WOLF #คุณหมาป่ามบ [MARKBAM] จบแล้ว

ตอนที่ 2 : ➵ CHAPTER 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,234
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 393 ครั้ง
    6 ธ.ค. 59

แก้คำผิด 02/11/59















1 เดือนผ่านไป



ผืนฟ้ากำลังทอแสงเป็นสีส้ม ตะวันดวงโตกำลังเคลื่อนตัวไปซ่อนหลังหุบเขา หน้าร้านขนมปังชื่อดังของหมู่บ้าน มีเจ้าของร่างเล็กแก้มกลมป่องกำลังชะเง้อมองไปมา เฝ้ารอการกลับมาของใครบางคน ยิ่งรอนานยิ่งหน้าหงิก หันไปมองดูดวงตะวันก็เห็นว่าเวลานี้คุณพ่อคนเก่งต้องกลับบ้านได้แล้ว ทำไมวันนี้ถึงกลับช้านักล่ะ หรือจะมีข่าวดีเกิดขึ้น



“น้องแบมคะ เข้าไปรอคุณป๊าข้างในบ้านเถอะลูก" หญิงสาววัยกลางคนเดินออกมา พลางวางมือบนหัวลูกชายพร้อมลูบอย่างอ่อนโยน



“คุณม๊าจีนฮะ วันนี้คุณป๊าบีต้องพาพี่ยองแจกลับมาบ้านได้แน่ ๆ ดูสิ ป่านนี้ยังไม่กลับมา สงสัยพี่ยองแจจะเดินอืดอาด เลยทำให้คุณป๊ามาถึงบ้านช้า" เสียงใสปนความซื่อ ทำคนเป็นแม่น้ำตาเริ่มคลอ รู้สึกสงสารลูกแทบขาดใจ อยากให้วันนี้ได้รับข่าวดีจริง ๆ สักที



เรื่องลูกชายคนโตที่หายไป แม้จะเสียใจแทบตาย แต่ระยะเวลาก็ช่วยเยียวยาจนดีขึ้น แต่ดูเหมือนว่าจะมีแบมแบมเพียงเดียว ที่ยังไม่ยอมรับการจากไปของพี่ชาย ตลอดเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมาแบมแบมเอาแต่เฝ้ารอการกลับมาของยองแจ เด็กน้อยรอคอยอย่างมี ความหวังว่าพี่ชายจะกลับบ้าน แต่ทุกครั้งที่เจอพ่อเดินกลับมาเพียงลำพัง คนตัวเล็กก็งอแงร้องไห้หนักจนหลับคาไปกับคราบน้ำตา.... จนคนเป็นแม่เองก็รู้สึกทนกับสภาพนี้ไม่ไหวเช่นกัน



“น้องแบมคะ คุณม๊าถามอะไรได้ไหม"



“ได้สิฮะ คุณม๊าจีนจะถามอะไรน้องแบมเหรอฮะ"



เป็นคำถามที่รู้สึกอึดอัดใจ แต่ก็อยากจะถามความเห็นลูกว่าตอนนี้จะรู้สึกอย่างไรอยู่ คนเป็นแม่ถอนลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจ ก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งข้าง ๆ ลูกชายคนเล็ก แขนเล็กโอบกอดลูกชายไว้ คนถูกกอดก็อ้อนกลับโดยการกอดแม่ไว้แน่น



“ถ้าพี่ยองแจไม่กลับมาอีกแล้ว... น้องแบมจะอยู่ได้ใช่ไหมคะ"



“ไม่!” คนตัวเล็กดันตัวออกจากอ้อมกอดแม่ของตน ใบหน้าบึงตึงมองหน้าหญิงวัยกลางคนด้วยความโกรธ "ยังไงพี่ยองแจก็ต้องกลับมา!!"



“น้องแบมคะ หนูต้องเริ่มทำใจได้แล้วนะคะ ที่พี่ยองแจไม่กลับมา.... เพราะอาจจะเล่นสนุกอยู่กับเจ้าหมาป่าก็ได้"



“ไม่จริง! ถ้าพี่ยองแจเล่นสนุกกับคุณหมาป่า พี่ยองแจจะต้องกลับมารับน้องแบมไปเล่นด้วย เพราะน้องแบมเป็นน้องชายของพี่ยองแจ พี่ยองแจไม่ขี้โกงเล่นคนเดียวหรอก"



ยิ่งฟังยิ่งเหนื่อยใจ คนเป็นแม่ถอนหายใจแล้วถอนหายใจอีก ไม่รู้จะพูดเกลี้ยกล่อมยังไงให้ลูกชายคนเล็กเริ่มทำใจกับเรื่องนี้สักที แค่ตัวเองก็เจ็บปวดพอแรงแล้ว มาเจอลูกคนเล็กเป็นอย่างนี้อีก ยิ่งทำให้จมกับความเศร้าไม่จบสิ้นสักที



“น้องแบมคะ คุณม๊าว่า... พี่ยองแจ... ไปที่.. ที่... อึก! มีความสุขแล้วนะ" ว่าจะไม่ร้องไห้ แต่ก็อดที่จะน้ำตาไหลไม่ได้ คิดถึงลูกชายคนโตแทบขาดใจ



“คุณม๊า...” คนตัวเล็กเริ่มน้ำตาคลอ ใบหน้าเริ่มบิดเบี้ยวเตรียมจะปล่อยโฮตามคนเป็นแม่ "เพราะน้องแบม... เพราะน้องแบมอยากดูคุณกระต่าย... อึก! พี่ยองแจถึงโดนคุณหมาป่าจับตัวไป ฮืออออ เป็นเพราะน้องแบม"



“ไม่เอานะคะน้องแบม ไม่ร้องไห้ ไม่ใช่เพราะน้องแบมนะ" คนเป็นแม่ดึงลูกชายมากอดไว้แน่นอีกครั้ง น้ำตาทั้งสองแม่ลูกยิ่งร่วงพรูมากกว่าเก่า จีนไม่อยากจะทนกับสภาพแบบนี้แล้วจริง ๆ ครอบครัวที่เคยมีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ จีนไม่อยากให้ภาพเหล่านั้นหายไป แต่เมื่อมันเกิดแล้ว จีนก็อยากแก้ไขอะไรให้มันดีขึ้น ดีกว่าต้องมาจมปักอยู่กับความเศร้าแบบนี้



ตาสวยมองตรงไปข้างหน้า เห็นโครงร่างของชายสูงโปร่งคล้ายกับสามีของตน เพราะน้ำตาบดบังการมองเห็น จึงปาดน้ำตาและมองภาพตรงหน้าอีกครั้ง ก็เห็นชัดว่าใช่สามีของตนจริง ๆ ตาเลื่อนไปมองข้างกายคนร่างสูง พบว่าเขาเดินมาเพียงคนเดียว หัวใจดวงเล็กก็บีบแน่นเพราะเจ็บปวด รับรู้ได้เลยว่าถ้าแบมแบมได้รู้ข่าวร้ายนี้อีกครั้ง คงต้องร้องไห้หนักกว่าเก่า



“น้องแบมครับ" คนเป็นพ่อเอ่ยเรียกลูกชาย คนตัวเล็กรีบผละตัวออกจากการกอดแม่ หันไปมองข้างหลังด้านพร้อมรอยยิ้ม แม้น้ำตาจะเปรอะเปื้อนเต็มแก้ม แต่พอเห็นพ่อของตนเดินเข้ามาเพียงลำพัง ก็ไม่เชื่อสายตาตัวเอง ยกมือขยี้ตาเพื่อมองภาพตรงหน้าให้ชัดขึ้น



“คุณป๊าบี ไหนพี่ยองแจ"



“คือ...”



“คุณป๊าเอาพี่ยองแจไปซ่อน จะเซอร์ไพรส์น้องแบมใช่ไหมฮะ" คนถูกถามรู้สึกอึดอัดมากกว่าเก่า สบตามองภรรยาตน คนถูกมองน้ำตาร่วงไหลมากกว่า มือเรียวกุมไปที่หน้าอกเพราะรู้สึกเจ็บจี๊ดที่หัวใจ "คุณป๊า...”



“น้องแบมครับ คุณป๊าขอโทษ"



“อึก...”



