WOLF #คุณหมาป่ามบ [MARKBAM] จบแล้ว

ตอนที่ 25 : ➵ CHAPTER 22 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,827
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 167 ครั้ง
    10 ส.ค. 62

 




 

ความกังวลของทุกคนหมดไปเมื่อเห็นว่าแบมแบมไม่ได้มีท่าทางงอแงตอนที่ไม่มีใครขึ้นรถม้าไปด้วยแต่อาจจะเป็นเพราะว่ามีโจอี้อยู่เจ้าตัวเล็กถึงรู้สึกว่าไม่ได้ถูกทอดทิ้งให้ไปอย่างเหงา ๆ เพียงคนเดียวแต่ถึงยังไงก็ตามภายในใจของแบมแบมก็แอบเศร้าที่ทั้งมาร์คและยองแจไม่ได้ไปด้วยกันขอบคุณที่เจ้าตัวเล็กเริ่มโตขึ้นเยอะเลยทำให้เข้าใจสถานการณ์ที่เป็นอยู่ตอนนี้


ตาคมจับจ้องใบหน้าสวยและมองดูมือเล็กที่โบกไปมาจากหน้าต่างรถม้าจะบอกว่าสบายใจที่แบมแบมได้ออกจากนรกนี้ก็ไม่ใช่เขาก็อดกังวลไม่ได้อีกอยู่ดีว่าเจ้าตัวเล็กจะไปถึงบ้านหลังใหม่อย่างปลอดภัยหรือเปล่า


กลุ่มดี!! ตามไปคุ้มครองรถม้าเพิ่ม” มาร์คออกคำสั่งเพิ่มจำนวนบริวารที่ไปคอยคุ้มกันให้กับรถม้าหลังจากคำสั่งสิ้นสุดเหล่าบริวารที่อยู่กลุ่มดีก็พากันวิ่งไปหาม้าเพื่อขี่ไล่ตามขบวนขนย้ายให้ทัน


ถึงเพิ่มคนแล้วก็ไม่ทำให้มาร์คสบายใจได้แม้แต่นิดเขาจะหมดความกังวลก็ต่อเมื่อแบมแบมได้อยู่ในรัศมีที่เขามองเห็นแต่จะทำอย่างนั้นก็ไม่ได้เพราะมันเป็นความจำเป็นที่ต้องส่งแบมแบมไปอยู่ในที่ปลอดภัยเช่นเดียวกับเขาก็ต้องอยู่ที่นี่เพื่อช่วยหมาป่าที่เหลือให้รอดปลอดภัย


ใจเย็นมาร์คกูรู้ว่ามึงกังวลกลัวแบมแบมได้รับอันตรายแต่คงไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอกเราแค่ทำแผนของเราต่อพวกทหารก็จะไม่มีทางตามหาขบวนรถม้าของเราเจอแน่” แจ็คสันพูดปลอบเพื่อให้เพื่อนเลิกกังวลถึงมันจะไม่ช่วยให้มาร์คเลิกคิดในทันทีแต่มันก็ทำให้เขาเลิกคิดกังวลน้อยลง


แผนเราต่อจากนี้เป็นยังไงเหรอพี่มาร์ค” ยองแจถามขึ้นเพราะอยากรู้เกี่ยวกับแผนมาร์คกวาดสายตามองโดยรอบเพื่อสังเกตว่ามีใครอยู่แถวนี้หรือเปล่าเมื่อเห็นว่ามีเพียงแค่เขาแจ็คสัน และยองแจ เขาถึงยอมพูดออกมา


เราจะสร้างความวุ่นวายในป่าที่อยู่ทิศตรงข้ามกับขบวนรถม้าเพื่อล่อความสนใจให้ทหารไปที่นั่นเพราะงั้นเราจะแบ่งเป็นสามกลุ่มในการทำแผนพวกกลุ่มซีที่ไม่เก่งเรื่องต่อสู้มากก็ให้ไปทำแผนก่อความวุ่นวายส่วนกลุ่มเอและกลุ่มบีก็จะไปบุกราชวังของจินยองเพื่อช่วยหมาป่าที่โดนจับตัวไปแต่ปัญหาของเราตอนนี้ก็คือในกลุ่มของเรานั้นไม่มีใครรู้ผังพื้นที่ของราชวังเลยเรารู้แต่ว่าหมาป่าของเราอยู่ในคุกใต้ดินแต่เราไม่รู้เส้นทางที่จะไปที่นั่น


มาร์คพูดออกมาด้วยใบหน้าที่แสนตึงเครียดเขาพยายามคิดหาทางออกเรื่องนี้มาสักพักแต่ก็ยังคิดไม่ออกเพราะพวกเขาไม่เคยเข้าไปถึงในเขตราชวังเลยมันทำให้เขาไม่สามารถทำให้ทุกอย่างมันง่ายในกลุ่มหมาป่าคนที่รู้ทุกตารางนิ้วในราชวังนั้นกลับไม่อยู่เพราะงี้เขาถึงได้รู้สึกว่ามันมืดแปดด้าน


ผมรู้ว่ามันไปทางไหน” ยองแจพูดขึ้นทำลายความเงียบระหว่างกลุ่มคำพูดนั้นของยองแจทำให้มาร์คเริ่มเห็นทางออกแต่ในขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกได้ทันทีว่ามันอาจจะไม่ง่าย ผมพาทุกคนไปที่นั่นได้


ไม่!! ฉันไม่อนุญาต” เดาไว้ไม่มีผิดว่าแจ็คสันจะไม่มีทางอนุญาตให้ยองแจไป


แต่ถ้าผมไปผมจะพาทุกคนไปถึงคุกใต้ดินนั่นได้อย่างง่ายๆ โดยที่พวกเราทุกคนจะไม่เสียเวลา


ไม่ว่ายังไงก็ตามฉันไม่มีทางให้นายไปแน่ ๆ


แจ็คสันผมรู้ว่าคุณเป็นห่วงผมแต่มันไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว


ไม่ว่ายังไงฉันก็จะไม่ให้นายไปนายต้องอยู่ที่นี่เท่านั้นนั่นคือข้อตกลงที่ฉันยอมอนุญาตให้นายอยู่ที่นี่ถ้านายไม่ยอมเชื่อฟังฉันจะให้คนไปส่งนายขึ้นขบวนรถม้าตอนนี้เลย


แต่แจ็คสันคุณจะบุกเข้าในวังโดยที่ไม่รู้เส้นทางไม่ได้


มาร์คทำได้เพียงยืนกอดอกมองสองคู่รักเถียงกันในตอนแรกเขาก็อยากจะให้ทั้งคู่ได้ตกลงกันให้เรียบร้อยก่อนแต่ดูเหมือนว่าจะปล่อยให้คุยกันเองก็คงไม่ได้เริ่มอะไรสักทีดังนั้นเขาจึงต้องแสดงบทบาทบ้าง


หยุดก่อนนี่ไม่ใช่เวลาที่มาเถียงกันนะอย่าลืมว่าตอนนี้คนของเรายังรอให้เราไปช่วยเหลือ” มาร์คพูดปลุกสติทั้งสองมองหน้าทั้งแจ็คสันและยองแจสลับกันรับรู้ได้เลยว่าทั้งคู่กำลังหงุดหงิดสุดๆ ที่อีกฝ่ายไม่ยอมทำตามสิ่งที่คิด


ปะรีบไปเริ่มทำงานกันสักทีส่วนนายก็อยู่ที่นี่รอฉันกลับมา” แจ็คสันพูดตัดบท


เลิกทำเหมือนผมเป็นเด็กสักทีผมไม่ได้เด็กแล้วและผมก็ดูแลตัวเองได้” อีกแล้วที่สองคนนั้นเริ่มทะเลาะกัน


หยุด!! เลิกเถียงกันสักทีและฟังที่ฉันพูด” มาร์คเริ่มเผด็จการเพราะถ้าไม่ทำอย่างนั้นก็คงจะไม่ได้เริ่มทำอะไรสักที ฉันจะขอออกคำสั่งในฐานะหัวหน้าที่ทุกคนโหวตฉันเมื่อวานนี้ละกัน” ที่มาร์คพูดแบบนั้นเพราะเขารู้ว่าต้องมีหนึ่งในนี้ไม่พอใจคำพูดของเขาแน่ ๆ และคนคนนั้นก็จะเป็น...


เราจำเป็นต้องให้ยองแจช่วยจริงๆ ว่ะ แจ็คสัน” แล้วแจ็กพ็อตก็ไปลงที่แจ็คสันทำเอาฝ่ายนั้นถึงกับอ้าปากค้างด้วยอาการช็อกผิดกับยองแจที่ยิ้มกว้างออกมาที่มาร์คอยู่ฝั่งเขา กูรู้ว่ามึงเป็นห่วงยองแจกลัวได้รับอันตรายแต่ถ้าเราไม่มียองแจงานเราจะยาก


แล้วถ้าคนที่รู้ทางไปคุกใต้ดินนั่นเป็นแบมแบมมึงจะยอมให้แบมแบมทำงานนี้เหรอ” คำถามของแจ็คสันทำมาร์คผ่อนลมหายใจออกด้วยความรู้สึกเหนื่อยใจความดื้อของเพื่อนส่วนยองแจได้ยินคำถามของแจ็คสันก็เอามาคิดตามถ้าเป็นแบมแบมที่ทำงานนี้จริงเขาเองก็คงจะไม่ยอมเหมือนกันในตอนนี้ก็เริ่มเข้าใจความรู้สึกของแจ็คสันแล้วล่ะแต่ถึงยังไงเขาก็ไม่มีทางล้มเลิกความคิดที่จะไปบุกราชวังด้วยเหมือนกัน


ถ้ามันจำเป็นก็ต้องให้แบมแบมไป


ไม่จริง” แจ็คสันเถียงกลับทันทีความดื้อของแจ็คสันทำให้มาร์คผ่อนลมหายใจอีกครั้ง


กูจะให้แบมแบมไปและกูจะอยู่ข้างหลังแบมแบมไม่ห่างไม่ว่าใครหน้าไหนก็จะไม่มีทางได้แตะตัวแบมแบมแน่... ถ้ามึงเป็นห่วงยองแจก็ทำอย่างที่กูบอก” เห็นได้ชัดว่าคำพูดของมาร์คทำให้แจ็คสันยอมฟังแต่ถึงยังไงเขาก็ยังรู้สึกหงุดหงิดกับแผนนี้อยู่ดีถึงตอนนี้จะยอมฟังแล้วแต่ก็ไม่ได้อยากให้รู้สึกว่าเขาพอใจที่อนุญาตให้ยองแจไปถึงได้ทำกระฟัดกระเฟียดเพียงแค่นั้น


ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ฉันขอให้พวกนายเป็นห่วงแค่พวกนายสองคนก็พอส่วนฉันไม่ต้องห่วงและถ้าเกิดอะไรขึ้นกับฉันพวกนายต้องสัญญาว่าจะดูแลแบมแบมสุดชีวิตแทนฉัน” คำพูดของมาร์คทำคนฟังหน้าเครียดลงอย่างเห็นได้ชัด


ไม่ยังไงพวกเราจะต้องปลอดภัยทุกคนเรื่องนี้จะต้องไม่มีใครสูญเสียไปมากกว่านี้” ยองแจพูดขึ้นขัดคำพูดของมาร์ค


เราจะจบเรื่องนี้ด้วยกันและหลังจากนั้นเราก็จะกลับไปอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขมึงต้องไม่เป็นไรนะมาร์คมึงคิดถึงหน้าแบมแบมให้เยอะ ๆ มึงสู้และกลับไปหาไอ้เปี๊ยกให้ได้และมึงก็สัญญากับกูได้ไหมว่าถ้าเกิดปัญหาอะไรก็ตามมึงจะบอกให้กูได้ช่วยเราเป็นเพื่อนกัน เราต้องไม่ทิ้งกัน” มาร์คทำเพียงแค่ยิ้มตอบคำพูดแจ็คสันเขาไม่รับปากเพราะเขาคิดอยู่แล้วว่าถ้ามันเกิดอะไรขึ้นมาจริง ๆ เขาจะไม่ดึงเพื่อนให้ต้องมาอยู่ในอันตรายกับเขา


เราจะกลับไปอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขไปเริ่มงานกันเถอะ” มาร์คเองก็ได้แต่หวังว่าเรื่องนี้มันจะจบแบบนั้นและเขาก็จะพยายามทำมันให้ได้แม้ว่าเขาเองก็กลัวว่าผลลัพธ์จะไม่เป็นอย่างที่เขาคิดเขารู้ดีว่าสิ่งที่เขากำลังจะไปทำนั้นมันอันตรายมากขนาดไหนแต่ในตอนนี้เขาไม่มีทางเลือกแล้วในฐานะจ่าฝูงเขาจะช่วยเหลือให้ทุกคนปลอดภัย


มาร์คเดินออกมาจากประตูปราสาทโดยที่มียองแจและแจ็คสันเป็นกองหนุนหลังความวุ่นวายที่โซนสนามหน้าปราสาทหายไปทันทีเมื่อมาร์คปรากฏตัวเหล่าหมาป่าหนุ่มหลายร้อยตัวต่างยืนมองจ่าฝูงและรอฟังคำสั่ง


ตาคมกวาดสายตามองไปรอบ ๆ มองดูเหล่าบริวารของเขาภาพตรงหน้ามันเป็นภาพที่มาร์คไม่คิดว่าตัวเองจะได้เห็นเขาไม่คิดว่าตัวเขานั้นจะสามารถกลายเป็นหัวหน้าในครั้งนี้เดิมทีมีแค่ฝูงของเขามาร์คก็พอจะคุ้นชินกับการเป็นผู้นำแต่ตอนนี้เขาไม่ได้นำทีมแค่ฝูงของตัวเองยังมีอีกหลายฝูงที่มาร่วมสู้ในครั้งนี้สถานะของเขาตอนนี้ไม่ต่างจากที่จินยองได้รับเขาเหมือนกับราชาแต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่มาร์คชอบมันเป็นตำแหน่งที่มาพร้อมกับภาระทั้งหมดที่เขาต้องแบกแต่ในเมื่อได้รับคำโหวตจากหัวหน้าทุกฝูงให้เขาเป็นหัวหน้าคุมทุกคนทั้งหมดได้รับมาแล้วเขาก็ต้องทำมันให้ดีที่สุดและมาจบสงครามระหว่างหมาป่ากับมนุษย์เสียที


อันดับแรก...ฉันต้องขอขอบคุณที่ทุกคนยอมเสียสละชีวิตเพื่อช่วยเผ่าพันธุ์ของเรา” มาร์คพูดขึ้นจากเบื้องลึกของหัวใจของเขาตัวเขาเองก็รู้สึกซึ้งใจที่ทุกคนมาช่วยเขามากขนาดนี้มีเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ของเราจำนวนไม่น้อยที่ถูกกักขังไว้เราจำเป็นต้องไปช่วยพวกเขาออกมาและหนีไปให้ไกลจากดินแดนนี้และถ้าไม่จำเป็นฉันไม่อยากให้เราปะทะกับพวกมนุษย์จนเกิดสงครามฉันไม่อยากให้ต้องมีการสูญเสียผู้บริสุทธิ์ไปมากกว่านี้เหมือนกับสงครามเมื่อยี่สิบปีที่แล้ว


บางคนไม่เข้าใจว่าทำไมมาร์คถึงไม่ยอมให้ปะทะถ้าไม่สู้ให้จบ ๆ ก็อาจจะโดนแว้งกัดอยู่เรื่อยจนไม่จบไม่สิ้นแต่พอพูดถึงเหตุการณ์ครั้งนั้นก็ทำให้เริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมไม่อยากให้ปะทะเพราะเหตุการณ์นั้นมันทำให้พวกเขานึกถึงฝันร้ายที่ต้องสูญเสียคนที่รักไปอย่างไม่ยุติธรรม


เรามาทำให้เรื่องนี้มันจบสักทีพวกเราทุกคนจะได้กลับไปใช้ชีวิตต่ออย่างไม่ต้องหวาดระแวงขอให้ทุกคนไปช่วยเพื่อนของเราและกลับบ้านอย่างปลอดภัย


สิ้นสุดคำพูดของมาร์คเหล่าทหารหมาป่าก็ต่างหอนประสานเสียงกันคล้ายกับกำลังสรรเสริญผู้นำทำให้มนุษย์ที่ยืนฟังอย่างยองแจนั้นถึงกับขนลุกขึ้นมาทันทีส่วนมาร์คแม้ว่าเขากำลังรู้สึกประหม่ากับตำแหน่งนี้มากขนาดไหนแต่เขาก็ต้องทำนิ่งเฉยไม่ให้เหล่าบริวารจับได้ว่าเขากำลังแอบหวาดกลัวเพราะรู้สึกไม่มั่นใจเขาจึงหันไปมองยองแจและแจ็คสันที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาทั้งคู่ต่างส่งยิ้มให้กำลังใจมาร์คพร้อมผงกหัวให้หนึ่งทีเป็นการบอกว่าเขาทำได้แน่ ๆ เป็นกำลังใจน้อย ๆ ที่ทำให้มาร์คมีกำลังใจขึ้นมามาร์คหันหน้ากลับมามองเหล่าทหารหมาป่าอีกครั้งเห็นพวกนั้นกำลังกระโดดกระทืบเท้าไปมาเหมือนลิงทโมนเพราะจะพูดสาระสำคัญสักทีมาร์คจึงยกมือขึ้นเหนือหัวเป็นการบอกให้ทุกคนสงบนิ่งและมาร์คไม่จำเป็นต้องออกเสียงเหล่าหมาป่าที่กระโดดโหยงเหยงเมื่อครู่ได้กลับมายืนนิ่งสงบทำเอาคนมองอย่างยองแจขนลุกขึ้นมาอีกครั้ง


ฉันจะแบ่งกลุ่มไว้ทั้งหมด กลุ่มทุกคนน่าจะรู้แล้วว่าตัวเองอยู่กลุ่มไหนสำหรับใครที่คิดว่าตัวเองสู้ไม่เก่งจริง ๆ ให้ย้ายไปอยู่กลุ่มซี ตอนนี้อยากให้ทุกคนประเมินความสามารถของตัวเองให้ดีอย่าฝืนทำอะไรเกินตัวเพราะไม่งั้นมันอาจจะไม่เป็นผลดีต่อตัวเอง” หลังจากที่มาร์คพูดแบบนั้นก็มีหมาป่าบางตัวที่อยู่กลุ่มอื่นย้ายกลับไปอยู่ฝั่งกลุ่มซีมาร์คเห็นอย่างนั้นแล้วก็สบายใจที่บางคนรู้ตัวเองดีถึงยอมเปลี่ยนทีมทีมซีหัวหน้านำทีมของนายคือ ลูอิสนายต้องรับฟังทุกคำสั่งของเขาเพราะเขาเป็นตัวแทนของฉันและหน้าที่ของพวกนายคือพยายามสร้างความวุ่นวายที่น้ำตกเอลมอสตรงป่าตะวันตกเพื่อล่อทหารส่วนหนึ่งไปที่นั่นและเป็นการไม่ให้พวกทหารตามรถม้าของเราได้ไปได้!!”


หลังจากที่มาร์คออกคำสั่งหมาป่าที่อยู่กลุ่มซีก็พากันวิ่งออกจากรั้วปราสาทและมุ่งตรงไปที่น้ำตกเอลมอสตามคำสั่งของมาร์คคนออกคำสั่งได้แต่ยืนมองฝูงหมาป่าขนาดใหญ่กำลังวิ่งออกไปหัวใจของเขายังคงเต้นแรงไม่เลิกความประหม่าและกังวลเกิดขึ้นพร้อมกันทั้งที่นี่เขาคิดว่ามันเป็นแผนที่ดีแล้วแต่เขาก็ยังไม่มั่นใจว่ามันจะดีพอที่ทำให้พวกเขาทำสำเร็จหรือเปล่า


ต่อไปทีมบีพวกนายต้องเตรียมเสื้อผ้าไปด้วยเพราะงานนี้พวกนายต้องใช้ร่างมนุษย์ทำงาน” สิ้นสุดประโยคพวกหมาป่าทีมบีก็ส่งเสียงเหมือนกำลังประท้วงเล็ก ๆ ว่าพวกเขาไม่อยากจะอยู่ร่างมนุษย์มาร์ครู้ดีว่าทำไมพวกนั้นถึงประท้วงเพราะเวลาที่พวกเขาได้อยู่ในร่างหมาป่าพวกเขาจะแข็งแกร่งกว่าร่างมนุษย์ถึง 4 เท่าเพราะงั้นพวกกลุ่มบีถึงอยากอยู่ในร่างหมาป่าในช่วงเวลานี้เดี๋ยวไปถึงหน้างานพวกนายจะรู้เองว่าทำไมฉันต้องให้พวกนายกลับไปอยู่ในร่างมนุษย์และทีมบีหัวหน้านำทีมพวกนายคือเดร็ก เอาล่ะทีมบี Go!!!” 


