WOLF #คุณหมาป่ามบ [MARKBAM] จบแล้ว

ตอนที่ 22 : ➵ CHAPTER 20 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,992
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 465 ครั้ง
    5 พ.ค. 62










พระราชวังปาร์ค


ความเงียบปกคลุมไปทั่วทั้งห้องนอน แม้ว่าในห้องนอนแห่งนี้จะมีคนอยู่ก็ตาม...


ในกระจกเงาบานใหญ่สะท้อนเงาของผู้สูงศักดิ์ผู้ปกครองแผ่นดินอาณาจักรอากาเซ่ ใบหน้าหวานจับจ้องภาพตัวเองที่สะท้อนอยู่ในกระจก แววตาฉายความรู้สึกเศร้าออกมาจากทางสายตา ใบหน้าที่เคยสดใสเหลือเพียงใบหน้าที่เศร้าหมอง


การจากไปของพระราชาปาร์ค ซอนซูยังคงเป็นฝันร้ายที่จินยองไม่สามารถลบเลือนได้ ทุกวันจินยองยังจมดิ่งอยู่กับความทุกข์ที่เกิดขึ้น น้ำตาของคนของอ่อนแอยังคงไหลรินทุกครั้งที่คิดถึงพ่อ ความเจ็บปวดและความเสียใจก่อตัวขึ้นจนทำให้เกิดเป็นความโกรธ นึกถึงคืนวันนั้นที่พ่อโดนฆาตกรรม ก็รู้สึกโกรธไปเสียทุกครั้ง ภาพของปีศาจร้ายในร่างสัตว์ป่ายังคงติดตาไม่มีวันลืม มันยิ่งเพิ่มพูนให้ความโกรธแก้ในเผ่าพันธ์ุนี้มีมากขึ้นเรื่อย ๆ 


หากทว่าเมื่อนึกถึงหมาป่าก็ต้องนึกถึงคนคนหนึ่งที่ไม่เคยลืมเลือนไปได้ นั่นก็คือ อิม แจบอม แม้จะรู้สึกโกรธแจบอมมากขนาดไหน แต่จินยองก็ไม่สามารถปฏิเสธความรู้สึกของตนได้ว่าคิดถึงเขา แต่จินยองคงไม่รู้หรอกว่าความคิดถึงกำลังเดินทางมาหาเขา...


ดวงตาของพระราชาเบิกกว้างด้วยอาการตกใจ เมื่อเห็นร่างของใครบางคนที่สะท้อนจากกระจกเงา คนคนนั้นบางคนกำลังปีนเข้ามาในระเบียงห้องนอนของเขา ด้วยความหวาดระแวงจินยองรีบวิ่งไปหยิบธนูคู่ใจของเขา จับมาได้ก็เล็งธนูและยิงใส่เป้าหมายทันทีโดยที่ทันรอดูว่าเป็นใคร แค่ปีนเข้ามาระเบียงห้องก็ไม่น่าจะใช่คนที่ควรไว้ใจแล้ว


แต่น่าเสียดายที่ลูกธนูของเขาไม่ปักเข้าที่ร่างผู้บุกรุก ไม่รู้ว่าฝีมือของเขาต่ำลงหรือว่าอีกฝ่ายดวงดีที่หลบลูกธนูทันกันแน่ จินยองง้างแขนเตรียมยิงธนูใส่ฝ่ายนั้นเป็นครั้งที่สอง ตาดุจเสือจับจ้องร่างของชายใส่ผ้าคลุมสีดำที่กำลังเดินเข้ามาในห้องของเขา เพราะเห็นไม่ถนัดสายตาว่าคนคนนั้นเป็นใคร เขาจึงเพ่งมองอย่างตั้งใจอีกครั้ง หากทว่าพอได้สังเกตมองก็รู้สึกว่าสัดส่วนของคนคนนี้ช่างคุ้นตา อยู่ ๆ หัวใจก็เต้นแรงขึ้นมาเสียเดี๋ยวนั้น จนเมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้ และเปิดผ้าคลุมที่ปิดหน้าออก...


“แจบอม...” จินยองเรียกชื่อแจบอมอย่างแผ่วเบา ดวงตาเบิกกว้างแสดงอาการช็อก ภาพตรงหน้าทำเขาสิ้นสติไปช่วงครู่ ความรู้สึกสับสนมันตีกันอยู่ข้างใน เขาควรจะแสดงอารมณ์โกรธอย่างที่ควรจะเป็น แต่ในขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกดีใจที่ได้เจอแจบอม


แต่มันก็ครู่เดียวเท่านั้น....


นิ้วเรียวปล่อยลูกธนูออกจากคันธนูตามความคิดที่บอกว่าควรฆ่าเผ่าพันธุ์หมาป่า แต่ก็อีกครั้งที่แจบอมไหวตัวทันเขาถึงหลบมันได้ทัน เขาไม่รอให้จินยองยิงธนูใส่เขาซ้ำในรอบที่สาม มือหนาจับคันธนูของจินยองไว้เป็นการป้องกันไม่ให้จินยองได้ยิงมันใส่เขาอีก แต่พระราชาหนุ่มก็ไม่ยอมให้แจบอมควบคุมเขาได้ มือเรียวปล่อยมือจากคันธนู จากนั้นก็ถอยหลังไปคว้าดาบขึ้นมาป้องกันตัวเองไว้ ปลายดาบจ่อไปที่คอของแจบอม ท่าทางปราดเปรียวสมแล้วที่เป็นจินยอง แต่ถึงยังไงจินยองก็มักจะตามหลังแจบอมก้าวหนึ่งเสมอ


“กล้าดียังไงที่เข้ามาที่นี่ หรือว่าชีวิตมันสิ้นหวังแล้วจนอยากตายถึงได้มาหาฉัน" คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน ตาดุจเสือจ้องไปที่ฝ่ายตรงข้ามด้วยสายตาโกรธแค้น จินยองพยายามเก็บซ่อนความรู้สึกรักไว้ข้างในไม่ให้มันโผล่ขึ้นมาจนเกิดความใจอ่อน


“พอสักทีเถอะ เลิกบ้าได้แล้วน่ะจินยอง" คำพูดของแจบอมกำลังทำให้อีกฝ่ายอารมณ์ขึ้นได้อย่างง่ายดาย


“ลองนายมาเป็นฉันดูสิ ถ้าพ่อนายถูกฆ่าตายอย่างไม่ยุติธรรม นายก็จะทำแบบที่ฉันทำ!!” สายตาของจินยองบอกหมดแล้วว่าเขากำลังโกรธมากแค่ไหน


จินยองคิดว่าแจบอมไม่มีทางเข้าใจ แต่เขาน่ะ เข้าใจความรู้สึกของจินยอง เข้าใจมาก ๆ ว่าความรู้สึกหลังจากการสูญเสียครอบครัวมันเป็นยังไง


“มันไม่ประโยชน์หรอก...นายจะให้ผู้บริสุทธิ์มารับผลกรรมเพราะคนคนเดียวทำไม่ได้" แจบอมพยายามเกลี่ยกล่อมให้จินยองเปลี่ยนใจบ้าง แต่แจบอมไม่รู้หรอกว่านั่นเป็นคำพูดที่หลายคนพยายามพูดบอกจินยองแต่เขาไม่เคยรับฟัง"นายจำสงครามครั้งก่อนได้ไหม ที่ทุกคนต้องฆ่ากันตายเพราะคนคนเดียว ส่วนคนที่ทำผิดก็หนีไปกินอิ่มนอนหลับสบาย แต่คนที่รับกรรมกับสงครามก็คือคนที่ไม่ได้ทำอะไรผิด นายคิดว่ามันสมควรแล้วเหรอ"


คำพูดของแจบอมทำให้น้ำตาของจินยองเริ่มไหลอาบแก้ม ไม่ใช่ว่าเขาคิดเรื่องนี้ไม่ได้ แต่เพราะมันโมโหที่พ่อถูกฆาตกรรมอย่างไร้ความยุติธรรมแบบนี้ มันยากที่จะยอมรับได้ ทุกครั้งที่คิดถึงคืนวันนั้นก็ยิ่งทำให้จินยองรู้สึกเจ็บจี๊ดที่หัวใจ นอกจากนั้นยังรู้สึกโกรธเผ่าพันธุ์หมาป่าอีกด้วย


“นายเป็นพวกเดียวกันกับมันนายก็พูดได้สิ!! ไม่ต้องพยายามเกลี่ยกล่อมหรอกเพราะมันไม่ทางทำให้ฉันเปลี่ยนใจได้! และฉันจะไม่ยอมให้พ่อของฉันต้องตายอย่างไม่ได้รับความไม่เป็นธรรมแบบนี้"


“ฉันก็ไม่ได้จะให้นายเลิกหาความเป็นธรรมให้กับท่านพ่อของนาย แต่ที่ฉันกำลังจะบอกก็คือนายควรเลิกทำร้ายผู้บริสุทธิ์ได้แล้ว และก็ตามหาคนร้ายตัวจริงสักที"


“ฉันจะไปรู้ได้ยังไงวะว่าคนไหนคือคนร้ายตัวจริง ฉันจำได้แค่ว่า...ขนมันเป็นสีดำ แค่นั้น...แค่นั้นอย่างเดียว!”


“นั่นไงจินยอง นั่นคือเบาะแส แทนที่นายจะไล่ตามจับหมาป่าอย่างบ้าระห่ำ นายก็แค่เปลี่ยนมาจับหมาป่าที่มีขนสีดำเพื่อสืบหาคนร้ายต่อไปก็เท่านั้น" จินยองจ้องแจบอมตาค้างพร้อมปล่อยน้ำตาไหลอาบแก้ม มือที่ถือดาบจี้คอแจบอมอยู่นั้นได้ถูกปล่อยทิ้งไว้ข้างลำตัว สิ่งที่แจบอมพูดเป็นเหมือนแสงสว่างที่ทำให้เขาเพิ่งคิดได้ว่านั่นควรจะเป็นทางออกที่ดีสำหรับเรื่องนี้หรือเปล่า


แต่อีกครั้งที่ภาพแจบอมในร่างหมาป่าในวันแรกที่พบกันนั้นฉายกลับมาในความทรงจำให้จินยองเริ่มสงสัยในตัวของเขามากขึ้น เมื่อก่อนก็เคยสงสัยว่าแจบอมเป็นคนร้ายทำไมถึงลืมไปได้ พฤติกรรมหลาย ๆ อย่างของเขามันทำให้อดคิดไม่ได้ หรือว่าแจบอมจะเป็นคนร้ายคนนั้น...