“วันนี้คุณป๊าไม่เจอพี่ยองแจครับ"



“ไม่เป็นไรฮะ พรุ่งนี้คุณป๊าต้องเจอพี่ยองแจแน่ ๆ น้องแบมเชื่อว่าต้องเป็นอย่างนั้น" คนเป็นพ่อสายหัวเป็นการปฎิเสธคำพูดของลูกชาย มือหนาประคองใบหน้าเล็กไว้พร้อมเกลี่ยนิ้วเช็ดคราบน้ำตาที่เปื้อนแก้มลูกชาย



“ไม่มีวันพรุ่งนี้แล้ว... เราไม่เจอพี่ยองแจแล้วล่ะครับ"



“ทำไม! ทำไมจะไม่เจอ น้องแบมว่าต้องเจอพี่ยองแจแน่ ๆ"



“น้องแบม... หนูต้องทำใจนะลูก... พี่ยองแจไม่กลับมาอีกแล้ว"



“ไม่จริง! ฮือออ คุณป๊าไม่รักพี่ยองแจ!!! คุณป๊าใจร้าย"



คนตัวเล็กไม่ฟังคำแก้ตัวของพ่อ ผลักชายสูงวัยออกห่างจากตัว วิ่งหนีเข้าไปในบ้าน แม้จะถูกพ่อแม่เรียกไล่ตามหลังก็ไม่หันไปสนใจ แบมแบมวิ่งเข้ามาในห้องนอน ขังตัวเองไว้ในห้องนอน พร้อมกับปล่อยโฮเสียงดังลั่นบ้าน



“น้องแบม! น้องแบมเปิดประตูให้คุณป๊าหน่อยลูก"



“น้องแบมไม่ฟัง! ออกไปให้พ้น น้องแบมไม่อยากเห็นคุณป๊าอีกแล้ว!!!”



แม้จะถูกพ่อแม่เคาะประตูเรียกอยู่นาน แต่หูมันกลับอื้อจนไม่ได้ยินเสียงใครทั้งนั้น ร่างเล็กนอนขดตัวบนพื้น นึกถึงรอยยิ้มสดใสของพี่ชาย เสียงหัวเราะนั่นมันทำให้แบมแบมแทบขาดใจ อยากให้พี่ชายกลับมา อยากให้กลับมาเร็ว ๆ เหลือเกิน



สายตาคนตัวเล็กเลื่อนมองไปบนโต๊ะทำการบ้าน แม้ตาจะถูกบดบังด้วยน้ำตา แต่ก็มองเห็นชัดว่ามันคือกระเป๋าของยองแจ แบมแบมยันร่างตัวเองลุกเดินไปบนโต๊ะ เปิดกระเป๋าใบโปรดของพี่ชาย ก่อนจะกวาดของที่อยู่ในนั้นออกมาทั้งหมด



หนังสือและสมุดเรียนถูกคนตัวเล็กเอาออกมากองไว้บนโต๊ะ ร่างเล็กหันไปหยิบผ้าคลุมสีเขียวของยองแจที่ถอดทิ้งไว้ตอนที่ถูกเจ้าหมาป่าลักพาตัว แบมแบมยกมันขึ้นมากอดเหมือนเป็นการทดแทนการกอดของพี่ชาย ก่อนจะนำมันยัดเข้าไปในกระเป๋าของยองแจ หันไปเจอผ้าคลุมสีแดงผืนโปรดตัวเอง ก็ไม่รีรอคว้ามันเข้ามาสวมใส่



เสียงกุกกักดังลอดออกมาจากห้องคนตัวเล็ก คนที่เคาะประตูเรียกอยู่ข้างนอกเริ่มถอดใจ จีนสะอื้นเสียงดัง จนสามีต้องมาประคองร่างไว้ สบตากันเป็นการบอกว่าปล่อยให้แบมแบมอยู่เพียงลำพัง สองร่างวัยกลางคนพากันประคองกลับไปยังห้องนอน



โดยที่ทั้งสองไม่รู้เลยว่า... แบมแบม... กำลังจะเตรียมตัวหนีออกจากบ้านเพื่อไปตามหายองแจ!!








ความมืดเข้าปกคลุมเข้าทุกท้องที่ แสงสว่างที่รอดผ่านช่องประตูกับเสียงร้องไห้หายไป บีมองดูคิดว่าลูกชายคนจะหลับแล้ว ถอนหายใจเป็นการปัดเป่าความเครียด ในที่สุดมันก็ผ่านไปได้อีกวัน ไม่รู้ว่าวันพรุ่งนี้แบมแบมจะร้องไห้หนักเหมือนวันนี้หรือเปล่า ร่างสูงโปร่งดึงตัวเองกลับไปในห้องนอน ปิดไฟเป็นการนำพาตัวเองสู่ห้วงนิทรา ในทางกลับกัน ประตูห้องของเจ้าตัวเล็กเปิดออก



แบมแบมกวาดสายตาไปรอบ ๆ หน้าห้องนอน ไม่พบใครอยู่ มองรอดไปใต้ประตูเห็นไฟห้องพ่อแม่ปิดแล้ว เป็นเวลาที่เหมาะสมกับการหลบหนี ร่างเล็กกลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง หยิบกระเป๋าของยองแจที่ตุงจนแทบจะปริออกมา เดินย่องลงมาชั้นล่าง แอบขโมยขนมปังยัดเข้าไปในกระเป๋าอีก หวังจะเอาไว้เป็นเสบียงเวลาหิว แต่เอาจริง ๆ ตอนนี้ก็เริ่มหิวเหมือนกัน มือจึงเล็กจ้วงขนมก้อนเล็กยัดเข้าปากหลายก้อนจนแก้มกลมป่อง ตามองไปบนบ้านเป็นการดูลาดเลา เมื่อกินได้จนเริ่มอยู่ท้อง ก็รีบพาตัวเองออกมาจากบ้าน โดยไม่ลืมหยิบตะเกียงไฟติดมือมาด้วย



บนถนนยาวสุดลูกหูลูกตา ไร้ผู้คน และเงียบสนิทจนได้ยินเสียงรองเท้าของแบมแบมกระทบกับแผ่นหิน อาจจะเป็นเพราะนี่ก็เลยเวลาเที่ยงคืนแล้ว ทุกคนก็ต่างเข้านอนกันหมด จึงเหมาะกับการหลบหนีครั้งนี้



แบมแบมรีบวิ่งยาวโดยไม่หยุดพัก ไปสู่ทางออกหมู่บ้านเพื่อเข้าป่าลึกตามหาพี่ชาย ชายผ้าคลุมสีแดงพริ้วไหวไปตามสายลม ตาโตจ้องมองทางข้างหน้าด้วยความมุ่งมั่น




'น้องแบมจะพาพี่ยองแจ กลับบ้านมาให้ได้! น้องแบมจะเดินตามหาพี่ยองแจไปเรื่อย ๆ ถ้าไม่เจอ น้องแบมก็จะไม่กลับบ้าน ถ้าน้องแบมพึ่งทุกคนไม่ได้ น้องแบมก็จะพึ่งตัวเอง!!! คอยดูเถอะ!! ทุกคนต้องชมว่าน้องแบมเก่ง คอยดู!!'









แสงไฟตะเกียงเคลื่อนไหวเข้าไปในป่าลึกขึ้นเรื่อย ๆ มันขยับขึ้นลงตามการสั่นของมือเจ้าของตะเกียง แม้ว่าจะเคยเข้ามาวิ่งเล่นในป่าแห่งนี้บ่อย แต่ในเวลากลางคืนแบบนี้มันช่างแตกต่างกับตอนกลางวันโดยสิ้นเชิง แบมแบมเดินตามทางที่คุ้นชิน จุดเริ่มต้นที่จะไปคือจุดที่ถูกแยกจากยองแจ ใบหน้าเล็กมองซ้ายมองขวาด้วยความหวาดกลัว หายใจเริ่มถี่ยิ่งขึ้น พยายามกลืนน้ำลายลงคอแต่กลับรู้สึกฝืดกว่าทุกครั้ง ไม่รู้ว่าคิดถูกหรือคิดผิดที่เข้ามาในป่านี้



พอรู้ว่าตัวเองกำลังจะถอดใจ แบมแบมก็ส่ายหัวไปมาเพื่อสลัดความคิดขี้ขลาดเมื่อกี้ออกจากหัว พยายามบอกตัวเองให้สู้ เพื่อจะได้พบเจอกับพี่ชายสักที ขาเล็กเดินลัดปีนป่ายขอนไม้ ระหว่างเดินมาก็พบเห็นสัตว์ป่าพากันหลับนอน รู้สึกตื่นตาตื่นใจไม่เคยเห็นภาพเหล่านี้ อย่างน้อยเห็นสัตว์พวกนี้อยู่ก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมานิด



แบมแบมเดินลัดเข้ามาป่าลึกด้วยใจที่เข้มแข็ง เดินมาถึงจุดที่แยกทางจากพี่ชาย แขนเล็กยื่นตะเกียงไปด้านหน้า ย้อนความทรงจำวันนั้น จำได้ว่าเจ้าหมาป่าวิ่งไปทางนั้น เมื่อมั่นใจเส้นทาง แบมแบมก็เดินตามทางเข้าไป แม้ว่าจะเริ่มกลัวขึ้นมาเพราะเส้นทางต่อจากนี้ตนไม่เคยเดิน แต่เพราะคิดถึงยองแจเหลือเกิน เลยคิดว่าต้องทำได้แน่ ๆ



แกร๊ก!