หมาป่าอีกกลุ่มใหญ่วิ่งออกจากเขตปราสาทตระกูลต้วนโดยมีเดร็กเป็นคนนำขบวนมาร์คยืนมองทีมบีออกไปจนหมดแล้วคราวนี้ก็เหลือแต่พวกเขาและทีมเอ


เราต้องไปกันแล้วแจ็คสันนายพายองแจนำขบวนไปก่อนฉันจะคอยคุมหลังให้เองและพวกเราจะไปเจอกันที่ใต้ต้นโอ๊กพันปี” แจ็คสันพยักหน้าตอบรับจากนั้นเขาก็ดึงร่างหมาป่าของเขาออกมาเมื่อแจ็คสันอยู่ในร่างหมาป่าที่สมบูรณ์แล้วเขาก็ย่อตัวให้เจ้าของใบหน้าหมวยได้ขึ้นมาขี่หลังเขาเพื่อเตรียมตัวออกจากปราสาทเมื่อยองแจนั่งเรียบร้อยแล้วมือเล็กก็ตบไปที่แผงคอของแจ็คสันเป็นการบอกว่าพร้อมที่จะเดินทางแล้วพอได้สัญญาณมาแจ็คสันก็รีบวิ่งนำออกไปก่อน


ทีมเอ ตามแจ็คสันไปเราจะไปเจอกันที่ใต้ต้นโอ๊กพันปี” มาร์คตะโกนออกคำสั่งไปสิ้นสุดเสียงหมาป่าที่อยู่ทีมเอก็หันตัววิ่งตามแจ็คสันไปกันติดๆ จนพื้นที่หน้าปราสาทแทบจะไม่เหลือหมาป่าสักตัว


มาร์คหันกลับไปมองข้างหลังเห็นเหล่าแม่บ้านที่เขาตั้งเป็นหน่วยปฐมพยาบาลต่างยืนมองเขาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลมาร์คส่งยิ้มบางให้พวกเธอเป็นการให้กำลังใจ


พวกผมจะกลับมาอย่างปลอดภัย” มาร์คบอกพวกเขาให้สบายใจจากนั้นเขาก็คืนร่างกลับมาเป็นหมาป่าแล้วก็วิ่งไล่ตามฝูงของเขาที่เพิ่งวิ่งนำไปได้ไม่ไกลแต่เขาก็ไม่ได้วิ่งท้ายสุดเพราะยังมีเหล่าลูกน้องของเขารอเฝ้าให้มาร์ควิ่งไปเพื่อที่พวกเขาจะได้วิ่งปิดหลังมาร์คเป็นการช่วยปกป้อง


ทุกฝีก้าวที่วิ่งไปมันเต็มไปด้วยความกังวลมาร์คกลัวว่าแผนของเขาจะพลาดกลัวจะมีคนได้รับอันตรายและในขณะเดียวกันหัวของเขาก็คิดถึงเจ้าตัวเล็กที่แยกกันไปเป็นห่วงกลัวเกิดอะไรขึ้นกับฝั่งนั้นแต่อย่างไรก็ตามมาร์คก็คิดว่าฝั่งมนุษย์ไม่น่าจะทันแผนของเขาเว้นแต่ว่าจะมีไส้ศึกอยู่ในนี้และทำให้อีกฝั่งรู้ตัว


มาดูกันซิว่าใครจะเป็นคนคนนั้น...

.

.

.

.

.

.

ในพื้นที่ที่ใกล้กับทางอาณาจักรอากาเซ มีหมาป่าหลายร้อยตัวยืนรวมตัวกันอยู่ในพื้นที่ป่า รอคอยที่จะเริ่มทำตามคำสั่งของจ่าฝูง มาร์ควิ่งมาถึงฝูงตามที่นัดหมายว่าให้มารอที่ต้นโอ๊ตพันปี ท่ามกลางความชุลมุน มาร์คมองหาคนที่นัดหมายไว้ หากทว่าในทางสุดสายตากำลังเห็นชายใส่ชุดทหารกำลังเดินลากเกวียนมาทางนี้ และการที่เห็นมนุษย์ที่กำลังเดินใกล้มาทางนี้ทำให้เหล่าหมาป่าเริ่มแตกตื่น รีบตั้งแถวขู่คำรามข่มขวัญทหารผู้นั้น ผิดกลับมาร์คที่เขาไม่มีท่าทางกลัวแต่อย่างใด เขาเดินฝ่าฝูงของเขาไปยืนอยู่แถวหน้าสุด


“นั่นคนในฝูงของเรา” มาร์คหันมาพูดกับเหล่าหมาป่าที่ขู่คำรามอยู่ คำพูดของมาร์คทำให้หมาป่าทั้งหลายต่างสงบลง ดูเหมือนในที่นี่จะมีแค่หมาป่าที่สงบแล้ว แต่มนุษย์อย่างยองแจไม่เข้าใจภาษาหมาป่า ถึงได้รู้สึกหวาดกลัวมากขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อทหารสองคนนั้นเข้ามาใกล้ 


แจ็คสันเดินออกมายืนข้างมาร์คและมองรถเกวียนที่อยู่ตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ ถึงเขาจะอยากถามอะไรมากขนาดไหน แต่เขาก็ไม่ได้ถามออกไป และได้แต่รอให้สิ่งตรงหน้ามาไขข้อสงสัยให้เข้าใจสักที


แล้วไม่นานรถเกวียนก็มาจอดอยู่ตรงหน้ามาร์ค เหล่าหมาป่าที่สงสัยคนในชุดทหาร พอได้เห็นว่าคนคนนั้นเป็นคนที่รู้จักก็ทำให้หวาดระแวงหายไปหมด แต่ถึงยังไงก็ตามก็ยังไม่เข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมด และเมื่อตอนที่หนึ่งในเพื่อนที่ใส่ชุดทหารหยิบบางอย่างให้ ก็ทำทุกคนต่างจ้องมองมันอย่างมึนงง 


“ทุกคนมารับชุดทหารจากไปใส่ เพราะพวกเราจะปลอมตัวเป็นทหารเพื่อเข้าไปในเขตพระราชวัง” เหมือนคำพูดของมาร์คจะได้ทำให้ทุกคนได้หายสงสัยเสียที เหล่าหมาป่าเดินมารับเสื้อทหารจากเพื่อน ก่อนจะวิ่งหายไปคนละทางเพื่อแปลงร่างเป็นมนุษย์และกลับมาพร้อมใส่ชุดทหาร ส่วนแจ็คสันถึงจะรู้สถานการณ์ตอนนี้แล้วแต่ก็ยังไม่เข้าใจบางอย่าง


“มึงไปหาชุดทหารเยอะแยะแบบนั้นได้จากที่ไหนกัน” แจ็คสันถามออกไปด้วยความรู้สึกคาใจ ยิ่งเห็นมาร์คชะงักเล็กน้อยหลังจากที่เขาถามอย่างนั้นก็ยิ่งสงสัยในพฤติกรรมเพื่อนตัวเองมากยิ่งขึ้น ปกติแล้วมาร์คจะมาพูดปรึกษาแผนทุกเรื่อง แต่ทำไมเรื่องนี้แจ็คสันถึงไม่รู้ เพราะอย่างนั้นแหละเขายิ่งรู้สึกว่าเพื่อนตัวเองมีความลับปิดบังไว้


“กูใช้เงินจ้างพวกทหารกบฏให้หาชุดพวกนี้มาให้พวกเรา” 


“มีทหารกบฏด้วยเหรอวะ” แจ็คสันถามกลับอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง เพราะที่ผ่านมาเห็นแต่พวกทหารบ้าคลั่งเชื่อฟังแต่กษัติรย์อย่างจินยอง ไม่คิดว่าจะยังมีทหารที่ยังคิดกบฏ 


“อืม เงินดีใครไม่สนบ้างวะ” แจ็คสันพยักหน้าตอบรับคำพูดของมาร์ค เมื่อมาร์คเห็นแจ็คสันไม่ได้สงสัยอะไรแล้ว ก็รีบเดินไปเอาปากไปคาบรับชุดทหารมาเพื่อได้เริ่มแผนสักที อีกทั้งเป็นการตัดบทสนทนาเพราะกลัวความลับบางอย่างจะแตกไป

.

.

.

.

.

.

 

กองทหารหมาป่าในร่างมนุษย์ได้อยู่ในชุดทหารกันเรียบร้อยแล้ว มาร์คเริ่มแบ่งทีมหมาป่าไปตามแต่ละที่ที่เขาคิดไว้ แจ็คสันเองก็ได้แต่รับฟังแผนของมาร์คอย่างเงียบ ๆ แม้ว่าในใจลึก ๆ จะแอบสงสัยมาร์คก็ตาม 


ก็ที่ผ่านมามีอะไรมาร์คจะมาปรึกษาเขาเสมอ แต่เรื่องการปลอมตัวเป็นทหารและการวางแผนบุก ดูเป็นงานที่ใหญ่แต่ทำมาร์คถึงทำมันคนเดียว คิดยังไงก็ไม่มีทางเข้าใจเพื่อนเลยแม้แต่นิด เอาเวลาไปแอบคิดแผนพวกนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน แจ็คสันไม่ได้โกรธที่ไม่ได้มีส่วนร่วมในแผน แต่เขาแค่แปลกใจเฉย ๆ ก็เท่านั้น แต่ต่อให้จะแอบคิดมากขนาดไหนก็ตาม แจ็คสันก็ให้คำตอบตัวเองว่ามาร์คคงจะเก่งขึ้นเยอะ เลยไม่จำเป็นตัวปรึกษาเขา พอคิดอย่างนั้นได้ก็รู้สึกปลื้มปริ่มเพื่อนอยู่ในใจที่เพื่อนเติบโตมากที่จะเป็นจ่าฝูง


แล้วแผนการช่วยเหลือเหล่าฝูงหมาป่าของพวกเขาก็ได้เริ่มต้นขึ้น…. 