“นายคือ...หมาป่าตัวนั้นใช่ไหม...ที่ฉันเห็นก่อนที่จะพบนายถูกยิง" จินยองได้แต่ภาวนาในใจว่าขออย่าให้เป็นอย่างนั้น เพราะหมาป่าตัวนั้นมันตั้งใจที่จะล่อให้เขาเห็น ถ้าเป็นแจบอมจริง ๆ ก็เท่ากับว่าการถูกยิงวันนั้นมันไม่ใช่อุบัติเหตุ


และการที่แจบอมหลบสายตาโดยการก้มหน้าหนีมันทำให้พระราชาใบหน้าหวานคิดดีไม่ได้ อีกครั้งที่ภาพเรื่องราวในอดีตมันย้ำเตือนความทรงจำบางอย่างให้จำได้


“มันจริงอย่างที่ผู้ชายคนนั้นบอกว่านายมาที่นี่เพื่อทำสงคราม" จินยองถามเสียงสั่น จำได้แล้ว...จำคำพูดที่มาร์คพูดวันนั้นได้ ไม่อยากให้มันเป็นเรื่องจริง แต่อะไรหลาย ๆ อย่างมันทำให้อดคิดแบบนั้นไม่ได้ "ตอบมาดิวะ!!! สรุปนายมีแผนอะไรกันแน่ คนร้ายตัวจริงใช่นายหรือเปล่า!!!”


แก้มของพระราชาหนุ่มเต็มไปด้วยคราบน้ำตา นอกจากนั้นยังสะอื้นเสียงดังจนทำให้คนฟังอย่างแจบอมนั้นรู้สึกเจ็บที่หัวใจ มันคงถึงเวลาแล้วล่ะที่เขาจะต้องสารภาพเรื่องทั้งหมด


“ใช่...ร่างหมาป่าที่นายเห็นวันนั้น...คือฉันเองจินยอง" พอได้ยินความจริงจากปากแจบอมในวันนี้มันทำจินยองช็อกจนพูดอะไรแทบไม่ออก เรื่องราวในวันนั้นไหลเวียนเข้ามาในหัวของเขาอีกครั้ง ภาพที่ได้เห็นแจบอมครั้งแรก "ฉันตั้งใจให้นายยิงฉัน พอฉันบาดเจ็บนายก็ต้องรับผิดชอบฉัน ทุกอย่างมันเป็นแผน...”


แจบอมกัดริมฝีปากหลังจากพูดคำสารภาพนั่นออกไป เขารู้สึกแย่ที่จะต้องพูดมัน นี่ไม่ใช่ภาพที่แจบอมคิดไว้หลังจากที่คิดแผนนั่นได้ เขาคิดว่าบทสรุปของเขาคือจะได้หนีไปอยู่ที่ดินแดนฝั่งตะวันออก แต่ทำไมวันนี้เขาถึงได้มายืนอยู่ตรงนี้ ทำไมเขาไม่หนีไปทั้งที่เขาได้ทุกอย่างที่ต้องการแล้ว ทำไม... 


“นายทำทั้งหมดเพื่ออะไรกัน...” จินยองถามกลับพร้อมกับยกมือมาปาดน้ำตาที่ไหลรินไม่หยุด ภาพนั้นทำคนมองแววตาไหววูบ มือหนาเลื่อนมาประคองใบหน้าสวย สัมผัสแรกของเขาทำพระราชาหนุ่มสะดุ้งเพราะตกใจ แต่เพราะว่ารักและคิดถึงเขาก็เลยยอมให้เขาจับหน้าได้เสียง่าย ๆ และยอมให้เขาช่วยเช็ดน้ำตา


“หยุดร้องไห้ก่อน แล้วฉันจะเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้นายฟัง" น้ำเสียงทุ้มซ่อนความนุ่มนวลในโทนเสียง ทำคนฟังอย่างจินยองใจเย็นลงอย่างเห็นได้ชัด แจบอมดึงดาบที่อยู่ในมือจินยองไปวางให้เรียบร้อย จากนั้นก็ดึงคนตัวบางให้ไปนั่งพูดคุยกับเขาตรงเตียงนอน


เห็นจินยองนิ่งแบบนี้แจบอมก็สบายใจที่กล่อมให้ฝ่ายนั้นใจเย็นลงได้แล้ว แต่เขาก็แอบกลัวเช่นกันว่าหลังจากที่เขาเล่าเรื่องราวต่อจากนี้ฝ่ายนั้นจะกลับมาโกรธเป็นฝืนเป็นไฟเหมือนเดิมหรือเปล่า


“นายจำเรื่องราวห้าปีที่แล้วได้ไหม ที่มีหมาป่าเข้ามาสร้างความวุ่นวายที่นี่" แจบอมเริ่มเกริ่นเรื่อง ส่วนจินยองก็พยักหน้าตอบรับเป็นการบอกว่าเขาจำได้ "ฉันเองแหละที่มาสร้างความวุ่นวายที่นี่"


คำพูดของแจบอมทำให้จินยองเบิกตากว้างด้วยความตกใจ นึกไปถึงเรื่องราวอดีตภาพความทรงจำก็กลับคืนมา เขายังจำได้ว่าตอนนั้นชาวบ้านกำลังบ้าคลั่งไล่ตามจับหมาป่าที่กำลังหนีหัวซุกหัวซุน ตอนนั้นจินยองรู้สึกสงสารพวกหมาป่าเพราะเขาจำได้ว่าพวกมันดูหวาดกลัวมาก หากทว่าคิดไปคิดมาเขาก็เริ่มจำได้ว่าวันนั้นเขาได้ช่วยหมาป่าตัวหนึ่งหนีออกจากที่นี่ไปได้...


“ฉันกับเพื่อน ๆ มาที่นี่ก็เพราะอยากเห็นว่ามนุษย์อยู่กันยังไง เราแค่อยากมาเที่ยวเล่นเฉย ๆ แต่สุดท้ายเราก็ดันซวยเจอพวกนายพรานเข้า เขาเลยตามล่าจับพวกเรา" ระหว่างเล่าสายตาของแจบอมบอกจินยองหมดแล้วว่าเขาเจ็บปวดกับเหตุการณ์เหล่านั้น "เราทั้งหมดต้องหนีเอาชีวิตรอดกันไปคนละฝั่ง ชาวบ้านตามล่าเราทั้งที่เราไม่ได้ทำอะไรผิด ฉันคิดว่าฉันเกือบตายแล้ววันนั้น แต่ก็โชคดีที่มีคนคนหนึ่งได้ช่วยฉันไว้"


แจบอมหันไปมองหน้าจินยอง และคำพูดของเขาก็ทำให้คนฟังอย่างจินยองเบิกตากว้างด้วยอาการตกใจ อีกครั้งที่ภาพในอดีตไหลเข้ามาในหัวของเขา


“ขอบคุณที่ช่วยฉันวันนั้นนะจินยอง" แววตาของจินยองไหลวูบทันที เขารู้สึกดีที่ตอนนั้นตัวเองตัดใจช่วยเหลือแจบอมในการหลบหนี ไม่อย่างนั้นเขาก็ไม่ได้พบแจบอมในวันนี้"หลังจากที่ฉันหนีออกจากที่นี่ไปได้ ฉันก็พยายามกลับบ้านของฉัน แต่ฉันเป็นหมาป่าที่จำทิศไม่เก่งฉันเลยหลงอยู่ในป่าเกือบเป็นอาทิตย์ กว่าจะกลับบ้านได้...มันก็ไม่ทันแล้ว...”


“ทำไม เกิดอะไรขึ้น" จินยองถามด้วยความอยากรู้ จ้องมองใบหน้าคนที่อยู่ตรงหน้า เห็นเขาทำหน้าเศร้า แววตาของเขาแสดงอารมณ์เศร้า มันทำให้จินยองเดาได้ว่าต้องมีอะไรเกิดขึ้นที่บ้านของแจบอม


“ตอนฉันไปถึงที่บ้าน...ก็ไม่มีใครอยู่แล้ว ไปเห็นแต่รอยเท้ามนุษย์และรอยเท้าหมาป่า ตอนนี้ฉันก็ยังไม่รู้ว่าพ่อแม่ของฉันหนีไปได้หรือตายแล้ว ฉันไม่รู้...” ดวงตาของแจบอมเริ่มเปลี่ยนสี เสียงของเขาสั่นเครือแสดงความอ่อนแอให้คนข้าง ๆ ให้เห็น เรื่องนี้เขาเก็บมันไว้ในใจมานาน จินยองเป็นคนแรกที่เขาได้ระบายมันออกมา นึกถึงวันนั้นกี่ครั้งก็ทำหัวใจของเขามันบีบจนเจ็บ


สิ่งที่แจบอมเล่าทำให้จินยองรู้สึกหดหู่ตาม จู่ ๆ เขาก็รู้สึกสงสารหมาป่าขึ้นมา เขาคิดย้อนกลับไปในพฤติกรรมของตัวเองที่ทำกับหมาป่า มันก็ไม่ต่างจากที่บ้านแจบอมเจอเลยสักนิด เหมือนจะมีสติขึ้นมาก็ตอนที่ใกล้จะสายแล้ว ที่ผ่านมาใครมาพูดเกลี้ยกล่อมก็ไม่ยอมฟัง แต่ทำไมคราวนี้ถึงยอมเปิดใจฟัง หรือเพราะคนที่พูดนั้นเป็นแจบอม...


