไม่ใช่ก็พิสูจน์ตัวมาเถอะ อย่ามาเล่นตัวให้เสียเวลา” จินยองกัดฟันพูดด้วยอารมณ์โกรธ แต่ทว่าพอได้เห็นยิ้มของธีมแล้ว ก็รู้สึกเหมือนความหวังมันค่อย ๆ ลดลงไปทุกที รอยยิ้มนั้นมันเหมือนคนที่ตั้งใจปั่นประสาท

 

“งั้นก็ดูให้ดี และดูให้ชัด” ธีมพูดพร้อมยิ้มมุมปาก ก่อนจะค่อย ๆ ถอดผ้าคลุมของตัวเองออก ส่วนคนที่จ้องมองอยู่ก็ต่างลุ้นด้วยใจที่เต้นแรง ภาวนาในใจขอให้ตรงกับหมาป่าตัวร้ายด้วยเถอะ แต่ยังไงก็ตามแต่การที่ธีมยิ้มมันทำให้ความมั่นใจของพวกเขาในตอนแรกหายไปเกือบหมด 

 

ธีมค่อย ๆ ดึงร่างหมาป่าที่ซ่อนอยู่ข้างในออกมา ผิวสีน้ำผึ้งเริ่มมีขนยาว ๆ มาปกคลุม เสื้อผ้าที่ใส่ปกปิดร่างกายถูกฉีกขาดตามการขยายตัวของหมาป่า ดวงตาสีดำขยายโตกลายเป็นสีเหลือง ใบหน้าแหลมสบัดไปมา ปากค่อย ๆ ยาวยื่นโชว์เขี้ยวฟันแหลมคม ใช้เวลาไม่นานชายหนุ่มก็กลายเป็นมาป่าขนสีดำ 

 

เมื่อธีมคืนร่างได้เรียบร้อยแล้ว ทั้งมาร์ค แจบอม และยูคยอมต่างหันไปมองหน้าจินยองเป็นการลุ้นคำตอบว่าใช่หมาป่าที่ตามหาหรือเปล่า แต่ยังไม่ได้คำตอบก็เหมือนว่าจินยองก็ทำให้พวกเขาได้รู้ว่าสงสัยผิดคนแล้วเพราะจินยองแสดงสีหน้าผิดหวังออกมา แขนที่กางคันธนูถูกปล่อยลงมาวางตรงหน้าตักอย่างหมดแรง 

 

จินยองจำหมาป่าตัวที่ฆ่าพ่อของเขาได้อย่างแม่นยำ ภาพนั้นยังคงฉายอยู่ในหัวเขาทุกคืนจนเหมือนเป็นฝันร้าย ธีมเป็นหมาป่าขนสีดำเหมือนกับหมาป่าตัวร้ายนั่น แต่จินยองค่อนข้างมั่นใจว่าธีมตัวเล็กกว่าหมาป่าที่เห็น ออกจะดูเป็นหมาป่าที่ดูน่ารักตัวผอมบาง แต่หมาป่าที่เขาเห็นมันดูทั้งตัวใหญ่บึกบึนและดูดุร้ายมากกว่านี้ 

 

“ผมบอกแล้วว่าผมไม่ใช่คนร้าย” ธีมพูดออกมา มีแค่แจบอมและมาร์คเท่านั้นที่ฟังธีมออก 

 

“ถ้าไม่ใช่คนร้ายทำไมถึงไม่ยอมพิสูจน์ตัวตั้งแต่ในอาณาจักรให้จบ จะล่อพวกเราให้วิ่งตามมาถึงนี่ทำไม” มาร์คถามพร้อมทำหน้าหย่นโชว์เขี้ยวแสดงอาการโกรธให้ฝ่ายตรงข้ามได้รู้ หากทว่าฝ่ายนั้นไม่ได้กลัวแม้แต่นิด อีกทั้งยังทำเอียงคอไปมาอย่างอารมณ์ดี 