“จับพวกมันได้อีกแล้ว!” หนึ่งในหมาป่าร่างมนุษย์ตะโกนขึ้นเสียงดัง ทำให้ทหารที่อยู่ระแวกนั้นพากันวิ่งมาดูด้วยความแตกตื่น และมองดูกรงขังเห็นมีหมาป่าร่างโตกำลังขู่เสียงดังก็พากันตบมือชื่นชมเพื่อนแปลกหน้าที่จับหมาป่ามาได้


นี่คือหนึ่งในแผนของมาร์ค ในตอนแรกมาร์คตั้งใจจะให้ยองแจเป็นฝ่ายเดินนำเข้าไปที่คุกใต้ดิน แต่คิดวิเคราะห์อีกทีมันก็ไม่เนียนเท่ากับที่เขาแกล้งทำเป็นจับหมาป่าได้ มันจะทำให้เขาสามารถไปยังคุกใต้ดินเพื่อไปช่วยเหลือทุกคนได้อย่างไม่มีใครสงสัย และทุกอย่างมันก็ง่ายไปตามที่เขาคิด 


“เดี๋ยวฉันจะไปเรียนพระราชาให้มาดูมัน รอบนี้จับได้ตั้ง 3 ตัว พวกนายสุดยอดมาก” คำพูดของทหารคนหนึ่งทำให้มาร์คและแจ็คสันต่างหันมามองหน้ากันด้วยสีหน้าที่ซ่อนความตกใจ


“อย่าเพิ่งรายงาน... เพราะยังมีคนจับพวกหมาป่าได้อีก ค่อยรายงานพระราชาตอนจบงานเถอะ” ยองแจพูดขึ้นพร้อมเบี่ยงหน้าหลบไม่ให้ทหารนั่นได้มองเห็นเขา ก็ยองแจกลัวว่าฝ่ายนั้นจะรู้จักเขา ตอนแรกก็ตั้งใจจะเงียบไม่พูดอะไร แต่เห็นทั้งมาร์คและแจ็คสันอ้ำอึ้งเหมือนคิดข้ออ้างไม่ออก เขาคิดได้ก็เลยแก้ตัวให้แทน 


“อ้อ งั้นเหรอ โอเค ๆ พวกนายรีบพาเจ้าพวกนี้ไปขังเถอะ มันหอนจนแก้วหูฉันจะแตกแล้ว”​ ทหารคนนั้นทำมือปัด ๆ ก่อนจะเดินหนีออกไป ทำหมาป่าร่างมนุษย์ต่างพากันพรูลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก 


“เกือบไปแล้วไหมล่ะ เห็นหรือยังว่าการที่ผมมาก็มีประโยชน์” ยองแจพูดเหน็บแจ็คสันขึ้นมาหลังจากที่ห่างจากทหารคนนั้นแล้ว และที่เหน็บก็เพราะว่าก่อนหน้านั้นเกือบจะไม่ได้มาเพราะมาร์คเปลี่ยนแผน ถึงแม้จะรู้เหตุผลที่แจ็คสันไม่ยอมให้มาเพราะเขาเป็นห่วง แต่สุดท้ายก็อดที่จะอยากงอแงไม่ได้ 


“ที่ฉันไม่อยากให้นายมาเพราะฉันเป็นห่วงนาย!” 


“ผมโตที่จะดูแลตัวเองได้น่ะ คุณเลิกมองว่าผมเป็นคนอ่อนแอสักที” 


“พวกนายจะทะเลาะกันอีกทำไมเนี่ย!” มาร์คพูดแทรกขึ้นมาก่อนที่จะมีบทเถียงไม่รู้จักจบของสองคนนั้น และนั่นก็ทำให้ทั้งสองคู่รักเริ่มเงียบปากแม้ว่าหน้าจะงอเหมือนโกรธกันก็ตาม “รีบทำงานของเราให้เสร็จเถอะ อย่าลืมว่ามีคนรอพวกเราอยู่” 


มาร์คพูดบอกด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ก่อนจะเป็นฝ่ายเดินนำไปก่อนเป็นการตัดบทสนทนา มาร์คไม่ได้อยากหงุดหงิดแต่เพราะมันเครียดและกังวลเรื่องแบมแบม มันจึงทำให้เขารู้สึกรำคาญกับปัญหาเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่สองคนนั้นเถียงกัน แต่ท้ายที่สุดเขาก็รู้ตัวว่าเขาไม่ควรทำหงุดหงิดใส่พวกเขา มันก็ไม่แปลกหรอกที่สองคนนั้นต้องเถียงกัน ก็พวกเขารักกันเขาก็ย่อมเป็นห่วงกันและกัน พอมาคิดถึงตัวเองกับแบมแบมก็คิดขึ้นมาได้ว่าถ้าเป็นเขาเองก็คงจะรู้สึกไม่ต่างจากแจ็คสัน


“ทางนี้” ยองแจพูดปลุกให้มาร์คมีสติขึ้นมา ตาคมเลื่อนมองไปที่ยองแจ เห็นฝ่ายนั้นกำลังเดินดุ่ม ๆ ไปตามทาง แจ็คสันเห็นยองแจเดินห่างไปตัวเขาเองก็รีบวิ่งไปตามประกบเพื่อปกป้องยองแจ มาร์คหันมองไปข้างหลังเพื่อเช็คเหล่าลูกน้องของเขาที่กำลังเข็นกรงหมาป่า มาร์คเลื่อนตาไปมองลูกน้องในร่างหมาป่าที่กำลังนั่งนิ่งอย่างผ่อนคลาย เขาแอบส่งสายตาตำหนิบอกเป็นการเตือนให้เล่นละครตามที่เตี๊ยมกันไว้ หนึ่งในหมาป่ารับรู้ก็รีบทำหอนเสียงดัง อีกทั้งยังเอาร่างกระแทกกรง ทำเอาเพื่อนในร่างมนุษย์ตั้งตัวรับแรงกระแทกไว้ไม่ทัน กรงเกือบล้มออกจากรถเข็น ก็โชคดีที่ช่วยประคองเอาไว้ทัน ส่วนเจ้าหมาป่าที่เล่นใหญ่นั้นก็รีบนั่งลงทำตัวเจี๋ยมเจี้ยมเพราะเห็นว่าที่เล่นละครเมื่อกี้เกือบทำทุกคนซวยไปแล้ว มาร์คเองมองดูอยู่ก็ได้แต่ส่ายหัว ไม่รู้ว่าคิดถูกหรือคิดผิดที่เอาเจ้านั่นมาเล่นเป็นบทนั้น แต่ก็เอาเถอะการแสดงมันใกล้จะสิ้นสุดลงแล้ว


มาร์คหันหน้ากลับไปมองทางข้างหน้า เห็นว่ากำลังใกล้ถึงคุกใต้ดินแล้วก็ทำหัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นมา เขาอยากจะรีบปลดปล่อยทุกคนให้จบงานจะได้รีบไปหาเจ้าตัวเล็ก แต่ใช่ว่ามาถึงแล้วจะเข้าไปจัดการทุกอย่างได้เลย เพราะมันยังมีปัญหาอยู่ตรงที่ดันมีทหารเฝ้าหน้าทางเข้า 


แจ็คสันหันมามองหน้ามาร์คเป็นการปรึกษา อีกทั้งยังเอาแขนมากันยองแจให้ซ่อนตัวอยู่หลังเขา มาร์คไม่พูดอะไรแต่เขารีบเดินเข้าไปประกบแจ็คสันเป็นการช่วยบังร่างยองแจอีกแรง 


“จับมาได้เพิ่มแล้วเหรอ” ทหารที่เฝ้าอยู่หน้าคุกใต้ดินพูดทักอย่างเป็นมิตร หากแต่คนโดนทักรู้สึกร้อนรนขึ้นมาเสียเดียวนั้น เพราะกลัวจะโดนจับได้ว่าพวกเขาไม่ใช่ทหาร ทั้งที่พวกเขาก็ออกจะดูเนียนซะขนาดนั้น “เจ้าพวกนี้ดูเงียบดีนะ ปกติเจอแต่พวกฤทธิ์เยอะ” 


คำทักของทหารทำหมาป่าสามตัวที่อยู่ในกรงรีบส่งเสียงร้องเสียงดังอย่างกับกดปุ่มเปิดสวิช และนั่นทำหัวหน้าอย่างแจ็คสันและมาร์คถึงกับอยากจะเอามือกุมหัวเพราะหนักใจกับการแสดงของเจ้าพวกนั้น


“นายจะไปทักมันทำไมล่ะ เห็นไหมมันแผลงฤทธิ์เลย รีบเปิดประตูเร็ว ฉันใกล้จะประสาทตายกับเสียงพวกมันเต็มทน” หนึ่งในทหารพยักหน้าตอบรับคำพูดของแจ็คสัน เขารีบเดินไปไขกุญแจประตูทางเข้าคุกใต้ดิน มาร์คมองอยู่ก็อยากจะรู้สึกโล่งใจที่มันง่ายนะ แต่ก็ยังรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องเพราะโดนทหารอีกคนจ้องมองอยู่ แต่ไม่อยากให้ดูมีพิรุธจึงจ้องตาฝ่ายนั้นกลับด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเย็นชา แม้ว่าข้างในเขาจะดูร้อนรุ่มก็ตาม 


แต่ดูเหมือนว่าการจ้องตาข่มขู่จะไม่ทำให้ฝ่ายนั้นกลัว ทหารคนนั้นเดินมาจากที่ที่ตัวเองยืนอยู่และจ้องตามาร์คประเภทแบบไม่ละสายตา 


“ทำไมฉันไม่คุ้นหน้าพวกนาย” นอกจากมองหน้ามาร์คแล้วก็เลื่อนตาไปมองคนอื่น ๆ และคำทักนั้นทำให้คนที่กำลังไขประตูคุกใต้ดินต้องหยุดไขกุญแจและหันมามอง การที่ทหารตัวจริงสงสัยขึ้นมาทำให้เหล่าหมาป่าหัวใจเต้นรัวขึ้นมาเสียเดียวนั้น


เจ้าหมาป่าที่อยู่กรงเห็นท่าไม่ดีแล้ว ก็ยิ่งส่งเสียงน่ารำคาญจนมนุษย์ทหารต้องขมวดคิ้วและชายตามามอง 


“จะรอให้มันร้องจนแก้วหูแตกหรือยังไง รีบเปิดประตูสิ” แจ็คสันทำโวยขึ้น ส่วนทหารที่ถือกุญแจประตูคุกนั้นก็ชายตามามองเพื่อนเป็นการปรึกษา “พวกนายจะสงสัยอะไรกันหนักหนา ฉันเป็นชาวบ้านที่เพิ่งอาสามาเป็นทหาร และตอนนี้ก็มีพวกหมาป่าอีกมากที่ต้องจัดการ ถ้าพวกนายไม่อยากให้พวกเราเข้าไปก็เอาไอ้สามตัวนี้ไปเก็บในกรงขังเองล่ะกัน แต่บอกไว้ก่อนนะว่าก่อนหน้านั้นพวกมันกัดทหารเราหัวขาดไปแล้ว” 


แจ็คสันใส่สีตีไข่เต็มที่ แม้ว่าหน้าลูกน้องตัวเองจะดูติ๊งต๊องเกินที่จะกัดหัวใครขาดได้ แต่มันก็เป็นคำขู่ที่ได้ผล ทหารนั่นรีบไขประตูคุกและเปิดประตูให้พวกเขาเข้าไป นี่ถ้าไม่ติดว่ามาร์คกำชับหนักหนาว่าห้ามทำร้ายร่างกายมนุษย์ ป่านนี้แจ็คสันก็คงจะจัดการสองคนนี้ทันทีตั้งแต่เห็นหน้าแล้ว ไม่ปล่อยให้มันมีโอกาสได้มองหน้าหรอก 


เหล่าหมาป่าในร่างมนุษย์ได้เข้ามายังเขตคุกใต้ดินแล้ว อย่างแรกที่พวกเขามองหาก็คือสังเกตดูว่ามีทหารอยู่หรือเปล่า แต่ในตรงทางลงบันไดพวกเขาไม่เห็น รอให้แน่ชัดก่อนว่าไม่มีทหารอยู่ในนี้ก็คงจะได้เริ่มแผนเสียที