“ฉันอยู่อย่างโดดเดี่ยวตั้งแต่ตอนนั้นเป็นต้นมา ฉันหนีไปอยู่ที่กรีนส์ ทำงานหาเงินอยู่ที่นั้นเพื่อให้ตัวเองมีชีวิตรอดไปวัน ๆ แต่ก็ดวงซวยเข้าเพราะฉันดันไปทำเรื่องไม่ถูกใจพวกเจ้าถิ่น ฉันเกือบโดนฆ่าตายแล้วโชคดีที่หนีออกมาได้" ระหว่างที่เล่า น้ำเสียงแจบอมดูสั่นเครือ ดูเขาเจ็บปวดกับเรื่องที่เล่า ดังนั้นจินยองจึงเอามือไปจับมือเขาไว้แน่นเป็นการให้กำลังใจ "ตอนนั้นฉันก็ไม่รู้ว่าจะไปอยู่ที่ไหนได้ เพราะสิ้นหนทางฉันเลยกลับมาที่นี่ พอวันนั้นฉันเห็นนายกำลังขี่ม้าอยู่ในป่าฉันก็หวังอยากจะให้นายช่วยปกป้องฉันอีกสักครั้ง"


จินยองเริ่มเข้าใจเรื่องราวความเป็นมาแล้ว พอได้ฟังก็สบายใจขึ้นมาหน่อยที่แจบอมมาที่นี่เพราะหนีตายก็เท่านั้น ไม่ได้มาเพราะมีแผนร้ายอะไร


"เพราะอย่างนี้ไงฉันถึงต่อรองที่จะขออยู่ในเขตพระราชวังให้ได้ มันเป็นที่ปลอดภัยสุดสำหรับฉัน แต่ฉันก็ไม่อยากจะให้นายเดือดร้อนไปตลอดหรอก เพราะฉะนั้นฉันถึงบอกลานายแบบนั้นไง"


“คนพวกนั้นทำอะไรนายไม่ได้หรอกแจบอม นายมีฉันพวกมันจะทำอะไรนายไม่ได้ เพราะฉะนั้น...นายอย่าทิ้งฉันไปอีกเลยนะ" จินยองจ้องมองคนตรงหน้าด้วยสายตาเว้าวอน หวังว่าเขาจะเปลี่ยนใจ


แต่เรื่องมันยังไม่หมดแค่นี้สิ...จินยอง"

.

.

.

.

.

.

YUGYEOM PART 


ความเครียดเริ่มครอบงำความคิดของผม หัวสมองมันตื้อไปทั้งหมด และยิ่งมันถูกสะสมมาเป็นเวลานาน มันยิ่งทำให้ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังใกล้จะตายเพราะรู้สึกหายใจไม่ออก


ผมจับจ้องไปที่สัตว์ร่างใหญ่ที่ถูกจับขังอยู่ใต้คุกใต้ดินจำนวนนับไม่ถ้วน แค่มองก็ความรู้สึกหดหู่หัวใจขึ้นมา พวกมันกำลังร้องโอดครวญด้วยความทรมาน บางตัวไม่มีเสียงร้องแต่สีหน้าก็ไม่สู้ดีหนัก บางตัวก็ป่วย บางตัวก็ออกลูก นี่มันแหล่งรวมความหดหู่และโหดร้ายชัด ๆ 


ผมเองก็ไม่คิดว่าตัวเองจะได้มายุ่งเกี่ยวกับสิ่งเลวร้ายแบบนี้ ถึงแม้ว่าในใจลึก ๆ ของผมจะไม่อยากทำมากขนาดไหน แต่ถ้ามันเป็นสิ่งที่จินยองต้องการ ผมก็ต้องทำให้เขาโดยไม่มีข้อคัดค้าน


“ท่านองครักษ์ เราจับพวกมันได้อีกสาม!” น้ำเสียงสดใสดังขึ้นด้านหลัง ผมหันไปมองด้วยใบหน้าเรียบเฉย เห็นทหารที่ส่งยิ้มสดใสมาพร้อมกับร่างหมาป่าขนาดยักษ์ที่ถูกจับมัดทั้งแขนและขา สายตาที่มันจับจ้องมาที่ผมมันช่างหน้าสงสารเสียจริง...


“เอาไปขัง"มันเป็นคำสั่งที่ผมไม่อยากจะสั่งออกไป แต่ทำอย่างไรได้ ยังไงผมก็ต้องจงรักภักดีต่อกษัริย์ของผมมากกว่าสัตว์ที่น่าสงสารพวกนั้น ต่อให้ผมรู้ว่านี่เป็นสิ่งที่ป่าเถื่อน ผมก็ไม่มีทางขัดขืนคำสั่ง และผมก็ได้แต่ภาวนาในใจให้จินยองได้เลิกบ้าเสียที


ทุกครั้งที่ผมมาคุกใต้ดิน ผมอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน เพราะมันหดหู่จนผมหายใจแทบไม่ออก สุดท้ายผมก็ตัดสินใจออกมาจากที่นั่น เพื่อให้ตัวเองได้หายใจได้คล่องมากกว่านี้


เพราะเครียดกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้น ในตอนแรกผมตั้งใจจะไปหาจินยองในทันที แต่เพราะกลัวว่าตัวเองจะปวดหัวหนักกว่าเก่า ดังนั้นผมจึงตัดสินใจยังไม่ไปหาจินยองในตอนนี้ ขอไปสูดอากาศให้หัวสมองปลอดโปร่งมากกว่านี้ก่อนแล้วค่อยไปหาจินยองอีกทีล่ะกัน อีกอย่างผมก็กลัวว่าถ้าไปเจอจินยองแล้ว หมอนั่นจะออกคำสั่งอะไรที่ทำให้ผมอึดอัดใจ ผมยังไม่พร้อมที่จะแบกรับทุกอย่างในตอนนี้ ขอหนีไปก่อนล่ะ 

.

.

.

.


ผมใช้เวลาอยู่สักพักใหญ่ในการเดินเล่นไปทั่วหมู่บ้าน ตรวจตราดูความเรียบร้อยต่าง ๆ อย่างผ่อนคลายอารมณ์ นี่คงจะเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมเดินทอดน่องไปเรื่อยเปื่อยแบบนี้ ไม่น่าเชื่อเลยว่าผมจะทำอะไรแบบนี้เป็นด้วย นี่ความอึดอัดทำให้ผมกลายเป็นคนที่ทำตัวไร้สาระงั้นเหรอ แต่ก็เอาน่า ถือว่ามาตรวจตราดูชาวบ้าน เผื่อมีใครเดือดร้อนอะไรผมจะได้ช่วยเหลือได้ทัน


ผมเดินตามซอกตามซอยมองดูชาวบ้านที่กำลังกิจกรรมต่าง ๆ จนโผล่มามุมตึกอาการที่กำลังผ่อนคลายก็ได้หายวับกลายเป็นความสงสัยมาแทนที่ ภาพตรงหน้าทำผมจ้องมองตาไม่กะพริบ ผมกำลังสงสัยคนตรงนั้น 


ถัดจากผมไปไม่ไกล ผมเห็นขุนนางคริสเตียนกำลังคุยกับใครบางคนที่อยู่ใต้ชุดผ้าคลุมสีดำ ลักษณะของคนคนนั้นทำผมอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมเขาต้องใส่ผ้าคลุมปิดบังใบหน้า ทำตัวลึกลับจนผมรู้สึกสังหรณ์ใจแปลก ๆ 


ผมค่อย ๆ ก้าวเท้าเดินตรงไปหาขุนนางคริสเตียน แต่ดูเหมือนว่าการมาของผมจะทำให้เขาไหวตัวได้ ขุนนางคริสเตียนจับจ้องมาที่ผมในขณะที่ปากยังคงพูดกับคนคนนั้น และไม่นานชายชุดดำคนนั้นก็รีบเดินหนีจากไป และนั่นทำให้ผมต้องรีบเดินเข้าไปหาขุนนางคริสเตียนก่อนที่เขาจะหายจากผมไปอีกคน


“ท่านคุยกับใครงั้นรึ"ผมถามในขณะที่ตาจับจ้องไปที่ชายผ้าคลุมสีดำที่กำลังเดินผ่าผู้คนออกไป ทำไมหมอนั่นต้องทำท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ เห็นแล้วผมอดที่จะระแวงไม่ได้


“อ่อ หมอนั่นเป็นสายสืบเรื่องเกี่ยวกับหมาป่าให้เรา" ที่แท้ก็นักสืบนี่เอง แต่...ถึงจะเป็นนักสืบผมก็ยังอดสงสัยไม่ได้อีกว่าทำไมหมอนั่นต้องรีบเดินออกไปตอนที่ผมเดินเข้ามาหา "ตอนนี้เราได้เรื่องแล้ว"


คำพูดนั้นทำให้ผมลบความสงสัยออกไปจนหมด เพราะผมกำลังสนใจสิ่งที่ขุนนางคริสเตียนกำลังจะเล่า


"ตอนนี้เรารู้ที่อยู่ของจ่าฝูงหมาป่าแล้ว มันเป็นปราสาทหลังใหญ่อยู่ทางทิศใต้ ตอนนี้พวกมันรวมตัวกันอยู่ที่นั้น ถ้าเราตั้งตัวและบุกได้ก่อน นี่อาจจะถึงจุดจบของการล้างเผ่าพันธุ์หมาป่าเสียที"


ได้ยินแบบนั้นก็ทำร่างกายของผมแข็งทื่อมาอัตโนมัติ ทั้งที่นี่น่าจะเป็นข่าวดีสำหรับจินยอง แต่ทำไมผมถึงรู้สึกว่ามันไม่น่ายินดีซะอย่างนั้น หรือเป็นเพราะผมสงสารเผ่าพันธุ์นั้นอยู่เสมอ มันเลยทำให้ผมไม่รู้สึกดีใจสักนิดเดียว