 

“ก็ใช่ไง ผมล่อให้พวกคุณออกมา” คำตอบของธีมทำให้ทั้งมาร์คและแจบอมถึงกับเบิกตากว้าง 


คำตอบของธีมทำให้ทั้งมาร์คและแจบอมถึงกับเบิกตากว้าง

แจบอมกำลังจะหันไปส่งเสียงบอกจินยองซึ่งเขาก็ไม่รู้จะบอกให้จินยองรู้กับภาษาหมาป่าได้ยังไง แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นแขกไม่ได้รับเชิญกำลังเดินเข้ามาหาพวกเขาเป็นกลุ่มใหญ่ หัวใจของทั้งสี่แทบตกไปถึงตาตุ่ม

การที่ธีมไม่ใช่หมาป่าที่ตรงกับที่ตามหาใช่ว่าเขาจะไม่ใช่คนร้าย นี่ต่างหากที่น่ากลัวกว่าเพราะนอกจากจะตามหาคนร้ายตัวจริงยังไม่เจอ แต่ยังต้องเจอคนร้ายคนใหม่อีก เรื่องราวมันยังวุ่นวายไม่พอใช่ไหม….

“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันธีม นายล่อพวกเรามาเพื่อทำอะไรกัน!” แจบอมถามด้วยอารมณ์หงุดหงิด แน่นอนว่าเขาต้องโมโหมากกว่าคนอื่นแน่ เพราะเขามีคนรักอยู่ตรงนี้ด้วย นอกจากจะเอาตัวเองให้รอด เขาก็กลัวจินยองจะได้รับอันตรายจากครั้งนี้

“ก็คอยดูสิ” สิ้นสุดคำพูดธีมก็ส่งเสียงหอนเพื่อนบอกสัญญาณเหล่าหมาป่าที่อยู่ฝั่งของเขา และไม่นานหมาป่าพวกนั้นก็ต่างพากันวิ่งตรงมาหาทั้งสี่ มันเป็นภาพที่ทำให้พวกเขาตกใจไม่น้อยเพราะว่ากองกำลังกับจำนวนของฝั่งเขา ดูยังไงก็โดนรุมชัด ๆ

มาร์คเห็นท่าไม่ดีก็หอนบ้างเพื่อเรียกลูกน้องมาช่วย ส่วนยูคยอมกับจินยองเองก็ไม่รู้จะทำยังไงในตอนนี้เขาก็ได้แต่ยิงธนูใส่พวกหมาป่าฝั่งตัวร้ายโดยไม่มีความปรานี ยิ่งหยิบลูกธนูออกมาใช้มากเท่าไร พวกเขาก็รับรู้ได้ว่าถ้าธนูหมดพวกเขาก็คงจะซวยไม่น้อย

แล้วไม่นานกลุ่มหมาป่าแปลกหน้าก็เข้ามารุมล้อมพวกเขาเป็นวงกลม ผลัดกันเข้ามาหาทั้งสี่เพื่อทำร้าย แต่ทั้งสี่ก็ตั้งรับสู้ ฝ่ายที่เป็นมนุษย์ใช้ดาบทิ่มแทงศัตรู ส่วนฝ่ายหมาป่าก็ใช้เขี้ยวคมของพวกเขาที่มีกัดเหวี่ยงฝ่ายตรงข้าม พวกเขาเข้าคู่กันได้อย่างดี เหมือนกลายเป็นคนคนเดียวกันแต่แบ่งแยกซ้ายขวา หูตาไวเห็นหมาป่าตัวไหนจะเข้ามากัดคู่ตัวเอง ก็จัดการช่วยเหลือกันได้อย่างทันท้วงที

แต่มันก็ไม่ง่ายเลยกับการสู้กับหมาป่าทุกตัวที่กำลังผุดออกมาเหมือนเกิดใหม่ได้ภายในสามวิ หมาป่าจำนวนมหาศาลสู้กับคนสี่คนมันบ้าไปแล้ว