เสียงคล้าย ๆ มีอะไรบางอย่างกระทบกับกิ่งไม้ ทำคนตัวเล็กสะดุ้งโหยงทันที รีบหันขวับถือตะเกียงส่องไปตามเสียง แต่ก็ไร้เงาของสัตว์ป่า และดูเหมือนว่าเสียงนั้นจะเป็นตัวปลุกเร้าหัวใจคนตัวเล็กเริ่มเต้นถี่มากยิ่งขึ้น แบมแบมมือไม้สั่นเพราะหวาดกลัว ขาเล็กเริ่มก้าวถี่ยิ่งขึ้น



'ขอให้เป็นคุณกระต่าย ขอให้เป็นคุณกระต่าย ขอให้เป็นคุณกระต่าย'



แบมแบมได้แต่ท่องอย่างนี้ไปมาในใจ พยายามปลอบตัวเองไม่ให้กลัว เดินเข้าไปลึกเรื่อย ๆ ไกลจนไม่เห็นแสงสว่างของหมู่บ้านแล้ว









แบมแบมเดินผจญภัยอยู่ในป่าลึกมาเป็นเวลาเกือบชั่วโมงได้แล้ว ยิ่งเดินก็ยิ่งรู้สึกเหนื่อย แต่โชคดีว่าตอนกลางคืนอากาศชื้นเลยไม่ทำให้รู้สึกร้อน ตรงกันข้ามมันทำให้แบมแบมรู้สึกหนาวจนขนลุก ไม่รู้ว่าเดินมาไกลแค่ไหนแล้ว และไม่รู้ว่าจะเดินไปถึงเมื่อไร รู้แต่ว่าจะเดินไปเรื่อย ๆ เชื่อว่ายองแจต้องอยู่ไม่ไกลจากนี้แน่



แกร๊ก!



อีกครั้งที่มีเสียงอะไรเหยียบกิ่งไม้ ตอนแรกก็หายกลัวแล้วนะ แต่ได้ยินอีกครั้งก็รู้สึกกลัวอีกรอบ แบมแบมเม้มริมฝีปากสั่น ๆ ของตัวเองไว้แน่น รอบนี้จะไม่หันไปมอง เพราะมันต้องไม่มีอะไรชัวร์ ๆ แต่ถึงจะบอกตัวเองอย่างนั้น ก็มีอีกเสียงในใจค้านขึ้นมาว่ามันต้องมีแน่ ๆ



ฮ่อก! ฮ่อกกกก!



คราวนี้ไม่ใช่เสียงกิ่งไม้ มันเป็นเสียงของสัตว์ใหญ่ ร่างเล็กชาไปหมดทุกส่วน มือเล็กที่ถือตะเกียงอยู่สั่นแรงมากกว่าเก่า แม้มองไม่เห็นว่าสิ่งข้างหลังคืออะไร แต่ตาก็เบิกกว้างอย่างหวาดกลัว น้ำตาเริ่มก่อตัวขึ้นที่ขอบตา



ฮ่อกกก!!



เสียงมันดังมากกว่าเก่า เหมือนกับว่ามันเริ่มเข้ามาใกล้ตัว ว่าจะไม่หันไปมองแต่ว่าเสียงประหลาดนั่นมันกลับดังขึ้นเรื่อย ๆ



ในที่สุดก็ตัดสินใจหันไปมอง ร่างเล็กค่อย ๆ หันกลับไปมองข้างหลังอย่างหวาดกลัว ทันทีที่หันไปได้อย่างเต็มตัว ก็ยกมือสั่นที่ถือตะเกียงสูงขึ้นอีก แล้วร่างกายก็ชาไปทุกส่วน ตาที่ว่าเบิกกว้างแล้ว มันยิ่งเบิกกว้างมากยิ่งขึ้น น้ำตาที่กักไว้ที่ขอบตา ร่วงไหลลงมาทันที



“อึก!”



ตรงหน้านั้นเป็นหมีร่างโต ขนสีดำกลืนกับความมืดของป่า มีเพียงแค่แสงจันทร์ที่รอดผ่านใบไม้กระทบกับร่างมันทำให้พอมองออกว่าอยู่ตรงไหน มันส่งเสียงร้องเป็นระยะ ย่างก้าวเข้ามาหาร่างเล็กอย่างช้า ๆ เหมือนว่ากำลังเห็นเจ้าตัวเล็กเป็นของเล่นแปลกใหม่



แบมแบมเดินถอยหลังอย่างหวาดกลัว เพราะไม่ทันได้มองว่าด้านหลังมีกิ่งไม้ขวางไว้อยู่ ทำให้เสียหลักล้มไปกองอยู่ที่พื้น ตะเกียงไฟที่ส่องสว่างหลุดมือหล่นลงไปที่พื้นและดับลงในที่สุด



“ฮืออออ"



คนตัวเล็กสะอื้นหนักอย่างหวาดกลัว พยายามคานถอยหลังเพื่อเอาตัวรอด ภาพตรงหน้าเริ่มขุ่นมัวมองไม่ชัดเพราะน้ำตามาบดบัง แบมแบมเริ่มสะอื้นหนักมากยิ่งขึ้น เสียงร้องไห้โฮดังลั่นป่า



ฮ่อกกก!!



“ฮือออออ คุณหมี.... ปล่อยน้องแบมนะ ฮือออออ น้องแบมไม่อร่อยหรอก น้องแบมมีเนื้อแค่แก้ม ฮือออออ นอกนั้นน้องแบมไม่มีเนื้อเลย ปล่อยน้องแบมไปเถอะนะ แงงงงงงงงง"



เจ้าสัตว์ป่่าตัวใหญ่ฟังคำร้องขอของเจ้าตัวเล็กไม่รู้เรื่อง วิ่งตรงเข้ามาหวังจะเข้ามาทำร้าย แบมแบมร้องลั่นอย่างหวาดกลัว ยกแขนขึ้นมาบังคิดว่ามันจะช่วยปกป้องได้ แต่รู้สึกได้สัมผัสแปลก ๆ เหมือนกับว่ามีตัวอะไรมายืนเหนือหัว



แฮ๊กก!



เสียงขู่คำรามของสัตว์อีกประเภทหนึ่ง เหมือนมันกำลังจะสู้กับเจ้าหมียักษ์ แบมแบมเงยหน้ามอง ตากลมก็ต้องเบิกกว้างอีกครั้ง ภาพตรงหน้าเกือบทำแบมแบมขาดอากาศหายใจ เพราะมันเข้ามาชิดร่างจนขนมันสัมผัสกับแก้มกลมพอดี



ตรงเหนือหัวนั้น เป็นร่างของหมาป่าตัวใหญ่ สูงราวประมาณ 6 ฟุต ขนสีน้ำตาลฟูพอง มันยืนคุมร่างเล็กไว้แทบมิด แม้แบมแบมนั่งขดตัวอยู่ หัวชนกับใต้ท้องของเจ้าหมาป่าพอดี จมูกหย่นขึ้นเป็นระยะ แยกเขี้ยวแหลมโชว์ขู่ขวัญฝ่ายตรงข้าม ตาคมสีเหลืองสะท้อนในความมืด ฉายแววดุร้ายข่มขวัญเจ้าหมียักษ์ และมันก็ได้ผล ไม่ต้องออกแรงสู้ เจ้าหมีตัวใหญ่ก็หันขวับหนีเข้าป่าไปอย่างพ่ายแพ้



“อึก!” แบมแบมพยายามกลั้นหายใจ ไม่อยากให้เจ้าหมาป่ารู้ว่าตนมาอยู่ใต้ท้อง แต่ก็กลั้นเสียงสะอื้นของตัวเองไม่ไหว เพราะกลัวจะถูกกินเลยปล่อยโฮออกมาอีกรอบ



เจ้าหมาป่าเอียงหน้ามองเจ้าตัวเล็กที่ซ่อนอยู่ด้านใต้ท้อง เดินถอยหลังออกเพื่อให้มองเห็นถนัด ร่างเล็กยังคงสั่นอย่างหวาดกลัว นั่งขดตัวแทบจะเหมือนกิ้งกือน้อย แบมแบมปิดตาแน่นปล่อยน้ำตาไหลรินออกมาอาบแก้ม แต่เพราะรู้สึกว่ามันเงียบผิดปกติ จึงค่อย ๆ เปิดตามองอยู่ตรงหน้า



แม้ว่าตะเกียงไฟจะดับมอดไปแล้ว แต่แสงจันทร์ก็ทำให้เห็นร่างสูงใหญ่นี้ได้ชัดเจน ใบหน้าเรียบเฉยของเจ้าหมาป่าจ้องมองมาที่ร่างเล็กอย่างไม่ละสายตา มันไม่ส่งเสียงขู่และไม่มีท่าทีที่ดูเหมือนจะทำร้าย สายลมพัดทำขนสั้น ๆ พริ้วไหวไปตามสายลม เช่นเดียวกับผ้าสีแดงก็ไหวไปตาสายลมเหมือนกัน