“ทำไมนายดูนิ่งไป ไม่ดีใจหรอกเหรอ" ใช่สิ...ผมควรดีใจ แต่ความดีใจมันก็เป็นการแสร้งผมรู้ตัวดี ต่อให้ผมไม่อยากดีใจผมก็ต้องดีใจ เพราะนั่นมันเป็นสิ่งที่องครักษ์อย่างผมควรเป็น


“ผมควรจะรีบเอาเรื่องนี้ไปบอกพระราชา เขาต้องดีใจแน่ ๆ" ผมตัดบทสนทนาไป ส่วนขุนนางคริสเตียนเองก็ไม่ได้คาดคั้นอะไรจากผม เขาพยักหน้าและก็ส่งยิ้มเล็ก ๆ ผมยิ้มบางตอบไปก่อนจะรีบเดินออกจากที่ตรงนั้น


ต้องรีบกลับไปบอกจินยองเรื่องนี้ ผมรู้ว่าหมอนั่นต้องดีใจมากแน่ ๆ ถึงผมจะไม่เห็นดีเห็นงามกับความคิดใจร้ายนั่น แต่ผมก็ต้องเข้าข้างจินยองอยู่แล้ว


ผมเดินลัดตามซอกตามมุมเข้าสู่เส้นทางที่จะกลับไปยังเขตราชวัง เพื่อรีบไปบอกข่าวนี้กับจินยอง ผมกำลังก้าวเท้าเข้าสู่ถนนอีกซอย แต่ทว่าตาของผมก็ดันไปสะดุดกับอะไรเข้า ภาพนั้นมันทำให้ผมต้องหยุดเดินเพื่อมองมัน


ตรงหน้าผมคือร้านขนมสุดอร่อยสุดในอาณาจักรนี้ นั่นก็คือร้านขนมของแบมแบม แต่ที่ผมต้องหยุดมองเพราะผมไม่อยากจะเชื่อกับตาตัวเองว่าร้านจะปิด ตั้งแต่เล็กจนโตร้านนั้นไม่เคยปิดเลยสักครั้ง ไม่ว่าจะเทศกาลอะไรเขามักจะเปิดเสมอ


พ่อของแบมแบมบอกกับผม...เขาบอกว่าอยากให้ขนมของเขาอยู่ในทุกช่วงชีวิตของทุกคน เพราะอย่างนั้นเขาถึงไม่เคยคิดจะปิดร้าน แต่นี่มันแปลกที่วันนี้ร้านปิด อย่าบอกว่ามีใครเป็นอะไร


แล้วเส้นทางของผมก็ได้เปลี่ยนไป ผมเลือกที่จะแวะไปดูบ้านของแบมแบมก่อน อย่างน้อยก็อยากจะเห็นว่าทุกคนในบ้านปลอดภัยดีผมก็จะได้ไม่ต้องครางแครงใจ


ผมเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าบ้านของแบมแบม พยายามสอดส่องสายตาผ่านกระจกบ้านเพื่อสังเกตว่ามีคนอยู่ข้างในหรือเปล่า แต่พอมองแล้วก็ทำผมขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจมากขึ้นไปอีก ถ้าพวกเขาจะปิดร้านอย่างน้อยก็ต้องเคลียร์ตู้ขนมให้เรียบร้อย แต่นี่ขนมยังอยู่เต็มตู้ มันแปลกเกินไปแล้ว

 

ตอนนี้ผมเริ่มอยู่ไม่เป็นสุข ผมพยายามหาครอบครัวแบมแบมจากการส่องมองผ่านทางกระจก แต่ก็ไม่เห็นเงาของใครสักคน เพราะไม่เจอใครผมจึงพาตัวเองกลับมาตรงประตูบ้าน จากนัั้นก็จัดการหมุนลูกบิดบ้านเพื่อเป็นการเช็คว่ามันล็อคหรือไม่


แน่นอนว่ามันต้องล็อคเพราะบ้านปิดแบบนี้ แต่ถึงยังไงผมก็ยังอดสงสัยไม่ได้ว่าพวกเขาหายไปไหน หรือพวกเขาแค่แวะออกไปข้างนอกเดี๋ยวก็กลับมา เพราะขนมที่อยู่ในตู้นี่แหละที่ทำให้ผมคิดว่าพวกเขาไม่น่าจะไปไหนได้นาน


“ท่านจะมาซื้อขนมปังเหรอ" เสียงใครบางคนดังขึ้นจากด้านหลัง ผมหันกลับไปมองด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยคำถาม แล้วผมก็ได้ผมป้าสเตซี่ เธอส่งยิ้มใจดีให้กับผม รอยยิ้มของเธอทำคิ้วที่แทบพูดกันเป็นโบว์ของผมคลายออก


“เอ่อ ใช่ครับ...” ผมอ้างไป "น่าแปลกจัง ปกติผมไม่เคยเห็นร้านนี้ปิดเลยสักครั้ง"


“นั่นสิเนอะ เป็นภาพที่แปลกตาเสียจริง" ป้าสเตซี่ตอบพร้อมเลื่อนตาไปมองประตูบ้าน "ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ป้าเห็นพวกเขาขนข้าวขนของแล้วก็พากันออกจากหมู่บ้าน และไปกับใครไม่รู้ ดูหน้าตาไม่คุ้น"


“ว่าไงนะครับ!ออกไปจากหมู่บ้าน" เกิดอะไรขึ้น ครอบครัวแบมแบมหายไปไหน ถ้าจะย้ายบ้านก็ไม่น่าจะปล่อยขนมทิ้งไว้เต็มตู้แบบนั้น ออกไปแบบกะทันหันแบบนั้นมีเปอร์เซ็นต์ได้ว่าอาจจะโดนบังคับให้ออกไป


“ป้าก็ไม่รู้ว่ามันยังไง แต่ดูขนข้างขนของออกไปเยอะ ดูน่าจะไปต่างเมืองล่ะมั้ง" นี่มันอะไรกัน เกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวของแบมแบมกันแน่ พวกเขาจะปลอดภัยดีหรือเปล่า "ว่าแต่ท่านองครักษ์ไม่รู้เหรอว่าพวกเขาไปที่ไหน แล้วอย่างนี้พวกเขาจะปลอดภัยไหม"


ดูป้าสเตซี่ดูกังวลไม่น้อย เพราะกลัวป้าไม่สบายใจผมเลยจำเป็นต้องโกหกเธอ


“อ้อ ผมคงลืมไป จริง ๆ พวกเขาก็แค่ถูกจ้างให้ไปทำขนมอีกเมือง ที่นั่นเขากำลังจัดงานเลี้ยงฉลองกัน เสร็จงานก็กลับมาแล้ว" เห็นได้ชัดว่าป้าสเตซี่ดูหายกังวล ผิดกับผมที่กำลังกังวลแทบบ้า ผมคิดไม่ออกว่าผมจะหาคำตอบเรื่องครอบครัวของแบมแบมได้ยังไง สงสัยต้องรีบเอาเรื่องนี้ไปปรึกษาจินยอง


ผมบอกลาป้าสเตซี่ จากนั้นก็รีบกลับไปเส้นทางเดิม นั่นก็คือเส้นทางกลับเข้าสู่เขตราชวัง ตอนนี้มีสองเรื่องที่ต้องบอกจินยอง เรื่องแรกก็คือเรื่องที่เราเจอรังใหญ่ของพวกหมาป่าแล้ว ส่วนเรื่องที่สองก็เป็นเรื่องการหายตัวไปของครอบครัวแบมแบม ผมไม่รู้ว่าจินยองจะเลือกที่จะสนใจเรื่องไหนก่อน แต่ผมก็หวังในใจลึก ๆ ว่าความดีที่มีในเบื้องลึกของเจ้าหมอนั่นจะทำให้เขาเลือกที่จะช่วยเหลือครอบครัวแบมแบมก่อนที่จะเลือกล้างเผ่าพันธุ์หมาป่า


ความกังวลเป็นตัวเร่งทำให้ผมกลับมาถึงพระราชวังในเวลาอันสั้น ผมรีบวิ่งขึ้นบันไดที่สูงยาวราวตึกสามชั้นเพื่อไปหาจินยองที่อยู่ในห้องนอน ใช้เวลาไม่นาน ในที่สุดผมก็ได้ขึ้นมาชั้นบนสุดของบันได ตรงสุดทางเป็นห้องนอนของจินยอง ผมมองประตูที่อยู่ตรงนั้นด้วยใจที่เต้นโครมคราม จากนั้นก็รีบสาวเท้าเดินเข้าไปใกล้มัน


หวังว่าจินยองจะเลือกช่วยครอบครัวของแบมแบมก่อนเถอะ


แอ๊ดดด!


ประตูห้องของจินยองเปิดออกในจังหวะที่พอดิบพอดี ดังนั้นผมจึงรีบวิ่งเข้าไปเพื่อจะบอกเรื่องที่จะบอก แต่ทว่า...


“ช...ช่วยด้วย!” ภาพนั้นทำความคิดที่มีอยู่ในตอนแรกของผมหายไปทั้งหมด จากที่วิ่งอย่างรีบ ๆ ก็เริ่มผ่อนจังหวะลง เลือดสีแดงสดที่ซึมออกจากแขนจินยองมันทำร่างกายของผมชาไปหมดทุกส่วน


เกิดอะไรขึ้นกับจินยอง...