มาร์ค แจ็คสัน และยองแจพากันเดินลงบันไดไปก่อน โดยปล่อยให้ลูกน้องจัดการเอากรงหมาป่าเคลื่อนย้ายผ่านอุปกรณ์ขนย้ายตามพวกเขาไปยังชั้นล่าง และในทันทีที่จ่าฝูงได้เหยียบเท้าลงบนพื้นคุกใต้ดิน ก็ทำหัวใจของพวกเขาแทบแหลกสลายเสียเดียวนั้น


พวกเขารับรู้แต่ว่าเหล่าลูกน้องเขาถูกจับตัวมาขังอยู่ในคุกใต้ดิน แต่ไม่เคยเห็นภาพว่ามันน่าหดหู่มากขนาดนี้ ความเจ็บปวดก่อขึ้นในหัวใจคนมอง รู้สึกดีเหลือเกินที่ตัวเองยังมีความเป็นผู้นำหลงเหลืออยู่ ที่แวะกลับมาช่วยพวกเขา ทั้งที่มีโอกาสหนีได้แล้ว แต่ก็ดีใจที่ตัวเองตัดสินใจกลับมา 


“จำนวนไม่ใช่น้อย ๆ เลย มีทั้งคนแก่และคนเจ็บ เด็กก็มีอีก เอายังไงดีวะ” แจ็คสันถามขึ้นเป็นการปรึกษา ส่วนมาร์คก็เงียบไปชั่วครู่ในขณะที่ตาสำรวจไปทั่วทุกพื้นที่ 


แต่แล้วสายตาของเขาก็ไปสะดุดกับร่างใครบางคนที่เดินวนเวียนไปมาอยู่อีกฝั่งหนึ่งของคุก


“มีทหารอยู่ในนี้ด้วย” คำพูดของมาร์คทำให้ทั้งยองแจและแจ็คสันรีบหันไปมองตามทางสายตาของมาร์ค 


“มีแทบทุกมุมเลย ไม่น่าจะง่ายแล้ว” ยองแจพูดตามที่เห็น และการที่เห็นว่ามีทหารวนเวียนอยู่ทั่วทั้งพื้นที่ มันทำให้ทั้งสามเริ่มขมวดคิ้วแสดงอาการตึงเครียด 


“ไอ้มาร์ค ถ้ามึงจะใช้วิธีแบบไม่ทำร้ายร่างกายตอนนี้ไม่ทันแล้วนะ ถ้าเราช้ากว่านี้อาจจะผิดแผนที่มึงวางไว้” แจ็คสันพูดเตือน และนั่นทำให้มาร์คขมวดคิ้วแสดงความเครียดออกมามากกว่าเก่า


มือหนาหยิบล็อกเก็ตนาฬิกาขึ้นมาดู เห็นว่านี่ใกล้เวลาถึงเวลานัดหมายเต็มที ท้ายที่สุดเขาก็ต้องผ่อนลมหายใจออกมาเป็นการบอกว่ายอมแพ้แล้ว 


“เอาแค่สลบ แต่อย่าให้ถึงกับมีเลือดตกยางออก” แล้วมาร์คก็ได้ออกคำสั่งไปแล้ว แจ็คสันพยักหน้าตอบรับคำสั่ง จากนั้นเขาก็รีบกวักมือเรียกเหล่าลูกน้องที่เหลือเพื่อไปทำตามแผน กระจายงานไปอย่างเรียบร้อยทุกคนก็แยกย้ายไปคนละทิศละทางเพื่อทำงานของตัวเอง 


มาร์คยืนหลบมุมเพื่อรอดูผลงานโดยที่มียองแจยืนอยู่ข้าง ๆ ส่วนแจ็คสันเขาก็หายเข้าไปตามซอกตามมุมกับเหล่าลูกน้องของเขา สายตาของมาร์คเลื่อนมองตามหลังแจ็คสันไป เห็นเจ้านั่นกำลังเดินเข้าไปทักทายทหารแกล้งทำเป็นพูดคุย แต่เพียงแค่พริบตา ร่างทหารนั่นก็ร่วงลงกับพื้นเพราะการใช้กำลังของแจ็คสัน มาร์คเลื่อนสายตาไปมองมุมอื่น ๆ ก็เห็นทหารต่างล้มลงด้วยฝีมือของลูกน้องของเขา ไม่มีเสียโวกเหวกอะไร มันช่างเงียบสนิดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น 


อีกครั้งที่มาร์คหยิบนาฬิกาขึ้นมาดู เห็นเวลาหย่นเข้ามาทุกทีเขาก็เริ่มไม่อยู่กับที่ไม่ติด 


“ยองแจ ช่วยฉันเปิดกรงปล่อยหมาป่าออกมาทั้งหมด และบอกให้พวกเขาไปวิ่งขึ้นไปรอออกตรงทางเดินชั้นสามนั่น” มาร์คพูดพร้อมชี้บอก ยองแจพยักหน้ารับคำสั่งก่อนจะรีบวิ่งไปหยิบกุญแจห้องขังพวงใหญ่ที่แขวนไว้ตรงเสา 


การมาของยองแจทำให้เหล่าหมาป่าที่รู้จักเขาหอนรับและกระโดดย่ำกับพื้นแสดงอาการดีใจ แต่พวกเขาก็ดีใจมากขึ้นไปอีกเมื่อได้เห็นมาร์คกับแจ็คสันอยู่ที่นี่ด้วย 


“ทุกคน ขอให้อยู่ในความสงบอย่าส่งเสียงดัง!” แจ็คสันตะโกนห้ามเหล่าหมาป่าที่กำลังกระโดดโลดเต้นแสดงอาการดีใจ “เราจะหนีออกจากที่นี่ จำไว้เมื่อได้ออกจากคุกนี่เมื่อไร ให้รีบวิ่งหนีไปสุดชีวิต ใครอยากหนีไปมีชีวิตใหม่ก็ไปได้เลย ส่วนใครที่ไม่รู้จะไปที่ไหน ตามไปอยู่กับพวกเราได้ที่แอลโซไซซ์ มีพวกเราจำนวนหนึ่งที่รวมตัวกันอยู่ที่นั่น” 


แค่แจ็คสันพูดก็ทำทุกพื้นที่เงียบสงัด ถึงแม้แจ็คสันจะพูดด้วยปากเปล่า แต่หมาป่าที่อยู่ไกลออกไปก็ยังได้ยินเขาพูด เพราะนั่นเป็นความสามารถในการฟังที่ดีเลิศ พวกเขามีติดตัวมาตั้งแต่เด็ก  


“ใครที่ออกจากกรงขังได้แล้วรีบวิ่งขึ้นไปรอตรงชั้นสามของคุก” แจ็คสันบอกงานทุกคนตามแผนที่มาร์ควางไว้ “และใครที่บาดเจ็บขอให้รีบมารับเสื้อผ้าและกลับร่างไปเป็นมนุษย์ ส่วนคนที่แข็งแรงอยู่ก็ให้คนที่บาดขี่หลัง” 


“พวกทุกคนต้องช่วยกันนะ อย่าทอดทิ้งกัน เราจะหนีไปมีความสุขด้วยกัน”

.

.

.

.

.

มาร์คพูดตบท้ายด้วยประโยคที่แสนจะซึ้ง ทำให้หมาป่าบางตัวน้ำตาไหลระรื้นออกมาด้วยความรู้สึกตื้นตัน เช่นเดียวกันกับยองแจถึงแม้ว่าเขาจะไม่ใช่ฝ่ายที่ได้รับการช่วยเหลือแต่ก็รู้สึกซึ้งใจไม่น้อยไปกว่าหมาป่าตัวอื่น ๆ 


แล้วในที่สุดการจองจำก็ได้ถูกปลดปล่อย เมื่อกรงเหล็กถูกเปิดออกหมาป่าทั้งหลายก็ต่างพากันกระโดดโลดเต้นอย่างมีอิสระ แต่ก็ยังไม่ทันได้ดีใจได้เต็มที่ก็ถูกไล่ต้อนให้รีบขึ้นไปยังชั้นสามตามที่เจ้านายบอก เหล่าหมาป่าทำตามที่เจ้านายบอกทุกคำ ใครที่เจ็บก็กลับร่างมาเป็นมนุษย์ ใส่เสื้อผ้าเสร็จก็รีบกระโดดขึ้นหลังเพื่อนเพื่อไปประจำตำแหน่ง ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่เข้าใจว่าทำไมต้องขึ้นมาอยู่ชั้นสามก็ตาม ส่วนคนสั่งการอย่างมาร์คก็ได้แต่ยืนมองทุกความเคลื่อนไหว สลับกับมองล็อกเก็ตนาฬิกา


“เร็ว ๆ วิ่ง ๆ ห้ามยืนอยู่กลางห้อง!!!” มาร์คออกคำสั่งเร่งเหล่าหมาป่าให้รีบวิ่ง ความวุ่นวายเริ่มเกิดขึ้นจนทั่วทั้งพื้นที่เกิดเสียงดัง และนั่นทำให้หายนะเข้ามาเยือน 


ทหารสองนายที่ยืนเฝ้าอยู่ข้างหน้าทางเข้า ได้ยินเสียงโวยวายเข้าจึงเดินลงมาดู แต่ทว่าพอลงมาเกือบสุดก็เห็นว่าหมาป่าถูกปล่อยออกมาจนเกือบหมด ยืนอึ้งอยู่ครู่หนึ่งก็เลื่อนตาไปมองตรงบันไดขั้นล่างสุด เห็นเพื่อนตัวเองถูกมัดรวมกันไว้เป็นก้อนใหญ่ กว่าจะรวบรวมความคิดกันได้ก็ไม่ทันเสียแล้วเพราะหนึ่งในหัวหน้าหมาป่ากำลังมองมาที่เขาด้วยสายตาที่แผ่รังสีความหน้ากลัว


“รีบไปเรียกกำลังเสริม!!” ทหารพูดบอกกันเตรียมตัวจะวิ่งหนี แต่ยังไม่ทันได้ก้าวเท้าเกินสามขั้นก็ต้องชะงักเมื่อเห็นหมาป่าร่างโตมายืนขู่อยู่ตรงหน้า และยิ่งมันเดินเข้ามาใกล้ ทหารสองนายก็ก้าวเท้าถอยหลังตามจนขนมาติดกับเหล่าเพื่อนทหารที่ถูกมัดตัวไว้ 


“นั่งลง!!” ทหารหนุ่มหันไปมองตามเสียงเห็นชายในชุดเครื่องแบบทหารเหมือนกันกำลังยืนทำหน้าดุอยู่ ถึงจะมึนงงว่าทำไมถึงโดนเพื่อนทหารสั่งให้นั่งแต่ก็ยอมนั่งลงเสียโดยดี อีกทั้งยังยอมให้โดนมัดมืออย่างง่าย ๆ เพราะโดนหมาป่าขู่คำรามเสียงน่ากลัวขนาดนั้นใครจะกล้าขัดขืนได้กันล่ะ “ถ้าไม่อยากเจอลูกหลงจนตายก็อยู่ตรงนี้ ห้ามไปไหน” 


เฟร็ดออกคำสั่งอีกทั้งเป็นการบอกลา เมื่อมัดมือเหล่าทหารรวมกันแน่นแล้ว เขากับเพื่อนก็ช่วยกันลากโต๊ะตัวใหญ่มาเป็นที่กำบังให้ 


“เฟร็ด ซูยอง เราต้องรีบแล้ว!” มาร์คหันมาเรียกลูกน้องทั้งสอง พวกเขาโยนผ้าคลุมใส่พวกทหารได้ก็รีบวิ่งตามมาร์คไปติด ๆ มาร์คยืนรอจนซูยอง เฟร็ดวิ่งนำเขาไป และรอจนหมาป่าสองตัวที่ทำหน้าที่ขู่ทหารเมื่อครู่ขึ้นไปรวมกับทุกคนตรงทางชิดกำแพง มาร์ครีบกวาดสายตาเพื่อเช็คความเรียบร้อยอีกรอบ 


“ไอ้มาร์ค!!! รีบเข้าชิดกำแพงดิวะ!!!” แจ็คสันตะโกนเรียกมาร์คอยู่ชั้นสองอีกฝั่ง เขาเลื่อนตาไปมองที่ต้นเสียงเห็นแจ็คสันกับยองแจกำลังยืนมองเขาด้วยสายตาเป็นห่วง มาร์คพยักหัวตอบรับก่อนจะรีบวิ่งไปฝั่งที่เฟร็ดวิ่งไปเมื่อกี้

 

แต่…. 


จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงหมาป่าร้องโหยหวน และนั่นทำให้มาร์คหยุดชะงักปลายเท้า เขารีบหันไปมองที่ต้นเสียงเห็นหมาป่าตัวหนึ่งกำลังถูกทหารคนหนึ่งเอาดาบไว้เหมือนใช้เป็นตัวประกัน และนั่นทำให้ทุกคนต่างแตกตื่นเพราะไม่คิดว่าจะมีทหารหลงเหลืออยู่ 


“จะหนีกันไปไหน” เสียงดุดันของฝ่ายตรงข้ามไม่ทำให้มาร์คกลัวแต่อย่างใด เขาเอาแต่จดจ้องหน้าตาของศัตรูเพราะรู้สึกว่าคุ้นตาเสียเหลือเกิน 


“ไอ้มาร์ค!! ไม่มีเวลาแล้ว!!!” แจ็คสันยังคงตะโกนกดดันให้มาร์คหัวใจเต้นแรงมากยิ่งขึ้น 


“ปล่อยหมาป่าแล้วรีบออกจากพื้นที่ตรงกลางเดียวนี้!!!” มาร์คออกคำสั่งอย่างบ้าคลั่ง เขาเลื่อนตามามองนาฬิกาอีกครั้ง มองเข็มวินาทีที่กำลังขยับไปทีละนิด 


“แกไม่มีสิทธิ์มาออกคำสั่ง แกรู้ไหมว่ากว่าฉันจะไล่ล่าตามจับพวกแกได้มันไม่ใช่เรื่องง่าย หมาป่าต้องถูกล้างเผ่าพันธุ์”

 

“หยุดคิดอะไรบ้า ๆ เถอะ สงครามมันจบลงแล้ว ปล่อยคนของฉันมาเดี๋ยวนี้!!!” 


“ไม่ปล่อยเว้ยยังไงสงครามก็ต้องเกิด ชาวเมืองกับหมาป่าต้องรบกันให้ได้” มาร์คมองหน้าผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าด้วยความไม่เข้าใจ แต่ยิ่งจ้องก็รู้สึกว่าคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก 


ตาคมเลื่อนตามามองการแต่งตัวของฝ่ายตรงข้าม และนั่นก็ทำให้มารึเริ่มได้ความจำกลับมาแล้ว ผู้ชายคนนี้คือทหารยศสูงที่เขาเคยทำร้ายร่างกายเพื่อขโมยเสื้อผ้ามาใส่เมื่อครั้งก่อนที่มาตามหาแบมแบมและยองแจ แล้วทำไมหมอนี่ถึงมาอยู่ที่นี่ได้ ทั้งที่ก่อนหน้านั้นพวกเขาก็สำรวจหมดแล้วว่าแทบไม่เหลือใครอยู่ 


ตึ่งตึ่งตึ่ง!


เสียงหอนาฬิกาส่งเสียงดังกังวานไปทั่วทุกที่ มันเป็นสัญญาณบอกว่าเวลาได้หมดลงแล้ว มาร์คเลื่อนตามามองหมาป่าที่โดนจับเป็นตัวประกันอยู่ตรงหน้า อีกทั้งยังหันไปมองสัญลักษณ์วงกลมขนาดใหญ่ที่ติดอยู่ตรงกลางห้องเกือบชิดเพดาน ในตอนนี้หัวสมองของเขามันตื้อไปทั้งหมด เขาไม่รู้ว่าจะทำยังไงทุกคนถึงจะปลดปล่อย 


ปั๊ก


แต่ทว่าจู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงเหมือนแรงประแทกบางอย่าง มาร์คหันไปมองที่ต้นเสียงก็เห็นร่างทหารยศใหญ่คนนั้นร่วงลงกับพื้นไปแล้วพร้อมกับร่างหมาป่าที่โดยจับเป็นตัวประกัน


“มึงยืนอึ้งอะไรอยู่วะ!! รีบสิ” แจ็คสันรีบประคองร่างทหารยศใหญ่ลากไปกับพื้นเพื่อพาออกจากที่ตรงนี้ มาร์คเองก็เพิ่งได้สติกลับมา เขารีบอุ้มร่างหมาป่าตัวที่บาดเจ็บไปกับเขา เหล่าลูกน้องต่างวิ่งเข้ามาช่วยเหลือให้พวกเขาทั้งสองออกจากพื้นที่ได้เร็วที่สุด 


แต่… 


ตู้ม!!! 


เสียงระเบิดดังปะทะกับด้านนอกทำอาคารสั่นสะท้านไปทั้งหมด และแค่ระเบิดลูกแรกก็ทำให้ศัตรูรู้ตัวแล้ว และไม่นานระเบิดลูกที่สองก็ถูกยิงเข้ามา ในรอบนี้นอกจากมันทำลายกำแพงที่กั้นไว้แล้ว มันยังลอยตรงลงมากลางพื้นที่คุกจนสิ่งที่อยู่ตรงนั้นกระจายเป็นเสี่ยง ๆ 


นั่นแหละอันตรายที่มาร์คหวาดกลัว เขาหนีมันเกือบไม่พ้น ร่างของเขาและลูกน้องต่างลอยกระจายเพราะแรงของระเบิด ดีที่ไม่มีใครบาดเจ็บ แต่กว่าจะพยุงร่างตัวเองให้มีกำลังขึ้นมาได้ก็เป็นเรื่องยากอยู่ไม่น้อย แต่ยังไงก็ตามแต่ พวกเขาต้องรีบตะเกียดตะกายก่อนที่ระเบิดลูกที่สามจะตามมา 


ตู้ม!!!


พื้นที่ตรงกลางเป็นพื้นที่สีแดงที่ไม่ควรเข้าไปใกล้ แต่ผิดแผนเพราะทหารคนนั้นทำให้มาร์ค แจ็คสันและลูกน้องอีกสี่ห้าคนต้องต่างหาที่หลบเพื่อเอาชีวิตรอด ภาพนั้นทำให้คนที่มองอยู่ข้างบนอย่างยองแจต้องปล่อยหยาดน้ำตาออกมาอย่างหวาดกลัวเพราะกลัวพวกเขาจะเป็นอะไร


“เห้ย!! จับพวกมัน!!” เสียงทหารบุกเข้ามา กำลังวิ่งลงบันไดมาแต่ก็ติดอุปสรรคตรงปลายบันไดเพราะมีทหารที่ถูกจับตัวขวางทางไว้อยู่


“ยองแจ!!! รีบพาทุกคนหนี!!!” มาร์คตะโกนอย่างสุดเสียง ส่วนยองแจได้รับคำสั่งแล้วก็ได้แต่ยืนนิ่งด้วยความรู้สึกอึดอัดใจ ยองแจไม่อยากหนีออกไปทั้งที่รู้ว่าพวกเขากำลังตกที่นั่งลำบาก


“ไปสิยองแจ อย่าให้แผนเราต้องล่มพวกเราไม่เป็นอะไร พาหมาป่าที่อ่อนแอออกไปจากที่นี่ก่อน!!” แจ็คสันตะโกนมาช่วยกล่อมอีกแรง และนั่นทำให้หยาดน้ำตาร่วงไหลลงมาอาบแก้มกลมมากกว่าเก่า ต่อให้ไม่อยากจะออกไปจากที่ตรงนี้ แต่ก็คิดว่าถ้าดื้อก็คงจะไม่มีอะไรดีขึ้น ในตอนนี้มีแค่เขาที่รู้ว่าต้องทำยังไงต่อ 


ยองแจรีบเดินแทรกหมาป่าเพื่อเดินไปยังกำแพงที่ถูกระเบิด สายลมปะทะร่างเหมือนกับว่านี่เป็นประตูแห่งสวรรค์ หากแต่นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมายืนรับบรรยากาศที่แสนบริสุทธิ์ ตาสวยมองไปทางข้างหน้าเห็นทีมหมาป่าในร่างมนุษย์พากันยกไม้เพื่อพาดกับกำแพงให้เป็นทางเดินให้หมาวิ่งข้ามออกไปนอกเขต เช่นเดียวกันมองไปตรงทางข้างล่างก็เห็นทหารกำลังต่อสู้กับหมาป่าทีมชุดทหาร มองไปทางไหนก็กลมกลืนจนงงไปซะทั้งหมด จนไม่รู้ว่าทีมไหนเป็นไหนแล้ว 


มือเล็กรับไม้กระดานมาวางพาด เมื่อเห็นว่ามันแข็งแรงแล้วก็รีบไล่หมาป่าที่อ่อนแอเดินข้ามสะพานไม้ไปก่อน หัวใจของยองแจแทบหลุดออกมานอกร่างกาย มองหมาป่าที่ก้าวเท้าข้ามสะพานอย่างช้า ๆ ใจแทบขาด 


ในอีกมุมหนึ่งในชั้นล่าง หมาป่าจำนวนไม่น้อยต่างพากันลงมาช่วยปกป้องนายท่าน มาร์คลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล ตาคมมองอีกฝั่งเห็นแจ็คสันกำลังประคองร่างตัวเองลุกขึ้นยืน แรงของระเบิดทำพวกเขาลอยกระแทกกับผนังจนเจ็บระบมกันไปทั้งตัว และยังไม่พร้อมที่จะสู้กับกองทหารที่กำลังบุกเข้ามาด้วย 