ระหว่างต่อสู้ สายตาของจินยองก็ไปสะดุดกับใครบางคนที่อยู่ไกลออกไปอีก และเมื่อเขาได้เห็นอย่างถนัดตาก็ทำเลือดในกายของจินยองสูบฉีดขึ้นมา ใบหน้าหวานเริ่มกัดฟันแน่น ดาบที่แกว่งเริ่มออกแรงมากตามอารมณ์โกรธ

ตรงทางสายตาของเขาเห็นธีมในร่างมนุษย์กำลังพูดคุยกับนายพลล็อบส์ นายพลล็อบส์เป็นทหารยศสูงของอาณาจักรเขา พวกเขาก็ร่วมงานกันอยู่บ่อยครั้ง การที่นายพลล็อบส์ยืนคุยกับธีมก็ทำให้จินยองไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมเกิดสัญญาณไฟไหม้ดังขึ้นที่เขตพระราชวังของเขา เพราะมีมนุษย์คอยช่วยเหลืออยู่เบื้องหลังนี่เอง

“ไอ้เวรล็อบส์!” จินยองคำรามด้วยอารมณ์โกรธ และเสียงของเขาก็ทำให้เพื่อนร่วมทีมทั้งสามต่างแตกตื่นไม่น้อย มาร์คกับแจบอมไม่รู้เรื่องด้วยหรอกว่าจินยองกำลังคำรามอะไร แต่ยูคยอมรู้เพราะตอนนี้เขามองไอ้คนทรยศนั่นอยู่

จินยองกำลังมองนายพลล็อบส์ด้วยสายตาโกรธแค้นแม้ว่าตอนนี้มือของเขายังแกว่งดาบฆ่าศัตรูอยู่ เขาอยากจะพุ่งออกจากตรงนี้เพื่อเอาดาบไปแทงคนทรยศนั่น แต่เขาต้องข่มใจเพราะถ้าเขาออกจากวงจะทำให้วงกลมของพวกเขาพัง และนั่นจะทำให้โอกาสแพ้ของพวกเขาสูงมาก

มาร์คแทบจะหมดแรงแล้ว เขาคิดว่าถ้าต้องสู้นานกว่านี้เขาคงจะสู้ไม่ไหวแน่ ๆ ในตอนนี้เขาได้แต่ภาวนาในใจขอให้เสียงเรียกของเขาทำให้ฝูงได้ยินด้วยเถอะ ถึงแม้ระยะทางจะไกลจากเขตอาณาจักร แต่เขาก็คิดว่าคงจะมีหมาป่าฝั่งเขาที่กำลังหลบหนีสงคราม อาจจะหลงเหลืออยู่ในป่าก็ได้

วู้วววว~

เสียงหอนของหมาป่าดังขึ้นจากอีกฝั่งในป่า แค่ได้ยินเสียงก็ทำให้หมาป่าทั้งสองต่างมีแรงสู้ขึ้นมาอีกครั้ง ทั้งสองจำเสียงนั่นได้ นั่นคือเสียงของแจ็คสัน การมาของแจ็คสันไม่ใช่ว่าเขามาเพียงลำพัง เขาพาทั้งฝูงหมาป่าและทหารตามมาด้วย