“พระราชา!!! พระราชาบาดเจ็บ" เสียงของทหารดังขึ้นจากด้านหลังปลุกให้ผมมีสติขึ้นมา จินยองทรุดลงไปนั่งกับพื้น ผมเองก็รีบไปประคองร่างจินยองไว้พร้อมโอบกอดเป็นการปกป้องแม้จะไม่ทันแล้วก็ตาม


“ตามหมอมาเดี๋ยวนี้!!!” ผมออกคำสั่งเสียงดัง ทหารต่างพากันวิ่งวุ่นวายกันไปทั่วทั้งราชวัง เมื่อสั่งการเสร็จเรียบร้อยแล้วผมก็รีบก้มหน้ามองดูจินยองเพื่อถามเรื่องราวที่เกิดขึ้น


“เกิดอะไรขึ้นจินยอง" ผมถามพร้อมจ้องมองพระราชาของผมด้วยความเป็นห่วง เจ้าหมอนั่นไม่ได้ตอบผมในทันที มันทำหน้าตาเหมือนพยายามต่อสู้กับความบาดเจ็บที่เกิดขึ้น


“แจบอม...แจบอมมันเข้ามาในห้อง" ไอ้แจบอมงั้นเหรอ...มันเข้ามาได้ยังไง ทั้งที่มีทหารล้อมวังขนาดนั้นทำไมมันถึงผ่าทหารเข้าไปได้โดยไม่มีใครรู้


“ไอ้เวรนั่นอยู่ไหน มันอยู่ในห้องนอนนายใช่ไหม ฉันจะไปฆ่ามัน!!!" เลือดในกายผมร้อน ผมโกรธจัดที่มันมาทำร้ายจินยอง ผมกำลังจะลุกขึ้นเพื่อเอาดาบไปจ้วงไส้มันให้ขาดไม่เหลือชิ้นดี แต่ทว่าจินยองกลับรั้งผมไว้


“มันหนีไปแล้ว"จินยองตอบผมเสียงแผ่วเบา และนั่นทำให้ผมต้องกระแทกดาบลงกับพื้นด้วยอารมณ์หงุดหงิดที่คาดจากมันอีกแล้ว


“แล้วนายปล่อยให้มันทำร้ายนายได้ยังไง!!" นั่นแหละที่ผมสงสัย ไม่อยากจะเชื่อว่าจินยองจะเอาตัวรอดหนีออกมาไม่ได้ทั้งที่เขาก็เก่งเรื่องการต่อสู้


“มันทำให้ฉันเขว พอฉันเผลอเข้าก็ลอบทำร้าย" จินยองตอบด้วยใบหน้าที่แสดงอาการเจ็บปวดไม่น้อย ผมเองก็ไม่แน่ใจหรอกว่าจินยองเจ็บแค่กายหรือเปล่า ใจของเขาจะเจ็บด้วยไหมนะ "ยูคยอม ปล่อยข่าวออกไปว่าแจบอมทำร้ายฉัน ประชาชนจะได้เกลียดพวกมันให้มาก ๆ ถึงเวลาแล้วที่เราจะต้องทำอะไรที่เด็ดขาด"


ผมเงียบและคิดตามสิ่งที่จินยองพูด ทั้งที่ผมเคยเกลียดการล้างเผ่าพันธฺุ์หมาป่า แต่มันก็สองครั้งแล้วที่เผ่าพันธ์ุนั้นทำร้ายคนที่ผมรัก ถ้าวันนี้จินยองเกิดเป็นอะไรขึ้นมา ผมคงจะไม่มีวันให้อภัยตัวเองที่เคยคิดสงสารพวกมัน


แต่พอเห็นจินยองเจ็บแบบนี้ ผมก็อดที่จะโกรธไม่ได้ ผมโมโหไอ้บ้านั่น มันหลอกพวกเราทั้งหมดได้อย่างแนบเนียน และก็โมโหที่มันมาทำให้จินยองก็ต้องเจ็บหัวใจ ให้ตายเถอะ!ถ้าผมได้เจอหน้ามันอีกครั้ง ผมจะไม่รีรอที่จะยิงธนูปักกลางหัวใจมันแน่


“ฉันขอโทษนะจินยอง ฉันเป็นองครักษ์ที่แย่มาก ฉันปกป้องนายไม่ได้" คิดย้อนกลับไปก่อนหน้านั้น ถ้าผมไม่เอาแต่ไปเดินเที่ยวเตร่ในเมือง ป่านนี้จินยองก็คงไม่ต้องเจ็บตัว


“ไม่เกี่ยวกับนายหรอกยูคยอม มันผิดที่ฉันโง่เองที่หลงไว้ใจหมอนั่น" จินยองพูดพร้อมหลบสายตาผม ไม่รู้ว่าผมคิดไปเองหรือเปล่า จินยองดูนิ่งมาก ถ้าเป็นเมื่อก่อนที่เป็นบ้าคงจะตะโกนคำรามไปแล้ว "นายอย่าลืมคำสั่งของฉันนะยูคยอม เราต้องกระจายข่าวออกไปให้ทั่ว ๆ ถึงความชั่วของแจบอม และหลังจากนั้นเราจะไม่รอช้าแล้ว เราจะเริ่มสงคราม"


สงสัยว่าอย่างแรกที่ผมต้องบอกจินยองก่อนนั่นก็คงจะเป็นเรื่องที่อยู่ของหมาป่า ขอโทษนะแบมแบม ฉันไม่สามารถละทิ้งจินยองไปได้แม้แต่วินาทีเดียว เพราะฉันเกิดมาเพื่อเป็นองครักษ์ของเขา ดังนั้นฉันก็ต้องทำสิ่งที่เขาต้องการมากที่สุด


นั่นก็คือเริ่มสงคราม....

.

.

.

.

.

.


ในกลางป่าลึกมีฝูงหมาป่าขนาดใหญ่กำลังวิ่งตรงไปสู่ทิศใต้ของแผ่นดิน หัวใจของมาร์คเริ่มพองโตมาขึ้นเรื่อย ๆ เขาดีใจที่ในที่สุดแผนการพาฝูงของเขาและครอบครัวของแบมแบมหนีจากดินแดนนรกนั่นใกล้เป็นความจริงเสียที นั่นก็หมายความว่าเขาจะไม่ได้แยกจากแบมแบมเองอีกแล้ว และการที่ได้แบมแบมกลับมาอยู่กับเขาแบบที่คนตัวเล็กไม่หวาดกลัวเรื่องที่เขาเป็นหมาป่า มันเป็นอะไรที่เขาโล่งใจที่สุด แต่ที่น่าฉลองมากกว่านั้นนั่นก็คือ ในที่สุดแบมแบมก็ยอมให้เขาเป็นคุณสามีแล้ว!! 


ก็โดนเรียกคุณภรรยามาตั้งนาน ทำให้มาร์คระแวงจนกลัวจะได้เป็นภรรยาเจ้าก้อนเข้าจริง ๆ แต่ในที่สุดเรื่องลูกหมาป่าก็ช่วยชีวิตเขาไว้ แค่คิดภาพนั้นก็ทำมาร์คตื่นเต้นจนเนื้อเต้น อยากให้ถึงวันที่จะมีลูกหมาป่าออกมาจริง ๆ 


แต่ก่อนจะถึงตอนนั้นก็คงจะต้องเอาชนะใจพ่อแม่แบมแบมให้ได้ก่อน ก็ตั้งแต่ตอนที่ลักพาตัวมานั้น สองสามีภรรยาคู่นั่นไม่ยังไม่เลิกหวาดระแวงเลย แต่ยังไงมาร์คเข้าใจความรู้สึกของพ่อกับแม่ของแบมแบมดี เพราะพวกเขาถูกป้อนข้อมูลมาก่อนว่าหมาป่าแย่ มันก็ไม่แปลกเลยสักนิดที่จะถูกหวาดกลัว 


คุณมัคคึฮะ เมื่อไรจะถึง น้องแบมหนาวแล้วคนตัวเล็กตะโกนแข่งกับเสียงลม มาร์คได้ยินอย่างนั้นก็เริ่มรู้สึกกังวลเพราะเป็นห่วงเจ้าตัวเล็ก เขาอยากจะหยุดพักให้ความอบอุ่นแบมแบม แต่ในสถานการณ์แบบนี้เขาไม่ควรหยุดพักอยู่กลางป่า เพราะมันจะไม่ปลอดภัยต่อทุกคน ถ้าตอบได้ก็อยากจะบอกแบมแบมให้เข้มแข็งอีกนิด แต่ถึงพูดไปแบมแบมก็ไม่เข้าใจภาษาหมาอยู่ดี 


มาร์คเร่งฝีเท้าเพราะอยากจะกลับไปถึงปราสาทให้เร็วที่สุด แต่ทว่าเขาไม่รู้หรอกว่าต่อให้เขารีบ มันก็จะมีบางอย่างมาขัดขวางเขา 


ปั๊ก


อ๊า!” เจ้าตัวเล็กอุทานพร้อมหลับตาปี๋ในทันทีที่มาร์คหยุดชะงักฝีเท้า หมาป่าหนุ่มจับจ้องไปที่ลูกธนูที่ถูกปักตรงต้นไม้ตรงหน้าด้วยความตกใจ แล้วหลังจากนั้นไม่นาน... 