จากที่ร้องไห้สะอื้นเสียงดัง เสียงนั่นค่อย ๆ หายไป ตาโตจ้องมองตาเจ้าหมาป่าอย่างไม่ละสายตา แบมแบมรู้สึกได้ว่าเจ้าหมาป่าตัวนี้ไม่ได้หวังจะเข้ามาทำร้ายเหมือนหมียักษ์ แต่ถึงอย่างไรก็ยังรู้สึกกลัวอยู่ดี เพราะยังไงมันก็สัตว์ แถมเขี้ยวแหลมซะขนาดนั้น ไม่กลัวก็บ้าแล้ว



“อึก!” พอคิดอย่างนั้นได้ก็เริ่มสะอื้นเสียงดังอีกครั้ง น้ำตาที่หายแห้งไปตอนแรกกลับมาอีกครั้ง "อย่าเข้ามานะ ฮือออออ อย่ากินน้องแบมนะ"



แบมแบมสะอื้นหนักแทบขาดใจ แม้ว่าเจ้าหมาป่าจะยืนนิ่ง แต่คนตัวเล็กก็ยังส่งเสียงร้องห้ามไว้ก่อน



"น้องแบมต้องไปตามหาพี่ชายน้องแบม ปล่อยน้องแบมไปนะ"



เมื่อถูกห้ามแบบนั้นก็เหมือนว่าสัตว์ป่าตัวนี้จะฟังรู้เรื่อง มันเบือนหน้าหนี ก่อนจะเดินหันหลังกลับไปโดยทิ้งแบมแบมไว้ตรงนั้น สร้างความประหลาดใจให้กับคนตัวเล็ก แบมแบมมองตามพุ่มหางที่กำลังจากไปอย่างช้า ๆ ไม่รู้ทำไมตอนแรกถึงรู้สึกอุ่นใจที่เจ้าหมาตัวนั้นอยู่ใกล้ ๆ พอมันเดินจากไปก็ใจหวิวขึ้นมา



“อย่าไปนะ!!” แบมแบมร้องเรียกเจ้าสัตว์ป่า แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ยอมฟังคำสั่ง มันยังคงเดินไปเรื่อย ๆ โดยไม่หันกลับมามอง แบมแบมปาดน้ำตาที่อาบแก้ม ก่อนจะยันร่างตัวเองขึ้น หยิบกระเป๋าที่หลุดไปกองอยู่ที่พื้นขึ้นมากระชับ ตากลมยังจ้องมองเจ้าหมาป่าอย่างไม่ละสายตา



“คุณหมาป่า!! อย่าทิ้งน้องแบมไป" คนตัวเล็กวิ่งตามเจ้าสุนัขขนฟู เหมือนว่ามันก็ไม่ได้จะหนี มันเดินอ้อยอิ่งจนคนตัวเล็กวิ่งมาชิดร่าง มือเล็กลูบไปตามไรขนฟูนั่นด้วยความตื่นตาตื่นใจ ตอนแรกยังกลัวเจ้าตัวนี้อยู่เลย แต่ทำไมตอนนี้แววตาคู่นั้นกลับฉายแววเหมือนกำลังได้เห็นของเล่นชิ้นใหม่



“คุณหมาป่า ขนฟูมาก ๆ เลย" น้ำเสียงสดใสปนด้วยเสียงสูดน้ำมูก เจ้าตัวที่ถูกขยำขนนั่น ได้แต่เดินอ้อยอิ่งทำเป็นหูทวนลมเหมือนไม่ได้ยินสิ่งที่คนตัวเล็กพยายามชวนคุย



“คุณหมาป่า น้องแบมรู้ว่าคุณหมาป่าใจดี คุณหมาป่าไม่กินน้องแบมใช่ไหม" ถามไปก็ไร้คำตอบ สุนัขหนุ่มได้แต่เหลือบตามองเล็กน้อย ก่อนจะเลื่อนสายตากลับมามองทางตรงหน้า



"น้องแบมดีใจจัง ที่ได้เจอคุณหมาป่าใจดี คุณหมาป่ารู้ไหม น้องแบมเคยเจอคุณหมาป่าใจร้ายมาก่อน มันจับพี่ชายน้องแบมไป" ดูเหมือนคำพูดนั้นจะทำให้หมาป่าหนุ่มสนใจไม่น้อย "น้องแบมจำได้ มันตัวใหญ่เท่าคุณหมาป่านะ แต่เตี้ยกว่า ดูตัวล้ำ ๆ กว่าด้วย อืม... และก็ขนสีทอง ใช่ๆ ขนสีทอง แต่ขนคุณหมาป่าสีอะไรอ่ะ น้องแบมมองไม่ออก สีดำหรือเปล่า"



คนตัวเล็กยังคงคุยแจ้ว ในขณะที่มือลูบไล้ไปที่ขนฟูนั่นด้วยความสนุก



“คุณหมาป่ารู้ไหม น้องแบมเสียใจมากเลย ที่พี่ยองแจ พี่ชายของน้องแบม ถูกลักพาไป น้องแบมเลยต้องออกมาตามหานี่ไง และก็โชคดีของน้องแบมที่ได้เจอคุณหมาป่า! คุณหมาป่าจะช่วยน้องแบมตามหาพี่ยองแจใช่ไหมฮะ"



เสียงหมาป่าขู่ในลำคอ เหมือนเป็นการส่งเสียงบอกปฎิเสธคำขอนั้น ตัวโตเบี่ยงหน้า หนีไปอีกทิศหวังจะหนีเจ้าตัวเล็ก แต่ก็หนีไม่พ้น แบมแบมจ้าวเท้าตามไม่หยุด มือคลำไปที่ขนฟูเพื่อไม่ให้เป็นการผลัดหลงกับเจ้าหมาป่า



“คุณหมาป่า... ตอนนี้น้องแบมง่วงนอนมากเลย น้องแบมเดินมาไกลมาก น้องแบมเหนื่อย" เสียงออดอ้อนทำหมาป่าหนุ่มต้องชายตามอง เห็นจ้องตัวเล็กทำตาปรือ แถมหาววอดใส่อีก คอเล็กเริ่มตก "งือ... ง่วงแล้ว งั้นเราพักกันตรงนี้นะ คุณหมาป่าห้ามทิ้งน้องแบมนะ ไม่งั้นน้องแบมร้องไห้จริง ๆ ด้วย"



แบมแบมหาวโชว์อีกรอบ เดินไปใต้ต้นไม้ใหญ่ในสภาพที่ตากำลังปิด หมาป่าหนุ่มได้แต่มองตามดูเจ้าก้อนนั่นกำลังจะทำอะไร คนตัวเล็กเดินวนไปมาอยู่สองสามรอบ เหมือนหามุมนอนไม่ได้สักที มือเล็กคล่ำไปที่พื้น คิดว่าน่าจะนอนได้แล้วล่ะ แบมแบมถอดกระเป๋าทิ้ง ก่อนจะใช้มันเอาเป็นหมอนหนุน



“คุณ... หมาป่า... ห้ามทิ้งน้องแบมนะ"



เหมือนจะกลายเป็นคำสัญญาไปแล้วล่ะ เจ้าหมาป่าผ่อนลมหายใจออกมา ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้เจ้าตัวเล็ก ไม่น่าเชื่อว่าเพิ่งทิ้งตัวนอนลงนอนเมื่อกี้แท้ ๆ กลับเสียงกรนเล็ก ๆ บอกว่ากำลังหลับลึกแล้ว คอเล็กเอียงนอนในท่าที่ไม่ค่อยจะสบายเท่าไร เพราะกระเป๋าที่เอามามันก็ตุงใหญ่จนไม่น่าจะเอามาเป็นหมอน



เจ้าหมาป่าตัวโตเดินวนไปมาเพราะไม่รู้จะทำยังไงดี สุดท้ายก็เดินวนไปนอนข้าง ๆ เจ้าตัวเล็ก จมูกแหลมพยายามดันเจ้าตัวเล็กให้มาอยู่ในอ้อมแขน ทันทีแบมแบมได้สัมผัสความนุ่ม รู้สึกสบายตัวจนต้องรีบขยับตัวหา หน้้าเล็กฝังลึกไปตรงซอกคอเจ้าสัตว์ใหญ่ เล่นทำเจ้าหมาป่ารู้สึกจั๊กจี้ไม่น้อย ตอนแรกก็นอนตัวเกร็งอยู่ตั้งนาน จนในที่สุดก็ถอนลมหายใจออกหาเพื่อลดอาการเกร็งของตน หมาป่าหนุ่มทิ้งหัวลงนอนกับพื้น ก่อนจะพริ้มตาหลับตามเจ้าตัวเล็ก ยิ่งอากาศหนาวเย็นแบบนี้ แบมแบมยิ่งซุกตัวเข้าไปในขนนุ่ม และในที่สุดเจ้าหมาป่าก็ถูกดึงเข้าไปสู่นิทราร่วมกับเจ้าตัวเล็ก