แจ็คสันยังไม่รู้ว่าตอนนี้ธีมลูกน้องสุดที่รักของเขาได้เผยตัวว่าเป็นคนร้ายอย่างเต็มตัว แต่เขาได้ยินเสียงเรียกของมาร์คเขาก็รีบไปรวบรวมคนมาช่วยสู้ ส่วนยองแจอีกเช่นเคยเกือบโดนทิ้งไว้ที่หมู่บ้าน แต่ยองแจไม่ยอม เขาจะติดตามมาด้วย เพราะงั้นแจ็คสันจึงจับยองแจใส่ชุดเกาะแบบหนาแน่น อีกทั้งยังเอาดาบให้ยองแจป้องกันตัวด้วย แต่เจ้าตัวบางใช่ว่าจะอ่อนแอ ใจของเขาสู้เต็มที่ ยองแจควบม้าเข้ามาด้วยใจที่ฮึกเหิม เมื่อถึงกลุ่มหมาป่าตัวร้ายก็จ้วงดาบอย่างไม่ลังเล แม้ว่าในใจจะหวาดกลัวกับการฆ่าศัตรูก็ตาม แต่เพราะอ่อนแอไม่ได้เขาจึงต้องทำในสิ่งที่ตัวเองหวาดกลัว

วงกลมที่มาร์ค แจบอม จินยองและยูคยอมได้สร้างไว้ถูกกระจายออกทันทีเมื่อทีมของเขาเข้ามาช่วยสู้ แรงกายที่อ่อนล้ากลับถูกเติมพลังจนกลายเป็นความแข็งแรง ดาบจ้วงตวัดกวาดศัตรูได้รอบทิศ เช่นเดียวกันกับเขี้ยวแหลมคมกัดงับไปที่เนื้อหนังฝ่ายตรงข้าม พร้อมฟัดเหวี่ยงเหมือนตุ๊กตาใส่นุ่น

เป็นจริงตามคำทำนายของอเมธ่าที่บอกว่ามาร์ค แจบอม และแจ็คสันจะกลับมาเป็นเพื่อนกัน พวกเขาจะได้ร่วมสู่สงครามครั้งนี้

ใช่ พวกเขาร่วมสู้ แต่ในคำทำนายนั่นไม่ได้บอกว่าพวกเขาร่วมสู้กับฝั่งของจินยอง ในความเป็นจริงแล้ว พวกมนุษย์และหมาเราอยู่ทีมเดียวกันต่างหาก และพวกเขากำลังสู้กับฝ่ายคนเลวที่กำลังต้องการผลประโยชน์บางอย่างที่ตอนนี้พวกเขาเองก็ยังไม่รู้ว่านั่นมันคืออะไร แต่ก็เดาว่ามันคงจะเป็นผลประโยชน์ที่คุ้มไม่น้อย

ธีมและนายพลล็อบส์ต่างยืนมองภาพตรงหน้าด้วยความตึงเครียด เห็นลูกฝั่งเขาเริ่มล้มตายจำนวนมากก็ยิ่งหน้าถอดสี นี่มันผิดแผนที่วางไว้ ใครจะคิดว่าจะมีคนมาช่วย 4 คนนั่น ทั้งที่ตั้งใจจะจัดการตัวหัวหน้าให้ตาย แต่ก็ดันมาผิดแผนจนได้

“งานยังไม่เสร็จอีกเหรอ” เสียงแหบปนทุ้มดังขึ้นจากด้านหลังทั้งสอง แค่ได้ยินเสียงก็ทำทั้งขู่ขนลุกขนชันไปหมดทุกส่วน ทั้งสองหันไปมองทางต้นเสียงก็รีบก้มหัวทำความเคารพเจ้าของเสียง

ชายวัยกลางคนร่างกายกำยำสูงใหญ่ดูน่าเกรงขาม เดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงข้างธีม ใบหน้าดุดันของเขาทำคนที่อยู่ข้าง ๆ หายใจแทบไม่ออก สายตาเย็นชาจับจ้องไปที่สงครามตรงหน้าด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย แต่เป็นใบหน้าที่ธีมมองออกว่าเขากำลังไม่พอใจแน่

“เราจะทำยังไงต่อดีครับท่านพ่อ ตอนนี้ลูกน้องฝั่งทีมเราเริ่มเหลือน้อยแล้ว” ธีมหันไปถามพ่อของเขา