เราถูกบุก!!!" ลูกธนูอีกจำนวนนับไม่ถ้วนก็ถูกยิ่งไล่ฝูงหมาป่า


เสียงกรี๊ดและเสียงโวยวายของสองสามีและลูกคนเล็กอย่างแบมแบมทำให้เหมือนพื้นที่ตรงนั้นดูวุ่นวายมากยิ่งขึ้น และเสียงนั้นก็ทำให้เหล่าทหารเพิ่งรู้ตัวว่ามีชาวบ้านอยู่ด้วย 


"เฮ้ย ๆ นั่นคนนี่ โดนลักพาตัวหรือเปล่าทหารตะโกนคุยกันวุ่นวาย และนั่นยิ่งทำให้พ่อแม่ของแบมแบมยิ่งแสดงตนเพื่อของความช่วยเหลือ 


"ช่วยด้วยค่า พวกเราโดนลักพาตัว!!" สถานการณ์เริ่มแย่มากยิ่งขึ้น ต่อให้ยองแจหันไปห้ามเท่าไร ความหวาดกลัวของสองสามีก็ไม่ลดลง พวกเขาตะโกนลั่นอยู่อย่างนั้นและไม่มีท่าที่จะหยุด สร้างสถานการณ์ทำให้ฝั่งทีมหมาป่าเริ่มเครียด 


มาร์คหันไปมองข้างหลังเห็นฝูงทหารกำลังไล่ยิงฝูงของเขาตามมาติด ๆ ถ้าตามไปเรื่อย ๆ อย่างนี้ต้องแย่แน่ ๆ เพราะมันอาจจะทำให้พวกทหารตามจนไปถึงปราสาทของเขาได้ ถ้าเป็นอย่างนั้นโจอี้และเหล่าลูกน้องที่ยังอยู่ปราสาท อาจจะตั้งตัวไม่ทันและได้รับอันตรายแน่ ๆ 


ฮืออออ คุณมัคคึ น้องแบมกลัวววว"คนตัวเล็กร้องลั่นในขณะที่แขนเล็กโอบคอคุณหมาป่าของตัวเองไว้แน่น ความกังวลเริ่มเกิดในความคิดของมาร์ค ถ้าเขามาตัวคนเดียวเขาคงจะวิ่งปราดเปรียวโดยไม่กลัวอะไรทั้งนั้น เผลอ ๆ เขาอาจจะวิ่งกลับไปไล่ฟัดพวกทหารเลยด้วยซ้ำ แต่เพราะตอนนี้มีเจ้าตัวเล็กอยู่เขาจึงกังวลเป็นล้านเท่า พยายามหลบหลีกลูกธนูเพราะกลัวมันจะโดนเจ้าตัวเล็กเข้า 


เช่นกันกับแจ็คสัน เขากลัวยองแจจะโดนลูกหลง ถึงฝ่ายนั้นจะไม่ได้ทำท่าทีว่าหวาดกลัวเหมือนที่แบมแบมแสดงออกมา แต่แจ็คสันก็รู้อยู่ลึก ๆ ว่ายองแจต้องกลัวมากแน่ ๆ 


มาร์คทำยังไงดีวะ จะล่อมันยังไงดีแจ็คสันถามมาร์คเมื่อตอนที่วิ่งเสมอเคียงกับมาร์ค มาร์คเองก็พยายามคิดแผนให้มันปลอดภัยต่อทุกฝ่าย 


แยกกัน เราต้องกระจายฝูง ถ้าเรายังเกาะกลุ่มกันแบบนี้พวกทหารจะเล่นงานได้ง่าย มึงบอกทุกคนให้กระจายกลุ่ม และล่อให้ไปไกล ๆ ปราสาท ถ้าปลอดภัยแล้วก็ค่อยกลับไปที่นั่น ถ้ากลับตอนนี้คนที่อยู่ที่นั่นจะลำบาก


แจ็คสันพยักหน้ารับคำสั่งของมาร์ค จากนั้นเขาก็เอาไปกระจายให้คนอื่นในฝูงรับทราบ และเพราะมีแค่หมาป่าด้วยกันเท่านั้นที่ฟังกันออกทำให้เหล่าทหารไม่รู้เรื่องแผน เมื่อทุกคนรับทราบแล้ว หมาป่าก็เริ่มแตกฝูงแยกย้ายกันไป แต่นั่นจะทำให้คนที่อยู่บนหลังหมาป่าเกิดอาการตกใจ 


แบมแบม ยองแจ!!! ไอ้พวกหมาป่าพวกแกจะพาลูกฉันไปไหน” เสียงเบลล่าตะโกนไล่ถามแม้จะถูกนำไปอีกฝั่ง น้ำตาคนเป็นแม่เริ่มเอ่อล้นออกมาด้วยความหวาดกลัวและเป็นห่วงลูก ยองแจหันไปมองแม่ที่หายไปอีกฝั่ง 


พ่อกับแม่ครับ!!!! อย่าแยกจากหมาป่านะ พวกเขาไว้ใจได้!!!”ยองแจตะโกนบอกพ่อแม่โดยไม่แคร์ว่าพวกทหารจะได้ยินหรือไม่ อย่างน้อยมันจะทำให้ช่วยลดความกังวลให้พ่อกับแม่ของเขา แม้ว่าตอนนี้เขาเองก็กังวลไม่แพ้กัน 


มาร์คกับแจ็คสันเริ่มแยกทางกันไป และนั่นทำให้เจ้าตัวเล็กที่เกาะอยู่บนหลังมาร์คเริ่มทำหน้างอแง ตาหวานจับจ้องไปที่พี่ชายที่ออกไปไกลเรื่อย ๆ ภาพวันวานที่เคยถูกพลากพี่ชายไปทำให้แบมแบมเจ็บปวดขึ้นมา 


พี่ยองแจ!!” เจ้าตัวเล็กตะโกนเรียกพี่ชาย ลืมไปหมดแล้วว่าตอนนี้ได้เป็นทีมเดียวกันกับแจ็คสันแล้ว น้ำตาไหลอาบแก้มหยดบนหลังหมาป่าหนุ่ม ทำให้อีกฝ่ายนั้นยิ่งกังวลมากไปอีก เขาอยากจะปลอบแบมแบมให้หยุดร้องไห้ แต่ในสถานการณ์แบบนี้มันทำไม่ได้ 


หยุดนะเว้ย!! ไอ้หมาบ้า แกจะลักพาตัวเด็กแบบนี้ไปไม่ได้เสียงทหารไล่ตามด่าตามหลัง มาร์คหันไปมองครู่หนึ่งเห็นทหารสองคนกำลังขี่ม้าตามเขามาติด ๆ ยิ่งแบมแบมร้องไห้ดังมากเท่าไร ยิ่งทำให้มาร์คเสียสมาธิ  เขาไม่รู้จะหลบไปทางไหน การที่แบกแบมแบมไปด้วยมันทำให้มาร์คเคลื่อนตัวได้ยาก ถ้าไม่สู้ฝ่ายก็คงจะต้องหนีกันจนเหนื่อยแน่ ๆ ถ้าเป็นอย่างนั้น.... 


มาร์ครีบเร่งฝีเท้าพยายามทิ้งห่างทหารให้ไกล เมื่อได้จังหวะเขาก็รีบยกตัวยืนสองขาทำให้แบมแบมร่วงลงไปนั่งกับพื้น หลังจากนั้น.... เขาก็สู้ไม่ยั้ง


มาร์ควิ่งกลับไปหาทหาร เขาแยกเขี้ยวโชว์ความดุร้ายจนทำให้ม้าขวัญกระเจิง ดีดตัวไปมาทำทหารเสียการทรงตัวจนตกหลังม้า จากนั้นเจ้าม้าก็รีบวิ่งหนีหายลับไปในป่า ส่วนทหารที่ถูกปล่อยทิ้งลงบนพื้นนั้นก็เริ่มหวาดผวา หากทว่าก็ไม่ยอมแพ้ รีบคลานไปหยิบธนูที่ตกพื้นเพื่อจะยิงหมาป่า แต่ก็ไม่ทันมาร์ค เขารีบเข้าไปงับคันธนูพร้อมทำขู่โชว์เขี้ยวจนฝ่ายทหารกลัวหัวหด 


...ถอยก่อนเถอะ ไม่งั้นเราตายแน่"หนึ่งในทหารพูดเสียงสั่น อีกคนพยักหัวตอบรับแล้วก็รีบวิ่งตามเส้นทางที่ม้าวิ่งไปหายลับเข้าไปในป่า และนั่นทำให้มาร์คต้องผ่อนลมหายใจด้วยเป็นการบอกว่ามันได้สิ้นสุดสักที 


เสียงสะอื้นเล็ก ๆ ดังขึ้นหลังจากที่ป่าเงียบ มาร์ครีบหันกลับไปหาแบมแบมเห็นเจ้าตัวเล็กกำลังนั่งขดตัวร้องไห้อยู่ตรงที่ที่เขาปล่อยทิ้งไว้ มาร์ครีบวิ่งกลับมาหาแบมแบม เมื่อเขาเข้าไปใกล้ เจ้าตัวเล็กก็ทำสะดุ้งแสดงอาการผวาจนมาร์คตกใจ 


ฮืออออ คุณหมาป่าน่ากลัว"แบมแบมคงกลัวตอนที่เขาขู่พวกทหารพวกเมื่อกี้สินะ แย่แล้ว อุตส่าห์ปลอบขวัญด้วยลูกหมาป่า ก็กลับมากลัวเขาอีกจนได้ 


มาร์คเดินอ้อมไปข้างหลังแบมแบม จากนั้นเขาก็คืนร่างมนุษย์กลับมาเพื่อไม่ให้เจ้าตัวเล็กได้เห็นเขาตอนคืนร่าง แขนแน่นโอบกอดตัวเล็กจากด้านหลัง ทำคนตัวบางสะดุ้งเพราะตกใจ หากแต่เงยหน้าขึ้นมามองเห็นเป็นหน้าของมาร์ค ก็ทำเจ้าตัวเล็กเริ่มเบะปากร้องไห้อีกครั้ง 


อย่ากลัวฉันเลยนะ ที่ฉันต้องดุร้ายก็เพราะฉันกลัวทหารพวกนั้นจะมาทำร้ายนายมาร์คปลอบขวัญเจ้าตัวเล็กด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่ม ตอนแรกแบมแบมก็ร้องไห้สะอื้นอยู่ยกใหญ่ แต่พอได้ยินคำปลอบของมาร์คก็เริ่มใจเย็นลง มือเล็กปาดน้ำตาตัวเองทิ้ง ส่วนมาร์คเอียงหน้ามองเจ้าของแก้มกลม รอดูว่าเมื่อไรเจ้าตัวเล็กจะกลับมาอารมณ์ดี 


ว่าแต่ทำไมคุณมัคคึถึงต้องแก้ผ้าด้วยล่ะฮะคำถามใส ๆ ของแบมแบมทำคนถูกถามร้อนวูบไปทั้งใบหน้า มันเลี่ยงได้ที่ไหนกัน ก็เพราะว่าเวลาอยู่ในร่างหมาป่าพอกลับร่างมาเป็นมนุษย์ทีไรก็จะโป๊แบบนี้ทุกที่ ตอนแรกมาร์คตั้งใจจะกลับร่างอีกทีตอนถึงปราสาท แต่เพราะแบมแบมงอแงเขาเลยต้องยอมกลับมาโป๊เพื่อปลอบขวัญเจ้าตัวเล็ก ถ้าไม่อย่างนั้นก็คงจะกลับบ้านยากแน่ 