เช้าวันต่อมา



แสงแดดอ่อนสาดส่องลงมากระทบเจ้าของใบหน้าเล็ก จึงทำให้แบมแบมเริ่มรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเพราะโดนรบกวน แบมแบมยันกายขึ้นนั่ง ยกมือขึ้นมาขยี้ตาอย่างงัวเงีย ตาข้างหนึ่งปิดถูกนิ้วเล็กขยี้ไปมา ส่วนตาข้างหนึ่งเปิดมองสำรวจรอบ ๆ ตัว



เพิ่งนึกได้ว่าตัวเองมาอยู่ในป่า เมื่อคืนนอนหลับสบายคิดว่าแต่นอนอยู่บ้านแล้วเสียอีก นึกย้อนกลับไปอีกเพิ่งนึกได้ว่าเมื่อคืนไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว มีเจ้าหมาป่าตัวใหญ่อยู่ด้วย พอนึกได้อย่างนั้นก็รีบหันมองซ้ายขวามองหาร่างเจ้าสัตว์ยักษ์ ก็บอกอยู่ว่าไม่ให้ทิ้งกัน แต่ตอนนี้หายไปไหนซะแล้ว



“คุณหมาป่า!” แบมแบมร้องเรียกหาหมาป่าหนุ่ม แต่ก็ไร้ร่างเจ้าสัตว์ตัวใหญ่ ตอนแรกก็สบายใจอยู่แล้วที่มีเพื่อนอยู่ด้วยกัน พอโดนทิ้งแบบนี้จึงงอแงขึ้นมาทันที ริมฝีปากเอิบเริ่มเบะลง หน้าตาเริ่มบิดเบี้ยวเตรียมตัวจะร้องไห้ น้ำตาเริ่มก่อตัวที่ขอบตา



“คุณหมาป่าใจร้าย อึก!” แล้วก็ปล่อยน้ำตาออกมาจนได้ คนถูกตำหนิเดินกลับมาด้วยหน้าเรียบเฉย อุ้มเท้าใหญ่เหยียบดินนุ่มจนเป็นรอยชัด ตามองเจ้าก้อนน้อยที่กำลังขดตัวร้องไห้สะอึกสะอื้น จึงเดินเข้าไปใกล้พร้อมใช้ปลายจมูกดันหัวคนตัวเล็กเบา ๆ เป็นการบอกว่าเขามาแล้ว



แบมแบมเงยหน้ามองพร้อมกับน้ำตาที่ร่วงไหลอาบแก้ม พอรู้ว่าเจ้าหมาป่าไม่ได้ทอดทิ้ง ใบหน้าเล็กก็ถูกแต้มไปด้วยรอยยิ้ม ลุกขึ้นเอาแขนโอบคอใหญ่ด้วยความดีใจ



“เย้! คุณหมาป่าไม่ทิ้งน้องแบม คุณหมาป่าใจดี" น้ำเสียงสดใสดังขึ้น เจ้าหมาป่าได้แต่ยืนนิ่งให้แบมแบมกอด ความนุ่มของขนและกลิ่นหอมทำให้แบมแบมอยากจะฝังหน้าเข้าไปในขนนี้นาน ๆ



“คุณหมาป่า จะช่วยน้องแบมตามหาพี่ยองแจใช่ไหมฮะ" สัตว์สี่เท้าก็ยังคงยืนนิ่ง แววตาฉายแววด้วยความสงสารในขณะเดียวมีความอ่อนโยนปนอยู่ แบมแบมผละหน้าออกจากการกอด เงยคอมองเจ้าสัตว์ตัวใหญ่ "นะ ๆ คุณหมาป่าช่วยน้องแบมตามหาพี่ยองแจนะ"



แบมแบมเงยหน้ามองหมาป่าหนุ่มอย่างลุ้นคำตอบ ก็รู้อยู่ว่ามันคงตอบไม่ได้ แต่ก็อยากได้สัญญาณอะไรบางอย่างที่ทำให้มั่นใจว่าเจ้าตัวนี้จะช่วยเขา เจ้าหมาป่าก้มหน้ามองเจ้าตัวเล็ก เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง จะปฎิเสธก็ดูเหมือนจะใจร้ายมากเกินไป อีกทั้งในป่านี้ก็อันตราย เด็กคนนี้ไม่ควรจะเดินไปไหนมาไหนคนเดียว



เมื่อตัดสินใจได้แล้ว หมาป่าหนุ่มจึงพยักหน้าเป็นการตอบตกลง ทำให้คนตัวเล็กยิ้มกว้างจนตาหยี แบมแบมโอบกอดหมาป่ายักษ์อีกครั้งด้วยความดีใจ



“น้องแบมรักคุณหมาป่าที่สุดเลย!! คุณหมาป่าต้องอยู่กับน้องแบมตลอดนะฮะ ห้ามทิ้งนะกัน" เหมือนเป็นคำผูกมัดที่ทำให้หนีไม่ได้ซะด้วยสิ แต่มันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น ก็เจ้าก้อนตัวนี้น่ารักออกซะขนาดนั้น



“คุณหมาป่า เราเริ่มตามหาพี่ยองแจกันเถอะ!! แต่ก่อนตามหา...” แบมแบมเว้นจังหวะ เดินกลับไปที่กระเป๋าที่พกมาด้วย มือเล็กเปิดมันพร้อมควานหาอะไรบางอย่าง ไม่นานก็หยิบมันขึ้นมาพร้อมโชว์ให้เจ้าหมาป่าดู "น้องแบมขอกินก่อนนะ น้องแบมหิว"



คนตัวเล็กยิ้มกว้างจนตาหยี หมาป่าหนุ่มทำหน้านิ่งใส่ สุดท้ายก็ยอมนั่งลงกับพื้นเป็นการบอกว่าจะรอคนตัวเล็กกินขนม แบมแบมเห็นอย่างนั้นก็ยิ่งยิ้มกว้าง ไม่รอช้าหยิบขนมปังสอดไส้ช็อกโกแลตขึ้นมาใส่ปาก กำลังกินเพลิน ๆ เห็นเจ้าหมาป่าจ้องอยู่ เลยเพิ่งนึกได้ว่าควรแบ่ง



“คุณหมาป่ากินไหมฮะ"



หมาป่าหนุ่มส่ายหัวเป็นการปฎิเสธ และแบมแบมก็ไม่เซ้าซี้ที่จะให้เขากิน มือเล็กหยิบขนมเข้าปากเรื่อย ๆ รีบกินไปหน่อยจนช็อกโกแลตเลอะรอบปากรวมทั้งเปื้อนมือด้วย เห็นสภาพนั่นแล้วเจ้าหมาป่าถึงกับต้องส่ายหัว ก็ตัวเขาเป็นคนรักความสะอาด เจอเด็กซกมกแบบนี้ก็เลยรับไม่ค่อยได้สักเท่าไร



“เลอะหมดเลย น้องแบมอยากล้างมือจังฮะ" คนตัวเล็กบ่น มองมือตัวเองพร้อมทำหน้ามู่ หมาป่าหนุ่มขยับตัวเข้ามาใกล้ เห็นแล้วมันขัดตาจึงช่วยทำความสะอาดให้



“อ๊ะ!” แบมแบมสะดุ้งทันทีที่โดยปลายลิ้นของหมาป่ายักษ์เลียไปที่รอบปาก แม้ตอนแรกจะตกใจกับสิ่งที่หมาป่าทำ แต่คิดว่าเจ้าหมาป่าคงอยากจะกินช็อกโกแลตที่เปื้อน เลยได้แต่ยอมให้อีกฝ่ายเลียแก้มจนสะอาด ตากลมจ้องมองเจ้าหมาป่าหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า ตาคมช้อนมองแบมแบมก่อนจะหลุบตามองต่ำเป็นการไม่ใส่ใจที่โดนมอง



พอทำความสะอาดใบหน้าเล็กเสร็จ ก็เลียไปที่นิ้วเล็กที่เปื้อนช็อกโกแลต ส่วนเจ้าตัวเล็กก็ยังคงจับจ้องไปที่ใบหน้าเจ้าหมาป่าด้วยความสนใจ



“คุณหมาป่าหล่อจังเลยฮะ" คำพูดนั้นทำหมาป่าหนุ่มชะงักเล็กน้อย "น้องแบมรู้สึกว่าคุณหมาป่าเท่มาก ๆ เลย คุณหมาป่าใจดี คุณหมาป่าหล่อ น้องแบมชอบคุณหมาป่านะฮะ"