“ฆ่าพวกมัน!!!” ทหารวิ่งเข้ามาใส่พวกเขาอย่างบ้าคลั่ง นี่ไม่ใช่ภาพที่มาร์คคิดไว้ เขาไม่ต้องการให้ใครบาดเจ็บจากเรื่องนี้ แต่จู่ ๆ แผนมันก็มาพังเพราะไอ้ทหารยศสูงคนนั้น คิดตอนนี้ก็ยังไม่เข้าใจว่าไอ้หมอนั่นรอดสายตาไปได้ยังไง 


เหล่าหมาป่าผู้จงรักภักดีวิ่งไปรับแทนก่อน ไม่ถึงนาทีคุกใต้ดินก็กลายเป็นสนามรบไปแล้ว มาร์คลุกขึ้นเต็มตัวแต่ยังไม่ทันได้ตั้งหลักก็มีหนึ่งในฝ่ายตรงข้ามบุกเข้ามาหาเขา ฝ่ายนั้นฟาดดาบตั้งใจจะฆ่าเขาจริง ๆ แต่โชคดีที่มาร์คหลบได้ทัน แม้จะรู้เจ็บอยู่เล็ก ๆ แต่ในเวลานี้ที่ต้องสู้เขาก็ไม่มีทางถอย ในอีกรอบที่ทหารนั้นง้างดาบจะฟันเขา ความว่องไวกว่ามาร์คใช้เท้าถีบเข้าไปจัง ๆ กลางท้องฝ่ายตรงข้าม และในจังหวะเดียวกันนั้นก็รู้สึกเหมือนบางอย่างกำลังพุ่งมาหาเขาจากด้านหลัง ร่างสูงรีบเบี่ยงตัวหลบพร้อมกำมือทุบไปที่ต้นคอฝ่ายตรงข้ามเต็มแรง จนศัตรูเสียท่าล้มไปนอนที่พื้น 


มาร์ครีบใช้จังหวะนี้ในการหนี โชคดีที่อาการเจ็บปวดของเขาเริ่มดีขึ้นมาแล้ว วิ่งเข้าฝ่าฝูงทหารตัวเปล่า แต่ความเก่งกาจของเขาไม่ทำให้มาร์คต้องเจ็บตัวได้ ขาขวาถีบไปที สลับมาใช้แขนซ้ายซัดหน้าฝ่ายตรงข้าม อีกทั้งยังคล่องแคล่วก้มตัวหลบต่ำเป็นอย่างดี สมแล้วที่เป็นถึงหัวหน้าฝูง ความเก่งกาจไม่มีใครสู้ได้เลย 


เช่นเดียวกันกับแจ็คสัน ฝ่ายนั้นเป็นคนที่ชอบใช้กำลังมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว เกมนี้ดูเหมือนจะเป็นอะไรที่น่าสนุกสำหรับเขา ขาแน่นถีบเข้าไปกลางอกฝ่ายตรงข้าม มือหนากำแน่นพุ่งเข้าไปสวนต่อ มีลูกกระจ่อกวิ่งมาด้านข้างก็เสยศอกทำฝ่ายนั้นล้มลงอย่างทันควัน ไม่มีใครเข้าถึงตัวเข้าได้เลยแม้แต่นิด เหมือนรอบตัวแจ็คสันมีวงแหวนป้องกันการเข้าถึง เพราะเขาจัดการรอบตัวซะเรียบจนไม่น่าเชื่อว่าเขาจะแอบเจ็บตัวอยู่ 


ทั้งพื้นที่รอบคุกใต้ดินเต็มไปด้วยการต่อสู้ แต่ก็น่าแปลกที่ไม่เห็นหน้าของกษัตริย์ผู้ปกครองอาณาจักรเลย ทั้งที่พวกเขามาเหยียบจมูกขนาดนี้แล้ว จินยองน่าจะมาสู้บ้าง หรือที่มาไม่ได้เป็นเพราะป่วยกัน 


“ทุกคนมาเร็ว!!” ยองแจตะโกนเรียกทุกคนที่สู้อยู่ข้างล่างเป็นการบอกว่าทางโล่งแล้ว เมื่อได้สัญญาณเหล่าหมาป่าก็แบ่งกันขึ้นไปยังชั้นสามเพื่อข้ามไปฝั่งนอกอาณาจักร แจ็คสันเองก็รีบวิ่งขึ้นไปเพื่อรีบส่งยองแจข้ามไปฝั่งตรงข้าม คนตัวบางวิ่งบนไม้กระดานข้ามไปด้วยใจเต้นรัว เมื่อผ่านมาได้ก็รีบหันกลับไปมองคนที่ยังไม่ข้ามมา 


ใจจะขาดตายเพราะแจ็คสันไม่ยอมข้ามมาสักที ยอมรับว่าในตอนนี้เขาเองก็แอบเห็นแก่ตัวอยากที่จะให้แจ็คสันข้ามมาก่อนคนอื่นเพื่อให้ตัวเองได้สบายใจ แต่ก็ห้ามความคิดแย่ ๆ ของตัวเองไว้เพราะรู้ว่าไม่ควรคิดอะไรแบบนั้น ในตอนนี้ตาก็ยังจับจ้องมองไปที่ฝ่ายตรงข้ามและได้แต่ภาวนาขอให้ทุกคนข้ามมาได้สำเร็จสักที


“แจ็คสันเร็ว!!” เมื่อเหล่าหมาป่าวิ่งมาจนหมดแล้วก็เหลือแต่มาร์คและแจ็คสันที่ยังอยู่ฝั่งนั้น ยองแจเอามือกุมหัวใจตัวเองแน่นด้วยอาการตื่นเต้น ตอนที่แจ็คสันกำลังจะก้าวเท้าเหยียบไม้หัวใจมันยิ่งเต้นแรงมากยิ่งขึ้น 


แต่ทุกอย่างมันก็ไม่ได้ง่ายเหมือนที่ใจต้องการ พวกทหารที่สลัดไม่หลุดยังตามมาราวีมาร์คกับแจ็คสันอยู่ ยิ่งยองแจได้เห็นพวกเขาเตะต่อยกับทหารก็ยิ่งใจจะขาดตาย อยากจะให้เรื่องนี้มันจบลงเสียที ไม่อยากให้ใครต้องบาดเจ็บไปมากกว่านี้แล้ว 


ทั้งมาร์คและแจ็คสันต่อสู้กับทหารจนสุดกำลังจนในที่สุดเขาก็จัดการเรียบไม่เหลือใครกวนใจ เมื่อทางสะดวกแล้วแจ็คสันรีบวิ่งข้ามไม้กระดานเป็นคนแรก พอข้ามฝั่งมาได้เจ้าตัวบางก็กระโดดกอดเขาด้วยความโล่งอก ทำหัวใจของแจ็คสันพองโตมากขึ้นเรื่อย ๆ หันไปมองทางเพื่อนเห็นมาร์คกำลังเหยียบขาเตรียมจะข้ามสะพาน 


หากทว่าทั้งแจ็คสันและยองแจก็ต้องเบิกตากว้างพร้อมกันเมื่อเห็นใครบางคนใส่ชุดคลุมสีดำปกปิดใบหน้า และเพียงพริบตาร่างของมาร์คก็ถูกคนคนนั้นฉุดไป เพราะอาการตกใจทำให้มาร์คนำเท้ามาดันไม้กระดานจนตกลงไปสู่พื้นข้างล่าง เป็นการตัดขาดสะพานการเชื่อมต่อ และเพียงครู่เดียวร่างของมาร์คก็หายลับเข้าไปในคุกใต้ดิน แม้แต่เสียงร้องโวยวายก็ไม่ได้ยินเสียงแม้แต่นิด 


แจ็คสันและยองแจได้แต่ยืนกอดกันด้วยอาการตะลึงค้าง เพราะอึ้งกับสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า กว่าจะได้สติกลับมาก็ตอนที่มีคนมาสะกิดเรียกพวกเขา


“นายท่านครับ” แจ็คสันค่อย ๆ หันหน้าไปมองตามเสียงด้วยอาการตะลึงค้างไม่หาย จนเมื่อเห็นหน้าธีมก็ยังไม่ทำให้แจ็คสันกลับมามีสติได้เต็มร้อย “รีบหนีไปเถอะครับ ตอนนี้พวกทหารมันกำลังก่อกำลังเตรียมตัวจะรบกับพวกเราแล้ว”​


แจ็คสันเงียบอยู่ชั่วครู่พร้อมเลื่อนตามามองหน้าคนที่อยู่ในอ้อมกอด และแค่เขามองหน้ายองแจก็รู้ความคิดทุกอย่างของแจ็คสัน


“ไม่ผมไม่ปล่อยคุณไปคนเดียว ผมจะไปช่วยมาร์คด้วย” 


“นายต้องไปกับธีม ถ้านายไปด้วยนายจะไม่ปลอดภัย” 


“ผมจะไม่ปลอดภัยก็ต่อเมื่อไม่ได้อยู่กับคุณ” คำพูดของยองแจทำแจ็คสันตะลึงค้างไปชั่วครู่ คำพูดที่เตรียมห้ามยองแจถูกกลืนหายไปทั้งหมด ยองแจผลักตัวเองออกจากอ้อมกอดของแจ็คสัน จากนั้นก็ก้มลงหยิบดาบที่ถูกทหารทิ้งไว้จากการต่อสู้เมื่อครู่นี้ “ให้ผมได้ช่วยพวกคุณเถอะ ได้โปรดอย่ามองว่าผมเป็นเด็กผู้ชายที่อ่อนแอ ผมเข้มแข็งกว่าที่คุณคิด” 


ในตอนนี้ยองแจทำให้แจ็คสันยอมแพ้แล้วล่ะ ต่อให้เขาไม่อยากให้ยองแจไปกับเขา แต่เขาก็ไม่อยากจะขัดความตั้งใจของยองแจ ก็ต้องลองดูกันสักตั้ง 


เมื่อแจ็คสันได้คำตอบแล้ว เขาก็หยิบดาบที่อยู่บนพื้นขึ้นมาถือไว้เช่นกัน เหล่าหมาป่าผู้จงรักภักดีต่อมาร์คเดินเข้ามาใกล้ทั้งสองพร้อมย่อตัวต่ำเพื่อให้ตนกลายยานพาหนะในการเข้าไปช่วยมาร์คครั้งนี้ แจ็คสันยิ้มรับก่อนจะขึ้นไปขี่บนหลังหมาป่าตัวหนึ่งไว้ เช่นเดียวกันกับยองแจ ก็รีบขึ้นไปขี่หลังหมาป่าอีกตัวเช่นกัน 


“นายท่าน อย่าทำแบบนี้เลย เรื่องนี้มันจบไม่สวยแน่ ยังไงสงครามก็เกิด นายท่านได้โอกาสหนีแล้วก็รีบหนีเถอะ จะหวนกลับไปอีกทำไม” ธีมพูดบอกด้วยใบหน้าที่แสดงอาการหงุดหงิด แต่สิ่งที่เขาพูดไม่ทำให้แจ็คสันเปลี่ยนใจแต่อย่างใด