เวลาที่ฉันเป็นคุณหมาป่าแล้วจะกลับเป็นคุณมัคคึจะไม่มีเสื้อผ้าใส่แบบนี้แหละ"  


อ๋อออ ถ้าอย่างนั้นก็อนาจารแย่เลยล่ะสิฮะเข้าใจถามให้อายมากกว่าเก่า อยากจะกลับไปอยู่ร่างหมาป่าแล้วจะได้ไม่โดนมองว่าทำอะไรอนาจาร 


งั้นฉันกลับไปอยู่ร่างหมาป่าดีกว่า


คุณมัคคึอายเหรอฮะ


ก็ใช่น่ะสิ เดี๋ยวนายก็หาว่าฉันทำอนาจารอีกหรอกมาร์คทำโวยวาย แต่นั่นไม่ทำให้คนตัวเล็กรู้สึกสลดแต่อย่างใด เจ้าตัวเล็กส่งยิ้มสดใสที่ช่วยฟื้นฟูลบความเหน็บเหนื่อยออกจากมาร์คจนหมดเกลี้ยง


ไม่ต้องอายหรอกฮะ น้องแบมเห็นจนเบื่อแล้วคำพูดของแบมแบมทำมาร์คเบิกตามองเจ้าตัวเล็กด้วยอาการตกใจ ไอ้คำว่าเห็นจนเบื่อนี่หมายความว่ายังไงกัน! “และอีกอย่างเดี๋ยวคุณมัคคึกับน้องแบมก็ได้แต่งงานกัน น้องแบมเคยได้ยินว่าคนแต่งงานกันแล้วก็มักจะโป๊ให้กันดูบ่อย ๆ


ใครสอนให้นายจำแบบนั้น เอาออกจากหัวสมองเดี๋ยวนี้!” มาร์คเอามือมาจับหัวคนตัวเล็กพร้อมเขย่าเป็นการลบความจำความคิดทะลึ่ง ๆ นั่น แต่มันก็ไม่ช่วยหรอก นอกจากนั้นมันยังทำให้เจ้าตัวเล็กโวยวายมากขึ้นไปอีก  


คุณมัคคึจะเขย่าหัวน้องแบมทำไมเนี่ยท้ายที่สุดมาร์คก็ยอมเอาปล่อยมือออกจากหัวแบมแบม เมื่อได้ความอิสระกลับคืนมาแล้วเจ้าตัวเล็กก็หัวไปมองค้อนคนตัวโต 


อะไรกัน มองฉันแบบนี้หมายความว่ายังไงมาร์คถามกลับ แต่ไม่ได้ถามแบบหาเรื่อง สายตาของเขาจับกล้องคนที่อยู่ในอ้อมแขนด้วยความสายตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู


ถ้าน้องแบมความจำเสื่อมขึ้นมาคุณมัคคึจะเสียใจที่น้องแบมลืมว่าน้องแบมรักคุณมัคคึมากขนาดไหนคำพูดนั้นทำคนฟังยิ้มกว้างมากขึ้นไปอีก งั้นก็หมายความตอนนี้รักมากสินะ 


ฉันก็จะทำให้นายรักฉันใหม่


น้องแบมไม่ใจอ่อนให้หรอกคนตัวเล็กทำเชิดหน้าใส่แกล้งทำเป็นงอน หากแต่ข้างในนั้นใจสั่นระรัวไปหมดแล้ว 


ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันคงจะ....” มาร์คยิ้มร้ายก่อนจะโน้มตัวลงมาหอมแก้มแบมแบมหนึ่งฟอด เพียงเท่านั้นแก้มกลมก็แต้มสีแดง 


งื้อออ คุณมัคคึ น้องแบมเขินนะมาร์คส่งยิ้มตอบด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น การที่ได้อยู่กับแบมแบมมันช่วงเวลาที่เขามีความสุขที่สุด และมันเป็นช่วงเวลาที่ทำให้มาร์คลืมสิ่งที่อยู่รอบตัวว่ามันเลวร้ายมากขนาดไหน 


แต่ก็คงจะไม่แย่ขนาดนั้นหรอก ก็ตอนนี้เขาสามารถพาครอบครัวแบมแบมกลับมาอยู่ด้วยกันได้ครบแล้ว ต่อจากนี้ก็คงจะเหลือแค่หนีเท่านั้น และทุกอย่างก็จะกลับมาสงบสุขอีกครั้ง 


เรากลับบ้านกันเถอะ เดี๋ยวพ่อแม่ของนายจะกังวลเข้าถ้าเห็นนายกลับไปช้าแบมแบมพยักหัวตอบรับคำพูดของมาร์ค"ก่อนอื่นฉันจะกลับไปอยู่ในร่างหมาป่า ตอนฉันกายร่าง นายห้ามหันมามองเข้าใจไหม


ทำไมล่ะ น้องแบมอยากเห็น มันน่าตื่นเต้นออกถึงแม้ว่าแบมแบมจะเคยเห็นมาร์คแปลงกายมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่มาร์คก็ไม่อยากจะให้แบมแบมได้เห็น ก็เพราะไม่งั้นแบมแบมก็ต้องเห็นตอนที่เขาโป๊ด้วยสิ มันก็จริงที่เจ้าตัวเล็กเคยเห็นเขาโป๊แล้ว แต่ยังไม่ได้เป็นสามีภรรยากัน มันก็ทำให้เขาแอบรู้สึกเขินหน่อย ๆ 


ถ้านายมอง คืนนี้ฉันไม่ยอมให้นอนด้วยนะ"


ไม่เป็นไร น้องแบมนอนกับคุณหมาป่าก็ได้เจ้าตัวเล็กพูดออกมาอย่างลืมตัว พูดออกมาแล้วก็สตั๊นไปครู่หนึ่งเพราะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้คุณมัคคึกับคุณหมาป่าได้เป็นคนคนเดียวกันแล้ว และท่าทางของแบมแบมในตอนนี้ทำคนมองแต้มยิ้มเป็นการแซว เจ้าตัวเล็กทำปากยื่นก่อนจะหลบสายตาด้วยความอาย "รีบ ๆ กลับไปเป็นคุณหมาป่าสิ คุณมัคคึบอกเองไม่ใช่เหรอว่าเดี๋ยวคุณป๊าคุณม้าของน้องแบมเป็นห่วง


มาร์คยิ้มรับคำพูดของแบมแบมอีกครั้ง จากนั้นก็ถอยหลังเข้าไปในป่าเพื่อกลับร่างมาเป็นคุณหมาป่าตามเดิม ไม่นานสัตว์ร่างโตก็เดินมาอยู่ตรงหน้าแบมแบมแล้ว มาร์คย่อตัวเพื่อให้แบมแบมได้ปีนขึ้นหลัง เจ้าตัวเล็กยังทำหน้าเชิดใส่อยู่ แต่ก็ยอมปีนป่ายขึ้นไปอยู่ข้างหลังมาร์คอย่างง่ายได้ 


จะไม่มีใครไล่ตามอีกแล้วใช่ไหมฮะคงจะไม่มีแล้วล่ะ... มาร์คอยากตอบแบมแบมไปอย่างนั้น แต่อยู่ในร่่างนี้แล้วเขาตอบไม่ได้ น่าเสียดายจริง ๆ นั่นแหละที่แบมแบมฟังภาษาหมาป่าไม่ออก ไม่อย่างนั้นคงจะคุยกันอย่างสบายแน่ ๆ 


หมาป่าหนุ่มเริ่มออกเดินทางอีกครั้ง ทุกย่างก้าวที่เขาเดินเขากวาดสายตาไปทุกตารางนิ้วเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดการดักซุ่มทำร้าย แต่ตอนนี้ป่าสงบแล้วคาดว่าจะไม่มีพวกทหารแล้ว ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดี เพราะจะได้กลับบ้านสักที 


มาร์คเริ่มออกตัววิ่งเต็มกำลังเพื่อจะได้กลับถึงบ้านของเขาอย่างเร็ว ๆ ไม่รู้ว่าป่านนี้ครอบครัวของแบมแบมไปถึงที่นั่นหรือยัง เพราะถ้าถึงแล้วพวกเขาคงจะกังวลใจมากแน่ ๆ ที่แบมแบมยังกลับไม่ถึงไปสักที เมื่อคิดอย่างนั้นได้ก็รีบออกแรงวิ่งให้เร็วหวังจะไปถึงปราสาทเร็ว ๆ 


แต่แล้วมาร์คต้องตกใจเล็กน้อยเมื่อในทางสายตาของเขาเห็นหมาป่าขนสีดำขลับตัวหนึ่งกำลังวิ่งนำเขาไป


นั่นคุณหมาป่าอีกตัว!” เจ้าตัวเล็กที่อยู่บนหลังเขาตะโกนออกมาด้วยอาการตื่นเต้น และเสียงของแบมแบมทำให้หมาป่าตัวนั้นชะลอการวิ่ง เขาหันกลับมามอง และเพียงได้เห็นใบหน้าชัด ๆ ก็ทำมาร์คตกใจไม่น้อยเพราะไม่คิดว่าจะได้เจอเขาที่นี่


แจบอม!" มาร์คเรียกชื่อคนที่พบเจอ บอกตรง ๆ ว่าตอนนี้เขาก็เลือกไม่ถูกว่าควรรู้สึกแบบไหน เขาควรต้องดีใจอยู่แล้วที่ได้เจอแจบอม แต่ก่อนหน้านั้นธีมก็ดันมาบอกว่าไปได้ยินแจบอมกำลังวางแผนเรื่องที่จะกบฏ ในตอนนี้มาร์คเองก็ได้แต่หวังว่านั่นจะเป็นคำโกหก เพราะเขาไม่อยากเสียเพื่อนคนนี้ไปอีกแล้ว  