ไม่รู้ว่าพูดเล่นหรือพูดจริง แต่มันก็ทำให้เจ้าสัตว์ตัวใหญ่ใจสั่นขึ้นมานิด ๆ ในที่สุดนิ้วทั้งห้าของแบมแบมก็ไร้คราบเปื้อนแล้ว หมาป่าหนุ่มดึงหน้าออกเป็นการบอกว่าทำงานเสร็จแล้ว



“ขอบคุณนะฮะคุณหมาป่า น้องแบมเก็บขนมดีกว่า เดี๋ยวหิวค่อยกินใหม่" แบมแบมบ่นคนเดียว ก่อนจะยัดขนมเข้าไปในกระเป๋าดังเดิม แต่แล้วสายตาก็ไปสะดุดกับผ้าคลุมของยองแจที่เตรียมมาด้วย ก็ได้ไอเดียใหม่ขึ้นมา



“คุณหมาป่าฮะ นี่ผ้าคลุมของพี่ยองแจ" เจ้าหมาป่าหลุบตามองผ้าคลุมสีเขียว แล้วสบตาเจ้าตัวเล็กเป็นการถามว่า 'แล้วไง?' มือเล็กยื่นผ้าคลุมไปจ่อตรงจมูกหมาป่าหนุ่ม ทำฝ่ายตรงข้ามต้องสะดุ้งทันที "คุณหมาป่าดมสิฮะ นี่กลิ่นพี่ยองแจ ใช้จมูกคุณหมาป่าตามหาพี่ยองแจไง"




'เด็กบ้า ฉันไม่ใช่หมาบ้านนะ'




หมาป่าหนุ่มรีบลุกถอยหลังเป็นการปฎิเสธคำสั่งของแบมแบม แต่ดูเหมือนว่าคนตัวเล็กจะไม่ถอยง่าย ๆ ลุกยืนพร้อมเอาผ้าจ่อที่จมูกสัตว์ใหญ่ไม่เลิก หมาป่าหนุ่มทำจมูกฟึดฟัด ตอนแรกเบี่ยงหน้าหนีปฎิเสธ แต่ทว่ากลับได้กลิ่นอะไรบางอย่างจากผ้าผืนนี้



รู้สึกแปลก ๆ เลยตั้งใจดมอีกครั้ง กลิ่นนุ่ม ๆ หอมหวานอย่างบอกไม่ถูก ดมแล้วดมอีก รู้สึกเหมือนได้กลิ่นเหมือนดอกไม้อ่อน ๆ เงยหน้ามองขึ้นฟ้า สัญชาตญาณมันบอกให้หันหลังกลับไป หมาป่าหนุ่มเดินดมตามทางเหมือนกับว่ากลิ่นนั้นกำลังบอกทางไป



“เย้! ไปหาพี่ยองแจกัน" แบมแบมร้องลั่นอย่างดีใจ รีบคว้ากระเป๋าใบใหญ่เดินตามเจ้าหมาป่ายักษ์ ดูเหมือนว่า 'มาร์ค ต้วน' จะปฎิเสธสัญชาตญาณความเป็นหมาไม่ได้แล้วล่ะสิ









ในห้องสมุดขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ในราชวังของกษัตริย์ผู้ปกครองดินแดนอากาเซ่ มีหนุ่มร่างใบหน้ามนกำลังนั่งอ่านหนังสืออย่างตั้งใจ ริมฝีปากเข้ารูปเปิดออกเล็กน้อย จมูกโด่งเป็นสันสวยรับกับใบหน้าอย่างพอดิบพอดี คิ้วเป็นทรงสวยไม่เข้มมากนัก แต่ดูโดยรวมแล้วช่างหล่อบาดใจและในขณะเดียวกันมีความหวานซ่อนอยู่ ตาคมดุจเสือจ้องมองตัวหนังสือที่อ่านอย่างสนใจ ความเงียบในยามนี้เป็นช่วงเวลาที่เจ้าชาย 'ปาร์ค จินยอง' ชอบยิ่งหนัก



ก๊อก ๆ



หากทว่าสุดท้ายก็มีเรื่องกวนใจ เป็นเจ้าชายเวลาว่างช่างยากนัก โดยเฉพาะตอนที่กษัริตย์แผ่นดินไม่อยู่เช่นตอนนี้ เจ้าชายน้อยจึงต้องปฎิบัติหน้าที่แทนผู้เป็นพ่อทุกอย่าง แต่เลี่ยงได้ที่ไหนกัน ก็เกิดมาเป็นเจ้าชาย ก็เหมือนมีหน้าที่ผูกมัดที่ต้องทำไปตลอดชีวิต



“เข้ามา" เสียงนุ่มบอกคนหลังประตู แต่ตายังไล่อ่านตัวหนังสืออย่างสนใจ อยากจะรีบอ่านให้จบบรรทัดนี้ ไม่อยากจะให้อะไรมาทำให้เขารู้สึกค้างคา



ไม่นานนักประตูห้องก็เปิดออกเผยร่างชายตัวใหญ่สูงโปร่ง ใบหน้าเรียวคมแต่มีแก้มนิด ๆ ผิวขาวตัดกับปากหนาสีชมพูสด จมูกเป็นสันโด่ง ทุกส่วนบนใบหน้าของเขาช่างดูน่ารัก หากแต่ไม่ค่อยมีใครมองเห็นความน่ารักของเขา อาจจะเป็นเพราะเจ้าตัวแต่งตัวในชุดเครื่องแบบเท่ ๆ แถมมีธนูแกะสลักงานดีพกติดหลังตลอด ความน่ารักของเขาถูกเครื่องแบบพวกนี้กลบซะมิด สร้างให้ 'คิม ยูคยอม' ดูเท่แทบบาดใจมากกว่าน่ารักนุ่มนิ่ม



“เจ้าชายครับ... กระผมมีเรื่องด่วนจะเรียนพระองค์ทรงทราบ" คำพูดขององครักษ์ทำเจ้าชายหนุ่มละสายตาจากการอ่านหนังสือ เลื่อนสายตาไปทางองครักษ์ตัวโตเป็นการบอกว่ากำลังตั้งใจสิ่งที่บอก "มีเด็กในหมู่บ้านหายไปในป่าเป็นคนที่สองแล้วขอรับ"



คนฟังเบิกตากว้าง ปิดหนังสือลงอย่างฉับพลัน



“ใครกัน"



“แบมแบม... น้องชายของชเว ยองแจ คนที่หายสาบสูญเมื่อเดือนก่อน" คนพูดสีหน้าเศร้าหมองลงอย่างเห็นชัด อาจจะเป็นเพราะเขาเองก็ค่อนข้างที่จะสนิทกับแบมแบม เจ้าเด็กขี้อ้อนที่ชอบมาขอเขาพาไปขี่ม้าเล่นประจำ แม้แต่เจ้าชายหนุ่มผู้สูงศักดิ์ยังรู้จักเด็กคนนี้ เขายังจำเสียงแจ้วที่ชวนเขาคุยเวลาที่เขาแวะไปเยี่ยมเยียนประชาชน



“หายไปเพราะโดนลักพาตัวเหมือนกันรึ?"



“เปล่าขอรับ รอบนี้เจ้าแบมแบมหนีออกจากบ้านเอง"



“หนีออกจากบ้าน?”



“น่าจะทนไม่ไหว ออกไปตามหาพี่ชายด้วยตัวเอง"



“เด็กดื้อ" เจ้าชายหนุ่มสบถออกมาเบา ๆ ตาคมยังฉายแววว่าเป็นห่วงแบมแบม นั่งคิดอะไรได้สักพัก เหมือนได้คำตอบจึงยันตัวลุกขึ้นยืน "บอกทหารช่วยกันออกตามหา และเตรียมม้าให้ฉันด้วย ฉันจะไปด้วย"



“กระผมว่าพระองค์ทรงรอข่าวอยู่ที่นี่ดีกว่าไหมขอรับ กระผมกลัวพระองค์ได้รับอันตราย"



คำพูดขององครักษ์หนุ่ม ทำเจ้าชายลอบยิ้ม ตาคมดุจเสือจ้องช้อนมองคิม ยูคยอม คนที่ถูกมองต้องหลุบตามองต่ำทันที



“นายลืมไปแล้วหรือยังไง ว่าฉันได้ที่หนึ่งในคลาสยิงธนูนะ... ยังไงฉันก็เอาตัวรอดได้อยู่แล้วน่ะ"









ในป่าที่เงียบสงบ ก็ต้องวุ่นวายอีกครั้งเหมือนเดือนที่แล้ว คนในหมู่บ้านพากันเดินไล่ตะโกนเรียกชื่อแบมแบมไม่ขาดสาย นอกจากนั้นยังมีกลุ่มทหารขี่ม้าพร้อมกับอาวุธครบมือ ตามคำสั่งของเจ้าชายจินยอง