“งั้นก็ต้องเรียกมาเฉือดทีละคน” สการ์พูดออกมาพร้อมยกมุมปากยิ้มร้าย ก่อนจะหันหลังกลับไปมองข้างหลัง ทั้งธีมและนายพลล็อบส์ต่างหันไปมอง ธีมได้เห็นสิ่งตรงหน้าอย่างถนัดตาก็ต้องเบิกตากว้างด้วยอาการตกใจ

“เจ้าเด็กคนนี้เป็นคนรักของจ่าฝูงต้วนใช่ไหม” สการ์ถามทั้งที่เขารู้อยู่แล้วว่าแบมแบมเป็นกล่องดวงใจของมาร์ค 

100% 

 

 

 

 

***ตอนนี้มีเล่ม Wolf พร้อมส่ง สามารถสั่งซื้อได้ทาง Line @theeta9397 หรือ ทวิตเตอร์ @theeta9397**

หรือสามารถซื้อผ่านทาง E-book https://www.mebmarket.com/ebook-99158-WOLF-คุณหมาป่ามบ&page_no=1


 


 

07/11/63

เรื่องนี้ไรต์จะลงจนจบนะคะ อย่าเพิ่งต่อว่าไรต์ การเจอคำพูดร้ายๆ มันก็ทำให้อารมณ์ดิ่งได้ง่ายมากเลยนะคะ ที่มาลงต่อช้าเพราะไรต์ปัญหาหลายๆ อย่างในชีวิต ป่วยด้วย เร่งปิดเล่มอีกเรื่อง ทำให้ลืมว่ามีน้องเรื่องนี้ที่ยังไม่ลงเนื้อหาให้จบ และเรื่องนี้ไรต์ตั้งใจลงให้จบ แต่จะสงวนสเปเชี่ยลไว้ให้อ่านเฉพาะในเล่ม
 สัญญาว่าจะมาลงจนจบแน่นอน ขอเวลาหน่อยน้า


 


 


 

12/08/62

ธีมจะใช่คนร้ายที่ตามหาหรือเปล่า แล้วถ้าเกิดไม่ใช่จะเป็นยังไง เรื่องนี้จะจบยังไง คุณมัคคึกับน้องแบมจะได้เจอกันเมื่อไร

อ่านจบเนื้อหานี้แล้วไรต์ขออนุญาตหยุดพักยาวนะคะ เพื่อให้คนได้ซื้อเล่มได้อ่านตอนจบก่อน และได้อ่านสเปเชี่ยล อาจจะได้มาลงจนจบ แต่นานมาก ๆ เลยนะคะ ช่วงนี้ที่ลงถี่เพราะแก้บนค่า ขอบคุณทุกคนที่ติดตาม แล้วเจอกันน้า


 

ใครที่อดใจรอไม่ไหว ตอนนี้เรื่องนี้มีเล่มพร้อมส่งและมีเป็นอีบุ๊คสำหรับคนที่ไม่ชอบอ่านในหนังสือ สนใจดูรายละเอียดได้ที่ https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1536451chapter=33


 


 


 

11/08/62

เรื่องนี้มันจะจบเช่นไร จินยองจะฆ่าทุกคนจริง ๆ เหรอ แล้วแจ็คสันตกใจอะไร


 

 

ใครที่อดใจรอไม่ไหว ตอนนี้เรื่องนี้มีเล่มพร้อมส่งและมีเป็นอีบุ๊คสำหรับคนที่ไม่ชอบอ่านในหนังสือ สนใจดูรายละเอียดได้ที่ https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1536451chapter=33


 


 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 207 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,463 ความคิดเห็น