05/05/62

น้องแบมยังคงเป็นความสดใสของเรื่องนี้เสมอ ฮือออ ถ้าไม่มีน้องแบมเรื่องคงจะเครียดมาก ๆ มาแล้วจ้า มาต่อเท่านี้ก่อน ที่ไรท์ไม่มาต่อสักทีเพราะตั้งใจที่จะเก็บไว้ให้คนที่จองเล่มได้อ่านก่อน แต่ไรท์ก็ตั้งใจจะลงตอนนี้ครบ 100% ก่อนหายไปอีกรอบ ยังไงคนที่ไม่ได้จองเล่มรอก่อนน้า ขอไรท์ส่งเล่มหมดก่อนจะมาลงถึงตอนจบ 

แต่ยังไงก็ตามมมมมมมมมม สเปเชี่ยลน่าสนใจกว่านั้นนะคะ ใครที่ยังไม่ได้จับจอง จับจองวันนี้ยังทันค่า เพราะไรท์ยังไม่ได้ส่งเข้าโรงพิมพ์ กำลังปรับเนื้อหาอยู่หลายจุด คนที่พรีไปแล้ว ไรท์ขอโทษน้าที่ทำให้รอนาน แต่สัญญาจะทำให้มันดีที่สุด เรื่องนี้ค่อนข้างยากตรงแก้ปม ตอนแรกไรท์คิดว่ามันจะเสร็จตอนปิดจองพอดี แต่พอมาทำเล่มจริง ๆ มันไม่ใช่เลย มันยากมากจริง ๆ ไรท์บ่นเสมอว่ามันแต่ยากมากๆๆๆๆๆๆ มีทั้งฉากรบ ฉากสืบสวนสอบสวน มันยากกว่าฟิคเรื่องอื่น ๆ ที่ไรท์แต่งจริง ๆ ไรท์คิดเยอะมาก ๆ ขอให้อดใจรอหน่อยน้าาา ความสุขรออยู่ในเล่มอย่างจัดเต็มมม

ใครที่ยังไม่ได้จองเล่ม ย้ำ!! ยังจองได้อยู่ E-book ก็จะมีนะคะ แต่จะได้อ่านช้ากว่าคนที่จองเล่ม คนที่จองเล่มตอนนี้ไรท์ทำโปสการ์ดแถมเพิ่มแล้วน้า เป็นแทนคำขอโทษที่ทำเล่มช้ามาก 

มาสปอยยยยรูปที่เป็นเนื้อหาในสเปเชี่ยลลลล บอกเลยว่ามีแค่ในเล่มเท่านั้น ในเว็บไม่มีลงเนื้อหาสเปเชี่ยลนะคะ จุ๊บ 





19/01/62

เอาแล้วครับ สรุปแจบอมเป็นคนร้ายงั้นเหรอ แล้วจินยองบอกเริ่งสงครามแบบนี้ มาร์คกำลังพาครอบครัวแบมแบมกลับไปที่ปราสาทจะไม่เป็นอันตรายใช่ไหม มีอะไรอีกมากมายรออยู่ ขอแค่กำลังใจจากทุกคน ไรท์จะรีบกลับมา 

และ!! ตอนนี้คุณหมาป่าเปิดจองเล่มแล้วนะ ไม่อยากจะสปอย แต่ก็สปอยนิดหน่อยล่ะกัน 555555 ในเล่มเราจะได้อ่านน้องแบมกับคุณมัคคึอยู่ด้วยกัน กับลูกหมาป่าตัวน้อยอีก 3 แน่นอนว่าไม่มีลงเว็บแน่นอน ใครอยากอ่านพาร์ทแฮปปี้ ๆ ไปอ่านได้ในเล่มนะครับ 

ฟอร์มจองอยู่ตอนต่อไป ไปจองได้เลย 

ฝากเล่นแท็กด้วยน้า #คุณหมาป่ามบ คอมเม้นต์กันด้วยเน้ออ มาเดาสิว่าเรื่องมันยังไงกันแน่ 




03/01/62 

กลับมาอีกทีก็ปีใหม่เลย 55555555 ขอโทษที่หายไปนาน แต่ไรท์อยากจะบอกรีดเดอร์ว่าไรท์พยายามที่จะกลับมาทุกครั้ง แต่สำหรับซีนนี้มันยากมาก ๆ จะเขียนทีก็ เฮ้ออออ หมดแรง มันเครียด มันมีความคิดหลายอย่าง อารมณ์ตัวละคร ไรท์เครียดกลัวจะแต่งออกมาไม่ดี กว่ารีดจะไม่ได้เข้าถึงความรู้สึกของตัวละคร 

เรื่องนี้จบแน่ อย่าทิ้งกันน้า 

ส่วนเรื่องราวในอดีตในพาร์ทของแจ็คสัน และแจบอม ไรท์จะไปขยายให้อ่านในเล่มนะคะ 

เล่ม... ไรท์พูดถึงเล่ม!! ใช่แล้วววว สำหรับคนที่ยังไม่รู้ เรื่องคุณหมาป่ากำลังจะมีเปิดจองเล่มเร็ว ๆ นี้นะค้า แต่ว่ารายละเอียดยังไม่มา ไรท์กำลังไล่รีไรท์เรื่องนี้ใหม่อีกครั้งเพื่อทำเล่ม ใครเป็นแฟนคุณหมาป่าอย่าลืมเตรียมตัวน้า แน่นอนว่าจะมีของพิเศษสำหรับ x อันดับที่กรอกฟอร์มสั่งซื้อเข้ามา 

รักนะคะ เดี๋ยวกลับมาต่อ 

ฝากเล่นแท็กร้าง ๆ ด้วย #คุณหมาป่ามบ 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 465 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,463 ความคิดเห็น

  1. #3410 YanisaCH (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 17:46
    หื่ออออ
    #3,410
    0
  2. #3344 NeenALoha (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 00:28
    แงงง้ รอนานมากก มาอัพบ่อยๆนะคะ;-;
    #3,344
    0
  3. #3341 Bamsoonjung (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 03:30
    น้องน่ารักจัง
    #3,341
    0
  4. #3340 tunty0505 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 00:17
    รอเลยจ้าาาา
    #3,340
    0
  5. #3339 onibodyslim (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 00:03
    ไรท์กลับมาแล้วววคิดถึงเรื่องนี้มากๆเลยค่ะ น้องแบมน่ารักเหมือนเดิม แต่เเจบอมนี่ยังไงน้าาา
    #3,339
    0
  6. #3338 fah7a (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 23:11
    ไรท์กลับมาเเล้ววววขอบคุณนะคะ
    #3,338
    0
  7. #3337 xxxxxr (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 22:39
    ไรท์กลับมาแล้วดีใจมากกกก
    #3,337
    0
  8. #3335 Nattitap (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 20:43

    คิดถึงมากกกกก/ รอนะคะ
    #3,335
    0
  9. #3330 dek kayan (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 12:45
    เย้ ไรท์กลับมาแล้วววว><
    #3,330
    0
  10. #3329 aeayzii (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 12:35

    รอwe book นะค่ะ ชอบเรื่องนี้มากๆเลยค่ะhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-13.png

    #3,329
    0
  11. #3328 Aungaingss (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 11:29

    คิดถึงงงง นึกว่าจะไม่มาต่อแล้ว
    //เห็นรูปสปอย สเปเซียลแล้ว. ของมันต้องมีอ่ะฮืออออ
    #3,328
    0
  12. #3327 Duen2528 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 10:47

    รอเสมอนะคะ
    #3,327
    0
  13. #3325 Ploylymtbb (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 08:13
    คิดถึงคุณหมาป่ากับน้องแบมที่สุดเลยยยยย เรื่องมันซับซ้อนมากอ่ะกลัวว่าแจบอมจะเป็นคนร้าย รอเสมอนะคะไรท์
    #3,325
    0
  14. #3324 ชามะลิ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 07:37
    คิดถึงมากๆ จะรอนะ
    #3,324
    0
  15. #3323 LotusSi (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 07:01
    คิดถึงๆเรื่องนี้มากกกกก
    #3,323
    0
  16. #3319 Serena☆彡 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 21:16
    รอนะคะไรท์ แงงงง
    #3,319
    0
  17. #3311 Phantomhive99 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 22:22
    งงในงง สรุปคือใครอ่ะ?
    #3,311
    0
  18. #3308 GPAPP1362 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:58

    แผนลึกลับซับซ้อนซ่อนเงื่อนจริงๆ หรือคนร้ายคือพี่แจบอมกัน? แจบอมคงไม่คิดร้ายกับจินยองขนาดนั้นหรอกใช่มั้ย ลุ้นอะค่ะลุ้นนน ไรท์รีบมาต่อนะคะ ??’?❤️

    #3,308
    0
  19. #3305 ETAM (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:35
    ไรท์จ๋าาา รอไรท์นะ
    #3,305
    0
  20. #3302 itmt93 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:34
    เครียดอะ
    #3,302
    0
  21. #3301 MinKyu713 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:05

    สลับซับซ้อนมากเลยค่ะ

    #3,301
    0
  22. #3300 mkjbjinjsyjbbyy (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 21:27

    มมันคือยังไงสงสัย..รออยู่น่ะะะะะ

    #3,300
    0
  23. #3299 Tuan-En (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 15:21
    จะเป็นแผนไหมเนี่ย แจบอมไม่น่าจะทำร้ายจินยองหรอก ฮรุก
    #3,299
    0
  24. #3297 fah7a (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 15:29
    สู้ๆนะคะไรท์เตอร์
    #3,297
    0
  25. #3295 _DARKGHOST_ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 10:36
    น่าจะเป็นแผนปะ ดูจากลักษณะแล้วมันน่าจะเป็นแผนอะ
    #3,295
    0