“แยกกลุ่มกันไว้ จำเพื่อนในกลุ่มไว้ดีดี อย่าให้ผลัดหลงกัน พวกเจ้าไปทางทิศตะวันออก" เจ้าชายจินยองชี้ไปที่กลุ่มหนึ่ง กลุ่มคนที่ถูกชี้รีบก้มหน้ารับคำสั่ง "ส่วนพวกเจ้าไปทิศเหนือ และพวกเจ้าไปทางทิศใต้ ส่วนฉันกับคิม ยูคยอม จะไปทางทิศตะวันตกเอง"



เมื่อแบ่งงานเสร็จ เจ้าชายใบหน้าสวยก็รีบควบม้าไปทางทิศที่วางแผนไว้ โดยมีองครักษ์ควบม้าตามติด ๆ ปลายผมพริ้วไหวไปตามลม ตาคมจ้องไปทางข้างหน้าอย่างมุ่งมั่น ควบม้ากระโดดข้ามสิ่งกีดขวางต่าง ๆ ได้อย่างสบาย แถมดูเท่อีกเสียด้วย เขามักจะเป็นที่หนึ่งในชั้นเรียนเสมอ ไม่ว่าจะทำอะไรก็จะได้รับคำชมจากอาจารย์ ทั้งหล่อและสมาร์ทแบบนี้ ทำให้เจ้าชายจินยองถูกเจ้าหญิงหลาย ๆ อาณาจักรหมายตามอง หวังอยากจะได้อยู่เคียงข้าง



ทั้งสองขี่ม้าเข้ามาในป่าลึก เข้ามาลึกขนาดนี้ก็ยังไม่พบร่องรอยที่เจ้าตัวเล็กทิ้งไว้เลย หรือว่าทิศนี้จะไม่ใช่เส้นทางที่แบมแบมมา



“ดูนั่น!” ยูคยอมเหมือนเห็นอะไร รีบควบม้านำไปก่อน เมื่อถึงจุดที่ตามองเห็น ก็กำมือดึงเชือกให้เจ้าม้าหยุดวิ่ง ตามองไปที่พื้นก่อนจะรีบลงจากหลังม้าเพื่อหยิบมันขึ้นมา



“ตะเกียง? แบมแบมมาเส้นนี้สินะ" เจ้าชายหนุ่มพูดขึ้นหลังจากที่ขี่มามาหยุดเทียบองครักษ์ หันซ้ายหันขวามองหาเพื่อหาเบาะแสอื่น ตาคมเริ่มเบิกกว้างเมื่อเห็นบางสิ่งบางอย่างบนพื้น



“รอยเท้าสัตว์ขนาดใหญ่" คำพูดของเจ้าชายจินยอง ทำองครักษ์หนุ่มรีบก้มมองสำรวจตาม ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกแปลก



“ไซต์เท้าต่างกันนะครับ ฝั่งนี้...” ยูคยอมเดินไปอีกฝั่ง นั่งยองลงบนพื้นพร้อมใช้ปลายนิ้วสัมผัสรอยเท้านั้นอย่างเบามือ "ดูขนาดแล้วเหมือนรอยเท้าหมี"



“แต่ตรงนี้... เหมือนรอยเท้าสุนัข แต่... ขนาดมันใหญ่ประหลาด หรือว่าจะไม่ใช่" เจ้าชายจินยองร่วมแสดงความเห็นกับยูคยอม



“นั่นสิขอรับ แต่ดูยังไงก็เหมือนรอยเท้าสุนัข"



“ฉันว่าแบมแบมน่าจะอยู่จากนี้ไม่ไกล ตะเกียงนี้ตกอยู่ตรงนี้ แปลว่าเรามาทางถูกแล้วล่ะ"



“ทางแยกมีสองทาง พระองค์ว่าแบมแบมจะตัดสินใจไปทางไหนขอรับ"



“งั้นเราแยกไปคนละทาง และอีกสิบห้านาทีมาเจอกันตรงนี้"



เจ้าชายจินยองออกคำสั่ง ก่อนจะควบม้าไปทางฝั่งซ้ายโดยไม่หวั่นเกรงอันตรายใด ๆ เพราะถูกสอนว่าเป็นเจ้าชายจะต้องปกครองประชาชนได้ แม้ว่าสิ่งที่เผชิญอยู่นั่นจะอันตรายและน่ากลัวมากแค่ไหน จะต้องไม่หวั่น และสู้กับมันให้ได้!



เสียงเกือกม้ากระทบกับพื้นดินเสียงดังเป็นการบอกว่าม้าตัวนั้นวิ่งด้วยความเร็วสูง ทั้งผมและชายผ้าคลุมพริ้วไหวตามแรงลม ตาคมจับจ้องไปข้างหน้าอย่างมุ่งมั่น



แต่แล้วหัวใจก็เต้นแรงขึ้น ใบหน้าเริ่มถอดสี ตามองเห็นสัตว์ร่างใหญ่ตัวหนึ่งยืนอยู่เบื้องหน้า ขนสีดำขลับมีไรขนสีขาวแสมตามแผงคอยาวไปถึงอุ้มเท้าใหญ่ มันเชิดหน้าเหมือนพร้อมเผชิญหน้ากับเจ้าชายหนุ่ม หัวใจคนมองเริ่มหวั่นกลัว เพราะนี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เจอหมาป่าตัวสูงใหญ่ขนาดนี้



เจ้าหมาป่าขนสีดำรีบวิ่งเข้าไปในป่าเป็นการหลอกล่อเจ้าชายหนุ่ม และก็ได้ผล เจ้าชายจินยองรีบควบม้าแรงยิ่งขึ้น อยากจะไล่จับเจ้าหมาป่าตัวนั้นให้ได้ แต่ดูเหมือนว่าเจ้าหมาป่าจะมองเขาผิดไป เจ้าชายที่เก่งรอบทิศอย่างจินยองรึ จะแค่ควบม้าไล่ตามเฉย ๆ อยู่อย่างนี้



มือเรียวดึงเชือกม้าเป็นการหยุด เจ้าม้าเบรกกระทันหันจนตัวยกขึ้นยืนสองขา เมื่อมันกลับมายืนบนพื้นได้สี่ขา เจ้าชายหนุ่มรีบคว้าคันธนูที่อยู่ด้านหลังยกขึ้นมาถือ มืออีกข้างที่ว่างหยิบลูกธนูขึ้นมา ตาคมเล็งตามเจ้าสัตว์ป่าที่กำลังวิ่งเข้าป่าลึกเข้าไปเรื่อย ๆ แขนแกร่งขยับเล็งไปมาคิดว่าไม่พลาด ปล่อยลูกธนูไล่ตามหลังเจ้าหมาป่า ตามองดูผลงานก็ด้วยความลุ้น แล้วร่างเจ้าสัตว์ใหญ่ก็ล้มหายไปหลังก้อนหิน



“เยส!” ไม่เสียชื่อที่เป็นที่หนึ่งในคลาสยิงธนู เจ้าหมาป่านั่นโดนเจ้าชายจัดการได้อยู่มัดแล้ว



เจ้าชายจินยองรีบควบม้าไปที่หลังหินนั่นเพื่อดูผลงานตัวเอง ใบหน้าแต้มยิ้มแสดงออกว่ากำลังมีความสุข เคยเรียนยิงธนูมานาน แต่ไม่เคยได้มาใช้กับชีวิตจริงแบบนี้ และพอได้ใช้มันก็ผลที่ต้องการเสียด้วย กำลังยิ้มแย้มอารมณ์ ขี่ม้ามาถึงหลังหินนั้น ตาคมก็ต้องเบิกกว้างด้วยความตกใจ



เขาคิดว่าเขาจะเห็นร่างเจ้าหมาป่าขนสีดำ แต่สิ่งที่เขาพบเห็นอยู่ตรงนี้ เป็นร่างมนุษย์ที่เปลือยเปล่าไร้เสื้อผ้า แผ่นหลังกว้างขยับขึ้นลงช้า ๆ เป็นการหายใจที่แผ่วมา แขนแกร่งยันร่างตัวเองไว้ ผมดำขลับปิดบังใบหน้าตัวเองไว้



“นาย... เป็นใคร...” ช็อกกับภาพที่เห็น คันธนูที่ปักอยู่ที่ไหล่ซ้ายของชายตรงหน้าก็เป็นของตน เมื่อกี้จำไม่ผิดว่าเขายิงเจ้าหมาป่า ทำไมกลับกลายเป็นผู้ชายคนนี้ได้



“ฝี...มือ... นายเหรอ" เขาถามกลับ มืออีกข้างที่ว่างเสยผมขึ้น ก่อนจะหันเอียงหน้ามาสบตากับเจ้าของคันธนู



โครงหน้าใหญ่รับกับไหล่กว้างของเขา ริมฝีปากบางผ่อนลมออกมาถี่เหมือนกำลังเจ็บกับแผลที่ได้รับ ตาเรียวยาวดุจคล้ายตาเหยี่ยว เอกลักษณ์บนหน้ามีจุดเล็ก ๆ สองจุดที่เปลือกตาด้านซ้าย เผยเสน่ห์ให้เขาดูเซ็กซี่น่าเย้ายวนมากยิ่งขึ้น ร่างกายขาวและดูสะอาดสะอ้าน แต่ไร้เสื้อผ้าปิดบังร่างกาย ยิ่งทำให้จินยองไม่เข้าใจว่าเขามาอยู่ที่นี่ด้วยสภาพนี้ได้ยังไง



“ฉันตั้งใจจะยิงหมาป่า....”