  1. #3453 Gunyarnut (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2563 / 01:46
    ไรท์สู้ๆนะไม่ต้องไปสนข้อความที่เป็นด้านลบนะ
    ไรท์เก่งที่สุดแล้ว^^~
    #3,453
    0
  2. #3449 Gunyarnut (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2563 / 19:40
    กรี้ดดดดไรท์คัมแบคคคค🤯
    #3,449
    0
  3. #3448 Kibibiza (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2563 / 16:31
    คิดถึงจ้า
    #3,448
    0
  4. #3447 fah7a (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2563 / 02:13
    ลุ้นมากกก ขอให้ทุกคนปลอดภัย;-;
    #3,447
    0
  5. #3446 Tuan_Boom (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2563 / 01:54
    แงงงงง ขอบคุณที่กลับมานะคะ ยังรอเสมอเลยยยยยย นึกว่าคุณไร้จะทิ้งไปอีกคนซะแล้ว🥺
    #3,446
    0
  6. #3445 Ploylymtbb (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2563 / 20:43

    ขอบคุณมากๆๆๆๆค่ะ 🙏🙏
    #3,445
    0
  7. #3444 kanokphan1936 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2563 / 19:49
    ขอบคุณมากค่าา

    เป็นกำลังใจให้น้าาา จู้ๆ ✌️✌️
    #3,444
    0
  8. #3443 leehwayeon bb (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2563 / 19:28
    ให้ตายเถอะ ทำเป็นแต่จับน้องแบ-ายยยยยยยยยย คนร้ายย แม่จะฟาดดดดดด
    #3,443
    0
  9. #3442 BB_boza (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2563 / 19:18
    ขอบคุณนะคะไรท์ที่มาต่อให้
    เป็นกำลังใจให้น้า
    #3,442
    0
  10. #3441 assawin1892 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2563 / 19:10
    กลับมาแล้ววว 🙏🙏🙏🙏
    #3,441
    0
  11. #3432 Someonepp (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 22:41
    อิธีม อิเด็กเลว
    #3,432
    0
  12. #3431 between9397 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 05:24
    โว้ยยยยยย อิธีม ฮือออออ ป่านนี้น้องแบมรอเ-่ยวแล้ว
    #3,431
    0
  13. #3429 fah7a (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 21:48
    สับขาหลอกเก่งมากกกก ร้ายๆ;-;
    #3,429
    0
  14. #3428 Ploylymtbb (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 17:13
    แงงงงงง ล่ออกมางั้นสีขนเหมือนธีมแต่บึกบึนกว่าหรืออาจเป็นพี่ชาย พ่อ หรืออะไร แงง ลุ้นมากกกกก
    #3,428
    0
  15. #3427 YanisaCH (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 13:49
    ลุ้นนนนนนน
    #3,427
    0
  16. #3426 bbmma9397 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 06:19
    ลุ้นให้ออกมาทำไมอ่ะะ
    #3,426
    0
  17. #3425 leehwayeon bb (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 05:20
    งงไปอีกกกกก
    #3,425
    0
  18. #3420 too love (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 06:08
    ลุ้นอ่ะคนร้ายคือใคร
    #3,420
    0
  19. #3414 fah7a (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 00:19
    ลุ้นมากกก จับคนร้ายอย่าให้หนีไปได้นะ
    #3,414
    0
  20. #3413 YanisaCH (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 19:23
    หื้ยลุ้นๆๆ
    #3,413
    0
  21. #3409 Tuan_Boom (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 14:10
    อยากบอกธีม //คนเค้าดูออก//ป้องมือ
    #3,409
    0
  22. #3408 Ploylymtbb (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 01:07
    ธีมแน่ๆๆเลย​ธีมดูน่าสงสัยสุด​ ลุ้นมากกกกกกก
    #3,408
    0
  23. #3407 Charlottelowell (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 23:46
    ฉันสงสัยธีมตั้งเเต่เเรกเเล้ว..///หล่อนมีพิรุธอีกเเล้วนะ
    #3,407
    0
  24. #3406 fah7a (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 14:50
    เดาทางไม่ถูกเลยลุ้นมากกก
    #3,406
    0
  25. #3405 too love (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 06:48
    ลุ้นมากแม่
    #3,405
    0