“มาร์คเสี่ยงชีวิตเพื่อทุกคน แล้วทำไมเราถึงต้องทิ้งเขา” 


“ช่วยกันไปช่วยกันมาแบบนี้แล้วมันจะจบเมื่อไร อย่าไปเลยนายท่าน” ธีมวอนขอ แต่ถึงเขาจะขอยังไงก็ไม่ทำให้แจ็คสันเปลี่ยนใจแต่อย่างใด 


“เพื่อนไม่มีวันทิ้งกัน ไม่ว่ายังไงฉันจะไม่เห็นแก่ตัวหนีไปแบบนี้แน่” แจ็คสันตัดบทสนทนาโดยการตบมือไปที่แผงคอของหมาป่าหนุ่มที่ตัวเองขี่อยู่ เหล่าหมาป่าที่ยังแข็งแรงรีบเดินเบียดกันมาเพื่อเตรียมตามแจ็คสันและยองแจไปทุกที่


“เพื่อนไม่มีวันทิ้งกัน แต่ที่ผ่านมา คุณมาร์คก็เคยทิ้งนายท่านไป แล้วมันมีเหตุผลอะไรที่นายท่านต้องทำดีกับคนคนนี้อยู่” คำพูดนั้นเหมือนเป็นมีดกรีดลงกลางใจของแจ็คสัน สีหน้าของเขาแสดงออกมาถึงความเจ็บปวด แค่มองหน้าแจ็คสันยองแจก็รับรู้ได้ว่าเขารู้สึกยังไง แต่สิ่งที่แปลกใจที่สุดตอนนี้ก็คือ


“มีอะไรหรือเปล่าธีม ทำไมนายถึงไม่อยากให้พวกเราไปช่วยมาร์ค” ยองแจถามสิ่งที่คาใจออกไป เพราะที่ผ่านมาธีมเป็นคนที่มีจิตใจดี ชอบช่วยเหลือคนที่กำลังเดือดร้อน แต่สิ่งที่ธีมทำอยู่ตอนนี้มันช่างต่างจากนิสัยที่เขาเคยเป็น 


“คุณยองแจจำตอนที่ผมไปเจอคุณหลังจากที่นายท่านช่วยคุณได้ไหม วันนั้นที่ผมขอไปสืบเรื่องคนหมู่บ้าน ระหว่างทางที่ผมไปผมเห็นคุณมาร์ค แบมแบม และแจบอมอยู่ด้วยกัน ผมไม่รู้ว่าเขาคุยอะไรกัน คุณมาร์คได้บอกเรื่องนี้กับนายท่านหรือเปล่า” แจ็คสันรู้สึกชาไปหมดทุกส่วน เพราะเรื่องนี้มาร์คไม่ได้บอกอะไรกับเขาเลย 


“แบมแบมก็อยู่ด้วยเหรอ”​ ยองแจถาม เพราะไม่เชื่อหูตัวเองว่าแบมแบมจะอยู่ในเรื่องนั้นด้วย


“ใช่ครับ ผมก็ไม่รู้ว่าพวกเขาคุยอะไรกัน แต่ท่าทางจะมีแผนร้ายแน่ ๆ อย่าลืมสิครับว่าแจบอมเป็นคนลอบทำร้ายพระราชาจินยอง และผมเองก็ไม่ได้ใส่ร้ายเขาด้วย ใคร ๆ ก็รู้เรื่องนี้” 


แจ็คสันและยองแจรู้สึกหนักอึ้งขึ้นมาซะงั้น เขาไม่อยากจะเชื่อว่ามาร์คมีแผนการแอบซ่อนอยู่ และถ้ามันเป็นเรื่องน่าบริสุทธิ์ใจจริง ๆ ทำไมมาร์คถึงไม่ยอมเล่าให้ฟัง 


แต่ยังไงก็แล้วแต่ พวกเขาก็ยังคิดว่ามันจะเป็นไปได้จริง ๆ เหรอที่มาร์คจะคิดร้ายกับทุกคน เมื่อครู่นี้ก็เห็นเขาทำทุกอย่างเพื่อเผ่าพันธุ์หมาป่า ถ้าเขาแกล้งให้ตายใจดูเหมือนมันจะเป็นการเล่นใหญ่มากเกินไปล่ะมั้ง ไม่แน่ว่าความจริงแล้วแจบอมอาจจะไม่ได้ทำอะไรจินยองก็ได้ ข่าวที่ถูกปล่อยออกมาแจบอมถูกใส่ร้าย แจ็คสันกำลังให้เหตุผลนั้นเพื่อเข้าข้างเพื่อนตัวเอง


“มาร์คไม่มีทางหักหลังแน่ ที่หมอนั่นช่วยแจบอมอาจจะเป็นเพราะแจบอมโดนใส่ร้าย”

 

“ไม่มีทางหรอกนายท่าน พระราชาเจ็บจริง ๆ ผมสืบมาแล้วเห็นกับตา” ธีมค้านขึ้นด้วยอารมณ์หงุดหงิด 


“งั้นก็ไปดูให้เห็นกับตา แต่ยังไงก็ตามแต่ ฉันเชื่อใจมาร์คแน่ ๆ ถ้าไอ้หมอนั่นจะทำอะไรก็ย่อมทำเพื่อพวกเรา ไปเราไปช่วยมาร์คกัน” ยองแจยิ้มรับคำพูดของแจ็คสันเป็นการบอกว่าเขาเห็นด้วยกับทุกคำพูดของเขา “เชื่อฉันเถอะธีม มาร์คไม่ได้คิดร้ายกับพวกเราแน่ ไปช่วยมาร์คกับฉันเถอะนะ”






10/08/62

ยังไงคร้าบบบบ ยังไงไงงงง  


ใครที่อดใจรอไม่ไหว ตอนนี้เรื่องนี้มีเล่มพร้อมส่งและมีเป็นอีบุ๊คสำหรับคนที่ไม่ชอบอ่านในหนังสือ สนใจดูรายละเอียดได้ที่ >>> https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1536451&chapter=33







09/08/62

กรี๊ดดดด คุณมัคคึโดนจับตัวไปปปปปปป 


ใครที่อดใจรอไม่ไหว ตอนนี้เรื่องนี้มีเล่มพร้อมส่งและมีเป็นอีบุ๊คสำหรับคนที่ไม่ชอบอ่านในหนังสือ สนใจดูรายละเอียดได้ที่ >>> https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1536451&chapter=33






07/08/62

จะมีอุปสรรคอะไรมาขัดขวางไหม มาลุ้นกันต่อเลยยย 


ใครที่อดใจรอไม่ไหว ตอนนี้เรื่องนี้มีเล่มพร้อมส่งและมีเป็นอีบุ๊คสำหรับคนที่ไม่ชอบอ่านในหนังสือ สนใจดูรายละเอียดได้ที่ >>> https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1536451&chapter=33





06/08/62

อวยพรขอให้เรื่องจบด้วยดีด้วยเถอะ เพี้ยง! ขอให้ทุกคนปลอดภัย 



ใครที่อดใจรอไม่ไหว ตอนนี้เรื่องนี้มีเล่มพร้อมส่งและมีเป็นอีบุ๊คสำหรับคนที่ไม่ชอบอ่านในหนังสือ สนใจดูรายละเอียดได้ที่ >>> https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1536451&chapter=33






 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 167 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,463 ความคิดเห็น

  1. #3430 between9397 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 05:09
    ธีมมมมม หนูไม่เนียนเลยลูก แต่ถ้าหักมุมนี่มีเงิบอะ
    #3,430
    0
  2. #3412 YanisaCH (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 19:02
    ไม่หรอก...
    #3,412
    0
  3. #3401 fah7a (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 22:52
    เริ่มมีกลิ่นแปลกๆ
    #3,401
    0
  4. #3399 Ploylymtbb (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 17:41
    ธีมนี่ตัวร้ายแน่นอนเลยอ่ะ
    #3,399
    0
  5. #3398 Puya PT (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 16:19
    สรุป ตัวร้ายคือ ธีม จบข่าวเลยนะ
    #3,398
    0
  6. #3395 too love (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 06:36
    ธีมนี่คือยังไง
    #3,395
    0
  7. #3394 AunchasaAun333 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 00:39
    ธีมมีพิรุธอ่ะ เดาไม่ถูกแล้วววว
    #3,394
    0
  8. #3393 MT.93 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 23:46
    เดาอะไรไม่ถูกเลยค่ะตอนนี้ ปวดหัวไปหมดแล้ว
    #3,393
    0
  9. #3392 biwjii (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 23:40
    เดาอะไรไม่ถูกเลยตอนนี้ แงงง
    #3,392
    0
  10. #3388 fah7a (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 15:24
    กลับไปหาน้องนะมาร์คนายต้องปลอดภัย
    #3,388
    0
  11. #3387 Ploylymtbb (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 13:47
    มาร์คไม่นะ แงงงงงงงง ลุ้นมากกกก
    #3,387
    0
  12. #3386 Tuan_Boom (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 08:19
    แม่เอ้ยยยย ลุ้นยิ่งกว่าหนังไซไฟบู๊

    แอคชั่นปั่นรวมกัน

    นั่นคือเจบี คิดในแง่ดีไว้ๆ
    #3,386
    0
  13. #3385 MT.93 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 00:51
    มาร์คต้องปลอดภัยกลับไปหาน้องแบมนะ
    #3,385
    0
  14. #3383 Ploylymtbb (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 01:41
    ลุ้นมากๆๆๆๆๆๆเลย ขอให้ทุกคนปลอดภัยนะ
    #3,383
    0
  15. #3382 FICGOT7Thailand (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 13:26
    ลุ้นมากค่ะ ขอให้ปลอดภัยทุกคนนะคะ
    #3,382
    0
  16. #3381 Tuan_Boom (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 09:19
    หายใจไม่ทั่วท้องเลย
    #3,381
    0
  17. #3380 แฟนมาร์คต้วนไง (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 04:10
    แผนอะไรกันนน
    #3,380
    0
  18. #3379 fah7a (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 23:48
    ลุ้นมากกก
    #3,379
    0
  19. #3378 fah7a (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 23:18
    ทุกคนต้องปลอดภัยTT
    #3,378
    0
  20. #3377 bambam_jtmn (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 22:28
    กลับมาอย่างปลอดภัยนะ
    #3,377
    0
  21. #3374 Kimkhunpring (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 08:23
    ลุ้นนนนนนน
    #3,374
    0
  22. #3371 Ploylymtbb (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 02:08
    ใคร​ใครเป็นใส้ศึก​ ทุกคนต้องปลอดภัยทุกคนนะ
    #3,371
    0
  23. #3369 biwjii (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 01:17

    บีบหัวใจ คือลุ้นมากค้าบบ;--;
    #3,369
    0