“อ่อ! หมาป่าตัวสีดำเหรอ มันวิ่งไปนู่นแล้ว กลายเป็นฉันโดนยิงแทนไงล่ะ" ปากดีดูขัดกับอาการบาดเจ็บที่เขาได้รับ



“แล้วทำไม... นายถึง... โป๊แบบนั้น"



“ฉันขี่ม้ามาแถวนี้ ก็โดนโจรป่าปล้นไปซะหมดตัวเลย ฉันขอร้องให้มันเหลือกางเกงในให้ฉันสักตัว มันก็ไม่ยอม"



เมื่อได้ยินอย่างนั้นแล้ว จินยองจึงรีบลงจากหลังม้า ก่อนจะถอดผ้าคลุมที่ทอด้วยไหมราคาแพงยื่นให้ชายแปลกหน้า



“ขอบใจ" หนุ่มไหล่กว้างเอ่ยขอบคุณ ก่อนจะเอามันมาช่วยบดบังส่วนล่างไว้ "นายคงจะไม่ใช่คนธรรมดาใช่ไหม ดูจากผ้าคลุมที่สวมใส่"



“แน่ใจนะว่านายบาดเจ็บอยู่ พูดจาเหมือนคนไม่ได้โดนธนูยิงเลยนะ" จินยองพยายามเบี่ยงประเด็นไม่ตอบคำถาม และนั่นทำให้คนที่นั่งบาดเจ็บอยู่นั้นเหยียดริมฝีปากเผยยิ้ม



“ฉันชื่อ 'อิม แจบอม' ” แจบอมเริ่มเป็นฝ่ายแนะนำตัวก่อน แม้จะรู้สึกแปลกใจที่แจบอมไม่รู้จักเขา หรือว่าเขาจะมาจากอาณาจักรอื่น



“ฉัน... ปาร์ค จินยอง"



“โอเค... ปาร์ค จินยอง... ตอนนี้นายต้องรับผิดชอบฉันด้วยนะ






ว้ายๆๆ ได้ปล่อย EP.1 แล้ววววว 

ปล่อยอินโทวกับอีพีหนึ่ง เราได้เจอครบทุกตัวละครเลยเนอะ

โฮะๆๆ นี่แค่เริ่มต้นของเรื่องนะ 

อย่างแรกที่จะพูดถึงคือ พ่อแม่ของแบมแบม ชื่อ บีกับจีน 

ไรท์คิดไม่ออกว่าจะเอาชื่ออะไรดี เลยแอบแฝง เจบี กับจินยองเข้าไป 5555555 

แต่คนละคนเน้อออ 

แบมแบมของเราได้พบกับคุณหมาป่าแล้วววว อุ้ยๆๆ เด็กคนนี้มีความใสเนอะ

แต่ความใสนั่นกำลังจะทำร้ายคุณหมาป่าของเราาา อ๊ายยย

เมื่อไรคุณหมาป่าจะแปลงร่างเป็นมนุษย์น้าาาา อุ้ยๆๆ 

55555555 ติดตามอ่านตอนต่อไปเน้อออ

เรื่องนี้ถือว่าเป็นความท้าทายของไรท์มาก เพราะไม่เคยแต่งแนวนี้เลยยยย

จินตนการแรงมาก ฮือออออออ หวังว่าทุกคนจะเห็นภาพแบบที่ไรท์พยายามสื่อน้าา

จุ๊บๆ ขอกำลังใจด้วยน้าา

 

1 คอมเม้น = แรงถีบให้ไรท์ปั่นต่อ 55555


ติดแท็กได้เสมอนะจ้ะ #คุณหมาป่ามบ 


ถ้ามีคำผิดคำตกหล่น ขออภัยนะค่า เดี๋ยวไรท์มาแก้น้าาา 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 393 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,463 ความคิดเห็น

  1. #3423 MB_FERN (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 21:51
    รับผิดชอบนี้รับผิดชอบยังไงหรอคะ//เสียงที่1000
    #3,423
    0
  2. #3415 9Unknown9 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 01:15
    อ่านแล้วเขินพิจ๋า แต่ตลกพิแจบอมมาก ฮื่อออออ5555555
    #3,415
    0
  3. #3038 ojay2 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 16:12
    น้องงงงงสนิทกับหมาป่าไปอีกกก มาครบทุกคู่เลย
    #3,038
    0
  4. #3014 bbboobb (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 08:15
    มาครบทุกคู่
    #3,014
    0
  5. #3004 NaaNam_1 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 23:34
    ตอนแรกคิดว่าป๊าบี กับ แม่จีน คือ เจบี กับ นยอง 555555555555
    #3,004
    0
  6. #3001 bb_watsana (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 01:55
    ขำพี่แจบอมหนักมากอ่ะ โดนโจรปล้นแม้กระทั่งกางเกงชั้นใน
    #3,001
    0
  7. #2997 mooping11 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 12:55
    เพิ่งมาอ่าน ชอบอ่า
    #2,997
    0
  8. #2988 Wstyle_x (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 23:54
    งื้อชอบบบบ
    #2,988
    0
  9. #2931 แบมลูกแม่ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:47
    โอ้ ชอบมากกกกค่ะ น้องแบมใสซื่อน่ารักมากกกกก ขี้อ้อนด้วย

    ต้องไปอ่านต่อแล้วค่ะ
    #2,931
    0
  10. #2866 JKEve_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:16
    แบมหนูใสซื่อมากกก
    ขำพี่มาร์ค บอกไม่ใช่หมาแต่ก็ยอมรับ 5555
    #2,866
    0
  11. #2849 Jar Jittranoot Suklard (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:18
    ตอนแรกก้อแอบงงทำไม มีบีจิน2คน555เก็ทแหละ สนุกมากเลยค่ะ สู้ๆนะคะ
    #2,849
    0
  12. #2821 msuppaluck (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 15:10
    หมาป่า 3 ตัวนี้ บุคลิกต่างกันเลย ชอบๆ
    #2,821
    0
  13. #2800 RukDeeNan (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 22:50
    ว้ายยย มาครบทุกคู่เลย
    เนื้อเรื่องน่าติดตามมากๆ
    #2,800
    0
  14. #2744 tektiannie (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 00:11
    หมาป่าเจบีโครตเจ้าเล่ห์55555
    #2,744
    0
  15. #2679 VivoV5 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 13:46
    คุณหมาป่ามาร์คกับคุณหมาป่าเจบีน่ารักจังนะ
    #2,679
    0
  16. #2649 PaulaPum (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 10:32
    มาร์คกับเจบีนี่ดูใจเย็นแล้วก็ดูใจดีผิดกับแจ็คมาก5555
    #2,649
    0
  17. #2608 lady whisker (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 23:00
    ฮือออ แบมมี่
    #2,608
    0
  18. #2391 บุ๋งกี๋ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 15:45
    น้องแบมน่ารัก อยากฟัด น่าหนุกๆ
    #2,391
    0
  19. #2344 Kaka1m (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 15:50
    มาร์คดูใจเย็นกว่า แต่เจบีนี่คือ5555
    #2,344
    0
  20. #2317 aakii88 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 09:42
    เนื้อเรื่องตื่นเต้นดีจัง แจบอมน่าโดนตีจิงๆ ยิงธนูใส่เพิ่มได้ไหม หมันนนนนนน
    #2,317
    0
  21. #2309 • XCIIIXCVII • (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 03:15
    ขออนุญาตหมั่นไส้เจบี 55555555
    #2,309
    0
  22. #2295 Kisyltafn (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 20:01
    แต่งดีมากเอาใจไป
    #2,295
    0
  23. #2262 mmaijii (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 18:19
    น้องแบมน่ารักจังเลยยย
    #2,262
    0
  24. #2159 ntn.9846 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 01:41
    หมาป่าใจดีกับน้องแบมจังเลยยย
    #2,159
    0
  25. #2095 Star (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 00:23
    น้องแบมน่ารักน่าเอ็นดูมากๆเลย งื้อออออออ หลง ><
    #2,095
    0